เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1654 คุณคิดว่าสมเด็จพระราชินีนาถเป็นอย่างไร
ประชุมทางไกลผ่านวิดีโอคอลจบลง
วิลเลียมกลับห้องผู้ป่วยไปอย่างเงียบๆ
ทุกคนในห้องทำงานต่างชูนิ้วโป้งให้เฉินชาง
ทุกคนต่างไม่ได้อธิบายอะไร
ถึงอย่างไรบางอย่างพูดออกมากก็ไม่น่าฟัง
เราทุกคนต่างรู้อยู่แก่ใจก็พอแล้ว
ผู้นำเดินเข้ามาตบไหล่เฉินชางพร้อมพูดอย่างชื่นชม “ตอนผมหนุ่มๆ ไม่ได้มีความกล้าหาญเหมือนคุณด้วยซ้ำ”
เฉินชางยิ้มอย่างเก้อเขิน “ทำให้ผู้นำขบขันเสียแล้ว ช่วงนี้ผมงานยุ่งมากจริงๆ นะครับ!”
ผู้นำพยักหน้า “ดีครับ งานยุ่งเป็นเรื่องที่ดี หายยุ่งเมื่อไร อย่าลืมตรวจร่างกายให้ผมสักหน่อยนะครับ”
เฉินชางตอบตกลง
หลังจากผู้นำและเสี้ยวรุ่นฟางกลับไป
เล่อเผิง ผู้อำนวยการโรงพยาบาลมิตรภาพจีนญี่ปุ่นเดินเข้ามา พูดตามตรง ตอนแรกเขากลัวที่จะต้องรับผิดชอบเรื่องนี้
ทว่าหลังจากได้ยินคำพูดของเฉินชาง เล่อเผิงก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที!
ถ้าการผ่าตัดนี้เกิดขึ้นที่โรงพยาบาลของตน อิทธิพลของเขาจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน
จะต้องรักษาไว้ให้ได้!
เล่อเผิงไม่ได้เริ่มจากการเป็นหมอ เขาเป็นพนักงานธุรการตลอดมา
นอกจากนี้เขาเป็นคนที่เหมาะกับภาพลักษณ์ของโรงพยาบาลมาก ไม่เช่นนั้นคงบริการจัดการโรงพยาบาลให้เป็น ‘โรงพยาบาลที่ได้รับความพึงพอใจสูงสุดในหมู่ชาวต่างชาติในปักกิ่ง’ ไม่ได้อย่างแน่นอน
แต่…ในสายตาของประชาชนจะดีหรือไม่ ก็พูดยาก
“ศาสตราจารย์เฉินจะผ่าตัดเมื่อไรก็บอกได้เลยนะครับ เราจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่แน่นอน!”
เฉินชางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “อย่างนั้นก็…รบกวนผู้อำนวยการเล่อแล้วครับ
ความจริงก็ไม่ต้องเตรียมอะไรเป็นพิเศษ ถึงอย่างไรก็ผ่าตัดที่ศูนย์ฉุกเฉิน”
เล่อเผิงได้ยินแล้วรีบพูดว่า “ไม่รบกวนครับไม่…”
เล่อเผิงพูดยังไม่ทันจบก็ชะงักไป ทำไม…ไม่ผ่าตัดที่โรงพยาบาลเราล่ะ
ใช่แล้ว!
เมื่อวานเล่อเผิงได้พูดบางอย่างกับเฉินชางอ้อมๆ แล้ว
เขารู้ว่าเล่อเผิงเป็นผู้อำนวยการที่ไม่อยากแบกรับความเสี่ยงใดๆ
ไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายอะไร
แต่…เฉินชางคิดว่า เหล่าอู๋จะยอมรับความเสี่ยงนี้ได้แน่นอน
เฉินชางคิดได้แบบนี้ก็เตรียมจะไปคุยรายละเอียดกับผู้อำนวยการอู๋ถงฝู่
เล่อเผิงได้ยินว่าเฉินชางจะพาวิลเลียมไปที่ศูนย์ฉุกเฉิน แน่นอนว่าไม่ค่อยชอบใจเท่าไร
หลังจากสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธมาโรงพยาบาลมิตรภาพจีนญี่ปุ่น อิทธิพลของโรงพยาบาล ฐานะของโรงพยาบาลในสายตาของชาวต่างชาติก็จะเพิ่มขึ้น!
