เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 544 เทพีแห่งแสงสว่าง! ปฐมราชินีฉีกหน้าคนเสแสร้ง!

สตรีที่เหมือนกับแผ่ซ่านแสงอ่อนๆ อย่างเป็นธรรมชาติออกมา
คนนี้ก็มองไปที่ ‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองที่เดินเข้ามาในโถงจัดเลี้ยงอย่าง
มิอาจละสายตาได้ทันที แต่ก็มิได้แสดงความประลาดใจ
จักรพรรดิหูจวิ้นที่จับตามองหรี่ตาลงเล็กน้อย เกิดความคิดคาด
เดาไปต่างๆ นานา ทว่าใบหน้ากลับยิ้มแย้ม เขาลุกยืนขึ้นกล่าว “ปฐม
ราชินี รอท่านนานแล้ว”
“ข้าเป็นคนตรงเวลา” เยี่ยนอวี๋ตอบอย่างราบเรียบ มองสตรีส่อง
แสงคนนั้นด้วยหางตา พบว่านางยังคงจ้องมองบุรุษข้างกายนาง
ทว่า… ‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองที่แต่เดิมก็มองไปทางสตรีคนนี้เช่นกัน
เขาก็เปลี่ยนที่โดยเดินจากด้านขวาของเยี่ยนอวี๋ไปด้านซ้ายของนาง
และยังอุ้มเด็กน้อยขึ้นไปนั่งบนบ่าของตนเอง ทำให้เด็กน้อยบังตนเอง
ไว้ได้พอดี
การเคลื่อนไหวทั้งกระบวนการไหลรื่นดั่งน ้าไหล เป็นธรรมชาติ
และสง่างามอย่างมาก
เยี่ยนอวี๋ “…”
นางยกมุมปากขึ้นเงียบๆ ในขณะเดียวกันก็ยื่นมือไปจูงสามีสี
ทองเดินไปทางที่นั่ง

จักรพรรดิหูจวิ้นเองก็ตอบฝืนยิ้มว่า “หนึ่งชั่วยาม ปฐมราชินีตรง
ต่อเวลาจริงๆ เช่นนั้นโปรดอนุญาตให้ข้าแนะนำบุคคลสำคัญท่าน
หนึ่งของแอตแลน”
“เชิญ” เยี่ยนอวี๋เดาได้ว่าคนที่หูจวิ้นจะแนะนำคือสตรีเปล่งแสง
ท่านนั้น
หูจวิ้นก็ผายมือไปทางสตรีงามงดในชุดขาวทั้งตัวท่านนั้นตาม
คาด และกล่าวแนะนำว่า “มิคาเอล ซือมิ่งสวรรค์แห่งกรมแสงสว่าง
เทพีแห่งแสงศักดิสิทธิ์ของแอตแลน ทูตแห่งแสงสว่าง ผู้บุกเบิก
ความหวัง”
“มิคาเอล ท่านนี้คือเยี่ยนอวี๋ ปฐมราชินีหยวนชูแห่งตำหนักไท่
ชางของจักรวาลสวรรค์เก้าชั้นฟ้าและเป็นภรรยาของหรง ต้าซือมิ่ง
เทพแห่งกรมความมืดที่ทำงานร่วมกับท่าน”
การแนะนำที่ ‘เรียบง่ายและตรงไปตรงมา’ ไม่เพียงอธิบาย
ความสัมพันธ์ของต้าซือมิ่งและเทพีมิคาเอล แต่ยังอธิบายตัวตนและ
สถานะของเยี่ยนอวี๋ ซึ่งกระตุ้นจุดอ่อนไหวทั้งหมดได้อย่างแม่นยำ
ทว่าไม่มีใครพูดได้ว่าหูจวิ้นแนะนำผิด กลับกันเขาแนะนำได้
อย่างถี่ถ้วน อีกทั้งหลังจากที่เขาแนะนำเสร็จแล้วยังกล่าวขอโทษว่า
“พูดไปแล้วข้าก็ต้องขอโทษ ตามที่ทุกท่านทราบ ราชสำนักเพิ่ง
ประกาศเรื่องการสมรสของเอเลน่าและหรงเมื่อไม่นาน เกือบจะกระทำ
ความผิดฐานแย่งสามีผู้อื่น โชคดีที่ได้ปรับความเข้าใจกันแล้ว ข้า
ต้องขอบคุณปฐมราชินี่ที่มีจิตใจกว้างขวางดั่งมหาสมุทร ไม่ถือสาเอา

