เซียนหมอหญิงแม่ลูกอ่อน - ตอนที่ 776 ต้าซือมิ่งตัวปลอม (อวสาน 6)

เด็กน้อยเอามือที่ปิดหูน้อยๆ ของตนออกเพราะไม่รู้สึกหนวกหู
แล้ว แต่กลับเหม่อมองแสงหลากสีสดใสตรงหน้า “อ้ะ?”
เพลิงเมฆและแสงหลากสีทั่วท้องฟ้าที่ยังไม่หายไปเข้าเกณฑ์
ความงามของเด็กน้อย ทำเอาเขาอ้าปากค้าง น ้าลายเกือบจะไหล
ออกมา หากไม่ใช่เพราะท่านพ่อเขาช่วยปิดปาก น ้าลายเขาคงไหล
ลงมาอย่างไม่รู้ตัว…
ส่วนราชาแห่งความไร้ระเบียบที่อยู่ในสภาพไม่ต่างจากเด็กน้อย
ก็เอ่ยด้วยความสงสัยว่า “เจ้าทำได้อย่างไร”
“เหตุใดจึงทำไม่ได้?” เยี่ยนอวี๋ย้อนถาม
ในขณะเดียวกัน…
เหล่าขุนเขาและท้องทะเลที่ยืนอยู่ทั่วทุกมุมก็มองมาทางนี้แล้ว
พวกเขามองเยี่ยนอวี๋ด้วยสายตาเคารพนับถือ
พูดความจริง แม้พวกมันจะออกมาช่วย แต่อันที่จริงพวกมันยังไม่
ค่อยรู้ความสามารถใหม่ของตนเอง พวกมันเพียงแค่ปลดปล่อยพลัง
ใหม่ที่นายท่านมอบให้ออกมาด้วยสัญชาติญาณ
ดังนั้นผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่แท้จริงแล้วคือนายท่านของพวกมัน นายท่าน
ที่ทำได้ทุกอย่าง

ดังนั้น… เหล่าขุนเขาและท้องทะเลในครานี้ล้วนคุกเข่ากราบลง
และตะโกนด้วยความเคารพว่า “นายท่าน”
“นายท่าน” จิ่วเฟิ่ง ม้าเฉิงหวง และเสี่ยวซูซูก็คุกเข่ากราบ
ข้างหน้าเยี่ยนอวี๋และหมอบอยู่ข้างๆ เท้าของนาง
และในขณะที่เสียงคำว่า ‘นายท่าน’ นี้ดังประสานกันจน
เกิดปฏิกิริยาสะท้อนร่วม สวรรค์เก้าชั้นฟ้าและสามอาณาจักรสะเทือน
แสงศักดิ์สิทธิ์ออกมา ราวกับว่าเยี่ยนอวี๋สถิตลงทั่วทุกแห่งของสวรรค์
เก้าชั้นฟ้า
ปรากฎการณ์เช่นนี้ทำให้ราชาแห่งความไร้ระเบียบร้อนรน
กว่าเดิม “เป็นไปไม่ได้ เจ้ามันก็แค่วิญญาณของจักรวาลหนึ่ง จะ
ต่อต้านพลังไร้ระเบียบได้อย่างไร ความโกลาหลของจักรวาลทำอะไร
เจ้าไม่ได้ได้อย่างไร”
ทว่าความจริงก็เป็นดังเช่นนี้… เยี่ยนอวี๋ต้านทานความปั่นป่วนไร้
ระเบียบที่มาจากเขาได้จริงๆ
หยวนสื่อเทียนจุนถึงกับรู้สึกว่านอกจากจะกลับมามีสติ
เหมือนเดิมแล้ว ยังเหมือนกับว่าถูกปกป้องด้วยพลังบางอย่าง ทำให้
ยื่นมือทั้งคู่ออกมาด้วยสัญชาติญาณ เขามองฝ่ามือที่กลับมาเป็น
ปกติแล้ว “นี่มัน…”

