เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 491 ปฐมราชินีชุบชีวิต!

“ว้าววว” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ออกมาจากประตูย้ายมิติพร้อมแสง
ประกายระยิบระยับมองไปรอบทิศอย่างตื่นตาตื่นใจ แม้แสงจะสลายไป
จนหมดแล้วแต่เขาก็ยังตื่นเต้นไม่หยุด “เอาอีก!”
ต้าซือมิ่งรวบตัวเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมอก ขณะที่เขามองภรรยา
ที่กำลังหลับตาลงนั้นก็เข้าใจได้ในทันที เขาบอกเด็กน้อยว่า “รอท่าน
แม่เจ้าก่อน”
“ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่รู้ว่าท่านแม่กำลังทำอะไร แต่เขาก็ไม่ได้
รีบ เพียงแค่รู้สึกตื่นเต้นดีใจมาก! ทำท่าจะลงไปเดินเล่น “พ่อ ปล่อย
เป่า!”
ต้าซือมิ่งสวมรองเท้าให้เด็กน้อย จากนั้นก็ปล่อยเด็กน้อยลงบน
พื้น เด็กน้อยเริ่มเดินเตาะแตะอยู่ที่เดิม ประเดี๋ยวเดินเตาะแตะไป
ข้างหน้าจิ่วอิง ประเดี๋ยวเดินเตาะแตะไปที่ซีหวังหมู่และเทพอัสนี
เมื่อเยี่ยนอวี๋เก็บจิตเหนือสำนึกที่แผ่กระจายไปทั่วสวรรค์เก้าชั้น
ฟ้ากลับมา นางก็เห็นเด็กน้อยกำลังเดินเตาะแตะไปที่นั่นทีที่นี่ที เมื่อ
เด็กน้อยรับรู้ถึงสายตาที่มองมาของนาง เขาก็รีบเดินเตาะแตะไปข้าง
ขาของนางและกอดขาของนางไว้ “แม่…”
“เสี่ยวเป่ามีความสุขเช่นนี้เลยหรือ” เยี่ยนอวี๋ย่อตัวลงอุ้มเด็กน้อย
ขึ้นมากำลังจะถอดรองเท้าให้เด็กน้อย ทว่าต้าซือมิ่งยื่นมือเข้ามาห้าม
บอกว่า “กินอิ่มจนท้องตึงน่ะ”

“ไม่ใช่เสียหน่อย!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่พอใจที่ถูกว่าหนังท้องตึง
เขารู้ว่าเป็นคำบรรยายที่ไม่ค่อยดีนัก “เป่าแค่ ดีใจ! ไม่ใช่ ท้องตึง!
เอิ๊กกก”
เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เรอออกมาหน้าแดง จากนั้นก็พิงอกของท่านแม่
นิ่งอย่างอับอาย เหมือนกับแมวเหมียวสีชมพูเนื้อตัวนุ่มนิ่ม ดูน่ารักน่า
ชังมาก ทำเอาเยี่ยนอวี๋รู้สึกเอ็นดูจนอดจูบแก้มอวบอ้วนของเขาไม่ได้
“เสี่ยวเป่าน่ารักจริงๆ”
“เยาะเย้ยเป่า! แม่ไม่ดี” เยี่ยนเสี่ยวเป่าปิดหน้าไว้ไม่ให้ท่านแม่จูบ
เขารู้สึกว่าท่านแม่เขากำลังเยาะเย้ยเขา
เยี่ยนอวี๋ได้แต่ยิ้มไม่ได้อธิบายอะไร จากนั้นนางก็เดินกลับไปที่
ประตูค่ายกลย้ายมิติ “ไปกันเถอะ เราไปดูสวรรค์ทั้งแปดกันก่อน”
“นายท่านอย่าได้มีโทสะ ถึงอย่างไรตราบใดที่ท่านรับไม้ต่อ
ปัญหาเหล่านี้ต้องได้รับการแก้ไขแน่นอน” ซีหวังหมู่รีบสะบัดหางที่
เต็มไปด้วยเทพปลอบประโลมเยี่ยนอวี๋
“ข้าโมโหอะไรหรือ” เยี่ยนอวี๋ถามกลับ
ซีหวังหมู่สังเกตสีหน้านางเล็กน้อย ยังคงรู้สึกว่าใต้เท้าที่ดูเหมือน
สงบนิ่งนั้นกำลังโมโหอยู่แน่นอน จึงพูดว่า “ไม่มีคนดูแลค่ายกลย้าย
มิติ ไว้ข้าจะดูแลเอง!”

