เปลี่ยนอาชีพทั่วชาติ : เนโครแมนเซอร์ หายนะในคราบฉัน - #2724มาตรา 2724

#2724มาตรา 2724

บทที่ 2724

ต้นไม้โลกแข็งแกร่งขึ้น แต่ยังคงเหมือนเดิมและยังคงอยู่ในช่วงการเติบโต

ต้นไม้โลกต้องการสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมในการเจริญเติบโต และหลินโมหยูรู้ว่าเธอไม่สามารถเร่งมันได้ เธอทำได้เพียงค่อยๆ ทำทีละขั้นตอนเท่านั้น

จากนั้นเขาจึงโยนวัตถุดิบทางจิตวิญญาณไปยัง 【การหลอมรวมอันไร้ขีดจำกัด】 และรับผลึกดั้งเดิมลำดับที่แปดคุณภาพสูงที่สังเคราะห์ขึ้นแล้วจาก 【การหลอมรวมอันไร้ขีดจำกัด】 กลับมา จึงได้ผลึกดั้งเดิมชุดนี้มา

วัสดุสำหรับวาดอักขระศักดิ์สิทธิ์มีเพียงพอชั่วคราวแล้ว 【การหลอมรวมอันไร้ขีดจำกัด】 ว่ายน้ำอย่างมีความสุขรอบๆ หลินโมหยู ซึ่งยิ้มและกล่าวว่า:

ฉันหวังว่าในอนาคตคุณจะสามารถสังเคราะห์ผลึกต้นกำเนิดลำดับที่เก้าได้ ในขณะที่คุณอยู่เพียงลำพังในนรกกระดูก

ไม่มีประโยชน์ใดๆ ทั้งสิ้น

บทที่ 3482 ดูเหมือนว่าสุดท้ายแล้วฉันคงเป็นคนดีไม่ได้เสียแล้ว

นรกโครงกระดูกได้ถึงขีดจำกัดแล้ว

แม้ว่าจะได้รับพลังงานทางจิตวิญญาณเข้าไป มันก็สามารถเพิ่มขึ้นได้มากที่สุดเพียงระดับสูงสุดในปัจจุบันเท่านั้น และเป็นไปไม่ได้ที่จะทะลุผ่านอุปสรรคนี้ไปได้

หลินโมหยูสัมผัสได้ว่าคอขวดของนรกกระดูกคือตัวเขาเอง เขาเป็นผู้จำกัดพลังของนรกกระดูก

อย่างไรก็ตาม หากนรกกระดูกต้องการที่จะทรงพลังอย่างแท้จริงและแปลงร่างเป็นนรกที่แท้จริง มันยังคงต้องค้นหาเศษชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายของประตูแห่งนรก ซึ่งหาไม่พบที่ไหนเลย

มิเช่นนั้น นรกแห่งกระดูกก็จะยังคงเป็นนรกแห่งกระดูกไปตลอดกาล และจะไม่มีวันพัฒนาไปเป็นนรกที่แท้จริงได้

โลกนี้กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต และประตูแห่งนรกกระจัดกระจายอยู่ในที่ที่ไม่รู้จัก หลินโมหยูไม่รู้ว่าจะต้องไปค้นหาที่ไหน

เขายังวิตกกังวลว่าประตูแห่งนรกอาจวิวัฒนาการขึ้นเอง และแม้แต่เศษเสี้ยวของนรกก็อาจวิวัฒนาการขึ้นเองได้เช่นกัน

แน่นอนว่า ประตูแห่งนรกนั้นทรงพลังกว่าเศษเสี้ยวแห่งนรกมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากพวกมันวิวัฒนาการขึ้นเองตามธรรมชาติ

หลินโมหยูไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถผสานรวมพวกมันเข้าด้วยกันได้หรือไม่ ซึ่งเป็นปัญหาใหญ่ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงพักเรื่องนี้ไว้ก่อนในตอนนี้

เขานำข้อมูลอาร์เรย์ที่ได้รับจากบรรพบุรุษดอกบัวโบราณออกมาและเริ่มศึกษา เขาอ่านข้อมูลของกู่ฮั่นหยูเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“เป็นที่เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว สิ่งที่ขาดไปก็คือการฝึกฝน” บรรพบุรุษโบราณกู่เหลียนกล่าวไว้

กู่ฮั่นหยูเป็นเพียงปรมาจารย์ด้านการจัดเรียงอาร์เรย์ระดับเริ่มต้น แต่โครงสร้างอาร์เรย์ที่เขาสามารถสร้างขึ้นได้นั้นเทียบได้กับอาร์เรย์ระดับเจ็ดแล้ว

