เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 645 ไม่มีอะไรที่ต้าซือมิ่งทำไม่ได้ ภรรยามาอันดับหนึ่ง

เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น
แคร่ก
ใบหน้าที่หนาแน่นของวิญญาณร้ายจิ่วจิ้นใบนั้นร้าวอย่างเห็นได้
ชัด โดยเฉพาะส่วนที่ต่อกับท่านแม่เยี่ยน…
แคร่ก
ใบหน้าของจางอวิ๋นเมิ่งทั้งใบร่วงลงมาจากใบหน้าของวิญญาณ
ร้ายจิ่วจิ้นต่อหน้าทุกคนอย่างเหลือเชื่อ
ร่วงลงมาแล้ว ร่วงลงมาแล้ว
มันร่วงลงมาและถูกต้าซือมิ่งรับไว้และยังถูกเขาใช้แสงสีเขียว
ชั้นหนึ่งห่อหุ้มไว้
ไม่เพียงเท่านี้…
ซู่
ต้าซือมิ่งที่จู่ๆ ผมสีดำเปลี่ยนเป็นสีฟ้า แสงสีฟ้าที่ไหลออกมาจาก
รอบกายเขากลายเป็นลูกเขียดตัวน้อยนับพันตัวในครานี้ พวกมันรุม
เข้าหาใบหน้าขนาดยักษ์ที่หนาแน่นของวิญญาณร้ายจิ่วจิ้นตนนั้น
เรื่องราวพลิกผันเช่นนี้

ฉากเช่นนี้
เพียงพอที่จะทำให้เจี่ยนชิวเผยสีหน้าประหลาดใจ เพราะว่านี่คือ
สิ่งที่นางคาดคิดไม่ถึงเลย ถึงอย่างไรเท่าที่นางทราบ ต้าซือมิ่งนั้น
อ่อนแอมาก เขาสามารถแตกสลายได้ทุกเมื่อ เหมือนกับแดนมืดนั่น
ทว่า…
วิ้ง
วิญญาณร้ายจิ่วจิ้นที่ถูกแสงสีฟ้าจางๆ แทงทะลุ มันยังไม่ทันร้อง
กรู ออกมาสักคำด้วยซ ้า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการคัดค้านอื่นใด มันก็แตก
สลายแล้ว เพราะว่าพลังของต้าซือมิ่งทำลายมันโดยการรื้อมันออก
จากรากอย่างสมบูรณ์
เจี่ยนชิวกลั่นหลอมวิญญาณร้ายจิ่วจิ้นอย่างไร ต้าซือมิ่งก็กำจัด
มันอย่างนั้น เพราะว่าเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับวิชาต้องห้ามเป็นอย่างดี
แม้ในตอนแรกเริ่มจะไม่เข้าใจ แต่ตราบใดที่เขาได้เห็นและศึกษา
เพียงครู่หนึ่ง เขาก็จะเข้าใจได้
ถึงอย่างไรเขาแซ่หรงชื่ออี้ ในสายเลือดของเขาสืบทอดมนต์มืด
ที่น่าสะพรึงที่สุด มันมีพลังทำลายล้างที่ชั่วร้ายที่สุด ตัวเขาเองคือ
แหล่งกำเนิดการทำลายล้างอยู่แล้ว
เขากลับชาติมาเกิดเป็นหมื่นชาติ เพียงเพื่อหลอมรวมแหล่งพลัง
ทำลายล้างทั้งหมดเข้ามาในร่างกายอย่างกลมกลืน ไม่ถูกแว้งกัด
ดังนั้นเขาจึงรู้จักความชั่วร้ายทั้งหมดในโลก แม้บัดนี้เขาไม่ได้อยู่

