เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่ - บทที่ 42 เชื่อมต่อสองเขตพาราไดซ์ (รีไรต์)

บทที่ 42 เชื่อมต่อสองเขตพาราไดซ์ (รีไรต์)

แท่นลอยฟ้าทั้งห้าแห่งปรากฏทัศนียภาพที่แตกต่างกัน

ตำแหน่งของแท่นเหล่านี้ได้รับการคำนวณอย่างพิถีพิถัน พอดีกับการจัดวางของฮวงจุ้ยบางอย่าง

เพื่อให้บรรลุเงื่อนไขของฮวงจุ้ยนี้ เธอถึงกับฝืนตัวเองจนอาเจียนออกมา

ช่วยไม่ได้นี่น่า ใครจะรู้ว่าน้ำตกประดิษฐ์นั้นใช้พลังงานมากขนาดนั้น ทำให้เธอต้องกินขนมถึงเจ็ดชิ้นและน้ำผลไม้หนึ่งแก้ว…

อ้วก…

แต่ผลลัพธ์นั้นน่าทึ่ง

ค่าฮวงจุ้ยของพาราไดซ์ทะลุ 2,700 แต้มไปแล้ว

ถ้าไม่ติดเรื่องข้อจำกัดระดับของเขตพาราไดซ์หลัก เชื่อว่าเขตพาราไดซ์หนึ่ง คงก้าวเข้าสู่ระดับสี่ไปแล้ว

การทดลองประสบความสำเร็จอย่างงดงาม

แน่นอนว่าการจัดวางภูเขาและแม่น้ำให้ผลดียิ่งขึ้น

ส่วนอุปกรณ์ลอยฟ้าสำหรับประชาชนนั้นสามารถหาซื้อได้ทั่วไป ต่อไปการเพิ่มค่าฮวงจุ้ยของถิ่นฐานก็จะไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป

ลู่จินกู้พักผ่อนอย่างสบายใจหนึ่งวันเต็ม แล้วจึงดำเนินการสร้างถิ่นฐานพาราไดซ์หนึ่งต่อ

แผนในตอนนี้คือ ให้คนงานสร้างอาคารทั่วไปเช่นที่อยู่อาศัยด้วยตัวเอง

ส่วนเธอรับผิดชอบอาคารที่มีประโยชน์ใช้สอยและความสวยงาม

ในอนาคตอาจทำได้มากกว่านี้ก็ได้

แต่เมื่อลู่จินกู้มองดูหน้าจอจัดการถิ่นฐานทั้งสองแห่ง เธอรู้สึกว่าการสร้างอาคารบางอย่างซ้ำซ้อนกันนั้นสิ้นเปลืองเกินไป

เช่น ร้านขายเมล็ดพันธุ์

ที่พาราไดซ์หนึ่งก็ต้องมีการเพาะปลูก แต่เมล็ดพันธุ์สามารถซื้อจากที่หลักได้

เพียงแต่ระยะทางที่ห่างไกลระหว่างสองแห่งเป็นอุปสรรค

“ในเมื่อเป็นเขตพาราไดซ์เหมือนกัน จะไม่มีวิธีเชื่อมต่อกันเลยเหรอ?” เธอเผลอพึมพำกับตัวเอง

ราวกับตอบสนองคำพูดของเธอ ภาพสองภาพในระบบเขตพาราไดซ์พลันสว่างวาบขึ้น

เมื่อจ้องมองดูก็พบว่า ภาพหนึ่งคือค่ายทหาร อีกภาพคือร้านค้า

ประสบการณ์อันเลวร้ายจากการสร้างร้านค้าขายทำให้เธอไม่กล้าแตะต้องโดยพลการ ส่วนค่ายทหารนั้นสามารถลองดูได้

ยิ่งไปกว่านั้น กองกำลังหนึ่งก็อาศัยอยู่ในเต็นท์มาตลอด ถึงเวลาที่ต้องปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่ของพวกเขาแล้ว