นี่แสดงให้เห็นว่าผู้เชี่ยวชาญด้านอาร์เรย์ในยุคก่อนประวัติศาสตร์นั้นทรงพลังเพียงใด เหนือกว่าสิ่งที่เราเห็นในปัจจุบันอย่างมาก

เนื่องจากบรรพบุรุษอย่างกู่เหลียนเป็นปรมาจารย์ด้านอาคมระดับกลาง อาคมที่เธอสามารถสร้างขึ้นจึงทรงพลังยิ่งกว่า

เมื่อผมตรวจสอบดูแล้ว ปรากฏว่ามันเป็นความจริงตามบันทึกครับ

หากมีวัสดุที่เหมาะสม บรรพบุรุษดอกบัวโบราณสามารถสร้างรูปแบบการต่อสู้ที่เหนือกว่าระดับที่เก้าได้

รูปแบบการจัดเรียงแบบนั้นเรียกว่า รูปแบบมหาเต๋า และมีระดับเทียบเท่ากับมหาเต๋าแล้ว

อย่างไรก็ตาม รูปแบบการจัดเรียงพลังแบบนี้ทรงพลังเกินกว่าจะตั้งขึ้นบนทวีปเดิมได้ หลินโมหยูจึงนึกถึงรูปแบบการจัดเรียงพลังที่ก้นทะเลเขตแดน

รูปแบบนั้นพิเศษมาก มันเป็นทั้งรูปแบบและสัญลักษณ์ในเวลาเดียวกัน เท่าที่ผมจำได้

ระดับของมันควรจะเป็นระดับสูงสุดของระดับที่เก้า บวกกับตราประทับพิเศษ และวัสดุพิเศษบางอย่าง

ผลลัพธ์ควรจะเหนือกว่ารูปแบบการจัดทัพระดับที่เก้า แต่ก็ไม่มากนัก เพราะรูปแบบการจัดทัพระดับนั้นถือเป็นขีดจำกัดสูงสุดของรูปแบบการจัดทัพในทวีปต้นกำเนิดแล้ว

หลินโมหยูเชื่อว่าไม่ใช่เพราะคนที่ตั้งอาคมนั้นสร้างอาคมที่แข็งแกร่งกว่าไม่ได้ แต่เป็นเพราะเขารู้ว่าตัวเองไม่สามารถทำให้มันแข็งแกร่งขึ้นได้อีก

มิเช่นนั้น มันจะเกินขีดจำกัดที่ทวีปเดิมสามารถรับได้ ในแง่นี้ บรรพบุรุษที่สร้างโครงสร้างนั้นขึ้นมาจะต้องเป็น…

ความเข้าใจและความเชี่ยวชาญด้านการจัดระเบียบรูปแบบการต่อสู้ของเขานั้นเกินความคาดหมาย เขาอาจเป็นสมาชิกของสำนักจัดระเบียบรูปแบบการต่อสู้แห่งเต๋าหรือไม่?

ดูเหมือนจะเป็นไปได้สูงมาก!

หลินโมหยูนำสิ่งที่เรียนรู้ไปประยุกต์ใช้ในสถานการณ์อื่นๆ โดยพิจารณาข้อมูลอาร์เรย์ที่ได้รับจากบรรพบุรุษดอกบัวโบราณ

อย่างไรก็ตาม เขาหวนนึกถึงสำนักรัศมีวิถีอันยิ่งใหญ่ และความรู้เกี่ยวกับรูปแบบรัศมีวิถีก็ถูกซึมซับและย่อย ทำให้ความเข้าใจในเรื่องรูปแบบรัศมีวิถีของเขาลึกซึ้งขึ้นอย่างรวดเร็ว

หลินโมหยูรู้สึกว่าตราบใดที่เธอให้เวลาตัวเองอีกสักหน่อย ไม่นานเกินไป…

ภายในเวลาไม่เกินหนึ่งหรือสองปี ทักษะการจัดวางอาคมของเขาจะเหนือกว่ากู่ฮั่นหยู

ถ้าเขามีเวลาอีกสักสองสามปี เขาก็จะสามารถไปถึงระดับเดียวกับบรรพบุรุษดอกบัวโบราณได้ เขาไม่รู้ว่ากู่ฮั่นหยูและบรรพบุรุษดอกบัวโบราณใช้เวลานานแค่ไหนในการเรียนรู้รูปแบบการจัดเรียงอาวุธจนถึงระดับนี้

