เปลี่ยนอาชีพทั่วชาติ : เนโครแมนเซอร์ หายนะในคราบฉัน - #181มาตรา 181

#181มาตรา 181

บทที่ 181

คาถาเยียวยาไม่ได้ผลกับฉัน มันไม่เป็นไปอย่างที่ฉันคาดหวัง

เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันรู้สึกตกใจทันที

เพื่อนร่วมทีมทั้งสี่ของเขาไม่อยู่ในเวทีแล้ว พวกเขาปรากฏตัวอยู่ด้านล่างเวทีทั้งหมด

มันพ่ายแพ้ในทันที

เขาถูกสังหารในทันทีด้วยทักษะเพียงอย่างเดียว

ทักษะเดียวสามารถกำจัดทีมทั้งทีมได้

ความหนาวเย็นแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงศีรษะของฉัน

นี่เป็นการอัญเชิญประเภทไหน? ทำไมสกิลของมันถึงทรงพลังมาก?

เขาซึ่งเป็นนักรบได้รับบาดเจ็บสาหัส ส่วนจอมเวทซึ่งอ่อนแอกว่าเล็กน้อยและคอยสนับสนุนผู้เรียกอสูรนั้นถูกสังหารทันที

ในขณะนั้นเอง นักเวทโครงกระดูกได้ร่ายเวทมนตร์เป็นครั้งที่สอง

เบื้องหน้าของเขาปรากฏผืนน้ำแข็งโปรยปรายอันงดงามกว้างใหญ่

บทที่ 176 หนึ่งคนสู้ห้าคน

จอมเวทโครงกระดูก มีสองทักษะ

ทีมทั้งหมดถูกกำจัดจนหมด

ถ้าหากนักรบกลาดิเอเตอร์ไม่แข็งแกร่งมากนัก เขาคงถูกฆ่าตายด้วยทักษะแรกไปแล้ว

พวกเขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งทั้งห้าคนถูกคัดออกไปหมดแล้ว

เหตุใดทักษะของจอมเวทโครงกระดูกจึงทรงพลังมาก?

ยกเว้นนักรบกลาดิเอเตอร์แล้ว คนอื่นๆ ถูกฆ่าตายทันที

ฝูงชนด้านนอกสถานที่จัดงานเกิดความวุ่นวายขึ้น

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างลุกขึ้นด้วยความไม่เชื่อเมื่อได้เห็นฉากนี้

ถึงแม้ฉันจะคิดว่าหลินโมหยูจะแข็งแกร่ง แต่ฉันก็ไม่คิดว่าเธอจะแข็งแกร่งขนาดนี้

ทีมที่ดูไม่อ่อนแอเลยกลับพ่ายแพ้ในพริบตาเดียว

“โอ้โห นี่คือสัตว์อัญเชิญของหลินโมหยูเหรอ?”

“โครงกระดูกที่ทรงพลังอะไรเช่นนี้! ทักษะเดียวสามารถกำจัดทีมทั้งหมดได้”

“ฉันรู้ว่าทำไมเขาถึงไม่ขยับตัวเมื่อวานนี้ ถ้าเขาขยับตัว สมาชิกคนอื่นๆ ในทีมก็คงไม่มีโอกาสเลย”

“คู่แข่งของเขาคงรู้สึกสงสารเขา เพราะตำแหน่งแชมป์ในกลุ่มอายุ 20 ปีนั้นเป็นของเขาโดยชอบธรรม”

“ที่น่าเศร้ากว่านั้นก็คือพวกที่เข้าแข่งขันในประเภทเดี่ยว ที่สามารถเอาชนะเขาได้…”

หลินโมหยู นักเวทโครงกระดูก สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนที่อยู่ในที่นั้น

ไม่ใช่แค่ผู้ชมภายนอกสถานที่จัดงานเท่านั้นที่พูดถึงเรื่องนี้ กระแสนี้ได้แพร่กระจายไปทั่วประเทศและแม้กระทั่งทั่วโลก

อาชีพนักเวทมนตร์เรียกวิญญาณก็เป็นที่รู้จักกันดีเช่นกัน

นักวิชาการที่เชี่ยวชาญในการศึกษาอาชีพต่างๆ ได้กล่าวว่า อาชีพนักเวทมนตร์เรียกวิญญาณไม่เคยมีอยู่จริงในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ

นี่เป็นอาชีพใหม่ที่ไม่เป็นที่รู้จักมาก่อนเลย

ยิ่งไปกว่านั้น อาชีพนี้ยังถูกนิยามโดยตรงว่าเป็นอาชีพในตำนานอีกด้วย

แน่นอนว่า การที่ “703” จะเป็นคลาสในตำนานหรือไม่นั้น ยังต้องดูกันต่อไป ขึ้นอยู่กับประสิทธิภาพในอนาคตของมัน

บางอาชีพอาจแข็งแกร่งมากในช่วงเริ่มต้น แต่จะเริ่มอ่อนแอลงหลังจากเลื่อนตำแหน่งครั้งที่สอง

อาชีพแบบนี้มีอยู่จริง

หนิง ยี่อี้ถอนหายใจ “ฉันขอเสนอว่าให้โมหยูเป็นฝ่ายนำในแมตช์ต่อไปดีกว่า”

ต้วนเกา ยกมือขึ้นเห็นด้วย “ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน การชนะเกมเดียวเมื่อวานนี้ก็ถือว่าได้ขีดจำกัดแล้ว เพราะผมต้องการคนเพิ่มอีกแค่คนเดียว และฝีมือของพวกเขาก็ต่ำมาก”

เหมียวหยูกล่าวเสริมว่า “ทีมที่อยู่ข้างหลังเราแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เราคงไม่มีโอกาสแล้ว”

เจียงเถาเถาตระหนักถึงเรื่องนี้เป็นอย่างดี

โชคดีที่พวกเขาชนะในแมตช์แรกและตระหนักถึงความแข็งแกร่งของตนเอง

ทีมที่อยู่เบื้องหลังนั้นแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ

หลังจากรอบนี้จบลง ในช่วงบ่ายเหลือทีมเพียง 256 ทีมเท่านั้น

ไม่มีใครในกลุ่มนี้ที่รับมือได้ง่ายเลยสักคน

“เอาล่ะ ให้จูเนียร์หลินทำแล้วกัน เราจะได้พักกัน”

เมื่อทุกคนเห็นพ้องต้องกันแล้ว หนิงอี้อี้ก็หัวเราะคิกคักและดึงหลินโมหยูไปด้วยพลางพูดว่า “งั้นฉันคงต้องรบกวนเธอหน่อยนะ”

“ไม่มีอะไรหรอก”

หลินโมหยูไม่สนใจ

อย่างไรก็ตาม เขามุ่งหวังที่จะคว้าแชมป์มาให้ได้

เขาต้องหาไอเทมม้วนคัมภีร์ทักษะเริ่มต้นที่มีแสงวาวนั้นให้ได้มาครอบครองให้ได้

นอกจากนี้ยังมีน้ำยาเวทมนตร์ที่สามารถมอบให้หนิงอี้อี้ได้อีกด้วย

แชมป์ของการแข่งขันประเภทเดี่ยวครอบครองยาเสน่ห์วิเศษ ซึ่งเขาใช้ด้วยตนเอง

เหรียญทองที่เหลือจะถูกแบ่งให้ทุกคน

เรื่องนี้ได้ตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้ว

เดิมที เจียงเถาเถาและคนอื่นๆ บอกว่าพวกเขาไม่ต้องการอะไรเลย

หลังจากคว้าแชมป์ได้แล้ว มหาวิทยาลัยจะมอบคะแนนและคะแนนสะสมให้คุณ ซึ่งแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

อย่างไรก็ตาม หลินโมหยูยืนยันว่าเหรียญทองจะต้องแบ่งให้ทุกคน ดังนั้นพวกเขาจึงตกลง

เวลาผ่านไปเร็วมากจนเกือบถึงบ่ายแล้ว

ถึงคราวของทีมของหลินโมหยูอีกครั้ง

เมื่อพวกเขาก้าวขึ้นสู่เวที พวกเขาก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยบางคน

หลินโมหยูจำคนเหล่านี้ได้ทั้งหมด พวกเขาล้วนเป็นนักเรียนธรรมดาของโรงเรียนเซี่ยจิง

ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นผู้นำของดันเจี้ยน 【ทะเลทรายทรราช】 มาโดยตลอด

วิทยาลัยเซี่ยจิงเป็นสถาบันการศึกษาชั้นสูงสุดในจักรวรรดิเซี่ยศักดิ์สิทธิ์

แม้ว่าพวกเขาจะเป็นเพียงนักเรียนธรรมดาในสถาบันการศึกษา แต่ภายนอกแล้วพวกเขาจะถูกมองว่าเป็นอัจฉริยะชั้นยอด