“เอ๋?” ซีหวังหมู่ที่มองมือทั้งคู่ของตนเองเช่นกัน มันก็พูดออกมา
ว่า “รู้สึกเหมือนกับว่าถูกนายท่านปกป้องไว้ มีกลิ่นอายของนายท่าน
ไปทั่วร่างเลย สบายจัง”
“ข้าก็รู้สึกเช่นกัน” เทพอัสนีสำทับ
“ใช่” เทพขุนเขาทั้งสิบสององค์ก็พยักหน้ากล่าว
เซ่าเฮ่าและเทียนตี้ย่อมรู้สึกเหมือนกัน มันรู้สึกเหมือนกับว่าเมื่อ
ครู่นี้นอกจากเสี่ยวซูซูจะชำระล้างพลังที่ทำลายอนุสติของพวกเขา
ยังปกคลุมพวกเขาไว้ด้วยโล่ชั้นหนึ่ง
ความรู้สึกเช่นนี้มหัศจรรย์ยิ่งนัก แต่มันสบายมาก ทำให้พวกเขา
ลอบถอนหายใจโล่งอก
พูดความจริง การโจมตีด้วยคลื่นเสียงของราชาแห่งความไร้
ระเบียบเมื่อครู่นี้ทำเอาพวกเขาตกใจมาก ความรู้สึกที่รู้ว่าตนเองถูก
ควบคุมแต่กลับไม่สามารถต่อต้าน แม้กระทั่งไม่มีทางต้านทานได้นั้น
แย่มากจริงๆ
ตอนนี้ดีแล้ว ความรู้สึกเช่นนี้หายไปสิ้นเชิงแล้ว
แน่นอนว่า เทียบกับเรื่องเหล่านี้แล้ว สิ่งที่ทำให้ซีหวังหมู่ดีใจยิ่ง
กว่าคือ “เสี่ยวเฟิ่งเฟิ่งพวกมันก็กลับมาแล้ว”
“ซูซูยังช่วยพวกเราไว้ด้วย มันช่วยพวกเราไว้ได้ทันกาลจริงๆ”
เทพวิหคมังกรทอดถอนใจ

เทพอัสนีหายตัวไป เขาพุ่งไปข้างหน้าซูซูน้อยแล้ว หางมังกร
ของเขาตวัดออกไปใส่มันทันที “ซูซู ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว”
ทันทีที่ซีหวังหมู่เห็น นางย่อม ‘ไม่ยอมแพ้’ นางวิ่งตามออกไปและ
ยังลูบขนตรงแผงคอของซูซูน้อย “ใช้ได้นี่ ซูซูน้อย ทันทีที่ออกมาก็
เท่ระเบิดเลย”
“ฮี่…” ซูซูน้อยที่หัวเราะเสียงสดใสออกมายังเป็นเสียงผู้หญิงแบบ
ที่งดงามมากด้วย ไม่เข้ากับฉากระเบิดเมื่อครู่นี้เลย
แต่เด็กน้อยชอบเป็นพิเศษ “ซูซู หรือ รัก เป่ารัก”
ขณะที่พูด เด็กน้อยก็พยายามหนีออกจากอ้อมอกของท่านพ่อ
เขา เห็นได้ชัดว่าจะทิ้งท่านพ่อเขาบินไปข้างหน้าซูซูน้อยแล้ว แต่จะ
ทำอย่างไรได้ เขามีแรงน้อยเกินไป ท่านพ่อเขาเองก็ยังไม่ปล่อยมือ
เขาหนีออกไปไม่ได้จริงๆ ทำเอาเด็กน้อยร้อนรน “พ่อ ปล่อยเป่า…”
ทว่าซูซูน้อยกลับไม่จำเป็นต้องให้เขาหนีมาหามัน เพราะมันเดิน
ไปหาเด็กน้อยเองแล้ว “นายน้อย”
“อ้ะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าลูบเขายาวๆ ของซูซูน้อย บนนั้นประกายแสง
หลากสี เขาชอบมากเลย
ท่าทางมีความสุขของเขาทำเอาซีหวังหมู่หึง “แหม ตอนนี้นาย
น้อยรักซูซูที่สุดแล้ว ไม่รักซีซีแล้ว”
“ฮี่” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยิ้มตาหยีบอกว่า “รัก เป่า รักทั้งสอง”