แต่แน่นอนว่ามันไม่เร็วเท่าฉันหรอก ความสามารถของฉันในด้านอักขระศักดิ์สิทธิ์และการจัดเรียงอักขระนั้นน่าทึ่งมากจริงๆ

เวลาผ่านไปโดยไม่มีใครมารบกวนพวกเขาในที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่ สี่วันต่อมา…

เทพธิดาดอกบัวอมตะเสด็จมาอีกครั้ง คราวนี้ทรงนำกล่องเล็กๆ มาด้วย พระองค์ยื่นกล่องนั้นให้หลินโมหยู

“ท่านหลิน นี่คือสิ่งที่บรรพบุรุษของเรามอบให้แก่ท่าน” หลินโมหยูกล่าวพลางเปิดกล่องต่อหน้าเทพธิดาโลตัส

พลังงานดั้งเดิมอันทรงพลังพุ่งเข้าหาพวกเขา และภายในกล่องนั้นมีเส้นพลังวิญญาณดั้งเดิมที่ถูกผนึกไว้ และเป็นเส้นพลังวิญญาณดั้งเดิมระดับเจ็ดอีกด้วย

สายพลังจิตวิญญาณดั้งเดิมนี้มีต้นกำเนิดมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์โลตัสโบราณ และเป็นหนึ่งในสายพลังจิตวิญญาณดั้งเดิมหลายสายของดินแดนศักดิ์สิทธิ์โลตัสโบราณ

เขารู้ว่าเมื่อใดก็ตามที่เขาถามคำถามในห้องเก็บสมบัติ เทพธิดาโลตัสอมตะจะถ่ายทอดคำพูดของเขา และจากนั้นบรรพบุรุษโลตัสโบราณจะสกัดเส้นพลังวิญญาณดั้งเดิมระดับเจ็ดมาให้เขา

หลินโมหยูยิ้มและกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโส ช่างเป็นน้ำใจเหลือเกิน!” นักบุญหญิงแห่งดอกบัวอมตะกล่าว

บรรพบุรุษของเรากล่าวว่า เราไม่อาจตอบแทนพระคุณที่ช่วยชีวิตเราไว้ได้ และนี่เป็นเพียงส่วนน้อยนิดเท่านั้น

หลินโมหยูปิดกล่องและรับมันมาด้วยความเต็มใจ

โปรดส่งต่อข้อความนี้ไปยังบรรพบุรุษของฉันด้วย

หลินเข้าใจความหมายของเธอ หากมีโอกาสในอนาคต หลินโมหยูจะช่วยเหลือหากทำได้

นักบุญโลตัสอมตะกล่าวทันทีว่า:

สมาคมดอกบัวอมตะได้ส่งต่อข้อความนั้นโดยตรงว่า: งานเลี้ยงอมตะดอกบัวโบราณจะจัดขึ้นในอีกสองวัน

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มีแขกมาเยือน รวมถึงคนรู้จักของนายหลินหลายคน

คุณต้องการพบกับคุณหลินหรือไม่?

หลินโมหยูยิ้มแล้วพูดว่า:

ไม่ต้องรีบร้อน

ยังไม่สายเกินไปที่จะพบกันอีกครั้งหลังจากงานเลี้ยงสวรรค์เริ่มต้นขึ้น นอกจากนี้ เมื่อผมไปถึงที่นั่น ผมจะเรียกคุณว่า ‘รุ่นพี่’ ทุกครั้ง

“ฉันเริ่มหงุดหงิดแล้วล่ะ” นักบุญดอกบัวอมตะหัวเราะเบาๆ

เซียนเหลียนเข้าใจแล้ว

หลังจากงานเลี้ยงสวรรค์เริ่มต้นขึ้น นางฟ้าโลตัสจะมารับคุณหลินอีกครั้ง หลังจากที่นางฟ้าโลตัสผู้ศักดิ์สิทธิ์จากไปแล้ว

หลินโมหยูถอนหายใจ:

พวกเขาบังคับให้ฉันทำอย่างนั้นจริงๆ ยุ่งยากจังเลย

เธอพยายามตัดขาดพันธะกรรม แต่ยิ่งพยายามตัดขาดมากเท่าไหร่ พันธะเหล่านั้นก็ยิ่งทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น และในที่สุด เสี่ยวเหมยก็ยุติการบำเพ็ญเพียรของเธอ

เชิญนั่งลงชงชาให้หลินโมหยูเถิด อาจารย์ไม่อยากพบคนเหล่านั้นหรือ? หรือเป็นเพราะกลัวจะสร้างกรรมเพิ่ม?