แน่นอนว่าเล่อเผิงก็ได้ผลประโยชน์ไปด้วย
ทว่า…เล่อเผิงคิดไม่ถึงว่าเฉินชางจะเด็ดเดี่ยวขนาดนี้!
เล่อเผิงยิ้มอย่างอึดอัด รีบพูดว่า “ศาสตราจารย์เฉิน ไม่เหมาะมั้งครับ ถึงอย่างไรทั้งหัวหน้าเสี้ยว…ผู้นำ ต่างก็รู้…และ”
เฉินชางพลันพูดว่า “ผู้อำนวยการเล่อ คุณอย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมแค่รู้สึกว่าผมใช้เครื่องมือในโรงพยาบาลของคุณไม่ถนัด ใช้เครื่องมือที่ผลิตในประเทศจนชินแล้ว ไม่ชินกับของนำเข้าเท่าไร”
เฉินชางพูดจบก็หันหลังเดินออกไป
ชายที่แม้แต่สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธยังกล้าปฏิเสธ แค่ผู้อำนวยการคนหนึ่ง ย่อมปฏิเสธได้อย่างผ่อนคลาย
บนโลกนี้มีเรื่องดีแบบนี้เสียที่ไหน
เรื่องดีๆ คุณยึดเอาผลประโยชน์ไปหมด ส่วนเรื่องที่มีความเสี่ยงก็ไม่ยอมแบกรับ
เฉินชางดูถูกคนแบบนี้จากใจจริง
โรงพยาบาลเป็นสถานที่ที่เกิดเรื่องได้ง่ายอยู่แล้ว
เจอผู้นำแบบนี้ หากเกิดข้อพิพาททางการแพทย์เกิดขึ้น เฉินชางรับประกันว่าคนที่โชคร้ายจะต้องเป็นหมออย่างแน่นอน
นอกจากนี้ โรงพยาบาลมิตรภาพจีนญี่ปุ่นมีความพิเศษ ชาวต่างชาติในแผนกต่างประเทศเยอะเกินไป
เฉินชางคิดว่าอยู่ประเทศจีนก็ควรให้บริการคนจีนของเราให้ดี
เอาชาวต่างชาติมากมายขนาดนั้นมาทำไม
หลังจากเฉินชางจากไป เล่อเผิงยืนอยู่กับที่ ในใจทั้งโกรธทั้งแค้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้!
หรือว่าเขาล่วงเกินเฉินชางหรือ
ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเขาล่วงเกินได้อย่างไร เขาต้องมีความสามารถนั้นก่อน
สองวันมานี้ ทุกคนต่างเห็นถึงท่าทีที่เสี้ยวรุ่นฟางและผู้นำมีต่อเฉินชาง
สนิทสนมเป็นอย่างมาก!
…
หลังจากเฉินชางไปถึงศูนย์ฉุกเฉิน ก็วิ่งเข้าห้องทำงานของอู๋ถงฝู่ทันที
อู๋ถงฝู่เห็นเฉินชางเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มก็พูดพร้อมสีหน้าระมัดระวังขึ้นมา “คุณจะมาขอใครอีก”
เฉินชางหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “ผมไม่เอาใครทั้งนั้นแหละครับ!”
อู๋ถงฝู่ยังไม่วางใจ “คุณโกหก!”
เฉินชางจนปัญญา “วันนี้ผมไม่ได้มาขอคนจริงๆ ผมมาให้ผลประโยชน์กับคุณต่างหาก”
อู๋ถงฝู่หน้าแดง “ผลประโยชน์ของคนหนุ่มสาวอย่างพวกคุณ ผม…ไม่ชอบ”
จู่ๆ เฉินชางก็อึ้งไป ผลประโยชน์ของคนหนุ่มสาวอะไรกัน
นี่มันอะไรกัน!
