เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่ - บทที่ 50 วิกฤตยังไม่สิ้นสุด (รีไรต์)

บทที่ 50 วิกฤตยังไม่สิ้นสุด (รีไรต์)

จุดสีแดงสองจุดบนแผนที่แยกออกจากกันอย่างกะทันหัน ลู่จินกู้รีบแจ้งให้ซิงเหลียนทราบทันที

ขณะนั้นยังไม่ดึกมากนัก ภายในเขตพาราไดซ์หนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังเดินเล่น พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน พอเห็นลู่จินกู้กระหืดกระหอบวิ่งผ่านไป พวกเขาจึงเอ่ยปากถามด้วยความแปลกใจว่า

“เกิดอะไรขึ้น?”

แต่เธอไม่มีเวลามาตอบ เพียงแต่จ้องมองจุดสีแดงสองจุดที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วบนแผนที่

บนต้นไม้ยักษ์ มีเพียงเธอเท่านั้นที่มองเห็นตัวเลขค่าฮวงจุ้ยที่ลดลงอย่างรวดเร็ว

มันลดลงเร็วกว่าตอนที่ชำระล้างต้าไป๋ และตอนที่เสี่ยวอวิ๋นอวิ๋น แอบเข้าไปในเขตพาราไดซ์เพื่อรับการชำระล้างด้วยตัวเองเสียอีก

ตั้งแต่สัญญาณเตือนดังขึ้นจนถึงตอนนี้ แค่ไม่กี่นาที ค่าฮวงจุ้ยก็ลดลงไปเกือบห้าร้อยแต้มแล้ว

ทหารทีมที่หนึ่งทั้งหมดถูกส่งออกไปปฏิบัติการ โดยแบ่งเป็นกลุ่มละสามคน แล้วเริ่มค้นหาแบบปูพรมทันที

ทุกคนเห็นท่าทางแบบนี้ก็รู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ

ท่ามกลางความวุ่นวายของนักข่าวที่กรูกันออกไป ชาวบ้านต่างก็รีบเรียกลูก ๆ หลาน ๆ ให้กลับเข้าบ้าน

ทันใดนั้นลู่จินกู้ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ!

เธอไล่ตามจุดสีแดงจุดแรกไม่ทัน ความเร็วในการเคลื่อนที่ของทั้งสองฝ่ายต่างกันมากเกินไป

แต่แบบแปลนของเขตพาราไดซ์หนึ่งนั้นอยู่ในหัวเธอทั้งหมด เส้นทางการเคลื่อนที่ของจุดสีแดงนี้ มีเพียงคำว่าประหลาดเท่านั้นที่อธิบายได้

บนถนนเต็มไปด้วยอาคาร แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับเคลื่อนที่ผ่านกำแพงไปได้ราวกับกำลังล่องหนอยู่

ความทรงจำทั้งสองชาติบอกเธอว่า บนโลกนี้ไม่มีผี แน่นอนว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอย่างวิญญาณหรือเวทมนตร์อยู่จริง

ดังนั้นเป็นไปไม่ได้ที่ฝ่ายตรงข้ามจะทะลุกำแพงเข้าไปได้

การปีนป่ายกำแพงหรือเหาะเหินเดินอากาศก็อาจจะเป็นไปได้ แต่ถ้าเป็นแบบนั้น เธอน่าจะเห็นอะไรบางอย่างอยู่บนหลังคาสิ?!

แต่สายตาเธอปกติดี บนหลังคาไม่มีอะไรผิดปกติปรากฏขึ้นเลย

ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

“ศัตรูอยู่ใต้ดิน!”

หลังจากแจ้งการค้นพบนี้ ให้กับเหล่าทหารคนอื่น ๆ แล้ว เธอก็จ้องไปที่จุดสีแดง พยายามคาดเดาทิศทางการเคลื่อนที่ของมัน

จุดสีแดงสองจุดที่แยกออกจากกัน ตอนนี้กำลังเคลื่อนที่ไปในทิศทางตรงกันข้าม

ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้น สองความคิดที่ไม่ดีผุดขึ้นมาในหัว

“ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ มีศัตรูหนึ่งตัวกำลังมุ่งหน้าไปยังเขตที่พักอาศัย”

ส่วนอีกหนึ่งตัว เป้าหมายก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

ต้นไม้ยักษ์ใจกลางเมือง!

เธอรีบกระโจนไปข้างหน้าทันที โดยด้านหลังมีนักข่าวตามมาเป็นขบวน

ลู่จินกู้ตะโกนอย่างหมดหนทาง “อย่าตามมา! อาจจะมีอันตราย!”