จุดสูงสุด แต่การที่เจี่ยนชิวใช้วิชาต้องห้ามต่อหน้าเขาก็เหมือนกับ
การกวัดแกว่งขวานหน้าหมู่บ้านหลู่ปาน ไม่รู้จักประมาณตน ดังนั้น…
“อ้ะเนะ”
เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่งเสียงให้กำลังใจท่านพ่อเขา ครานี้คนอื่นเพิ่ง
พบว่าต้าซือมิ่งยังอุ้มลูกอยู่เลย
“มารดามันเถอะ นี่ข้าได้เห็นต้าซือมิ่งหล่อเหลาเอาการได้อย่าง
สง่าและสบายเช่นนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ” อินหลิวเฟิงบอกว่าเขา
นับครั้งไม่ได้แล้ว
แต่มีเรื่องหนึ่งที่อินหลิวเฟิงมั่นใจได้ นั่นก็คือไม่ว่าครั้งไหน ต้าซื
อมิ่งมักจะเท่ระเบิด หล่อระเบิด จัดการได้ทุกอย่าง ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้
เลย
พูดได้ว่า… ตราบใดที่ต้าซือมิ่งลงมือ ก็ไม่มีคำว่าทำไม่ได้
เอ้อร์เหมาสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิง “นายน้อยท่านอยู่กับชุนซิ่นจวิน
แก้ขัดไปก่อนเถอะ ไม่แน่ว่าชาติหน้าชุนซิ่นจวินจะกลับชาติมาเกิด
เป็นแม่นางก็ได้”
อินหลิวเฟิง “…”
ในเวลาแบบนี้ เหตุใดสิ่งที่ลูกน้องจอมทึ่มของเขาคิดจึงเป็นเรื่อง
นี้นะ เพราะว่าต้าซือมิ่งไม่หล่อพอ หรือว่ายังพลิกสถานการณ์ไม่เร็ว
พอ ยังไม่สนุกพอหรืออย่างไร

ที่สำคัญคือครานี้กู้จื่อเฟิงได้ยินแล้ว เขาได้ยินหมดทุกอย่าง
แล้ว…
ชั่ววูบหนึ่ง เขาอยากจะจัดการผู้พิทักษ์จอมทึ่มบางคนให้ตาย
จริงๆ แต่ในขณะเดียวกัน
เปลี่ยน
เจี่ยนชิวคิดในใจ ใบหน้าดูสงบนิ่ง แต่กลับกระตุ้นไพ่ตายใบ
สุดท้ายที่นางสร้างไว้ในร่างกายของวิญญาณร้ายจิ่วจิ้น ดังนั้นชั่ว
ขณะที่นางคิดเช่นนี้…
ซู่
วิญญาณร้ายจิ่วจิ้นที่สลายจู่ๆ ก็รวมตัวเป็นลวดลายบิดเบี้ยว เมื่อ
มันปรากฏขึ้น เยี่ยนอวี๋ก็หน้าเปลี่ยนสีทันที เพราะว่านางมั่นใจว่า
สุดท้ายแล้วลวดลายเหล่านี้จะก่อร่างเป็นอักษรรูนที่บิดเบี้ยว ซึ่ง
สามารถทำร้ายสามีของนางได้
นี่คือไพ่ตายของเจี่ยนชิว สิ่งที่นางต้องการคือต้าซือมิ่งตายไป
ด้วย ไม่สามารถกลับชาติมาเกิดได้อีก ลืมปฐมราชินีเยี่ยนให้สิ้น
จากนั้นนางจึงจะเข้าไปครอบครอง
ความคิดเช่นนี้เพ้อฝันไม่เบา แผนการเช่นนี้ก็ร้ายกาจและ
รอบคอบมาก
แต่ว่า… เยี่ยนอวี๋ไม่ใช่ของตาย