ความกับแอตแลนของข้า ข้าขอดื่มให้ท่านหนึ่งจอก ขอให้มิตรภาพ
ของแอตแลนและสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอยู่ยิ่งยืนนาน”
เมื่อพูดจบ จักรพรรดิแอตแลนก็ชูจอกขึ้น แต่แล้ว… เยี่ยนอวี๋
กลับไม่ได้ยกจอก “ขออภัย ข้าไม่ได้ไม่ถือสาเอาความ”
หูจวิ้น “…”
เขาที่กระอักกระอ่วนไปครู่หนึ่งก็ยิ้มออกมาอย่างรวดเร็ว “ปฐม
ราชินีพูดจาตรงไปตรงมา ช่างเด็ดขาดยิ่งนัก ในฐานะที่เป็น
ผู้ปกครองสวรรค์เก้าชั้นฟ้า อุปนิสัยของท่านหาได้ยากเสียจริง”
“เกรงว่าท่านจะเข้าใจสวรรค์เก้าชั้นฟ้าผิด ข้าเป็นเพียงผู้สร้าง
ส่วนผู้ปกครองและมีอำนาจควบคุมสวรรค์เก้าชั้นฟ้ามิใช่ข้า” เยี่ย
นอวี๋ตอบอย่างราบเรียบ ในขณะเดียวกันก็ลูบเด็กน้อยที่ยังคงมองมิ
คาเอล ไม่รู้ว่าเหตุใดเจ้าตัวน้อยจึงสนใจนางเช่นนี้ หรือว่าเพราะนาง
สว่างนะ
“แต่ท่านก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหากท่านประสบภัย สวรรค์เก้าชั้นฟ้าจะ
เกิดการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่” หูจวิ้นตอบอมยิ้ม เหมือนกับลังเล
แต่ก็แน่วแน่มาก
“ไม่ขนาดนั้นหรอก อย่างน้อยข้าร่วงหล่นไปสามหมื่นปีแล้ว
เหล่าขุนเขาและท้องทะเลของข้าถูกกักขัง ทรมานมาสามหมื่นปี แอ
ตแลนของเจ้าก็ยังกลืนกินสวรรค์เก้าชั้นฟ้าของข้าไม่สำเร็จ มิใช่
หรือ” เยี่ยนอวี๋ถามกลับอย่างราบเรียบ

“!”
“!!!”
บรรยากาศในห้องโถงจัดเลี้ยงชะงักงันในทันที
เยี่ยนอวี๋ยิ้มประหนึ่งดอกไม้แรกแย้มในฤดูใบไม้ผลิ ประหนึ่งเปลว
ไฟและดวงอาทิตย์ “เช่นนี้ก็ถูกแล้ว เป็นสองจักรวาลที่มีความสัมพันธ์
ไม่ดีอยู่แล้ว แอตแลนของเจ้าบุกรุกสวรรค์เก้าชั้นฟ้าของข้า ย่อมไม่มี
ความสัมพันธ์ใดๆ ยิ่งมิต้องพูดถึงมิตรภาพยืนยาวจอมปลอม”
“พูดได้ดี!”
“ปรบมือ!”
อินหลิวเฟิงและเอ้อร์เหมาลูกน้องของเขาคนหนึ่งใช้พัดปรบมือ
อีกคนลุกขึ้นมาปรบมือ เข้าขากันอย่างดี
“เอ๋?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ลุ่มหลงในแสงชะงักงันก่อนจะปรบมือตาม
อย่างไม่รู้เรื่อง ทั้งยังยิ้มร่าจนตาหยี ไม่รู้ว่าเข้าใจสิ่งที่ท่านแม่ของเขา
พูดเมื่อครู่นี้หรือไม่ แต่ก็แสดงออกอย่างมีความสุขแล้ว
“ฮึ” หูจวิ้นหัวเราะและยังกล้าเสริมว่า “ปฐมราชินีมีเหตุผล ข้าเส
แสร้งจริงๆ เคยชินกับการพูดเอาใจไปเสียแล้ว กลับไม่รู้ว่าปฐมราชินี
เยี่ยนคิดเห็นเช่นไรกับสภาพการณ์สวรรค์เก้าชั้นฟ้าในบัดนี้ หรือว่า
ท่านมาแอตแลนเพราะอยากเปลี่ยนแปลงสภาพการณ์ของสวรรค์เก้า
ชั้นฟ้า”

