เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 374 ท ำให้เจ้ำมีควำมสุข! เสี่ยวเป่ำจับพ่อตัวปลอม!

“!”
หรงอี้รู้สึกใจเต้นแรงรำวกับถูกกระแสน ้ำซัดกระหน ่ำรำวกับว่ำ…
เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ที่ก ำลัง ‘ดูด’ ริมฝีปำกของเขำกราชำกวิญญำณของเขำ
ไปสิ้นเชิง ท ำให้เขำ… ประคองนำงไว้ก่อนจะผละออกจำกนำงและจ้อง
มองนำงอย่ำงลึกซึ้ง
เขำมองนำงอยู่เช่นนั้นจน… ปฐมรำชินีเยี่ยนผู้ไม่เคยมี
ประสบกำรณ์หูแดงทันที “ทะ.. ท ำไมหรือ” ท ำไม่ถูกหรือ
แต่แล้วหรงอี้ก็มิได้ตอบ เขำยังคงมองคนตรงหน้ำ มองว่ำที่
ภรรยำที่แสดงออกว่ำเขินอำยอย่ำงเห็นได้ชัด นิ้วโป้งเรียวยำวก็ลูบผิว
นวลนุ่มของนำง
เยี่ยนอวี๋ก็… อดถำมไม่ได้ว่ำ “ข้ำจูบ… มะ ไม่ถูกหรือ”
หรงอี้ “…”
หัวใจของเขำถูกถูกขโมยไปอีกครั้ง! เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของข้ำ
“…”
แววตำขบขันแสดงควำมเอ็นดูของหรงอี้ท ำให้ปฐมรำชินีเยี่ยนอ
ยำกจะผลักเขำออก ใบหน้ำขำวนวลดั่งหยกเขินอำยจนถูกแต่งแต้ม
ด้วยสีชมพูระเรื่อ

ทว่ำหรงอี้ที่กอดนำงเข้ำมำในอ้อมอกอย่ำงแนบแน่นก็ไม่ปล่อย
ให้นำงมีโอกำสผลักเขำออก เขำกอดนำงไว้แน่น รั้งนำงไว้ในอ้อม
แขน หัวใจไหวหวั่น!
“ฮึ…” เสียงหัวเรำะเบำๆ อย่ำงมีควำมสุขก็ดังออกมำจำกปำกของ
หรงอี้อย่ำงมิอำจห้ำมไว้ได้ รำวกับเสียงธำรน ้ำไหลกลำงหุบเขำ รำว
กับเสียงน ้ำไหลในฤดูใบไม้ผลิที่ละลำยจำกน ้ำแข็งในฤดูหนำว
ควำมสุขใจเช่นนี้
ควำมสบำยใจเช่นนี้
ควำมจับจิตจับใจเช่นนี้…
ท ำให้เยี่ยนอวี๋ที่แต่เดิมจะผลักชำยคนนี้ออกอีกครั้งชะงักครู่หนึ่ง
จังหวะนี้เอง ถึงแม้เยี่ยนอวี๋จะไม่รู้จักควำมรักระหว่ำงหญิงชำย
นำงก็สัมผัสได้ว่ำเป็นเพรำะนำงเขำจึงมีควำมสุขเช่นนี้ และยังเป็น
ควำมสุขเหลือล้นที่มำจำกใจจริง
จังหวะนี้เอง เยี่ยนอวี๋พลันนึกถึงตอนที่เขำลูบใบหน้ำนำงด้วยนิ้ว
เรียวยำวของเขำในโลกผนึก พูดว่ำ “ฟังนะ ข้ำหรงอี้มีใจปฏิพัทธ์ต่อ
เจ้ำ เยี่ยนอวี๋”
จังหวะนี้เอง เยี่ยนอวี๋ยังคิดถึงตอนที่อยู่ลำนสนำมส ำนักศึกษำ
เขำใส่ชุดสีด ำเดินมำหำนำงเพื่อให้นำงเช็ดเหงื่อให้เขำ เขำจ้องนำง
และพูดอย่ำงเปิดเผยว่ำ “ข้ำบ้ำกำม” “บ้ำกำมกับเจ้ำเพียงผู้เดียว”