เธอยังคงวางแผนให้ค่ายทหารอยู่ทางทิศเหนือ เธอกินขนมไปด้วย สร้างค่ายทหารขึ้นมาด้วย

ข้อความแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น

[ระบบส่งกำลังพลถูกสร้างขึ้นแล้ว ต้องการจัดสรรกำลังประจำการใหม่ในทันทีหรือไม่]

หน้าการจัดการของค่ายทหารปรากฏขึ้นโดยอัตโนมัติ

ในตอนนี้ หน้าต่างนี้ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ด้านซ้ายคือหน้าต่างการจัดการเขตพาราไดซ์หลัก กองกำลังประจำการแสดงเป็นกองทัพที่หนึ่ง

ด้านขวาคือ เขตพาราไดซ์หนึ่งด้านบนว่างเปล่า ไม่มีกองทัพประจำการ แต่ด้านล่างมีหน่วยรบชั่วคราว ที่มีคำว่า กองทัพที่เจ็ดแห่งสหพันธ์ดวงดาว กองพลที่หนึ่ง

ลู่จินกู้ลองดูแล้ว จริง ๆ แล้วเธอสามารถย้ายกองทัพพาราไดซ์หนึ่ง จากด้านซ้ายไปไว้ด้านขวาได้ เธอรู้สึกอยากรู้เกี่ยวกับระบบเคลื่อนย้าย มาก

แต่เมื่อคิดถึงกองทัพเขตพาราไดซ์หนึ่งที่มีเผ่าพันธุ์ที่ซับซ้อน ประกอบกับที่นั่นก็ต้องการการปกป้อง จึงพยายามควบคุมมือที่สั่นสะท้านไว้

แต่สายตาของเธอก็ยังคงจ้องมองไปที่รูปร้านค้าแลกเปลี่ยน อย่างไม่ละสายตา

เธออยากลอง ทำยังไงดี!

แต่กู้ตั๋วไม่อยู่ ถ้าทำแบบนี้ เธอคงตายแน่ ๆ!!

ช่างเถอะ ชีวิตสำคัญกว่า

ตอนที่เธอกำลังจะล้มเลิก ก็สังเกตเห็นข้อความเล็ก ๆ ด้านล่างคำอธิบายร้านค้าแลกเปลี่ยน

[ค่าใช้จ่ายในการสร้างสาขาทั้งหมดลดลงเก้าส่วน]

ทันใดนั้น ไฟในใจของลู่จินกู้ก็ลุกโชนขึ้นมา

เธออยากลองดูสักตั้ง เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เธอจึงอมลูกอมไว้ในปากหนึ่งเม็ด พร้อมกับยกน้ำผลไม้ขึ้นมาจรดริมฝีปาก เพื่อให้แน่ใจว่าสามารถฟื้นฟูพลังจิตได้ทันที จากนั้นจึงเลือกสร้างสาขาของศูนย์กลางการค้า

ทันใดนั้น ความรู้สึกวิงเวียนก็แล่นเข้ามาในหัว เธอกัดลูกอมในปากจนแตกแล้วกลืนลงท้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระดกน้ำผลไม้ลงไปครึ่งแก้ว

ตุบ!

สาขาของศูนย์กลางการค้าร่วงลงสู่พื้นดินสำเร็จ เธอนั่งลงกับพื้นพลางฟังเสียงแจ้งเตือนของระบบ ยกมือขึ้นพยุงศีรษะที่ยังมึนงงอยู่เล็กน้อย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

[ตรวจพบสาขาพาราไดซ์หนึ่ง เปิดใช้งานแล้ว ยังไม่พบคลังสินค้าและกรมการคลัง โปรดสร้างโดยเร็ว]

ที่แท้ก็ยังต้องการอาคารเสริมอีกสองหลังอย่างนี้นี่เอง?