ท่าทางน่ารักน่าชังเช่นนี้ทำเอาซูซูน้อยอดเลียเขาไม่ได้
“ฮ่า…”
เด็กน้อยหัวเราะ รู้สึกจั๊กจี้…
ดังนั้นเด็กน้อยจึงมุดเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่อเขาและถูไถไป
มา
ต้าซือมิ่งจึง “…” พูดไม่ออก เขารู้สึกเสียใจที่เมื่อครู่นี้ไม่ปล่อย
เด็กน้อยไป สกปรกจริงๆ
แน่นอนว่าผู้ที่พูดไม่ออกยิ่งกว่าเขาคือราชาแห่งความไร้ระเบียบ
ที่ถูกเมินเฉยอย่างสิ้นเชิงในครานี้ รวมถึงจิ่วอิงที่จับมันไว้ดฯฌซ
,ฑ๊โฌฮฤ
จิ่วอิงยังอดรู้สึกเสียใจต่อราชาแห่งความไร้ระเบียบไม่ได้ “ทุก
ท่านตั้งสติหน่อย เจ้าหมอนี่ยังไม่ตาย พวกเจ้าดีใจไปก่อนแล้วรึ มัน
ไม่เอาศักดิ์ศรีหรือไง”
ราชาแห่งความไร้ระเบียบ “…”
มันต้องการศักดิ์ศรีน่ะถูกต้อง แต่มันรู้สึกว่าเมื่อถูกจิ่วอิงต่างแดน
ตัวนี้พูดเช่นนี้ มันยิ่งเสียศักดิ์ศรี
ทว่าแม้จิ่วอิงจะเตือน นอกจากซีหวังหมู่แล้ว เทียนตี้และทวยเทพ
องค์อื่นๆ ก็ไม่ได้เมินเฉยต่อการมีอยู่ของราชาแห่งความไร้ระเบียบ

มีเพียงซีหวังหมู่ที่ลืมไปแล้วจริงๆ ดังนั้นครานี้มันจึงหันศีรษะ
กลับไป ขนลุกตั้งชัน มองกลับไปที่ราชาแห่งความไร้ระเบียบ “ข้าลืม
ไปจริงๆ ว่าเจ้าหมอนี่ยังไม่ตาย”
ราชาแห่งความไร้ระเบียบ “…”
มันไร้ตัวตนเพียงใดกันแน่?
ฮึ
ราชาแห่งความไร้ระเบียบเคลื่อนไหวทั่วทั้งร่างอีกครั้ง ทำให้จิ่วอิง
ระวังตัวทันที เพราะว่าการเคลื่อนไหวครั้งนี้ของราชาแห่งความไร้
ระเบียบทำให้มันรู้สึกถึงอันตรายที่มิอาจคาดเดาได้
มิหนำซ ้าต้าซือมิ่งเองยังเตือนด้วยน ้าเสียงจริงจังว่า “ปู่จิ่ว หลีก
ไป”
จิ่วอิงปล่อยศีรษะที่กัดราชาแห่งความไร้ระเบียบทันทีอย่างไม่
ลังเล มันหายตัวกลับไปอยู่ข้างหน้าต้าซือมิ่งอย่างรวดเร็ว
ในขณะเดียวกัน…
ตูม
ทั่วทั้งร่างของราชาแห่งความไร้ระเบียบระเบิด
หึ่ง