ทว่าช่วงนี้อู๋ถงฝู่ตกใจกับสิ่งที่เฉินชางทำจริงๆ
ช่วงนี้เฉินชางยืมคนจากเหล่าอู๋ไปไม่น้อยเลย
และขอไปอีกหลายคน
ถึงอย่างไรศูนย์ฉุกเฉินเพิ่งก่อตั้งขึ้น เฉินชางจำเป็นต้องใช้กำลังคนมาช่วย
ที่สำคัญที่สุดคือ…แค่เฉินชางโบกมือเรียกก็มีผู้คนนับไม่ถ้วนตอบสนอง
แม้แต่พวกหัวหน้าที่มีชื่อเสียงมานานแล้วยังเต็มใจไปกับเฉินชาง
อู๋ถงฝู่ตกใจ คนพวกนี้ไปแล้ว โรงพยาบาลของผมจะทำอย่างไร
ตอนนี้อู๋ถงฝู่เสียใจที่ยอมยกอู๋ฮุยให้เฉินชางง่ายๆ ตอนนั้น
ดูสิตอนนี้อู๋ฮุยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว
เป็นถึงแกนนำของศูนย์วิจัยการรักษาโรคพาร์กินสันเชียวนะ
แค่นึกถึงภาพที่อีกไม่นาน อู๋ฮุยจะพาทีมออกจากศูนย์ฉุกเฉินเมืองหลวงไปเมืองอันหยางกับเฉินชาง อู๋ถงฝู่ก็เสียใจขึ้นมา
ถึงอย่างไรก็เพิ่งจะมีความสุขมาไม่กี่วันเอง…
ตอนนี้ศูนย์ฉุกเฉินกำลังไปได้ดี
คนไข้ในประเทศจำนวนนับไม่ถ้วน ชาวต่างชาติที่มาเพราะชื่อเสียงของโรงพยาบาลก็ไม่น้อย
ทำให้ศูนย์ฉุกเฉินกลายเป็นโรงพยาบาลระดับสากลและเพิ่มอิทธิพลระดับนานาชาติซึ่งมีความสำคัญมาก
อู๋ถงฝู่มองเฉินชางอย่างระมัดระวัง “คุณแน่ใจหรือ”
เฉินชางพยักหน้า “ครับ ก่อนผมไป ผมมีของขวัญจะให้คุณ!”
อู๋ถงฝู่พลันถามว่า “ของขวัญอะไร”
เฉินชางหัวเราะเบาๆ “คุณคิดว่าสมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธเป็นยังไงครับ”
อู๋ถงฝู่หน้าแดงขึ้นมาทันที “นี่…จะเหมาะเหรอ! อีกอย่าง ผมแต่งงานแล้วนะ…เรื่องแบบนี้…ไม่ดีหรอก”
เฉินชางหลุดขำออกมา
คิดไม่ถึงว่าเหล่าอู๋จะคดกับสมเด็จพระราชินีนาถในเชิงนั้น!
เฉินชางพลันยิ้มพูด “ผู้อำนวยการอู๋ คุณคิดอะไรอยู่ครับเนี่ย!
ความหมายของผมคืออีกไม่กี่วันผมจะผ่าตัดให้เจ้าชายวิลเลียม และผมอยากผ่าตัดที่โรงพยาบาลเรา
ถึงตอนนั้นสมเด็จพระราชินีนาถอังกฤษจะมาดูการผ่าตัดที่โรงพยาบาลเราด้วยพระองค์เอง
ผมหมายถึงเรื่องนี้ คุณคิดอะไรของคุณ!”
เหล่าอู๋หน้าแดงขึ้นมาทันที มองเฉินชางอย่างอับอายจนพานโกรธ “ไสหัวออกไปจากห้องข้า”
พอเหล่าอู๋ลนลานก็หลุดสำเนียงเหอเป่ยออกมา
เฉินชางออกไปอย่างรีบร้อน พร้อมยิ้มพูด “อีกสามวันนะครับ เป็นการผ่าตัดเส้นประสาทใบหน้า
เหล่าอู๋ ก่อนไป ผมจะมอบทีมที่ผ่าตัดเส้นประสาทใบหน้าเป็นให้คุณทีมหนึ่ง คงไม่ทำให้คุณเสียเปรียบนะครับ”
อู๋ถงฝู่หน้าแดง ขว้างกระดาษห่อทิชชูมา “ไสหัวไป!”
เฉินชางหัวเราะฮ่าๆ พร้อมเดินออกไป
YOU MAY ALSO LIKE
