เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่ - บทที่ 103 การไลฟ์สดรูปแบบใหม่

บทที่ 103 การไลฟ์สดรูปแบบใหม่

สุดท้ายนี้ จานผัดเนื้อแกะที่มีสีสันสดใสและกลิ่นหอมเย้ายวนก็ถูกจัดเสร็จเรียบร้อย

สำหรับการไลฟ์สดครั้งนี้ ลู่จินกู้ทุ่มทุนมหาศาลเพื่อให้ทีมของอิซาเบลล่าเตรียมอุปกรณ์ที่ทันสมัยที่สุด ภาพโฮโลแกรมที่แสดงออกมาทำให้ผู้ชมรู้สึกเหมือนอยู่ในสถานการณ์จริง ทั้งในแง่ของการมองเห็นและการดมกลิ่นที่เกือบจะสมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์

สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือไม่สามารถจำลองรสชาติได้ แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ต้องยอมรับ เพราะสำหรับของกินเช่นสารอาหารเหลว เจลอาหาร หรืออาหารแท่ง แม้ว่าจะมีหลากหลายรสชาติที่กล่าวอ้างกัน กลิ่นนั้นพอรับได้ แต่พอลองกินดูแล้ว…

ลองนึกภาพสตรอเบอร์รี่ที่มีรสชาติแบบ…ไม่พึงประสงค์ โอ๊ยคิดแล้วอยากจะอ้วก!

อย่างไรก็ตาม ข้อเสียนี้กลับกลายเป็นข้อได้เปรียบอย่างไม่คาดคิด เพราะเมื่ออิซาเบลล่ายกจานผัดเนื้อแกะขึ้นมาใกล้กล้อง กลิ่นหอมที่เย้ายวนก็ทำให้ผู้ชมไม่อาจละสายตาไปได้ แม้แต่คนที่ปกติมักจะพูดจาถากถางก็ยังต้องเงียบไปทันที

จานผัดเนื้อแกะนี้ใช้หอมใหญ่ ต้นหอม พริกแดงเล็กน้อย และขิงแก่เป็นส่วนผสม แค่สีสันที่ผสมกันก็ดูน่ากินแล้ว แถมยังใช้แป้งข้าวโพดละลายน้ำเพื่อทำให้น้ำซอสเข้มข้น เนื้อแกะที่นุ่มชุ่มฉ่ำก็เลยมีความเงาวาว ทำให้ดูน่ากินอย่างมาก

ลู่จินกู้ได้ยินเสียง ‘อึก’ ดังขึ้น เธอหันไปดู พบว่าครอบครัวของเปาหยวนซานก็ตาลุกวาวไปตาม ๆ กัน แม้แต่หนุ่มหน้าสวยที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ก็ไม่รู้ว่าแอบเข้ามาใกล้เมื่อไหร่ ใบหน้าของเขาแทบจะซุกเข้าไปในจอภาพแล้ว

เมื่อรู้สึกถึงสายตาของเธอ กรีนลีฟก็หันมามองด้วยความรู้สึกหดหู่ “เทพธิดา… คุณจินครับ ผมก็อยากกินบ้าง”

ลู่จินกู้กลั้นหัวเราะแล้วพยักหน้า “ได้ เดี๋ยวเราจะกินกันหลังจากเสร็จงานนะ”

หลังจากอยู่ด้วยกันไม่กี่วัน ลู่จินกู้ก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า เผ่าเอลฟ์นี้แม้ว่าจะพูดจาดูดี แต่ที่จริงแล้วพวกเขาก็คิดอะไรเป็นเส้นตรงเท่านั้น

ถ้าเขาคิดว่าคุณเป็นคนไม่ดี การกระทำทุกอย่างของคุณก็จะถูกมองว่าไม่ดีไปหมด แต่ถ้าเขาคิดว่าคุณเป็นคนดี เผ่าเอลฟ์ก็จะกลายเป็นเด็กเล็กที่มีความไร้เดียงสาและขี้อ้อนทันที นอกจากนี้ เอลฟ์ที่ดูเหมือนว่าจะกินแต่ดอกไม้และน้ำค้างจริง ๆ แล้วก็เป็นนักชิมอาหารตัวยง ถ้าอร่อยไม่ว่าจะเป็นเนื้อหรือผักพวกเขาก็กินหมด

ในเรื่องนี้กรีนลีฟ เซลรานซี่พูดด้วยความมั่นใจ “พวกเราไม่ใช่วัวหรือแกะ ถ้าไม่กินเนื้อ จะเอาแรงที่ไหนมาดึงคันธนู”