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวิ่งไปยังลานลอยฟ้าที่สูงที่สุด

ตรงนี้เป็นสวนขนาดย่อม มีต้นไม้ดอกไม้อยู่โดยรอบเป็นกำแพงล้อมรอบ ด้านในมีศาลาและสระน้ำตื้น ๆ นอกจากนี้ยังมีพื้นที่ว่างเปล่าอีกเล็กน้อย

พาราไดซ์หนึ่งจะเปิดให้บุคคลภายนอกเข้าใช้ได้ คลังสินค้าไม่สามารถให้ทุกคนใช้ได้ จึงไม่จำเป็นต้องสร้างในที่ที่มีผู้คนอาศัยอยู่รวมกัน

ดังนั้น เธอจึงสร้างคลังสินค้าไว้ที่นี่ ส่วนกรมคลังก็สร้างติดกับสาขาโดยตรง

[ติ๊ง! ระบบการซื้อขายเริ่มทำงานอย่างเป็นทางการแล้ว พาราไดซ์หลักและพาราไดซ์หนึ่ง สามารถแลกเปลี่ยนสิ่งของผ่านตลาดการค้าและคลังสินค้าได้ เจ้าของสามารถเดินทางไปมาระหว่างสองที่ได้อย่างอิสระผ่านกรมคลัง]

เธอเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าระบบพาราไดซ์จะมีฟังก์ชันแบบนี้ด้วย!

เธอรีบวิ่งไปที่กรมคลังทันที

การจัดวางเหมือนกับพาราไดซ์หลักทุกประการ บนกระดานสีขาวที่ผนังด้านซ้ายแสดงข้อมูลต่าง ๆ ของพาราไดซ์หนึ่งในปัจจุบัน

สิ่งเดียวที่แตกต่างคือมีประตูบานหนึ่งเพิ่มขึ้นมาที่ผนังหลังเคาน์เตอร์

ลู่จินกู้กุมหัวใจที่เต้นรัวแรง แล้วผลักประตูบานนั้นเปิดออก

เธอไม่มีความรู้สึกอึดอัดใด ๆ เหมือนกับการกลับบ้านตามปกติ ราวกับเปิดประตูห้องนอนจากห้องนั่งเล่น

เธอเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยอยู่ตรงหน้า

สะดวกจังเลย!

เธอแอบยิ้มโดยไม่ปล่อยให้เขาคนนั้นรู้ตัว จากนั้นก็ย่องกลับไปที่พาราไดซ์หนึ่ง

…

ว่านฉีหยานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เธอกำลังท่องและบันทึกข้อมูลการนำเข้าและส่งออกของคลังสินค้า

ทันใดนั้นเธอรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่าง เธอจึงหันกลับไปมอง ก็พบว่ามีประตูบานหนึ่งโผล่มาด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เธอเฝ้าสังเกตอย่างระมัดระวังอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ไม่พบความผิดปกติของประตูบานนี้

ประสบการณ์การหนีเอาชีวิตรอดสอนให้เธอรู้ว่า เมื่อเผชิญกับสิ่งแปลกปลอมที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน อย่าไปสัมผัสมันโดยพลการจะดีกว่า

ดังนั้น สุดท้ายเธอก็ไม่ได้สนใจประตูบานนั้น แต่เธอก็อดสงสัยไม่ได้ ว่าเมื่อกี้ เธอเหมือนจะรู้สึกถึงกลิ่นอายของพี่สาว

…

ลู่จินกู้ไม่รีบร้อนกลับไปหรอก หากพวกเขาเห็นเธอต้องตกใจกันแน่ เธอยังต้องอธิบายอีกยาว แถมยังต้องจัดการเรื่องทางนี้ให้เรียบร้อยเสียก่อน ค่อยไปหาพวกเขาอย่างสบายใจดีกว่า

เธอไปหาซิงเหลียนก่อน

เขากำลังคาบกิ่งไม้ที่ไม่รู้ว่าไปเด็ดมาจากไหน เอนหลังพิงก้อนหินก้อนใหญ่ด้วยท่าทางเซื่องซึม

“ทำไมท่านนายพลถึงไม่ให้เจ้าหน้าตายอย่างอีธานอยู่ต่อเล่า!” เขาแหงนมองฟ้าแล้วคว่ำครวญ “ถ้ามีฉันอยู่ด้วย ระหว่างทางคงจะครึกครื้นกว่านี้”

“อาจเป็นเพราะเขากลัวนายจะเสียงดังเกินไปก็ได้”

“ใครน่ะ!” ซิงเหลียนผุดลุกขึ้นด้วยท่าทางขึงขัง แต่พอเห็นใบหน้าของลู่จินกู้ เขาก็หมดเรี่ยวแรงลงทันที “อ้าว ที่แท้ก็คุณลู่ มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ?”