“เทวา อัสดง”
นางที่สะสมพลังไว้แต่แรกปรากฏขึ้นข้างหน้าสามีของนางก่อนที่
อักษรรูนบิดเบี้ยวจะก่อตัวสำเร็จ นางกวัดแกว่งกระบี่ที่มีชื่อเสียงนิ
รันดร์ นั่นก็คือเทวาอัสดง
จากนั้น… ก็ไม่มีจากนั้นอีก
ซู่
กระบี่ไท่ชางที่ผ่ากลางอากาศทำให้ลวดลายอักษรเหล่านั้นสูญ
สลาย ไม่เหลือแม้แต่ซาก
ไม่เพียงเท่านี้… พลังอันแข็งแกร่งที่ระเบิดมาจากเทวาอัสดงยังทำ
ให้เจี่ยนชิวที่แอบใช้ความคิดกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง จนนาง
เกือบจะกระอักเลือดออกมา แต่ถูกนางฝืนกลืนลงไป ทำให้สีหน้าของ
นางย ่าแย่สุดขีด
ทว่านางสวมผ้าคลุมศีรษะไว้ สายตาของทุกคนก็ถูกสองสามี
ภรรยาดึงดูดไป ดังนั้นจึงไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของนาง
ไม่สิ ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเลย อย่างน้องกู้จื่อเฟิงก็เห็น เขาเหลือบ
มองเจี่ยนชิวด้วยหางตาทีหนึ่ง ทว่าเจี่ยนชิวในครานี้จู่ๆ กลับปรากฏ
ตัวขึ้นกลางอากาศ…

“จอมโจรที่ไหนกัน” เจี่ยนชิวที่ตวาดเสียงดังก็โจมตีใส่อากาศ
ด้วยลำแสงสีขาว ทำให้โลกีที่ซ่อนตัวอยู่ในความว่างเปล่าและผสาน
รวมเป็นหนึ่งกับความว่างเปล่าถูกจับ
“บัดซบ” โลกีเองก็ตกใจ
เจี่ยนชิวกลับส่งกระแสจิตว่า “ซัดฝ่ามือใส่ข้า”
โลกีจึงเข้าใจว่าฝ่ายตรงข้ามคือพันธมิตรของตน ขณะที่คิด
เช่นนี้…
ปัง…
โลกีทำให้เจี่ยนชิวสมปรารถนา เขาซัดฝ่ามือที่รับมือได้ยากใส่
นาง
พรวด
เจี่ยนชิวที่กระอักเลือดออกมา นางก็ร่วงลงมาบนพื้นราวกับว่าวที่
เชือกขาด
“เจี่ยนชิว” เทพอัสนีรับกุ่ยหมู่ไว้
ยมราชฟันดาบลงไปที่โลกี “เจ้าคนพาล ไปตายซะ”
“วี้ด” ซีหวังหมู่พุ่งใส่โลกีที่กำลังคิดจะหนี แต่ขณะเดียวกัน
นั้นเอง…
เอื้อก

ต้าซือมิ่งที่แสดงความหล่อเหลาเสร็จก็ล้มป่วย เขาอาเจียน
เลือดออกมา
เยี่ยนจื่อเยี่ยรีบประคองไว้และถามขึ้นทันทีว่า “น้องเขย เจ้า…”
“อ้ะเนะ” เจ้าตัวน้อยที่ลอยมาเหนือศีรษะของท่านพ่ออย่างรวดเร็ว
ตัวของเขาก็มีใบไม้สีเขียวงอกออกมามากมาย และหมอกสีขาวอัน
เป็นเอกลักษณ์ปกคลุมท่านพ่อของเขาไว้
เยี่ยนจื่อเยี่ยยังไม่ทันได้คำตอบ เขาก็ถูก ‘กีดกัน’ ออกไปแล้ว “นี่
มัน…”
“พี่ใหญ่วางใจ วิชาฟื้นฟูของเสี่ยวเป่าช่วยรักษาสามีได้” เยี่ย
นอวี๋ที่เก็บกระบี่และกลับมา เมื่อนางเห็นสีหน้าของต้าซือมิ่งค่อยๆ ดี
ขึ้นก็โล่งใจเปราะหนึ่ง
ทว่า… ใบหน้าท่านแม่เยี่ยนใบนั้นที่อยู่ในมือของต้าซือมิ่งกลับอยู่
ในสภาพเลือนรางในครานี้ เหมือนกับว่ากำลังสูญสลายไปพร้อมกับ
วิญญาณร้ายจิ่วจิ้น
นี่มัน…