หลินโมหยูยิ้มแล้วพูดว่า:

นั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ผมอยากกลับไปตงโจวครับ

ผลก็คือ เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นระหว่างทาง ทำให้การเดินทางกลับล่าช้าครั้งแล้วครั้งเล่า เสี่ยวเหม่ยกล่าวว่า:

ครูคงไม่ได้แค่อยากกลับไปตงโจวหรอก เธอใช้เวลาอยู่กับหลินโมหยูมานาน ดังนั้นเธอจึงรู้ดีว่าหลินโมหยูต้องมีเรื่องอื่นอยู่ในใจแน่ๆ

หลินโมหยูจิบชา ที่จริงแล้วยังมีเรื่องอื่นต้องทำอีก และก็ใกล้ถึงเวลาแล้ว

เสี่ยวเหม่ยวางคางลงบนมือพลางมองไปที่หลินโมหยู:

คุณครูคะ เสี่ยวเหม่ยรู้สึกว่าคุณครูแตกต่างจากคนอื่นนิดหน่อยค่ะ

หลินโมหยูตอบว่า “โอ้”

ฉันแตกต่างจากครูของฉันอย่างไร?

เสี่ยวเหม่ยใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่ง

อาจารย์ท่านนี้มีพฤติกรรมแตกต่างออกไปเมื่ออยู่ในชุมชนชาวพุทธ ดูเหมือนว่าการเปลี่ยนแปลงนี้จะเริ่มต้นขึ้นเมื่อเขาขับไล่อาจารย์กูรงออกไป

ครูเปลี่ยนไปแล้วค่ะ เมื่อก่อนฉันคิดว่าครูกับเสี่ยวเหม่ยสูงเท่ากัน แต่ตอนนี้ครูดูเหมือนจะสูงกว่าฉันค่ะ

เมื่อมองจากด้านบน เซียวเหม่ยจ้องมองหลินโมหยูด้วยดวงตาโตของเธอ

เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะที่หลินโมหยูทบทวนความทรงจำ เธอก็ตระหนักว่าตัวเองเปลี่ยนแปลงไปบ้างแล้วจริงๆ

เมื่อเขาได้ติดต่อกับผู้คนในระดับที่สูงขึ้นเรื่อยๆ เขาก็มีสถานะทัดเทียมกับบรรพบุรุษแห่งอาณาจักรที่เก้า และสามารถแลกเปลี่ยนความรู้ได้อย่างเท่าเทียมกับผู้ที่อยู่ในอาณาจักรเต๋าอันยิ่งใหญ่

มุมมองของเขาต่อปัญหาก็เปลี่ยนไปเช่นกัน และเขาก็เริ่มเข้าใจทีละน้อยว่าการที่สวรรค์และโลกไร้ความปรานีและปฏิบัติต่อทุกสิ่งราวกับหุ่นฟางนั้นหมายความว่าอย่างไร

บางทีในสายตาของมหาเต๋า ผู้ทรงพลังระดับมหาเต๋าอาจอ่อนแอราวกับมดตัวเล็กๆ

ความแตกต่างนั้นไม่สำคัญนัก สิ่งที่มหาวิถีทรงใส่ใจอย่างแท้จริงนั้นยิ่งใหญ่กว่ามาก

และตอนนี้ ความสนใจของฉันได้เปลี่ยนไปสู่เรื่องระดับสูงขึ้นโดยที่ฉันเองยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

ฉันเริ่มมองโลกในแง่ดีมากขึ้น ไม่รู้สึกสงสารคนอื่นอีกต่อไป แต่หันมามุ่งเน้นสิ่งที่จะเป็นประโยชน์ต่อตัวฉันเองมากกว่า

การเปลี่ยนแปลงประเภทนี้ไม่สามารถตัดสินได้ว่าดีหรือร้าย มันเป็นเพียงเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเป้าหมายในอนาคตของแต่ละบุคคล

จิตใจอันแน่วแน่ของหลินโมหยูยังคงครุ่นคิดว่าตนเองต้องการเป็นบุคคลผู้ยิ่งใหญ่หรือเป็นผู้ที่อยู่เหนือโลกและสวรรค์

เพียงแค่คิดครู่เดียว คำตอบก็ชัดเจนแล้ว: การกระทำของตัวฉันเอง

ความคิดของตนเองสอดคล้องกับหัวใจแห่งเต๋าอย่างสมบูรณ์ และหัวใจแห่งเต๋าก็คิดไปตามที่มันต้องการ

จากนั้นก็ทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ ตราบใดที่คุณยังสบายใจ และไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นใด

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขาโดยไม่รู้ตัว:

เสี่ยวเหม่ยกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าฉันจะเป็นคนดีไม่ได้”

แต่สำหรับพวกเราแล้ว ครูคือคนดีอย่างแท้จริง หลินโมหยูหัวเราะอย่างสนุกสนาน

เขาเป็นคนดีหรือเปล่า?