เมื่อเห็นเขามีท่าทีราวกับว่าผมไม่ได้ยินอะไรสักหน่อย เธอจึงอดหัวเราะไม่ได้ “ให้เหล่าทหารพักเต็นท์ตลอดก็ไม่ใช่เรื่องที่ดี ให้ทุกคนเก็บของ แล้วไปพักที่ค่ายทหารคืนนี้เถอะ”

“ค่ายทหาร? ที่เขตพาราไดซ์หนึ่ง มีที่แบบนั้นด้วยเหรอ?”

“ตามฉันมา”

เธอยิ้มอย่างมีเลศนัย แกล้งทำเป็นปิดไว้ก่อน

หลังจากที่ซิงเหลียนได้เยี่ยมชมค่ายทหารที่เพียบพร้อมไปด้วยอุปกรณ์อำนวยความสะดวกแล้ว สีหน้าของเขาก็ตื่นเต้นขึ้นมาก

“ผมขอขอบคุณคุณลู่ แทนพวกพ้องทุกคนครับ”

แม้ว่าพวกเขาที่เป็นทหารจะเคยอยู่กับสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายยิ่งกว่านี้มาก่อน แต่เขาก็ยังคงรู้สึกขอบคุณลู่จินกู้

ถึงอย่างไรทหารของตัวเอง ใครจะไม่รักใคร่ห่วงใย

ลู่จินกู้โบกมือปฏิเสธทันที “พวกคุณปกป้องประชาชนก็เหนื่อยมากพอแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำ ตรวจดูซักหน่อยว่าทุกคนมีอะไรที่แพ้หรือเปล่า ฉันจะได้จัดเตรียมอาหารให้เหมาะสม”

“แบบนี้จะดีเหรอครับ?” ถึงแม้ซิงเหลียนจะเป็นคนไม่คิดมาก แต่ก็รู้ว่านี่เป็นค่าใช้จ่ายที่ไม่น้อยเลย โดยเฉพาะในตอนนี้ที่วัตถุดิบจากพาราไดซ์นั้นมีค่ามาก

“มีอะไรไม่ดีล่ะ” ลู่จินกู้ไม่คิดอะไรมาก “ทหารกับประชาชนก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน อีกอย่างฉันก็แค่ทำในสิ่งที่พอจะทำได้”

เธอตัดสินใจอย่างเด็ดขาด หลังจากยืนยันแล้วว่าพวกเขาไม่มีอะไรที่แพ้ เธอก็คัดลอกรายการอาหารของค่ายทหารพาราไดซ์หลักมาทันที

สิ่งของในคลังสินค้าถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนเรื่องที่ทำให้ระบบศูนย์กลางการค้าแจ้งเตือนว่า

[สินค้าคงคลังไม่เพียงพอ งดจำหน่ายชั่วคราว]

ลู่จินกู้ไม่ได้ใส่ใจ เธอก็ไม่ได้สังเกตเห็นว่าซิงเหลียนกำลังครุ่นคิดกับคำว่า ทหารกับประชาชนก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน สายตาของเขายิ่งเปล่งประกายมากขึ้นเรื่อย ๆ

…

เวลาล่วงเลยจนถึงกลางดึก บนดาว 555 ภายในสถาบันวิจัยอันกว้างใหญ่แห่งหนึ่ง ก็เกิดเสียงดังโครมคราม พร้อมกับเสียงสบถอย่างเกรี้ยวกราด

“ขยะ! ทั้งหมดนั่นมันก็แค่ขยะ!”

บรรดาลูกน้องได้ยินเสียงดังจนเคยชิน พวกเขาได้แต่แอบอยู่ภายในห้อง

จนกระทั่งได้ยินเสียงประตูถูกปิดดังปัง พวกเขาก็กรูกันเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วและเก็บกวาดข้าวของที่กระจัดกระจายอย่างเงียบเชียบ