เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 65 ปฐมราชินีเป็นผู้ชนะในยกแรก

อินหลิวเฟิงกังวล “อย่าหยุด!”
เขาไม่สามารถสู้กับหยางเซ่าเหิงในขณะที่คุณหนูใหญ่เยี่ยนยังอ
ยู่ที่นี่หรอกนะ
ทว่าเมื่อ ‘เจ้านาย’ ได้ออกคำสั่งที่ต่างออกไป องครักษ์เมืองโยวตู
บางคนก็เลือกที่จะเชื่อฟังคำสั่งของฮูหยินน้อยต่อไป เพราะเขารู้สึก
ว่าในอนาคตหากนายน้อยของเขาได้แต่งงานกับฮูหยินน้อยไปแล้ว
ต้องเป็นคนที่ไม่มีจุดยืนอย่างแน่นอน เขาต้องเลือกข้างไว้เสียก่อน
อินหลิวเฟิง “…”
เขาสงสัยว่าองครักษ์ของเขาต้องเป็นพวกกินบนเรือนขี้บน
หลังคาแน่นอน มีหลักฐานด้วย
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาจัดการองครักษ์ ดังนั้นอินหลิวเฟิงจึง
ทำได้เพียงเก็บซ่อนความโกรธเอาไว้แล้วเตือนเยี่ยนอวี๋โดยเร็ว “กู
ไหน่ไน[1]น้อย บัดนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะเปิดศึกกับสำนักคุนอู๋ เจ้าอดทน
ไว้เสียหน่อยได้หรือไม่”
เยี่ยนอวี๋มองอินหลิวเฟิงไปแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไรและไม่ได้
เดินลงจากรถม้า ทว่าเม่ยเอ๋อร์ได้เปิดม่านให้กับนางไปก่อนแล้ว

มือของเยี่ยนอวี๋วางบนขอบหน้าต่าง นิ้วมือเรียวงามทำเป็นรูปร่าง
ดอกบัวแล้วดีดออกไปทางนอกหน้าต่างเบาๆ ตามด้วยเสียงร้อง ‘อ้ะ’
ของเจ้าเด็กน้อยที่อยากรู้อยากเห็น
“อ้ะเนะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยายามดิ้นอยากจะออกจากผ้าห่อ
ตัว เพื่อไปจับมือของท่านแม่คนงามของเขา เขารู้สึกว่ามีอะไร
บางอย่างพุ่งออกจากนิ้วมือของท่านแม่! แต่เขามองไม่เห็นอะไรเลย
นี่?
เยี่ยนอวี๋ชักมือกลับแล้วตบตัวเจ้าเด็กน้อยเบาๆ แต่กลับถูกนิ้วมือ
อันอ้วนอวบที่ยื่นออกมาจับนิ้วมือเรียวงามของนางไว้
“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเบิกตาโตมองนิ้วมือของท่านแม่ แต่ไม่
เห็นอะไรทั้งสิ้น เขาจึงพยายามจะลุกขึ้นจะไปเลียนิ้วมือของท่านแม่
เพื่อจะดูว่ามีอะไรอยู่กันแน่!
ทว่าเยี่ยนอวี๋กลับดึงมือกลับไปเช็ดไม่พอ ยังใช้มือหยิกแก้ม
อ้วนๆ ของเขาอีก กล่าวว่า “กินไม่ได้นะลูก จะปวดๆ ท้องได้นะ”
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงหดมือกลับแล้วมองท่านแม่คนงามของ
เขาต่อไป
ทว่าเม่ยเอ๋อร์ในบัดนี้ นางได้ปิดม่านรถม้าลงแล้วสั่งเสียองครักษ์
เมืองโยวตูบางคนว่า “ไปได้”
“ได้เลย!” องครักษ์บางคนเดินทางต่อไปอย่างดีอกดีใจ