เขาอาจจะเป็นผู้ทำประตูสูงสุดในเมืองหรือจังหวัดใดจังหวัดหนึ่งก็ได้

บางครั้ง การไม่ผ่านดันเจี้ยน 【ทะเลทรายทรราช】 ไม่ได้ขึ้นอยู่กับฝีมือเพียงอย่างเดียว แต่ยังขึ้นอยู่กับโชคด้วย

หลินโมหยูไม่แปลกใจเลยที่ทีมของพวกเขาผ่านรอบคัดเลือกและเข้าสู่รอบที่สามได้

พวกเขาจำหลินโมหยูได้ และแต่ละคนก็แสดงสีหน้าแปลกๆ

สู้กับหลินโมหยู?

ฉันยอมหาเต้าหู้ก้อนใหญ่มาทุบหัวตัวเองให้ตายดีกว่า

หลังจากเริ่มการแข่งขัน ทั้งสองฝ่ายก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดอย่างน่าขนลุก

พวกเขาไม่ได้ใช้บัฟใดๆ หรือใช้ทักษะใดๆ เลย

หลินโมหยูเฝ้ามองพวกเขา รอดูว่าพวกเขาจะทำอะไรต่อไป

ครึ่งนาทีต่อมา กลุ่มคนเหล่านั้นก็โค้งคำนับหลินโมหยูพร้อมกัน

“ลาก่อนครับ บอสหลิน!”

ไปเลย บอสหลิน!

“พี่หลิน คว้าแชมป์ไปเลย!”

…

หลายคนกระโดดลงจากเวที ยอมรับความพ่ายแพ้ในทันที

ต้วนเกาอุทานด้วยความประหลาดใจว่า “ว้าว ทำไมพวกเขาถึงเด็ดขาดขนาดนี้ล่ะ?”

หลินโมหยูกล่าวว่า “ในเมื่อพวกเขารู้ว่าเอาชนะฉันไม่ได้ ก็ยอมแพ้ไปซะเถอะ”

หนิง อี้อี้ หัวเราะแล้วพูดว่า “คนพวกนี้ช่างมีเหตุผลเสียจริง”

“ทุกคนในมหาวิทยาลัยเดียวกันรู้จักโมหยู พวกเขารู้ว่าเอาชนะเขาไม่ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คิดที่จะไปหาเรื่อง” เจียงเถาเถาพูดด้วยเสียงเบา

ชัยชนะโดยไม่ต้องต่อสู้

ตอนแรกไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ต่อมา มีคนบอกว่าพวกเขาและหลินโมหยูต่างก็มาจากโรงเรียนเซี่ยจิง ซึ่งก็ฟังดูสมเหตุสมผล

ถ้าคุณรู้ว่าคุณไม่สามารถชนะได้ การยอมรับความพ่ายแพ้จึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด

หลังจากวันที่สองของการแข่งขัน เหลือทีมที่เข้าร่วมเพียงหนึ่งในแปดเท่านั้น

จากทีมทั้งหมด 1,024 ทีมในกลุ่มเกรด 20 เหลืออยู่เพียง 128 ทีมเท่านั้น

นี่คือจำนวนทีมที่มากที่สุด กลุ่มอื่นๆ มีจำนวนทีมน้อยกว่านี้อีก

ตัวอย่างเช่น ในกลุ่มนักเรียนชั้นปีที่ 30 เหลืออยู่เพียง 62 คนเท่านั้น

จำนวนทีมในแต่ละกลุ่มแตกต่างกัน และตารางการแข่งขันก็แตกต่างกันด้วย

กลุ่มนักกีฬาชั้นปีที่ 20 ซึ่งหลินโมหยูอยู่ด้วย จะมีการแข่งขัน 4 นัดในวันพรุ่งนี้

หลังจากการแข่งขันจบลง จะเหลือเพียงแปดทีมเท่านั้น

ทีมทั้งแปดทีมนี้จะแข่งขันกันในรอบชิงชนะเลิศในวันมะรืนนี้ เพื่อตัดสินหาแชมป์และรองแชมป์