พวกเขายังไม่ได้ใช้ชีวิตแบบ ‘ไม่กินอาหารมนุษย์’ ตามที่เราเคยจินตนาการไว้เลย ตามที่กรีนลีฟบรรยาย เผ่าเอลฟ์ในอดีตก็เคยเลี้ยงวัวเลี้ยงแกะมาก่อน หนังและขนของพวกมันถูกนำมาใช้ทำงานฝีมือและจำหน่าย ส่วนเนื้อก็แน่นอนว่าต้องถูกนำมากิน

ซึ่งต่างจากมนุษย์แห่งพันธมิตร เผ่าเอลฟ์ดูเหมือนจะยังคงรักษาประเพณีการ ‘กินอาหาร’ ไว้ได้ แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยพูดถึงบ้านเกิดมากนัก แต่ความรังเกียจต่ออาหารเสริมของเขาก็เผยให้เห็นถึงข้อมูลเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้

ดังนั้น กรีนลีฟ เซลรานซี่ จึงเชื่อว่ามีพลังชั่วร้ายบางอย่างที่ทำให้เขาลังเลที่จะออกจากพาราไดซ์ เพราะสภาพแวดล้อมและอาหารที่ดีที่นี่

“หลังจากดูไลฟ์สดจบแล้ว คืนนี้เราจะกินเนื้อแกะกัน” เธอประกาศด้วยรอยยิ้ม ซึ่งทำให้เกิดเสียงเชียร์จากทุกคนรวมถึงหนุ่มน้อยเผ่าเอลฟ์ผู้เลอโฉมคนนั้นด้วย

หลังจากนั้น อิซาเบลล่าก็ทำเมนูหนังปลาทอดกรอบ ผัดผักกาดหอมเจี๋ยนอีกอย่างละจาน พร้อมกับหุงข้าวสวยหนึ่งชามเตรียมไว้ ก่อนจะจัดจานเหล่านี้ให้เรียบร้อยหน้ากล้อง แล้วก็ล้างมือและถอดผ้ากันเปื้อนและนั่งลง

ครอบครัวเปาหยวนซานและผู้ชมหลายคนต่างสงสัยว่าเธอกำลังจะทำอะไร

มีเพียงลู่จินกู้ที่แอบยิ้ม

ในสหพันธ์แห่งจักรวาลที่สูญเสียวัฒนธรรมอาหาร อุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องกับอาหารก็ล่มสลายไปตามกาลเวลา การไลฟ์สดที่เกี่ยวกับการกินน่าสร้างความน่าสนใจให้กับประชาชนมากขึ้น

ใช่แล้ว ตอนที่คุยกับอิซาเบลล่า ลู่จินกู้เสนอแนวคิดนี้ แม้ว่าในท้ายที่สุดเธอจะสามารถโน้มน้าวให้ทีมของอิซาเบลล่ายอมทำตามแผนนี้ได้ด้วยสถานะ ‘นักลงทุน’ ของเธอ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าพวกเขายังไม่ค่อยเชื่อมั่นในแผนนี้เท่าไหร่

เพราะพวกเขาไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าใครจะเสียเวลามานั่งดูคนอื่นกินข้าวกันจริง ๆ นะ

แค่คิดก็รู้สึกน่าเบื่อและเสียเวลาแล้ว

แต่ลู่จินกู้ยังคงยืนยันความคิดของเธอ ดังนั้นทางฝั่งอิซาเบลล่าจึงยอมรับข้อตกลง

แม้ว่าการไลฟ์สดครั้งนี้จะมีความสำคัญต่อการกลับมาของอิซาเบลล่า แต่พวกเขาก็ยังคงให้ความสำคัญกับความคิดของลู่จินกู้เป็นอันดับแรก

สิ่งนี้ทำให้เธอรู้สึกประทับใจอย่างมาก และเคยคิดที่จะปลอบโยนพวกเขา แต่ก็คิดว่ารอดูผลลัพธ์จากการไลฟ์สดก่อนดีกว่า การพูดอะไรไปทั้งที่ยังไม่เห็นผลลัพธ์ก็ไม่มีประโยชน์

จึงต้องปล่อยให้ทุกอย่างเป็นเรื่องของเวลา

เมื่ออิซาเบลล่านั่งลงอย่างเรียบร้อยหน้ากล้อง เธอรู้สึกถึงความกระอักกระอ่วน แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เธอก็สามารถปิดบังความรู้สึกนี้ไว้ได้อย่างดี และส่งยิ้มที่สมบูรณ์แบบออกมา “ตอนนี้ฉันจะลองชิมผลงานวันนี้ค่ะ”

เธอพูดพร้อมกับหยิบตะเกียบขึ้นมา ในใจเธอก็ท่องคำสำคัญที่ลู่จินกู้สอนเอาไว้

ทำตัวธรรมชาติ กินให้อร่อย และมีปฏิสัมพันธ์อย่างเหมาะสม

เธอสูดหายใจลึกโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น จากนั้นก็คีบเนื้อแกะขึ้นมาวางบนข้าว และยกชามขึ้นมาใกล้ ๆ กล้องเพื่อให้ทุกคนได้เห็นอย่างชัดเจน