อินหลิวเฟิง “…”
เขามั่นใจและฟันธงได้เลยว่าองครักษ์ของเขาเป็นพวกกินบน
เรือนขี้บนหลังคาจริงๆ! แม้แต่คำสั่งของสาวใช้ องครักษ์โง่เขลานี้ยัง
เชื่อฟัง แต่กลับไม่เชื่อฟังคำสั่งของเขาเพียงผู้เดียว! แล้วจะมีเขาไว้
ทำอะไร
…
“ศิษย์พี่เซ่าจง พวกเขาไปแล้ว” ลูกศิษย์สำนักคุนอู๋ที่รู้สึกแปลก
ประหลาดรายงานหยางเซ่าเหิง พวกเขาต่างให้ความสนใจกับรถม้าที่
จอดลงกะทันหันของอินหลิวเฟิง แต่บัดนี้กลับเดินทางต่อไปอีกแล้ว
อย่างนั้นหรือ
สิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกแปลกที่สุดคือ “ในรถม้าคันนั้นไม่เพียงแต่
มีเสียงของสตรีเท่านั้น แต่ยังมีเสียงของเด็กทารกอีกด้วย หรือว่าซวง
เสวียนจวินคนนั้นจะมีลูกนอกสมรส”
“ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ คติประจำตัวของซวงเสวียนจวินคือ ‘ตายอยู่
ภายใต้ดอกโบตั๋น เป็นผีก็คุ้มค่า[2]’ ช่างเข้ากับพฤติกรรมของเขา
จริงๆ” ลูกศิษย์สำนักคุนอู๋แซว
แน่นอนว่าหยางเซ่าเหิงได้ยินเสียงของสตรีด้วยเช่นกัน รวมถึง
เสียงของเด็กด้วย แม้กระทั่งน ้าเสียงทุ้มต ่าอันหวาดกลัวและอ่อนแอ
ของอินหลิวเฟิงเขาก็ได้ยิน เพียงแค่ไม่ชัดเจนเท่านั้น

ทว่าความคิดของเขาเหมือนกับคนอื่นๆ เขาไม่สนใจใดๆ เพียง
แค่ ‘อืม’ ไปคำเดียวทุกคนก็เข้าใจ
“เกรงว่าซวงเสวียนจวินเองก็ไปเพราะแก่นวิญญาณมังกรทอแสง
เช่นเดียวกัน แต่ในเวลานี้ก็ยังไม่ลืมที่จะพาหญิงสาวและลูกนอก
สมรสไปด้วย ช่างน่าประทับใจเหลือเกิน”
ฮ่าๆๆ… เหล่าลูกศิษย์สำนักคุนอู๋ขบขันตลอดทางและไม่ได้จงใจ
ปกปิด
พวกอินหลิวเฟิงได้ยินอย่างชัดเจน แต่กลับมีปฏิกิริยาที่ต่างกัน
องครักษ์บางคนดีใจ! อินหลิวเฟิงเขินอาย เยี่ยนอวี๋และเม่ยเอ๋อร์ไม่ได้
สนใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูดเลยด้วยซ ้า ส่วนเยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นเต้นสุด “อ้ะ!”
“อ้ะเนะเนะ!” เจ้าเด็กน้อยที่ไม่ชอบใจพยายามเข้าใกล้หน้าต่าง
อยากจะตะโกนใส่ผู้คนที่พูดไร้สาระพวกนั้นเพื่อประท้วง! อย่าคิดว่า
ข้าไม่รู้ว่าลูกนอกสมรสหมายความว่าอะไรนะ! ฮึ่ม…
“เสี่ยวเป่าอยากดูบรรยากาศด้านนอกหรือจ๊ะ” เยี่ยนอวี๋ไม่สนใจ
ว่าคนอื่นจะพูดอะไร แน่นอนว่านางจะคิดว่าเจ้าเด็กน้อยก็ไม่สนใจ
ด้วยเช่นกัน ทั้งยังนึกว่าเจ้าเด็กน้อยอึดอัด จึงต้องการเล่นสนุกอีก
ด้วย
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบตาและพยักหน้า! จะเปิดม่านให้จงได้
เขาต้องเจรจากับคนชั่วเหล่านั้น
เยี่ยนอวี๋ขำเบาๆ กำลังจะเปิดหน้าต่าง