จำกนั้นเยี่ยนอวี๋เพิ่งค้นพบว่ำ นำงจดจ ำค ำพูดของเขำได้ชัดเจน
เช่นนี้ จ ำได้กระทั่งสีหน้ำท่ำทำงตอนที่เขำพูดประโยคเหล่ำนี้ นำงจึง
ยื่นมือไปกอดชำยคนนี้ไว้ เริ่มเข้ำใจว่ำ สิ่งนี้เรียกว่ำ ‘ควำมรัก’
เพรำะว่ำเขำชอบนำง เขำจึงมีควำมสุขอย่ำงยิ่งเพียงเพรำะ ‘ปฏิกิริยำ’
เล็กๆ น้อยๆ ของนำง
ส่วนนำงน่ะหรือ เยี่ยนอวี๋ก ำลังจะสัมผัส…
หรงอี้ก็เรียกนำงเบำๆ “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์”
“หืม?” เยี่ยนอวี๋ขำนตอบ
หรงอี้ที่กอดนำงไว้ก็มุดศีรษะเข้ำไปในซอกคอของนำง ถำมเบำๆ
ว่ำ “ท ำไมจู่ๆ ก็ตื่นแล้วล่ะ”
เยี่ยนอวี๋ที่คิดว่ำเขำจะถำมอะไรก็ได้แต่ตอบอย่ำงไม่สนใจนัก
“ก็… ก็ตื่นแล้วน่ะ”
“ฮึ” หรงอี้จูบล ำคอของเยี่ยนอวี๋เบำๆ จำกนั้นก็เลื่อนขึ้นมำจูบใบ
หูและใบหน้ำ จูบจน…
เยี่ยนอวี๋รู้สึกวูบวำบ เขำจึงบรรจงจูบลงบนหน้ำผำกและจมูกของ
นำงอย่ำงอ่อนโยน ก่อนจะกระซิบเบำๆว่ำ “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์”
“หืม” เยี่ยนอวี๋ตอบด้วยน ้ำเสียงอ่อนระทวย นำงค่อยๆ หลับตำลง
แล้ว
หรงอี้ก ำลังจะจูบริมฝีปำกของนำงอีกครั้งอย่ำงทะนุถนอม

แต่แล้ว…
“อ่ะแฮ่ม!”
เยี่ยนชิงมำแล้ว!
ก๊อกๆๆ!
เขำเคำะประตู เยี่ยนอวี๋รีบลืมตำขึ้นและหันไปมองทำงประตู
เยี่ยนชิงที่ยืนอยู่หน้ำประตู ก่อนจะผลักเข้ำมำก็พูดว่ำ “พ่อเข้ำไป
แล้วนะ!”
เยี่ยนอวี๋ผลักชำยที่กอดนำงไว้ออกด้วยสัญชำติญำณ แรง
ค่อนข้ำงมำก ทว่ำหรงอี้มิได้หงุดหงิด เพรำะว่ำเขำรู้ว่ำภรรยำเขินอำย
ฮึ… ที่เขินก็เป็นเพรำะหวั่นไหว มิเช่นนั้นปฐมรำชินีเยี่ยนคงไม่
รู้จักค ำว่ำเขินหรอก
เมื่อเยี่ยนชิงเข้ำมำ เขำก็เห็นลูกเขยที่หน้ำตำเต็มไปด้วยควำม
‘สดใสชื่นมื่น’ และบุตรสำวสุดที่รักที่เพิ่งตื่น?!
นี่มัน…
เยี่ยนชิงจึงมองลูกเขยและถำมทันทีว่ำ “เจ้ำบอกว่ำต้องนอนวัน
สองวันมิใช่รึ เจ้ำรบกวนนำงหรือ!”

เยี่ยนจื่อเยี่ยที่ตำมเข้ำมำก็เลิกคิ้ว แต่เยี่ยนอวี๋กลับอธิบำยว่ำ
“ไม่ใช่เจ้ำค่ะ ข้ำตื่นเอง จริงๆ แล้วข้ำมิได้เป็นอะไรมำก ไม่ต้องนอน
นำนเช่นนั้นก็ได้เจ้ำค่ะ”
ขณะที่พูด เยี่ยนอวี๋ยังท ำท่ำจะลุกขึ้นมำพิสูจน์ ทว่ำเยี่ยนชิงก็รีบ
ห้ำมนำงไว้แล้ว “ได้ๆ พ่อเข้ำใจแล้ว พักก่อน พักก่อนเถิดนะ”
“เพรำะว่ำก่อนหน้ำนี้… ก็เลยสลบหรือ” เยี่ยนจื่อเยี่ยถำมถึงเรื่อง
ที่รู้กันอยู่ แต่ในใจกลับยังรู้สึกสะเทือนใจ ฉำกเมื่อครู่นี้เขำเชื่อว่ำ
ทั้งต้ำซย่ำเห็นหมดแล้วและคงจะจดจ ำไปชั่วชีวิต
เยี่ยนอวี๋เองก็ไม่ได้ปิดบัง “ใช่เจ้ำค่ะ”
เยี่ยนจื่อเยี่ยเงียบขรึม เขำพอจะรู้ว่ำพลังที่ถูกปลุกจนตื่นของ
น้องสำวไม่ใช่แค่พรสวรรค์นิพพำนอย่ำงเดียว เหมือนกับว่ำนำงยัง
สำมำรถท ำทุกสิ่งได้ด้วย
เยี่ยนชิงกลับไม่ได้คิดอะไรมำก เพรำะเขำรู้ว่ำ บุตรสำวสุดที่รัก
ของตนไม่ธรรมดำ เขำจึงเอ่ยก ำชับว่ำ “ตอนนี้เจ้ำอย่ำได้สนใจสิ่งอื่น
เลย ต่อจำกนี้เจ้ำพักผ่อนในส ำนักก็พอ”
“ไม่…” เยี่ยนอวี๋ก ำลังจะปฏิเสธและอธิบำย
เยี่ยนชิงก็ท ำหน้ำดุพูดว่ำ “ไม่ไม่ได้ เจ้ำดูสิเจ้ำวิ่งวุ่นมำนำนแค่
ไหนแล้ว หำกมีเรื่องอะไรจริงๆ ก็ให้หรงอี้ไปท ำ เขำเป็นผู้ชำยของเจ้ำ
เจ้ำไม่ใช้เขำแล้วจะใช้ใคร”