เมื่อจำนวนผู้เข้าร่วมลดลง เกมจะดำเนินไปเร็วขึ้นจนถึงช่วงท้าย

ด้วยทีมนักกายภาพบำบัดคุณภาพเยี่ยม คุณจึงไม่ต้องกังวลเรื่องการบาดเจ็บ

แม้ว่าคุณจะเหนื่อยล้าอย่างที่สุด พลังงานของคุณก็จะถูกเติมเต็มในทันที

ไม่มีปัญหาเรื่องความยุติธรรม

หลินโมหยูยังคอยติดตามความคืบหน้าของการแข่งขันระดับสูงด้วยเช่นกัน

ทีมของหลินโมฮันก็ประสบความสำเร็จอย่างมากเช่นกัน

ในปัจจุบัน ดูเหมือนว่าจะไม่มีคู่แข่งเลย

ในวันนี้ ชื่อเสียงของเหล่าเนโครแมนเซอร์ได้แพร่กระจายไปทั่วโลก

ในขณะเดียวกัน เมื่อการแข่งขันดำเนินไปทีละรอบ ชื่อของนักดาบศักดิ์สิทธิ์หลินโมฮั่นก็แพร่กระจายออกไป

คลาสระดับตำนานนั้นทรงพลังอยู่แล้ว และพวกเขายังสามารถเลื่อนระดับคลาสได้อีกในระหว่างการเปลี่ยนอาชีพครั้งที่สอง

อนาคตของหลินโมฮันนั้นไร้ขีดจำกัด

ในลานของเทพเจ้าสีขาว

เมิ่งอันเหวินหลับตาลงและกระซิบว่า “หลินมีชื่อเสียงโด่งดังขนาดนี้ มันโอเคไหมคะ?”

ไป่ อี้หยวนเยาะเย้ยว่า “แล้วมันผิดตรงไหน? มันก็แค่เป็นการแสดงให้โลกทั้งรู้ว่าฉันไม่ใช่คนที่ใครจะมาล้อเล่นด้วยได้”

เมิ่งอันเหวินไม่เห็นด้วยกับความคิดเห็นของไป่อี้หยวน “แต่การโดดเด่นมากเกินไปก็อาจดึงดูดศัตรูเข้ามาได้เช่นกัน คนจากแคว้นนกอินทรีและแคว้นเทพศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่ซื่อสัตย์”

ไป่ อี้หยวนเยาะเย้ยว่า “ฉันแค่กลัวว่าพวกเขาจะไม่ยอมออกมา ครั้งหลังๆ ที่พวกเขาลงมือ พวกเขาทำอย่างลับๆ จนฉันหาหลักฐานไม่เจอเลย”

“ถ้าพวกมันกล้าลงมืออีกคราวนี้ ฉันจะแสดงให้พวกมันเห็นว่าความเจ็บปวดที่แท้จริงเป็นอย่างไร!”

แววตาของเมิ่งอันเหวินฉายแววโหดเหี้ยม “งั้นก็หมายความว่าเธอวางแผนจะใช้เด็กหลินเป็นเหยื่อล่อ และเธอนั่นแหละที่เป็นคนทำให้เขาโด่งดังขนาดนี้?”

ไป่ อี้หยวนเยาะเย้ย “ไม่ใช่ข้าที่สั่งการ แต่เป็นเรื่องที่ข้ากับหลินปรึกษาหารือกัน เหล่าอัจฉริยะเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาคงไม่ตายไปเปล่าประโยชน์ พวกเขาคืออัจฉริยะของจักรวรรดิเซียนเซี่ยของเรา!”

“หลินเห็นด้วย และเท่าที่ฉันรู้ ชายชราคนนั้นกำลังวางแผนจะใช้หลินโมฮันเป็นเหยื่อล่อเพื่อดึงงูพิษที่ซ่อนอยู่ออกมา”

เมิ่งอันเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “จอมเวทผู้มีพลังลึกลับและนักดาบศักดิ์สิทธิ์ผู้สำเร็จการยกระดับวิชาชีพนั้น ย่อมมีคุณสมบัติเหมาะสมอย่างแน่นอน”

“ฉันไม่เคยคิดเลยว่าพวกเขาเป็นพี่น้องกัน ความสามารถของพวกเขาน่าชื่นชมจริงๆ”

ไป่ อี้หยวนกล่าวว่า “ยิ่งมีฝีมือมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งจับปลาได้มากเท่านั้น คราวนี้อาจกลายเป็นการสังหารหมู่ก็ได้”

เมิ่งอันเหวินถอนหายใจเช่นกัน “นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้ขยับตัวเลย ถึงเวลาที่ฉันควรออกกำลังกายบ้างแล้ว…”