“หึ…” น ้าเสียงอันนุ่มลึกดังขึ้นจากเยี่ยนจื่อเสาที่เงียบมาตลอด
ทาง แน่นอนว่าต้องดึงดูดความสนใจของเยี่ยนอวี๋อย่างแน่นอน
“ตื่นแล้วหรือ” อินหลิวเฟิงรีบเข้าใกล้ในทันที เห็นเปลือกตาที่ดู
ขยับแต่ก็ไม่ขยับของเยี่ยนจื่อเสา
เยี่ยนจื่อเสาดิ้นรนอยู่ในความลำบากนี้อยู่นานกว่าจะลืมตาขึ้น
ได้ และสบตาเข้ากับดวงตากลมโตดำวาวคู่นั้น
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เข้ามาใกล้ส่งเสียงร้องดีใจ จากนั้นก็หัน
หน้ากลับไปมองท่านแม่ของเขา
เยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะโล้นของเจ้าเด็กน้อย แล้วมองพี่รองที่ค่อยๆ ลืม
ตาขึ้นอยู่เงียบๆ จากนั้นจึงค่อยๆ กล่าวขึ้นว่า “พี่รอง ท่านรู้สึกอย่างไร
บ้าง”
เยี่ยนจื่อเสาที่จำทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนที่จะสลบไป ค่อยๆ ยกมือ
ขึ้นและเห็นนิ้วมืออสูรเต็มไปด้วยหนาม
เขา…
ไม่รอให้เยี่ยนจื่อเสาได้สติดี เจ้าเด็กน้อยก็ยื่นมืออันนุ่มนิ่ม
ออกไปจับหนามบนมือของลุงรอง และส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้น
“อ้ะเนะ!”
“…เสี่ยวเป่า” เยี่ยนจื่อเสาเก็บมืออย่างรู้ตัว

แต่เยี่ยนอวี๋กลับจับมือพี่รองของนางไว้ตามมืออันนุ่มนิ่มของ
เสี่ยวเป่า “พี่รอง”
เยี่ยนจื่อเส่ามึนงง “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ ข้า…”
“ท่านเป็นพี่รองของข้า เป็นลุงรองของเสี่ยวเป่า” เยี่ยนอวี๋รู้ว่าเยี่ย
นจื่อเสาต้องการจะพูดอะไร แต่นางไม่ปล่อยให้เขาได้พูดออกมา จึง
ได้พูดอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูกเช่นนั้นออกมา
แต่เยี่ยนจื่อเสาเข้าใจในความหมายอันลึกซึ้งของคำพูดนั้น เขารู้
ว่าสิ่งที่น้องสาวต้องการจะสื่อคือไม่ว่าเขาจะกลายเป็นอะไร เขาก็
ยังคงเป็นพี่รองของนางและเป็นลุงรองของเสี่ยวเป่าเสมอ
“อ้ะ!” เจ้าเด็กน้อยพยักหน้าเหมือนเข้าใจ!
อย่างไรก็ตาม เจ้าเด็กน้อยเพิ่งจะพยักหน้าเสร็จ สายตาของเยี่ย
นอวี๋ก็มองไปทางทิศตะวันตกอย่างกะทันหัน เพราะว่า…
[1] กูไหน่ไน คำใช้เรียกหญิงสาวที่ออกเรือนแล้ว
[2] ตายอยู่ภายใต้ดอกโบตั๋น เป็นผีก็คุ้มค่า สำนวนจีน
หมายความหากได้ครอบครองสาวงามแม้นต้องตายก็ยอม