เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 763 ก ำจัด!

และเยี่ยนอวี๋ก็สัมผัสได้ถูกต้องด้วย เพรำะว่ำมีกลิ่นอำยจำงๆ ขอ
งอวิ๋นเหลียนหนีไปจักรวำลดั้งเดิมแล้วจริงๆ
ฟิ้ว
กลิ่นอำยที่หลงเหลือของอวิ๋นเหลียนที่กลำยเป็นแสงสีแดงทันทีที่
ปรำกฎขึ้นก็ปรำกฎขึ้นข้ำงหน้ำหยวนสื่อเทียนจุนพวกเขำ ก่อนจะ
หำยไปอย่ำงรวดเร็ว
ทว่ำหยวนสื่อเทียนจุนยังคงรู้สึกถึงควำมผิดปกติ เขำกระตุ้นค่ำย
กลที่เยี่ยนอวี๋สร้ำงไว้ในบริเวณถ ้ำวิมำนตั้งแต่แรกทันที
แสงส่งออกมำจำกค่ำยกลดัง หึ่ง
มันดักแสงสีแดงที่ก ำลังจะหนีออกจำกถ ้ำวิมำนของเยี่ยนอวี๋ไว้ได้
ตำมคำด
ตูม
อวิ๋นเหลียนที่เจอของยำกเข้ำให้ก็กลับคืนร่ำงเดิมด้วยค่ำยกล
ของหยวนสื่อเทียนจุน กลำยเป็นร่ำงเงำอวิ๋นเหลียน
“บัดซบ”
อินหลิวเฟิงที่ไล่ตำมออกมำตะโกนว่ำ “อวิ๋นเหลียน เจ้ำอีกแล้ว”
“อวิ๋นเศษสวะ?” เอ้อร์เหมำและกู้จื่อเฟิงตำมมำถึง

หยวนสื่อเทียนจุนรวบรวมค่ำยกลกักขังกลิ่นอำยที่หลงเหลือ
ของอวิ๋นเหลียนไว้อย่ำงรวดเร็ว ไม่ให้นำงหนีออกไป
แต่แล้ว… อวิ๋นเหลียนกลับหัวเรำะ “ฮ่ำๆ ๆ ๆ พวกเจ้ำคิดว่ำจับ
กลิ่นอำยที่หลงเหลือนี้ของข้ำได้ก็จะส ำเร็จรึ”
“อย่ำงน้อยก็ไม่ได้ล้มเหลว” อินหลิวเฟิงตอบโต้กลับทันที
อวิ๋นเหลียนจุก สีหน้ำขรึมลงเล็กน้อย เพรำะว่ำอินหลิวเฟิงพูดถูก
แต่นำงยังคงยิ้มเย็นชำพูดว่ำ “พวกเจ้ำก ำลังตกอยู่ในอันตรำยร้ำยแรง
แต่ยังไม่กลัวตำย รู้แต่จะเป็นศัตรูกับข้ำ”
“แล้วเจ้ำไม่ได้เป็นศัตรูกับพวกเรำมำโดยตลอดหรือ หำกเจ้ำไม่
เล่นงำนพวกข้ำก่อน พวกข้ำจะสนใจเจ้ำรึ” อินหลิวเฟิงรู้สึกว่ำอวิ๋น
เหลียนคนนี้สมองกลวงจริงๆ คุยกันไม่รู้เรื่องเลย
ทว่ำครำนี้อวิ๋นเหลียนไม่จุก นำงเพียงแค่ยิ้มอย่ำงมีเลศนัย “ข้ำ
ส ำเร็จตั้งแต่ที่ข้ำมำถึงที่นี่แล้ว แม้พวกเจ้ำจะจับกลิ่นอำยที่หลงเหลือ
ของข้ำนี้ไว้ได้ก็ตำม ก็แค่ท ำให้ข้ำต้องใช้เวลำฟื้นฟูตนเองนำนขึ้น
อีกเล็กน้อย”
ค ำพูดนี้… อันที่จริงก็ถูกต้อง ส ำหรับอวิ๋นเหลียนแล้ว ตรำบใดที่
กลิ่นอำยที่หลงเหลือของร่ำงจริงของนำงหนีออกมำจำกยุคคุนหลุน
ได้ นำงก็จะสำมำรถค่อยๆ ฟื้นฟูวิญญำณที่หลงเหลือที่นำงทิ้งไว้ใน
สวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำตั้งแต่แรกได้ ดังนั้นแม้นำงจะถูกจับ แต่นำงกลับ
ไม่ได้โมโหเช่นนั้น และยังพูดช่มขู่ได้อย่ำงก ำเริบเสิบสำน