คลื่นความเคลื่อนไหวที่มิอาจคาดเดาได้แผ่กระจายออกไปทั่วทั้ง
สี่ทิศทันทีโดยมีราชาแห่งความไร้ระเบียบเป็นศูนย์กลาง และพื้นที่ที่
ถูกคลื่นซัดกระเพื่อมก็กลายเป็นเหมือนกำแพงเมืองที่แตกร้าว มัน
หลุดออกมาเป็นชั้นโคลนตลอดเวลา อีกเพียงพริบตาก็จะสลายตัว
และพังทลายลง
สิ่งที่น่ากลัวคือ… ความเร็วในการพังทลายนั้นรวดเร็วมาก ถึง
อย่างไรจิ่วอิงก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ มันเร่งความเร็วมากขึ้นกว่าเดิม
ทว่ามิติปริภูมิบริเวณทะเลสาบสือซ่าไห่สั่นคลอนมานานแล้ว ซึ่ง
ทำให้จิ่วอิงไม่สามารถหายตัวไปในอากาศได้เลย ได้แต่อาศัยความ
รวดเร็วของร่างกายในการหลบหนี
ดังนั้นความเร็วในการหนีของมันจึงช้ากว่าพลังการทำลายล้าง
ของราชาแห่งความไร้ระเบียบอย่างชัดเจน
อีกเพียงพริบตาหางของจิ่วอิงก็จะถูก ‘ซัด’ โดนแล้ว
ซีหวังหมู่ร้อนรน “เร็วเข้าสิ มีเก้าศีรษะไว้ทำไม ทำไมช้าขนาดนี้”
“ปู่มีศีรษะไม่ใช่ขาเสียหน่อย” จิ่วอิงที่โต้กลับอย่างโมโห รู้สึกว่า
ยายแก่ดุร้ายคนนี้จู้จี้จุกจิกและไร้เหตุผลจริงๆ ศีรษะมีไว้วิ่งหรือไง
ช่าง…
ทว่าตอบโต้ก็ส่วนของตอบโต้ จิ่วอิงยังคงวิ่งด้วยความรวดเร็วอยู่
ดี ทุกครั้งที่จะถูกซัดโดน มันมักจะ ‘หนีพ้น’ ได้อย่างหวุดหวิด

ทำเอาซีหวังหมู่ร้อนรนยิ่งกว่าเดิม “มารดามันเถอะ เร็วๆ หน่อยสิ
ยังบ่นอะไร”
จิ่วอิง “…”
น่าจะเปลี่ยนให้ยายแก่ดุร้ายนี้มาวิ่งดู
มันเร็วมากแล้วน่า ทว่าจิ่วอิงที่ไม่พอใจ ครานี้ไม่มีอารมณ์ตอบ
โต้แล้ว เพราะว่ามันสัมผัสได้ว่าคลื่นอันตรายนั่นอยู่ข้างหลังก้นของ
มัน พร้อมจะเอาชีวิตมันได้ทุกเมื่อ
มันไม่อยากตายก่อนวัยอันควรหรอกนะ ยังไม่ได้กลับไปส่งงาน
เลย
ดังนั้นจิ่วอิงจึงกระโดดเข้าไปในทะเลสาบสือซ่าไห่สุดชีวิตใน
จังหวะสุดท้าย ในขณะเดียวกันก็ไม่ลืมที่จะคำรามว่า “ระวัง ข้า
มาแล้ว”
เซ่าเฮ่าและเทียนตี้ที่ร่วมมือกันปกป้องความเสถียรของทะเลสาบ
สือซ่าไห่ไว้ตั้งแต่แรกก็มองจิ่วอิงและพลังการทำลายล้างอันน่าสะพรึง
ที่ตามหลังมันมาติดๆ ตลอดเวลา
และพลังการทำลายล้างนี้… เผ่ามารทุกตนที่เห็นก็กลัวกันหมด
“บัดซบ เราจะต้านไหวหรือไม่”
“ไม่รู้สิ ท่านพิกซีและท่านปีศาจแฝงฝันไม่อยู่ ไม่รู้ว่าท่านคิเมียรา
จะต้านอยู่หรือไม่”

“เหมือนกับว่าจักรพรรดิจะมาแล้ว เรายังหวังพึ่งจักรพรรดิมารได้
อีกทั้งเทียนตี้เองก็ยืนอยู่ฝั่งเรามิใช่หรือ น่าจะช่วยพวกเราจากใจจริง”
โนเวลพีดีเอฟ
สมาชิกเผ่ามารที่วิจารณ์กันอันที่จริงพวกมันไม่มั่นใจเลย ถึง
อย่างไรสามจอมมารที่พวกเขาเชื่อถือมากที่สุดก็เหลือเพียงคิเมียรา
ตัวเดียวที่เฝ้าทะเลสาบสือซ่าไห่
ส่วนเทียนตี้อะไรนั่น… เนื่องจากความแค้นในอดีตเหล่านั้น เผ่า
มารยังคงไม่ค่อยเชื่อใจว่าเทียนตี้พวกเขาจะช่วยพวกเขาปกป้อง
อาณาเขตของพวกเขาอย่างเต็มที่
แน่นอนว่า พวกเขาก็เขินอายที่จะขอสิ่งนี้ เพราะว่าบรรพบุรุษ
เคยต่อสู้กัน และยังสู้กันแบบเอาเป็นเอาตาย ต่างฝ่ายต่างทำลายล้าง
กัน
ส่วนจักรพรรดิมาร…
ท่านแต่งเข้าตำหนักสวรรค์ไปแล้ว
แม้เรื่องนี้สมาชิกเผ่ามารจะไม่มีใครพูดออกมา แต่พวกเขาก็คิด
เช่นนี้
ถึงอย่างไรตั้งแต่ที่ต้าซือมิ่งอยู่กับปฐมราชินีเยี่ยนก็ไม่เคยกลับมา
เมืองจักรพรรดิมารอีกเลย และไม่ได้จัดพิธีต้อนรับนายท่านอะไรเลย
แสดงให้เห็นได้ชัดว่าท่านแต่งเข้าตำหนักสวรรค์