“ใช่! เทพไม่รักษากฎ รังแกผู้อ่อนแอเหล่านั้น! ข้าเอง! ไม่ใช่สิ ซี
หวังหมู่ เรามาสลับกันเถอะ เจ้าช ่าชองเรื่องโทษทัณฑ์สังหาร ส่วนข้า
จะเฝ้าค่ายกลเอง” เทพอัสนีกล่าว
“ก็ได้!” ซีหวังหมู่ตกลงและพูดกับเยี่ยนอวี๋ต่อไปว่า “เอาเป็นว่า
นายท่านอย่าโมโห มีแต่จะทำร้ายสุขภาพตนเอง เรื่องเล็กน้อยเท่านี้
มิใช่เรื่องยากอะไร เราสองพี่น้องจะจัดการเอง หากไม่ไหวก็ยังมีปู่จิ่ว”
“นี่ๆๆ! ข้ายังไม่ได้บอกว่าจะช่วยพวกเจ้านะ! ปู่จิ่วเจ้าน่ะยุ่งจะ
ตาย!” จิ่วอิงรีบคัดค้านการมัดมือชกเช่นนี้
แต่ซีหวังหมู่ไม่ได้สนใจมันแล้ว “นายท่าน เอาเป็นว่าท่านอย่า
โกรธเลยนะ”
“ปัญหาที่พวกเจ้าเองรู้ได้อย่างรวดเร็วกลับกลายเป็นเรื่องปกติใน
สวรรค์เก้าชั้นฟ้า” เยี่ยนอวี๋ยิ้มหยัน นางกระตุ้นค่ายกลย้ายมิติ
เดินทางไปยังสวรรค์ชั้นต่อไปทันที นางอยากจะไปดูให้ชัดๆ เสียที จะ
ได้ให้เวลาซีเหอเตรียมตัวด้วย
นางอยากเห็นเหลือเกินว่าซีเหอจะเล่นลูกไม้อะไรเพื่อไม่ให้นาง
กลับตำหนักสวรรค์ นางอยากเห็นว่าซีเหอที่ทำให้สวรรค์เก้าชั้นฟ้า
เป็นเช่นนี้มีความสามารถเก่งกาจเพียงใด นางต้องหลอกล่อให้ซีเห
อหยิบไพ่ทุกใบออกมา แสดงความสามารถและฝีมือที่แท้จริงออกมา
เช่นนี้… นางจึงจะมั่นใจได้ว่าในเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ซีเหออยู่ใน
ตำแหน่งใด เป็นเพียงหมากธรรมดาตัวหนึ่งหรือเป็นหมากขั้นสูง หรือ
เป็นหมากที่ไม่สามารถทดแทนได้ หรือเป็นเพียง… หุ่นเชิด

…
ในขณะเดียวกัน ทัวถ่าเทียนอ๋องก็มาถึงโลกมนุษย์แล้ว และ
สถานที่ที่เขาปรากฏตัวก็บังเอิญเป็นเมืองจิ่วหลีพอดี! เขาจึงแปลง
กายเป็นสามัญชนจิ่วหลีคนหนึ่ง
จากนั้นทัวถ่าเทียนอ๋องก็เข้าไปในร้านขายเหล้าแห่งหนึ่ง เมื่อ
เขานั่งลงก็ได้ยินมนุษย์คุยกันว่า “คิดถึงวันที่ถูกจับเป็นเชลยที่สำนัก
ชางอู๋เมื่อสองปีก่อนแล้ว ยังฝันร้ายจนถึงทุกวันนี้อยู่เลย!”
“นั่นน่ะสิ อสูรร้ายจิ่วอิงนั่นสมแล้วที่เป็นอสูรดุร้ายจริงๆ น ้าลาย
นั่น… ครานั้นทำเอาข้าตัวเปียกไปหมด ตอนนี้คิดย้อนกลับไปแล้วไม่
รู้ว่าทำไมตอนนั้นถึงไม่ตกใจตาย ไม่ง่ายเลยจริงๆ แต่จะว่าไปตอนนี้
ข้ายังขาอ่อนอยู่เลย”
“อย่าว่าแต่เจ้าเลย ทุกคนก็เหมือนกัน โชคดีที่สาวใช้ของคุณหนู
ใหญ่เยี่ยนคอยคุมประพฤติ ไม่ให้จิ่วอิงนั่นกินพวกเรา สุดท้ายยังส่ง
พวกเรากลับเมืองจิ่วหลี มิเช่นนั้น…”
เหล่าสามัญชนเมืองจิ่วหลีที่ฝันร้ายถึงจิ่วอิงเหมือนกันทุกคืนล้วน
เป็นศิษย์สำนักจิ่วหลีที่ครานั้นถูกพาไปโจมตีเมืองชางอู๋ และเมืองจิ่วห
ลีในบัดนี้อยู่ภายใต้การปกครองของสำนักชางอู๋แล้ว
สองปีมานี้ ภายใต้การปกครองร่วมกันของสำนักชางอู๋และชือห
มินหมิ่น เมืองจิ่วหลีค่อยๆ ฟื้นฟู เหล่าปราชาชนของเมืองจิ่วหลีก็ว่า