ทว่าอันตรายก็หมายถึงข่าวใหญ่เช่นกัน

ดังนั้นจึงมีนักข่าวบางคนชะงักฝีเท้าอย่างลังเล แต่ก็ยังมีนักข่าวบ้าบิ่นไม่กี่คนที่ลังเลเพียงชั่วครู่ก็กัดฟันวิ่งตามเธอต่อไป

“…” ลู่จินกู้ถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่คิดในใจ พวกเขาช่างใจกล้ากันทุกคนจริง ๆ

เวลานี้ค่าฮวงจุ้ยลดลงไปหนึ่งพันแต้มแล้ว เธอไม่มีเวลามาสนใจพวกเขา

เธอใช้ทางลัดโดยการวิ่งลัดเลาะผ่านต้นไม้ดอกไม้หลายแห่ง ทันใดนั้นก็มีพื้นที่โล่งกว้างปรากฏขึ้น ภายใต้แสงดาว ต้นไม้ยักษ์และน้ำพุดูสงบสุขเหมือนเดิม

แต่แผนที่ระบบแสดงว่า จุดแดงนั้นหยุดอยู่ใกล้กับรากของต้นไม้ยักษ์

ซิงเหลียนพาลูกทีมนักรบกลุ่มเล็ก ๆ มาที่นี่ ลู่จินกู้ชี้ไปที่ตำแหน่งนั้น บอกเป็นนัยว่าศัตรูอยู่ข้างล่าง

จากนั้นก็เห็นซิงเหลียนกับเพื่อนทหารสองคนสวมเกราะพร้อมกัน แล้วเคลื่อนตัวเข้าหาตำแหน่งนั้นโดยรอบ

จุดแดงตรงนี้กำลังเคลื่อนที่เป็นวงแคบ ๆ ลู่จินกู้ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง

ไม่นานซิงเหลียนและคนอื่น ๆ ก็มาถึง เหล่าทหารที่สวมชุดเกราะทั้งสามขยับพร้อมกัน

พวกเขาทั้งสามเคลื่อนไหวราวกับเป็นคน ๆ เดียวกัน เหมือนผ่านการฝึกฝนร่วมกันมานับครั้งไม่ถ้วนจนเกิดเป็นความสัมพันธ์อันแนบแน่น

ได้ยินเสียงดังสนั่น พื้นดินที่ทั้งสามล้อมไว้ก็ยกสูงขึ้น ก่อนจะยุบตัวลงอย่างรวดเร็ว

“จี๊ด จี๊ด จี๊ด”

ตามมาด้วยเสียงร้องอย่างตื่นตระหนก เงาดำขนาดประมาณแขนของผู้ใหญ่ก็ลอยขึ้นไปกลางอากาศ

ซิงเหลียนและเพื่อนทหารอีกสองคน ต่างสะบัดมือซ้ายพร้อมกัน โซ่โลหะก็พุ่งออกไปรวดเร็วเพื่อรัดเงาดำนั้นไว้

ในขณะเดียวกันก็ยกมือขวาขึ้น ลำแสงเลเซอร์สามสายตัดกัน ดูเหมือนว่าเงาดำนั้นจะไม่มีทางหนีรอดแล้ว

ทว่าเงาดำนั้นกลับบิดตัวอย่างคล่องแคล่วกลางอากาศ หลบการโจมตีทั้งหกครั้งได้อย่างหวุดหวิด

มันยังปรับท่าทาง เตรียมที่จะหลบหนีไปพื้นที่โล่ง

“เคร้ง!!”

กรงไม้ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างทันควัน พุ่งเข้าใส่เงาดำนั้นอย่างแม่นยำ

ลู่จินกู้ปาดเหงื่อ ความตึงเครียดในใจจึงผ่อนคลายลง

ตั้งแต่เห็นเงาดำนี้ เธอก็หาสิ่งของที่สามารถใช้ได้ในระบบ เพียงแต่ไม่มั่นใจว่าจะควบคุมจังหวะได้ดีหรือไม่

โชคดีที่ผลลัพธ์ออกมาสมบูรณ์แบบ

กรงไม้ร่วงลงกระทบพื้นอย่างแรง ทำให้ฝุ่นผงฟุ้งกระจายเล็กน้อย

ภายในกรง สิ่งมีชีวิตที่ดูคล้ายหนู กำลังพุ่งชนลูกกรงอย่างบ้าคลั่ง ปากที่อ้ากว้างเผยให้เห็นฟันแหลมคม

แต่ไม่ว่ามันจะชน กัด หรือข่วน กรงไม้ธรรมดากลับแข็งแกร่งอย่างน่าอัศจรรย์ ไม่ขยับเขยื้อน แม้แต่รอยขีดข่วนก็ไม่มี

เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงวางใจลง

สิ่งของจากระบบพาราไดซ์ย่อมมีคุณภาพที่ยอดเยี่ยม

ซิงเหลียนก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจสอบ แต่ทันใดนั้นเขาก็ชะงักฝีเท้าลงเมื่ออยู่ห่างออกไปสามก้าว

“ตุบ!!”