ดังนั้น… อย่าหวังพึ่งมากเลย
นี่คือความคิดในใจของสมาชิกเผ่ามารมากมายในบัดนี้ แม้แต่
อสูรแห่งความมืด… คลานคลาน มันก็คิดเช่นนี้
ดังนั้นขณะที่จิ่วอิงพุ่งลงมา เผ่ามารนับพันนับหมื่นก็หลับตาลง
ด้วยสัญชาติญาณ ไม่กล้าดูต่อไป กลัวว่าจะเห็นดินแดนใหม่ที่พวก
เขาอาศัยอยู่แห่งนี้ถูกทำลาย
อุแว้
จิ่วอิงที่ดิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว ทั่วทั้งร่างของมันประกายแสงสีทอง
ในขณะเดียวกัน…
ซู่
การพังทลายของมิติปริภูมิจากราชาแห่งความไร้ระเบียบยังคง
กวาดโดนตัวของจิ่วอิง
สุดท้ายแล้วพลังของเขาก็เร็วกว่าจิ่วอิง มันซัดโดนจิ่วอิงแล้ว
“ปู่จิ่ว”
ซีหวังหมู่และเทพอัสนีร้องเรียก
“อ้ะเนะ”

เด็กน้อยคิดจะขว้างค้อนออกไป แต่ถูกท่านพ่อเขาจับมือน้อยๆ
ไว้
แซ่ด
เสียงน่าสะพรึงเหมือนเสียงกัดกร่อนและฉีกทึ้งดังออกมาจาก
ร่างกายของจิ่วอิง ทำเอาแสงสีทองที่ก่อนหน้านี้จิ่วอิงระเบิดออกมา
ถูกกำจัดสิ้น
แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง
ซู่
จิ่วอิงเข้ามาอยู่ในมิติปริภูมิของทะเลสาบสือซ่าไห่ได้สำเร็จแล้ว
“สวรรค์จงเปิด”
เทียนตี้ที่ตะเบ็งเสียงอย่างสง่างามออกมา สะเทือนแสงสีม่วงทั่ว
ท้องฟ้า ปกคลุมท้องฟ้าเหนือทะเลสาบสือซ่าไห่อย่างรวดเร็ว ราวกับ
หมอกเพลิงปกป้องทะเลสาบสือซ่าไห่ไว้
“ลำดับกำเนิด”
เซ่าเฮ่าที่ใช้นิ้วเรียวยาวดีดเครื่องพิณ มันคือแสงเลือนรางทีละ
เส้นในมิติปริภูมิทะเลสาบสือซ่าไห่ พวกมันเหมือนกับใยแมงมุง ถัก
เข้าไปในหมอกเพลิงที่เทียนตี้ปล่อยออกมา
สองเทพบรรพกาลผู้ยิ่งใหญ่