หรงอี้ที่ถูกเจำะจงตัวย่อมเห็นด้วย แต่แล้ว…
“ไม่ได้ ข้ำต้องไป” เยี่ยนอวี๋ดื้อรั้น “ข้ำต้องไปดูเอง ข้ำอยำกรู้”
‘ต้ำซือมิ่ง’ คนนั้นคืออะไรกันแน่
เยี่ยนชิง “…”
เขำสูดหำยใจเข้ำลึกจ ำต้องพูดว่ำ “ฟังพ่อเถอะนะ”
เยี่ยนอวี๋มองท่ำนพ่อของนำงตำปริบๆ ท่ำทำงเช่นนี้เหมือนกับ
เสี่ยวเป่ำที่ออดอ้อนนำง ขำดแค่ไม่ได้ถูไถด้วยเท่ำนั้น
เยี่ยนชิงจะทนได้อย่ำงไร เขำย่อมทนไม่ไหว “แล้วอันตรำย
หรือไม่”
“อันตรำยขอรับ” หรงอี้ตอบอย่ำง ‘ซื่อตรง’
เยี่ยนอวี๋ถลึงตำใส่เขำทันที!
เยี่ยนชิงรีบพูดขึ้นว่ำ “เช่นนั้นห้ำมไป!”
“ท่ำนพ่อ” เยี่ยนอวี๋จับมือของท่ำนพ่อไว้ “ข้ำต้องไป ข้ำคุ้นเคย
กับแดนมืดวิญญำณอสูร พวกข้ำไปหำร่ำงชั่วร้ำยของหรงอี้ ข้ำต้อง
ไปกับเขำ”
“หมำยควำมว่ำอย่ำงไร” เยี่ยนชิงไม่เข้ำใจ เพรำะทั้งสองยังไม่
เคยเล่ำเรื่อง ‘หรงอี้’ อีกคนหนึ่งให้ฟัง

ทว่ำสถำนกำรณ์ในบัดนี้คงถึงเวลำต้องอธิบำยแล้ว เยี่ยนอวี๋จึง
เล่ำให้ฟัง ท ำเอำพ่อลูกตระกูลเยี่ยนทั้งสำมตะลึงงันจนอ ้ำอึ้งไป
ชั่วขณะ
“ดังนั้นภัยอันตรำยในยำมนี้ของต้ำซย่ำเกี่ยวข้องกับหรงอี้ด้วย
หรือ!” เยี่ยนชิงงุนงงพลำงมองทั้งสองอย่ำงพินิจพิเครำะห์ เขำรู้สึกว่ำ
เรื่องนี้ประหลำดเกินไป
“เกี่ยวขอรับ” หรงอี้ตอบยืนยัน “ร่ำงพลังอีกร่ำงหนึ่งของข้ำมี
นิสัยชั่วช้ำ มีชีวิตอยู่เพื่อกวำดล้ำงเท่ำนั้น หำกไม่รีบจัดกำร จะมีแต่
ภัยพิบัติไม่รู้จบ”
“น้องเขยเอ๋ย ท ำไมเจ้ำแข็งแกร่งเช่นนี้นะ” เยี่ยนจื่อเยี่ยหมด
ค ำพูด พลังของน้องเขยคนนี้เองก็เก่งกำจเช่นนี้แล้ว คิดไม่ถึงเลยว่ำ
ร่ำงพลังที่แยกออกจำกเขำอีกร่ำงหนึ่งก็เก่งกำจไม่แพ้กัน ถึงกับจะ
กวำดล้ำงต้ำซย่ำ!
ทว่ำเยี่ยนอวี๋ก็พูดขึ้นว่ำ “ จุดประสงค์ของ ‘เขำ’ คือกวำดล้ำง แต่
สิ่งที่ฮ่องเต้หยวนคังและเทพทรำมคอยชักใยอยู่ข้ำงหลังกระท ำกลับ
เป็นกำรสร้ำงควำมแข็งแกร่งให้ตนเองโดยกำรดูดกลืนพลังของ
สิ่งมีชีวิตอื่น โดยพื้นฐำนแล้วย่อมมีควำมแตกต่ำงกัน”
“รู้แล้ว เจ้ำน่ะรู้แต่จะปกป้องเขำ แม้แต่ร่ำงชั่วร้ำยนั่นของเขำก็ยัง
จะปกป้อง” เยี่ยนชิงพูดอย่ำงไม่สบอำรมณ์นัก แต่เขำก็รู้ว่ำควำม
แตกต่ำงระหว่ำงสองคนนี้คือ คนหนึ่งเป็นคนเลวทรำม อีกคนเป็น
คนร้ำยกำจ