“ซิงเหลียน!”

“หัวหน้า!”

ลู่จินกู้และทหารอีกสองนายร้องออกมาพร้อมกัน

เมื่อผู้ควบคุมหมดสติ เกราะป้องกันก็ปิดตัวเองลง เผยให้เห็นใบหน้าของซิงเหลียนที่เต็มไปด้วยรอยดำ

“อย่าเข้าไป!” เธอตั้งสติได้ในทันที จึงตวาดเสียงดังเพื่อห้ามทหารเหล่านั้นไว้

ขณะเดียวกัน เธอก็หันกลับไป พูดกับนักข่าวที่ไม่เกรงกลัวความตายเหล่านั้นด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด “อย่าเข้ามา! ไม่อย่างนั้นจะถูกไล่ออกไปในทันที”

คำขู่ของเธอได้ผล

พวกเขารีบหยุดฝีเท้า แม้จะไม่ยอมสลายตัวไปไหน แต่ก็ยังคงบันทึกภาพและถ่ายรูปจากที่ไกล ๆ

“คุณจิน พวกเราต้องไปช่วยหัวหน้า!”

ทหารหนุ่มรู้สึกกังวลอย่างมาก แต่ก็ไม่กล้าขัดขืนอย่างรุนแรง เพราะพวกเขาได้รับคำสั่งให้ดูแลลู่จินกู้ อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่สามารถทำอะไรโดยพลการได้

“ใจเย็น ๆ ซิงเหลียนไม่เป็นไรหรอก”

เธอเงยหน้ามองต้นไม้ใหญ่ ค่าฮวงจุ้ยที่อยู่ด้านบนยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง

อุปกรณ์สื่อสารดังขึ้น บอกว่าที่บ้านพักก็พบสิ่งมีชีวิตที่คล้ายกัน แต่การจับกุมที่นั่นยากกว่ามาก เพราะมีชาวบ้านกว่ายี่สิบคนรวมทั้งทหารอีกสิบกว่าคนที่ถูกพิษจนสลบไปแล้ว

โชคดีที่หนูนั้นถูกจับได้แล้ว

“หาวิธีพามันมาที่นี่” ลู่จินกู้พูดสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว ก่อนจะหันไปพูดกับทหารที่อยู่ข้างกายว่า “นายไปที่โรงอาหาร อีกคนไปที่ครัวที่บ้านฉัน เอาของกินทุกอย่างมาให้ฉัน”

คำสั่งนี่ดูแปลกประหลาดเกินไป พวกเขาทั้งสองคนถึงกับชะงักไป

เธอจึงสั่งเสียงดังขึ้น “เร็วเข้า!”

เวลาเหลือน้อยเต็มที ระบบกำลังส่งเสียงเตือนอย่างบ้าคลั่ง

[คำเตือน! ค่าฮวงจุ้ยต่ำเกินไป เขตพาราไดซ์หนึ่ง กำลังจะลดระดับ!]

แม้จะไม่รู้ว่าผลของการลดระดับคืออะไร แต่แค่ฟังก็รู้แล้วว่าไม่ใช่เรื่องดี เธอไม่อยากเสี่ยง

ทหารสองนายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“เรียกคนมาช่วยเยอะ ๆ ยิ่งขนมาเยอะเท่าไหร่ยิ่งดี!” เธอสั่งตามหลังไป

ไม่นาน… คนที่พาหนูอีกตัวมาและคนที่ขนอาหารก็มาถึง

ทหารผลัดกันพาหนูมา ระหว่างทางก็มีคนเป็นลมหมดสติไปอีกหลายคนเพราะพิษ

ลู่จินกู้รีบสร้างกรงขึ้นมาอีกอัน แล้วจับหนูที่ดิ้นรนไม่หยุดขังลงไปจากนั้นก็สั่งให้ทหารพาผู้สื่อข่าวออกไป และรวบรวมคนที่หมดสติไปดูแลอย่างใกล้ชิด จากนั้นเธอก็นั่งลง หยิบหมูตงปอที่เย็นชืดเข้าปาก

มันหมูที่แข็งตัวแล้วทำให้รู้สึกคลื่นไส้ แต่เธอก็กลืนลงไปโดยไม่กระพริบตา ในขณะเดียวกันก็เลือกอาคารที่สวยงามแห่งหนึ่งให้เป็นจริงขึ้นมา…