สองจักรพรรดิดึกดำบรรพ์ร่วมมือกัน
ซู่
ท้องฟ้าเหนือทะเลสาบสือซ่าไห่ถูกหมอกเพลิงปกคลุมอย่างแน่น
หนา ทำให้เหล่ามารที่ก่อนหน้านี้ยังหลับตารู้สึกปลอดภัยอย่างมิอาจ
บรรยายเป็นคำพูดได้ ทำให้พวกเขาลืมตาขึ้นด้วยสัญชาติญาณและ
ได้เห็นภาพที่ไม่มีวันลืมทันที…
ตูม
พลังทำลายล้างของราชาแห่งความไร้ระเบียบ
พลังปกป้องมิติปริภูมิของการร่วมมือของสองจักรพรรดิ
ทำให้เกิดแสงสีอันตระการตาบนท้องฟ้าเหนือทะเลสาบสือซ่าไห่
ฉากตรงหน้านี้ไม่น้อยหน้าไปกว่าเพลิงเมฆทั่วท้องฟ้าที่ซูซู
ปลดปล่อยเมื่อครู่นี้ กระทั่งงดงามยิ่งกว่านั้น เพราะว่าการโจมตีครั้งนี้
เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง มันคงอยู่เช่นนั้นเป็นเวลากว่าหนึ่งเค่อ
“ว้าว…”
เด็กน้อยที่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดก็อุทานไม่หยุด
ซีหวังหมู่และเทพโบราณกลับอุทานไม่ออก…

พวกมันล้อมบริเวณทะเลสาบสือซ่าไห่ไว้ตั้งแต่แรก เพื่อป้องกัน
ไม่ให้มิติปริภูมิของที่นี่สั่นไหวและกระทบอาณาจักรอื่นๆ ที่อยู่
ใกล้เคียง
เยี่ยนอวี๋กลับไม่ได้ลงมือ นางมองราชาแห่งความไร้ระเบียบที่ถูก
‘ปกคลุมตนเอง’ ด้วยกระแสความวุ่นวายของมิติปริภูมิ นางสัมผัสได้
ว่า… ราชาแห่งความไร้ระเบียบกำลังสะสมพลังการโจมตีที่น่าสะพรึง
กว่าเดิม แต่นางไม่สามารถขัดขวางได้ และนางก็ไม่รู้ว่ามันจะ
ปลดปล่อยการโจมตีเช่นนี้ออกมา นางทำได้เพียงมองและตั้งตัวรับ
ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีนัก แต่เยี่ยนอวี๋รู้ว่ายามนี้นางทำได้เพียงเท่านี้
เพราะว่านางยังไม่รู้จักราชาแห่งความไร้ระเบียบดีพอ แม้นางจะ
สามารถยับยั้งการโจมตีไร้ระเบียบระลอกแรกของราชาแห่งความไร้
ระเบียบ ฟื้นฟูผู้คนที่ตกอยู่ในความโกลาหล แต่นี่เป็นเพียงน ้าจิ้ม
เท่านั้น
เยี่ยนอวี๋รู้ว่าในฐานะที่มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีอายุมากกว่านางหลาย
พันเท่า ราชาแห่งความไร้ระเบียบแข็งแกร่งกว่าที่นางคาดคิดไว้มาก
นัก
ทว่า… ในกระแสความโกลาหลในมิติปริภูมิกลับค่อยๆ ปรากฏ
ร่างเงาร่างหนึ่งขึ้น
เยี่ยนอวี๋จ้องไปที่เงาของคนๆ นั้นอย่างตั้งใจ รู้สึกคุ้นตา?
จากนั้น…

หึ่ง
เงาคนทลายกระแสความวุ่นวายออกมา
“อ้ะเนะ?”
เด็กน้อยชี้ไปที่ ‘คน’ ที่ปรากฏตัวอย่างประหลาดใจ เพราะว่าคนๆ
นี้เหมือนท่านพ่อเขาเลย
ทำเอาเยี่ยนอวี๋ชะงักเล็กน้อย… แต่ในเวลาเดียวกันนั้นเอง
“มา”
‘คน’ ที่เห็นได้ชัดว่าแปลงกายมาจากราชาแห่งความไร้ระเบียบที่
จู่ๆ ปรากฏตัวขึ้น
เขายังฉีกเข้าไปในทะเลสาบสือซ่าไห่ด้วยมือข้างหนึ่ง
แคร่ก
ลูกเจี๊ยบ ‘บังเอิญ’ ฟักออกมา
เห็นได้ชัดว่ามันเลื่อนขั้นสำเร็จแล้ว
ทว่า… มือของราชาแห่งความไร้ระเบียบที่เอื้อมเข้ามากำมันไว้
แล้ว