เยี่ยนอวี๋ได้ยินดังนั้นจึงยกจอกสุราขึ้นมา ครั้นกำลังจะจิบสุราที่มี
สีแดง เด็กน้อยก็ร้อนรน “ไม่ดื่ม! แม่ไม่ดื่ม เจ็บ!” เด็กน้อยที่ยังมี
บาดแผลเกี่ยวกับสีแดงเผ็ดร้อน เขาก็ยื่นมือไปคว้าจอกสุราในมือ
ของท่านแม่อย่างรวดเร็ว!
ภาพเช่นนี้… ทำให้บรรยากาศอึดอัดในโถงรับรองยิ่งอึดอัดขึ้น
ไปอีก
หูเฮ่อหมดความอดทน “ดูท่าปฐมราชินีเยี่ยนก็ไม่ได้สงบนิ่ง
เหมือนภายนอก กลัวว่าข้าจะวางยาในสุราของท่านหรือ”
“ใช่!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตอบทันทีและยังโยนจอกสุราในมือลงบน
พื้นด้วยความหวาดกลัว เสียงแตกดัง เพล้ง ไม่เพียงเท่านี้…
“แม่ แม่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ร้อนรนยังโถมใส่ท่านแม่ของเขา
“เจ็บหรือไม่ขอรับ” เขาเห็นเหมือนกับว่าท่านแม่ของเขาสัมผัสสุรา
แล้ว
เยี่ยนอวี๋ยิ้ม อดจูบเด็กน้อยไม่ได้ “แม่ไม่เป็นอะไรจ๊ะ”
“เป่า ดู!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยายามถ่างปากของท่านแม่เขาออก
เยี่ยนอวี๋จึงอ้าปากให้เด็กน้อยผู้อบอุ่นและน่ารักดูจนพอใจ
เยี่ยนเสี่ยวเป่าตรวจสอบอย่างละเอียดรอบหนึ่ง เมื่อพบว่าท่านแม่
ของเขาไม่เป็นอะไรและไม่สัมผัสโดนอะไรแดงๆ ก็ถอนหายใจโล่งอก
จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่สุราสีแดงที่อยู่บนโต๊ะฝั่งของเยี่ยนอวี๋ “เก็บ ไป
ซะ!”

ท่าทีนั่นน่าเกรงขามมาก!
ซีหวังหมู่หลงรักสุดหัวใจ “นายน้อย น่ารักเช่นนี้ได้อย่างไร”
อินหลิวเฟิงก็ยิ้มตาม “น่ารักจริงๆ แต่องค์ชายหูเฮ่อ ข้าน้อยต้อง
อธิบายเสียเล็กน้อย นายน้อยของเราเคยถูก ‘วางยา’ ด้วยน ้าแกงสี
แดงเมื่อตอนเด็กครั้งหนึ่ง ทำให้เขาทุกข์ทรมานมากจึงคิดว่าสุราสี
แดงของแอตแลนท่านก็เป็นเช่นกัน โปรดอภัยด้วย อีกอย่าง งานจัด
เลี้ยงนี้เดิมทีก็จัดเพื่อปลอบขวัญนายน้อยของเรา พวกท่านกลับเล่น
ตุกติกเช่นนี้ ทำให้นายน้อยของเราตกใจอีกครั้ง ยกเลิกงานเลี้ยง
ประโลมขวัญที่ไม่ผ่านเกณฑ์เช่นนี้ไปเถิด”
“เช่นนี้นี่เอง เช่นนั้นย่อมต้องเก็บกลับไป” กู้จื่อเฟิงที่ตอบก็
จัดแจงว่า “ทหาร เก็บสุรากลับไป เปลี่ยนเป็นชาสวรรค์เก้าชั้นฟ้า”
ทว่าเมื่อเยี่ยนอวี๋ได้ยินคำว่า ‘ชาสวรรค์เก้าชั้นฟ้า’ ก็รู้ว่ากู้จื่อเฟิง
กำลังอวยพรกลับเงียบๆ
ไม่ว่าบัดนี้นางจะสงบนิ่งเพียงใด สวรรค์เก้าชั้นฟ้าถูกกลืนกินคือ
เรื่องจริง แอตแลนสามารถนำใบชาของสวรรค์เก้าชั้นฟ้ามาได้
เช่นนั้นยังมีอะไรที่แอตแลนเอามาจากสวรรค์เก้าชั้นฟ้าไม่ได้
รอบนี้… เยี่ยนอวี๋รู้ว่า แอตแลนชนะแล้ว ชนะที่ไขว่คว้าโอกาสไว้
เยี่ยนอวี๋จิบชาที่ยกมาให้พลางยอมรับ “ชาของสวรรค์เก้าชั้นฟ้า
ของเราจริงๆ และยังเป็นน ้าค้างเฉาเทียนลู่ของราชสำนัก ช่วยบำรุง
และชำระล้างสารพิษในร่างกาย หลิวเฟิง พวกเจ้าจงดื่มให้มาก”