ที่น่ำเสียดำยคือ… เยี่ยนอวี๋มำอีกแล้ว
“อวิ๋นเหลียน”
เยี่ยนอวี๋ที่เอ่ยขึ้น เสียงของนำงไพเรำะดั่งเสียงดนตรี น ้ำเสียง
ไพเรำะดุจสำยล ำธำร นำงมำอีกแล้ว
ท ำเอำอวิ๋นเหลียนตกใจ นำงไม่กลัวหยวนสื่อเทียนจุนพวกเขำ
แต่กลับกลัวเยี่ยนอวี๋มำก
มิหน ำซ ้ำทันทีที่เสียงของเยี่ยนอวี๋ดังขึ้นก็มำพร้อมพลัง
สังหำรอวิ๋นเหลียน “ตำยซะ”
เมื่อสิ้นเสียง แสงสีม่วงเข้มทะลุผ่ำนอวิ๋นเหลียน คร่ำชีวิตของนำง
ไม่เพียงเท่ำนี้…
แสงสีม่วงที่หำยไปเงียบๆ ในทันที มันก็ก ำจัดแผนกำรทั้งหมด
ที่อวิ๋นเหลียนสร้ำงไว้ในสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำทีละตนเหมือนกับที่
สังหำรอวิ๋นเหลียนในยุคคุนหลุน
กำรด ำเนินกำรที่เป็นระเบียบมีแบบแผนนั้น… ท ำเอำอวิ๋นเหลียน
ที่ยังไม่สลำยไปหมดร้องไห้ “เยี่ยนอวี๋ เจ้ำท ำได้อย่ำงไร? ทั้งๆ ที่เจ้ำ
เหมือนกับข้ำ ถูกจ ำกัดด้วยยุคสมัย โอ๊ย…”
เสียง ‘โอ๊ย’ เสียงนี้กลำยเป็นเสียงสุดท้ำยของอวิ๋นเหลียน ก่อนที่
นำงจะได้แสดงควำมไม่พอใจ นำงก็หำยไปอย่ำงสมบูรณ์ ดังนั้นจน

ตำยนำงก็ไม่เข้ำใจว่ำเหตุใดเยี่ยนอวี๋นอกจำกจะสำมำรถสังหำร
นำงในยุคคุนหลุนได้ นำงยังสำมำรถสังหำรนำงข้ำมยุคได้อีกด้วย
เพรำะว่ำนำงคิดว่ำเยี่ยนอวี๋สร้ำงกฎกำรสังหำรนำงใหม่ในยุคคุน
หลุน และกฎใหม่นี้ตำมหลักแล้วไม่สำมำรถข้ำมยุคมำสังหำรนำงใน
สวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำได้
แต่นำงกลับไม่รู้ว่ำ… เยี่ยนอวี๋ล้มเลิกกำรสร้ำงกฎใดๆ ไปแล้ว
นำงเกำะสองพ่อลูกไว้ตลอดเพื่อสัมผัสล ำดับต้นก ำเนิดที่ลึกซึ้งยิ่งกว่ำ
ดังนั้น ส ำหรับเยี่ยนอวี๋แล้ว ยุคสมัยไม่ใช่ข้อจ ำกัดอีกต่อไป
ดังนั้น เมื่อเยี่ยนอวี๋แน่ใจว่ำกลิ่นอำยที่หลงเหลือของอวิ๋นเหลียน
หนีไป นำงก็จะสำมำรถไล่ฆ่ำและก ำจัดทิ้งได้
ดังนั้น อวิ๋นเหลียนจึงตำยอย่ำงสมเกียรติ
…
หลังจำกที่พลังของเยี่ยนอวี๋สังหำรอวิ๋นเหลียนแล้วก็ค่อยๆ สลำย
ไปจำกสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำ ท ำเอำเยี่ยนชิงร้อนรน “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ เหตุใด
เจ้ำจึงยังไม่กลับมำ”
“เร็วๆ นี้เจ้ำค่ะ” พลังของเยี่ยนอวี๋สลำยสิ้น ยังหำเวลำตอบท่ำน
พ่อของนำง กลัวว่ำท่ำนพ่อของนำงจะร้องไห้เพรำะไม่ได้รับกำร
ตอบสนอง