น้ำซอสซึมลงไปในข้าวอย่างช้า ๆ กลิ่นหอมของข้าวผสมกับกลิ่นเนื้อแกะ ทำให้ผู้ชมอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายอีกครั้ง

มีหลายคนที่เริ่มโวยวายว่า ‘เกินไปแล้ว’ ที่ทำให้พวกเขาได้ดู ได้กลิ่น แต่ไม่ได้กิน มันเป็นเหมือนการทรมานทั้งเป็น

อย่างไรก็ตาม อิซาเบลล่าไม่มีเวลาอ่านคอมเมนต์ เธอแสดงให้ดูเสร็จก็เก็บชามกลับมาที่หน้าตัวเอง และกินทั้งข้าวทั้งเนื้อในคำเดียว

แค่เคี้ยวไปสองครั้ง เธอก็เผยสีหน้าแห่งความสุขออกมา

เธออดไม่ได้ที่จะเคี้ยวเร็วขึ้น และทันทีที่กลืนเข้าไป เธอก็พูดอย่างตื่นเต้น “โอ้พระเจ้า เนื้อแกะนี่มันอร่อยขนาดนี้เชียวเหรอ!”

เธอคีบเนื้อแกะอีกคำโดยไม่รอช้า

“จริง ๆ แล้ว ต้องบอกว่าก่อนหน้านี้ฉันเองก็ไม่กล้ากินเนื้อแกะเหมือนกัน หลังจากที่ซื้อมาลองครั้งแรก ฉันก็ไม่กล้ากินคำที่สองอีกเลย ฉันเชื่อว่าหลายคนก็คงทนกลิ่นสาบของเนื้อแกะไม่ได้ใช่ไหม?”

คอมเมนต์จำนวนมากปรากฏขึ้น ‘ใช่’

“เชื่อฉันเถอะ เนื้อแกะที่ทำแบบนี้ไม่มีสาบเลยสักนิด แถมยังนุ่มมาก มาก มากกอีกด้วย” เธอเน้นด้วยคำว่า ‘มาก’ ถึงสามครั้ง “แค่กัดคำเดียว น้ำในเนื้อก็ระเบิดในปากทันที ผสมกับข้าวที่นุ่มและหวานนิด ๆ รวมกับกลิ่นหอมของหอมใหญ่…นี่แหละความสุขที่แท้จริง”

เธอกินไปหลายคำก่อนจะหันไปหาจานหนังปลาทอดกรอบ

“จานนี้ ฉันจำได้ว่าตอนทำมีคนสงสัยว่านี่กินได้จริง ๆ เหรอ?”

“ความจริงแล้ว ก่อนจะเรียนทำจานนี้ ฉันก็เคยสงสัยเหมือนกัน ทุกคนรู้ว่าปลาที่ซื้อมาจากพาราไดซ์จะมีวิธีทำที่แนบมาด้วย ซึ่งก็คือการขูดเกล็ดออก ถ้าเกล็ดไม่ถูกขูดออกจนหมด รสชาติของปลาก็จะเสีย และเท่าที่ฉันรู้ บางคนกินแต่เนื้อปลาและเผลอเอาหนังปลาทิ้งไปด้วย”

“แต่เมื่อฉันทำตามวิธีที่พาราไดซ์สอนเป็นครั้งแรก ฉันต้องตกใจในรสชาติอันยอดเยี่ยมของมัน…”

อิซาเบลล่าไม่ได้สังเกตเลยว่าเธอได้เข้าสู่โหมดการกินอย่างเป็นธรรมชาติแล้ว ตอนนี้เธอคีบหนังปลาขึ้นมาให้ดู น้ำมันไหลตามหนังปลาให้เห็นชัดเจน กลิ่นหอมที่ปนไปด้วยความเปรี้ยวเล็กน้อยทำให้แม้แต่คนที่ไม่ชอบหนังปลาก็ยังเริ่มน้ำลายไหล

เธอนำหนังปลาเข้าปาก แล้วขยับเข้าไปใกล้กล้องเล็กน้อย

อุปกรณ์รับเสียงที่ทรงพลังทำให้ผู้ชมได้ยินเสียงเคี้ยวกรอบเบา ๆ

ในขณะนั้น แม้ผู้ชมจะไม่ได้ลิ้มรสด้วยตัวเอง แต่ก็สามารถจินตนาการถึงรสสัมผัสของจานนี้ได้อย่างพร้อมเพรียงกัน

เพราะมันกรอบมาก