“เช่นนั้นต้องดื่มเยอะหน่อยเสียแล้ว” อินหลิวเฟิงดื่มลงไปหลาย
อึกอย่างเชื่อฟังทันที เอ้อร์เหมาเองก็ไม่ยอมแพ้ เทพไร้ประโยชน์สอง
องค์ที่ไร้ตัวตันก็รีบดื่มตาม
เอ้อร์เหมากระดกหมดก็ตะโกนเรียก “เติมชาเร็วเข้า!” เขาไม่เคย
ดื่มชาล ้าค่าเช่นนี้ ที่สำคัญคือยังไม่ต้องจ่ายเงิน และยังเป็นของศัตรู
ด้วย ดื่มเยอะได้เยอะ
เฟรย์ที่มองดูอยู่เฉยๆ เหลือบตามองบน เกือบจะเก็บอารมณ์ไม่
อยู่ จะระเบิดออกมาแล้ว
ทว่าเยี่ยนอวี๋ชี้นิ้วไปที่เทพีมิคาเอลท่านนั้นแล้ว “เทพีมิคาเอลใช่
หรือไม่…”
พรวด!
เอ้อร์เหมาที่กำลังดื่มชาอึกใหญ่ก็พ่นชาออกมาทันที เยี่ยนอวี๋
หยุดพูด
เอ้อร์เหมารู้สึกผิดในทันที “ขอโทษ! ขอโทษขอรับ! แค่กๆ…
ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจขอรับ แค่ชื่อนี้ ข้าวเติมอุจจาระ
[1]แค่กๆๆ…”
เอ้อร์เหมาที่ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เขาก็ทำตัวเองสำลัก “แอตแลนของ
พวกเจ้าตั้งชื่อได้น่าสนใจจริงๆ แค่กๆ! …แค่ไม่ค่อยเหมาะกับการเอ่ย
ถึงบนโต๊ะอาหาร” ท้องเสียบ้างล่ะ เติมอุจจาระบ้างล่ะ…

อินหลิวเฟิงลูบหลังเอ้อร์เหมาที่กำลังสำลักตัวเองตายอย่างหมด
คำพูด ถอนหายใจอย่างโศกเศร้าพูดว่า “จะโทษเจ้าไม่ได้ เจ้าน่ะไม่มี
ความรู้ ไม่เช่นนั้นเจ้าจะเป็นคนรับใช้ได้อย่างไรเล่า”
“ใช่ๆๆ นายน้อยพูดถูก ข้าไร้การศึกษา ขออภัยจริงๆ ปฐมราชินี
เยี่ยน ท่านจะลงโทษอย่างไร ข้าน้อยยินดีรับโทษขอรับ” เอ้อร์เหมา
พูดจากใจจริง
“ข้าขอลงโทษให้เจ้าดื่มชาสามถัง ดื่มให้หมดในคราวเดียว ห้าม
หยุด” เยี่ยนอวี๋กล่าว ในขณะเดียวกันก็มองกู้จื่อเฟิงอย่างรู้สึกผิด
“ผลาญทรัพย์สินพวกเจ้าแล้ว ขอโทษด้วย”
กู้จื่อเฟิง “…”
เขากำลังสงสัยว่าในราชสำนักมีชาเก็บในคลังมากมายเช่นนี้
หรือไม่ ดูท่าปฐมราชินีท่านนี้จะจงใจ แต่ก็… น่าสนุกดี
ทว่า… เยี่ยนอวี๋เพิ่งพูดจบ เทพีมิคาเอลท่านนั้นก็ลุกขึ้นเดินลง
มาแล้ว นางเดินมุ่งไปทางพวกเยี่ยนอวี๋ เนื่องจากงานจัดเลี้ยงจัดหนึ่ง
คนต่อหนึ่งโต๊ะจึงเว้นระยะห่างเล็กน้อย เมื่อเทพีมิคาเอลเดินเข้ามา
เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ส่งเสียง โห และยังมองนางตาปริบ
มิคาเอลมองเด็กน้อยครู่หนึ่งและยังส่งยิ้มจางๆ อย่างอ่อนโยนให้
เหมือนกับแสงที่แผ่ซ่านออกมาจากรอบกายนางและเสียงของนาง
“ปฐมราชินีเยี่ยน เมื่อครู่นี้ลูกน้องของท่านเพิ่งทำให้ข้าขุ่นเคือง แต่
ข้าไม่ถือสา ท่านวางใจ แต่ข้าหวังว่าท่านจะอนุญาตให้ข้าและสามี

ของท่านคุยกันเพียงลำพัง ข้าคิดว่าด้วยสถานะและความใจกว้างของ
ท่านจะไม่ปฏิเสธคำขอเล็กๆ น้อยๆ ของข้า”
[1] พ้องเสียงกับคำว่า มิคาเอล ในภาษาจีน