คนหนึ่งเลวบริสุทธิ์ ต้องกำรท ำลำยล้ำง!
ส่วนตัวร้ำยอีกคนหนึ่งท ำเพื่อตนเอง!
บัดนี้คนเลวทรำมและคนร้ำยกำจจะ ‘ร่วมมือ’ กัน คนเลวอยำก
ปลดพันธนำกำร คนร้ำยต้องกำรใช้พลังของคนเลวเพื่อบรรลุ
เป้ำหมำยของตนเอง คนเลวไม่สนใจว่ำจะถูกขโมยพลังเพียงเศษ
เสี้ยว คนร้ำยกลับอยำกได้มำกกว่ำนั้น!
ต้ำซย่ำที่ถูกจ้องท ำร้ำย คงมีแต่ควำมสังเวช…
หำกไม่ก ำจัดต้นตอปัญหำ ต้ำซย่ำก็จะไม่มีวันสงบสุข
…
“เช่นนั้น… ข้ำไปกับหรงอี้ได้แล้วใช่หรือไม่เจ้ำคะ” เยี่ยนอวี๋ถำม
พลำงมองตำปริบๆ
เยี่ยนชิงที่ครุ่นคิดเสร็จแล้วพูดเพียงว่ำ “ไปเถอะ! แต่เจ้ำต้องตก
ลงพ่อสองเรื่อง หนึ่งคือเจ้ำต้องปกป้องตัวเองให้ดี สองคือต้องให้เสี่ยว
เป่ำอยู่ที่นี่”
“อ้ะเนะ!” เด็กน้อยที่ไม่รู้โผล่มำจำกไหนก็ปรำกฏตัวข้ำงหน้ำ
ท่ำนปู่แล้ว
เยี่ยนชิงสะดุ้งโหยง “จะ เจ้ำ…”

“จะ ไป!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำรำวกับมีหูทิพย์ เขำโน้มตัวเข้ำไปในอ้อม
อกของท่ำนพ่อแล้ว และยังประกำศกร้ำวด้วยเสียงเล็กเสียงน้อย “เป่ำ
ไป! ช่วย พ่อ!”
“เจ้ำน่ะหรือ” เยี่ยนชิงก ำลังจะหัวเรำะ
เยี่ยนเสี่ยวเป่ำเบ้ปำกไม่พอใจ “เป่ำเก่ง!”
“ยังไงก็ห้ำมไป!” เยี่ยนชิงจริงจัง พวกเขำพำทำรกไปเสี่ยง
อันตรำยทุกครั้งเลย ท ำบ้ำอะไรกัน
เพียงแต่ว่ำ ขณะที่สองปู่หลำนก ำลังจะ ‘โต้เถียงกันอย่ำงดุเดือด’
จู่ๆ ต้ำซือมิ่งก็มองไปทำงทิศเหนือ
จำกนั้น…
“อ้ะเนะ!”
เด็กน้อยเองก็จับควำมเคลื่อนไหวผิดปกติได้แล้วจึงหยุด ‘เถียง’
กับท่ำนปู่ของเขำ เขำชูมืออวบอ้วนของตนเองชี้ไปทำงทิศเหนือ
จำกนั้นก็มองท่ำนพ่อของเขำอย่ำงสงสัย “หนี?”
“อืม ‘เขำ’ จะหนีแล้ว” หรงอี้พยักหน้ำ
เยี่ยนอวี๋รีบลงจำกเตียง “แล้วจะรออะไรกันอีกเล่ำ รีบไปเถอะ!
อย่ำปล่อยให้เขำหนีไปได้อีก”
“ไป!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ำรีบเกำะไหล่ของท่ำนไว้แน่น

แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง…