เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 609 หวนกลับไปเมื่อแรกพบ! หมดสภาพ!

เมื่อเสี่ยวเป่าเห็น…
“โฮ!”
เขาก็ปล่อยเสียงร้องโฮออกมา “พ่อออ…”
ต้าซือมิ่งขมวดคิ้ว “หยุด”
“โฮฮฮ…”
เยี่ยนเสี่ยวเป่าหยุดไม่ได้จริงๆ เขายังยื่นมือไปทำท่าจะเช็ดเลือดที่
สกปรกเหล่านั้น เช็ดไปพลางร้องไห้เสียงดังกว่าเดิม น ้าตาก็ไหลลง
มาไม่หยุดเหมือนกับสายฝน ทำเอาเขามองเห็นท่านพ่อของเขาไม่
ชัดแล้ว “โฮ! ฮือออ…”
ต้าซือมิ่งจำเป็นต้องโอบเด็กน้อยคนนี้ไว้ “ไม่ร้องๆ ร้องจนพ่อ
ปวดหัวแล้ว”
เยี่ยนอวี๋กลับไม่มีเวลาปลอบลูกที่ร้องไห้อย่างหนัก นางกำลังเช็ด
เลือดให้สามีที่อาการสาหัสยิ่งกว่า น ้าตาก็ไหลลงมาด้วย “บอกข้ามา
ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น”
เยี่ยนอวี๋รู้ว่าสามีคนนี้ของนางนอกจากจะไม่ใช่คนของสามภพ
แล้ว เขายังไม่ใช่คนของสองจักรวาลด้วย ดังนั้นอาการบาดเจ็บของ
เขา นางจึงไม่สามารถช่วยเหลือได้ มิเช่นนั้นด้วยความสามารถของ
นางที่หยั่งรู้กฎระเบียบของสามจักรวาลแล้ว นางคงต้องช่วยอะไรเขา

ได้บ้าง และก็เป็นเพราะเช่นนี้ เยี่ยนอวี๋จึงน ้าตาไหล นางกังวลมาก
นางกลัวว่า…
ต้าซือมิ่งที่กอดเด็กน้อยยังต้องกอดภรรยาไว้ “ไม่เป็นอะไร
หรอก”
“ข้าไม่เชื่อ บอกข้ามาว่าข้าต้องช่วยเจ้าอย่างไร” เยี่ยนอวี๋
พยายามคุมตนเองให้สงบ เพราะว่านางรู้ดีว่าความกังวลและความ
หวาดกลัวล้วนไร้ประโยชน์ นางต้องช่วยเขา ต้องช่วยเขาให้ได้
หรงอี้เข้าใจนาง เขาจึงพูดว่า “กลับไป”
“กลับสวรรค์เก้าชั้นฟ้า? หรือว่ากลับสำนักชางอู๋” เยี่ยนอวี๋ถาม
ทันที เห็นได้ชัดว่ารับรู้บางอย่าง
หรงอี้ยิ้มเล็กน้อย แม้ทวารทั้งเจ็ดของเขากำลังหลั่งเลือด แต่
รอยยิ้มของเขายังคงสง่างดงาม “ใช่แล้ว กลับสำนักชางอู๋ หน้า
ต้นอู๋ถง”
“ได้!” เยี่ยนอวี๋รีบอุ้มสามีและเด็กน้อยไว้ในอ้อมกอด เพราะว่า
ความเร็วของหมาป่าเฟนเลย์ สำหรับนางแล้วยังคงช้าเกินไป นางต้อง
พาสามีของนางกลับไปเอง
ชู่!
เฟนเลย์ที่ถูกทอดทิ้ง หลังจากที่เขาเก็บต้นไม้แห่งชีวิตแล้วก็
กลายเป็นลำแสงกลับไปอยู่บนหลังมือของเด็กน้อย

เด็กน้อยที่ถูกท่านพ่ออุ้ม เขาหยุดร้องไห้แล้ว ตั้งแต่ที่ท่านพ่อเขา
บอกว่า ‘ปวดศีรษะ’ เขาก็ไม่ได้ร้องไห้เสียงดังอีก แต่ยังคงน ้าตาไหล
อย่างเศร้าเสียใจ
“ไปๆๆ กลับไป!” จิ่วอิงรีบตามไป
ซีหวังหมู่เตรียมตัวจะตามไปด้วย กลับถูกเซ่าเฮ่าคว้าไว้ “ส่งข่าว
ให้ข้าด้วย”
“รู้แล้วๆ! เจ้าดูแลที่นี่ให้ดี! อย่าให้นายท่านต้องกังวล” ซีหวังหมู่
พูดจบก็ตามไปแล้ว
ส่วนเซ่าเฮ่า เขาย่อมต้องเฝ้าอยู่ที่นี่ แม้เขาจะเป็นห่วงมากก็ตาม
แต่ก็เพราะว่าเขาเป็นห่วง เขาจึงยิ่งต้องอยู่ที่นี่ จะให้ใต้เท้าของพวก
เขาวอกแวกไม่ได้
…
ในขณะเดียวกัน หยวนสื่อเทียนจุนที่อยู่สวรรค์เก้าชั้นฟ้าไกล
ออกไปก็เริ่มนับนิ้วทำนาย เพียงแต่ว่าเขาเพิ่งจะเริ่มก็กระอัก
เลือดออกมา
เยี่ยนชิงตกใจ “เป็นอะไรไปหรือ”
“แค่ก!” หยวนสื่อเทียนจุนที่เช็ดเลือดมุมปากเสร็จก็ปรับ
ลมปราณ “ลางร้ายคงเป็นจริงแล้ว”
เยี่ยนชิงหน้าซีด “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เกิดเรื่องแล้วหรือ!”

“ไม่แน่ใจ ทำนายไม่ได้” หยวนสื่อเทียนจุนพูดได้เพียงว่า “เราไป
ดูกันเถอะ”
“ดี!” เยี่ยนชิงลุกขึ้นทันที
หยวนสื่อเทียนจุนพาเยี่ยนชิงไปยังภูเขาปู้โจวซานอย่างไม่รีรอ
และได้พบกับเทียนตี้และสิบสองเทพขุนเขาและท้องทะเล “นายท่าน
กลับมาหรือยัง”
“ยังไม่กลับ ทำไมหรือ” เทียนตี้วิตกทันที “เจ้าทำนายอะไรได้
หรือ”
“ไม่ค่อยดีนัก ข้าจะไปดูกับลุงเยี่ยนเอง” หยวนสื่อเทียนจุนตอบ
เดิมทียังกังวลว่าเทียนตี้จะขอไปด้วย กำลังคิดว่าจะปฏิเสธเขาอย่างไร
แต่แล้วเทียนตี้กลับตอบว่า “ได้! พวกเจ้ารีบไป สวรรค์เก้าชั้นฟ้ามีข้า
อยู่ ไม่ต้องเป็นห่วง”
หยวนสื่อเทียนจุนชะงักเล็กน้อยก่อนจะผ่อนคลายลง “ได้”
เมื่อพูดจบ หยวนสื่อเทียนจุนก็พาเยี่ยนชิงหายตัวไปแล้ว
ขณะที่หยวนสื่อเทียนจุนมาถึงแอตแลน เยี่ยนอวี๋ก็อุ้มสองพ่อลูก
มาถึงรอยแตกแยกสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแล้ว พวกเขาจึงได้พบกันพอดี
“นายท่าน!” เมื่อหยวนสื่อเทียนจุนเห็นเยี่ยนอวี๋ที่ยังสบายดีก็โล่
งอก แต่กลับต้องตกใจกับสภาพย ่าแย่ของต้าซือมิ่ง “นี่มัน…”
เยี่ยนชิงถามทันทีว่า “ลูกเขยเป็นอะไรไปหรือ”

“ท่านพ่อ เรากลับสำนักก่อนค่อยว่ากัน” เยี่ยนอวี๋ไม่อยากรอช้า
นางพยักหน้าให้หยวนสื่อเทียนจุนทีหนึ่งก่อนจะหายตัวไป
หยวนสื่อเทียนจุนเข้าใจอย่างดี เขาพาเยี่ยนชิงตามไปด้วย จาก
นั้นจิ่วอิงและซีหวังหมู่ก็ตามกลับไปสำนักชางอู๋ในแดนมนุษย์
แม้แต่เทียนตี้ก็สัมผัสถึงกลิ่นอายได้เพียงชั่วครู่ แต่เขาก็ไม่ได้
เข้าไปขวาง และก็ไม่ได้ตามไปถามอะไร เขารู้ว่าต้องเกิดเรื่องแล้ว
แน่ๆ
“ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” สิบสองเทพขุนเขาเริ่มกังวล
เทียนตี้ขมวดคิ้ว “สามีของอาจารย์คงเป็นอะไรไป” เขาสัมผัสได้
ว่าเยี่ยนอวี๋ไม่ได้เป็นอะไร แต่ต้าซือมิ่งที่อยู่ในอ้อมกอดของนางตกอยู่
ในสถาณการณ์ย ่าแย่มาก เหมือนกับว่าชีวิตกำลังร่วงโรย
สิบสองเทพขุนเขามองหน้ากันไปมา ตอนนี้ได้แต่ภาวนาในใจ
เงียบๆ เพราะต่างคนต่างทำหน้าที่ของตนอยู่ ไม่สามารถจากไปได้
ในขณะเดียวกัน… เยี่ยนอวี๋ก็พาสองพ่อลูกในอ้อมอกสถิตลงมา
ที่เมืองชางอู๋แล้ว เมืองที่นางและต้าซือมิ่งมีเยี่ยนเสี่ยวเป่า
การกลับมาอีกครั้ง เยี่ยนอวี๋ไม่มีเวลาให้หวนรำลึกถึงความทรง
จำต่างๆ นางอุ้มสองพ่อลูกกลับไปที่ที่ปรมาจารย์วิญญาณสำนักชา
งอู๋อยู่แล้ว

และการมาของนางไม่มีผู้ใดสัมผัสถึง แม้แต่เยี่ยนหงชวนเองก็ไม่
รู้สึก จนเมื่อเยี่ยนอวี๋ทั้งครอบครัวปรากฏตัวต่อหน้าเยี่ยนหงชวน เขา
ก็ตกตะลึงจนลุกยืนขึ้น “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เสี่ยวเป่า หลานเขย พวก
เจ้า…”
“ท่านตาทวด เดี๋ยวเราค่อยคุยกันนะเจ้าคะ” ขณะที่เยี่ยนอวี๋พูด
นางก็อุ้มสามีที่อยู่ในอ้อมอกไปใต้ต้นอู๋ถง ให้เขาพิงนางที่ใต้ต้นอู๋ถง
บัดนี้ต้นอู๋ถงต้นนี้เติบโตกลายเป็นต้นไม้ที่สูงสง่าเป็นร่มเงาได้
แล้ว หงส์เพลิงในนั้นมีชีวิตชีวายิ่งกว่า มันออกมาต้อนรับ “นายหญิง”
เยี่ยนอวี๋กลับไม่มีเวลาสนใจ นางถามสามีในอ้อมอก “เป็น
อย่างไรบ้าง”
เพียงแต่ว่านางเพิ่งถามเสร็จ ต้าซือมิ่งยังไม่ทันตอบ สีผมของเขา
ก็ให้คำตอบทั้งหมดแทนแล้ว เพราะว่าผมของเขาขาวโพลนไป
หมดแล้ว
“ฮือ…” น ้าตาของเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่กลั้นมานานไหลลงมาอีกแล้ว
“พ่อ…”
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!” เยี่ยนหงชวนดวงตาแดงก ่า เหตุใด
ครอบครัวที่เพิ่งจากไปดีๆ กลับกลายเป็นเช่นนี้เมื่อกลับมา เรื่องแบบ
นี้… คนเฒ่าคนแก่ที่ไหนจะรับได้!