นอนสอนง่าย มีระเบียบวินัย ไม่มีใครต่อต้าน เพราะถึงอย่างไรก็ยัง
ตกใจกับจิ่วอิงจนมิอาจลืมได้ลง
ทัวถ่าเทียนอ๋องที่ได้ยินถึงตรงนี้ก็ไม่ได้โพล่งถามอะไรออกไป แต่
เท่าที่เขาคาดเดา จิ่วอิงที่มนุษย์ฝึกฌานเหล่านี้พูดถึงน่าจะคือจิ่วอิงที่
อยู่ในหมายจับสวรรค์เก้าชั้นฟ้า เวลาก็ตรงกัน เพราะหนึ่งวันบน
สวรรค์เท่ากับหนึ่งปีในโลกมนุษย์ ดังนั้นหลังจากที่ทัวถ่าเทียนอ๋อง
เดินออกจากร้านขายเหล้าแล้วก็ลอบโจมตีมนุษย์ฝึกฌานคนหนึ่งใน
ที่ที่มีผู้คนน้อยเพื่อค้นหาวิญญาณของเขา สุดท้ายทำให้เขามั่นใจ
ว่าจิ่วอิงทั้งสองตนนี้มีหน้าตาตรงกัน และยังเห็นใบหน้าทั้งสามคนที่
ตรงกันอีกด้วย
“สาวใช้ นายน้อยอินและบ่าวใช้อะไรนั่นตรงกับคนที่อยู่ในคำสั่ง
หมายจับ ดูท่าคุณหนูใหญ่เยี่ยนก็คือตัวตนของท่านนั้นในโลกมนุษย์
นางมีบิดาและพี่น้องอยู่ในโลกมนุษย์ด้วยหรือ” ทัวถ่าเทียนอ๋องคิดไม่
ถึงว่าทุกอย่างจะราบรื่นเช่นนี้
ทว่าเขายังคงระมัดระวังมาก นี่ก็เป็นเหตุผลที่ซีเหอเลือกเขาและ
คิดว่าต้องไม่ทำให้นางผิดหวัง ทัวถ่าเทียนอ๋องท่านนี้รอบคอบมาก
จริงๆ!
อย่างน้อยจนถึงบัดนี้ อิงหลงโบราณก็ไม่ยังไม่สืบพบตัวเขา ถึง
อย่างไรเขาลงมาจากประตูหยวนกวงในตำหนักเทียนตี้ ไม่ใช่ประตู
สวรรค์! ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่อิงหลงโบราณจะจับกลิ่นอายของทัว
ถ่าเทียนอ๋องได้โดยไร้ซึ่งสัญญาณใดๆ มิหนำซ ้าฝ่ายหลังยัง

ระมัดระวังตัวเช่นนี้ ทัวถ่าเทียนอ๋องจึงคลำทางมาถึงเมืองชางอู๋ได้
สำเร็จ!
ในขณะเดียวกัน…
เยี่ยนชิงกำลังทำ ‘ภารกิจ’ ประจำวันนั่นคือถอนหายใจมองฟ้า
“สองปีแล้ว ไม่รู้ว่าเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง”
“ท่านพ่อวางใจเถอะ เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ต้องมีชีวิตสุขสบายดี ยังมี
น้องเขยอยู่มิใช่หรือ” เยี่ยนจื่อเสาเองก็ปลอบท่านพ่อรายวัน
จากนั้นเขาก็ถูกเยี่ยนชิงต่อย “คำก็น้องเขยสองคำก็น้องเขย ไอ้
คนไม่เอาไหน!”
“ท่านพ่อ!” เยี่ยนจื่อเสารีบวิ่งหนี เพียงแต่ว่าขณะที่เขากำลังจะวิ่ง
ออกจากประตูก็ถูกขวางไว้!
ทัวถ่าเทียนอ๋องที่ปรากฏกายต่อหน้าพ่อลูกทั้งสองอย่างไร้สุ้ม
เสียงยังอุตส่าห์หาได้ถูกบ้าน “ในเมื่อคิดถึงเช่นนี้ ข้าจะพาพวกเจ้าไป
หาเอง”