เยี่ยนชิงที่ได้รับค ำตอบ เขำก็ดีใจ “ดี ดี พ่อรอนะ เจ้ำรีบๆ ล่ะ
อย่ำให้พ่อรอนำน…”
เยี่ยนอวี๋ไม่ได้ตอบอะไรอีก เพรำะนำงเก็บ ‘สำยตำ’ กลับมำแล้ว
แต่แสงสีม่วงเข้มที่แต่เดิมปรำกฎอยู่บริเวณ ‘ซำกปรักหักพัง’
กลับยังไม่สลำยไป
เยี่ยนชิงวำงใจลง “เห็นทีเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์จะกลับมำเร็วๆ นี้แล้วจริงๆ
”
“ใช่” จำงอวิ๋นเมิ่งลุกขึ้น “ข้ำไปท ำอำหำร ประเดี๋ยวเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์
พวกเขำกลับมำจะได้กินได้เลย โดยเฉพำะเสี่ยวเป่ำ พวกเขำยุ่งเช่นนี้
ต้องไม่มีเวลำท ำอำหำรให้เสี่ยวเป่ำกินแน่ๆ”
“ใช่ๆๆ เสี่ยวเป่ำของเรำคงหิวจนผอมโซแล้ว” เยี่ยนชิงพูดพลำง
รู้สึกสงสำร เหมือนกับเห็นภำพเด็กน้อยที่ตัวหดเล็กลง
หำรู้ไม่ว่ำ… นอกจำกเยี่ยนเสี่ยวเป่ำจะไม่ผอมลงแล้ว เขำยังอ้วน
ขึ้นด้วย และยังสูงขึ้นด้วย ครำนี้ก ำลังกระโดดโลดเต้นอยู่เลย
“เนะ”
เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ถูกท่ำนพ่อวำงลงบนพื้น เขำก็รู้ว่ำขยับตัวได้แล้ว
จึงวิ่งไปดูข้ำวของเขำ
ข้ำวต้มที่ต้มจนเละหม้อหนึ่งก ำลังส่งกลิ่นหอมเย้ำยวน ท ำเอำเด็ก
น้อยอยำกกินจนร้องไม่หยุด “หม ่ำ ป้อนเป่ำ หม ่ำ”

“ป้อนจ๊ะป้อน ป้อนเดี๋ยวนี้เลย ใจเย็นๆ” จิ่วอิงที่กลำยร่ำงเป็นร่ำง
เดิมและตักข้ำวต้มเสร็จแล้ว มันก็หิ้วเด็กน้อยขึ้นมำนั่งบนศีรษะข้ำง
หนึ่งของมัน จำกนั้นมันก็เริ่มใช้ศีรษะข้ำงหนึ่งถือถ้วย ศีรษะอีกเจ็ด
ข้ำงสลับกันป้อน กลัวจะไม่ทัน
หง ่ำ… เยี่ยนเสี่ยวเป่ำที่ได้ทำนข้ำวเอร็ดอร่อยอย่ำงพึงพอใจแล้ว
เขำก็กินค ำแล้วค ำเล่ำไม่หยุด ควำมเร็วนั่น…
ท ำเอำเม่ยเอ๋อร์ที่เห็นดังนั้นคิดว่ำงำนป้อนข้ำวนี่ตอนนี้นำงคงท ำ
ไม่ได้จริงๆ นำยน้อยกินเร็วมำก
ในขณะที่จิ่วอิงป้อนเด็กน้อยในครำนี้ ต้ำซือมิ่งยังนอนบนตักของ
ภรรยำและก ำลังมองนำงอยู่
เยี่ยนอวี๋ที่ตื่นแล้ว นำงก็ก้มมองชำยตรงหน้ำ เห็นใบหน้ำผ่อน
คลำย ดวงตำก ำลังยิ้มก็รู้สึกหวำนฉ ่ำในใจ
“เสร็จแล้วหรือ” เขำถำม
เยี่ยนอวี๋พยักหน้ำ “เสร็จ…”
นำงที่ยังไม่ทันพูดจบ จู่ๆ ก็รู้สึกถึงกลิ่นคำวในล ำคอ
จำกนั้น…
เอื้อก

เลือดสดขนำนหนึ่งพุ่งออกมำจำกปำกของเยี่ยนอวี๋โดยที่นำงเอง
ก็ไม่คำดคิด สำดโดนใบหน้ำของสำมีนำง ย้อมใบหน้ำของสำมีนำง
เป็นสีแดง
หรงอี้ที่แววตำเปลี่ยนไปอย่ำงสิ้นเชิง รีบลุกขึ้นมำกอดภรรยำเข้ำ
มำในอ้อมอก ในขณะเดียวกันก็จับข้อมือของภรรยำไว้และเริ่มตรวจ
อำกำรของภรรยำอย่ำงระมัดระวัง