แค่นี้ก็พอแล้ว!

บทที่ 3483 โปรดเคารพตนเอง

จงเป็นคนดีเฉพาะกับคนที่อยู่รอบตัวคุณเท่านั้น

ส่วนเรื่องชีวิตและความตายของผู้อื่นนั้น หลินโมหยูไม่อยากใส่ใจมากนัก เขาเคยต่อสู้เพื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์ในโลกใบเล็กมาก่อน

ต่อมาในโลกอันยิ่งใหญ่ พวกเขาได้สังหารเผ่าพันธุ์ต่างๆ นับร้อยเพื่อมนุษยชาติ ส่งผลให้เกิดการสังหารหมู่มากมายนับไม่ถ้วน

เลือดเปลี่ยนทางช้างเผือกให้กลายเป็นเลือด และหลินโมหยูฆ่าคนด้วยความสะใจ เพราะเขามีคนที่เขาต้องการปกป้อง

นี่คือความเชื่อของเขา และมันไม่เคยเปลี่ยนแปลง

เขายังคงมีผู้คนที่ต้องปกป้อง แต่ความแตกต่างก็คือ ตอนนี้เขายืนอยู่บนตำแหน่งที่สูงขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อมุมมองของคุณเปลี่ยนไป การปกป้องสิ่งใดสิ่งหนึ่งไม่ได้หมายความว่าต้องปกป้องทุกคนเสมอไป

จงปกป้องเฉพาะคนที่คุณอยากปกป้อง และปกป้องเฉพาะคนที่ไว้ใจคุณ ทุกคนต่างมีชะตาชีวิตของตนเอง

การเคารพในชะตาชีวิตของทุกคนและการมองในมุมกว้างนำไปสู่ความคิดที่สูงขึ้น ซึ่งส่งผลต่อหลินโมหยูอย่างละเอียดอ่อน

หลินโมหยูไม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงที่เธอกำลังทำอยู่นั้นถูกหรือผิด ดีหรือร้าย แต่สิ่งเหล่านั้นไม่สำคัญเลย

ที่สำคัญที่สุดคือ เขาคงความสงบสุขไว้ในใจ จิตใจแจ่มใสและรู้แจ้ง หลินโมหยูจึงมอบช่อดอกไม้ให้เสี่ยวเหมย

ยินดีด้วยนะ เสี่ยวเหม่ย ที่บรรลุถึงระดับเทพราชาแล้ว! เสี่ยวเหม่ยหัวเราะเบาๆ และรับถ้วยชามาโดยไม่ลังเล

ขอบคุณค่ะอาจารย์ เสี่ยวเหมยจะตั้งใจเรียนให้มากขึ้นกว่าเดิมค่ะ หลินโมหยูพยักหน้า

ในชีวิตนี้ คุณมีข้อได้เปรียบที่ไม่เหมือนใคร ดังนั้นการเริ่มต้นเส้นทางสู่การบรรลุธรรมจึงไม่ใช่ปัญหาสำหรับคุณ

เสี่ยวเหมยกล่าวว่า:

เสี่ยวเหมยเข้าใจแล้ว และหลินโมหยูก็หันไปมองข้างนอกทันที

แสงสว่างจ้าส่องเข้ามาจากภายนอก เกิดเป็นลำแสงลอดผ่านช่องหน้าต่างรูปดอกบัว

มันงดงามมาก ในขณะนั้นเอง ชิ้นเนื้อชิ้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของหลินโมหยู นี่คือเนื้อของเซียนระดับเจ็ด

เขาพูดอย่างใจเย็นว่า:

การแอบทำอะไรลับๆล่อๆ นั้นมีราคาที่ต้องจ่าย!

เวทมนตร์ระดับต้นกำเนิด:

ร่างกายระเบิด!

ทันทีที่เขาพูดจบ เนื้อหนังและเลือดของเขาก็หายไป

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มีผู้คนจำนวนมากเดินทางมาถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ดอกบัวโบราณ งานเลี้ยงเซียนดอกบัวโบราณซึ่งจัดขึ้นทุกๆ หมื่นปี กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และบรรดาผู้นำทางศาสนาของสำนักต่างๆ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ได้รับเชิญต่างก็เดินทางมาถึงกันหมดแล้ว