เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - ตอนที่ 1791 บางสิ่งก้าคุณไมมีตั้งแตเกิด ฺชาตินี้ก็ไมมีอีกเลย

การเอาลิมเลือดออกเป็นงานสำคัญในการผาตัดรังสี
รวมรักษา
ทั้งยังเป็นสวนสำคัญที่ตัดสินใจวาจะผาตัดสำเร็จหรือไม่ เมื่อลิ่มเลือดที่เหมือนกับหางหนูหลุ ดออกมาตาม บอลลูน เลือดก็ไหลเวียนคลองขึน ฉากนีในสายตาของหมอรวมการผาตัดนาดีใจราวกับ
ใบไมผลิอยางไรอย่างนัน
เพราะการเอาลิมเลือดออกคือสัญลักษณของความ
สำเร็
ผู้อาวุโสโชวเหวยเสียงยืนอยูตรงนั้น จ้องเฉินชางอย่าง ตื่นเต้น ปากพูดพึมพำกับตัวเอง ความคิดในวันนี้ของเฉินชางสุดยอดจริงๆ! บางครังโลกก็โหดรายมากจริงฯ ระยะหางระหวางคน ชัดเจนเกินไป
บางคนพยายามทังชีวิต ท้ายที่สุดยังไมเทาคนที่เกิดมาก็ อยู่ jในจุดที่สูงอยู่แลว! ดังเชนประโยคทีแพรหลายมากในตอนนี บางสิ่งถ้าคุณไมมีตอนเกิดมา ฺชาตินี้ก็อาจไมมีอีกเลย นี่ ก็คือศิลปะของการกลับชาติมาเกิด ความคิดนี้ของเฉินชางทำให้โชวเหวยเสียงที่ศึกษารังสี รวมรักษามาครึงชีวิตตื่นเต้นอยางยิ่งยวด! ฟิสิกส์ ทัศนศาสตร์เชิงฟิสิกส์ วัสดุศาสตร์ รวมกัน เป็นการผาตัดรังสีรวมรักษา แนวคิดและอนาคตการพัฒนาทีขามผานวิชา ทำใหคน ตื่นเต้นมากจริงๆ แต.. ทันใดนั้นโชวเหวยเสียงก็งุนงงแล้ว! ทำไมเฉินชางถึงผาตัดได้ ก็อยางที่เฉินชางวา การผาตัดครั้งนี้จำเป็นต้องครุน คิดถึงปัจจัยมากมาย อยางเชนองศาของหลอดเลือด พื้นผิว
ของผนังหลอดเลือด ความเร็วในการไหลเวียนเลือด
ความแข็งของแกนสายสวน ความเขากันไดของวัสดุ pvc.
เป็นตน!
ตองขบคิดถึงปัจจัยมากมายขนาดนี แตทำไมเฉินชาง ถึงควบคุมไดสบายๆ แบบนั้น นึกถึงตรงนี้` ิโชวเหวยเสียงพลันเหงื่อซึมแผนหลัง เขา รูสึก…กลัวทีจะคิด! อยาบอกนะวาเฉินชางเชียวชาญเทคนิคนีแลวหรือ นึกถึงตรงนี้โชวเหวยเสียงมองเฉินชางด้วย ความประหลาดใจปนพรันพรึง หายใจถีรัว! หลังเอาลิ่มเลือดออก การผาตัดในเวลานี้ยังไมเสร็จสิ้น ยังตองใชสายสวนกำจัดลิมเลือดขนาด f3 แยกสอด
เขาไปในหลอดเลือดแดงเรเดียลกับหลอดเลือดแดงอัลนา เพราะคนไข้ไมมีทางมีลิ่มเลือดอยูแคที่เดียว ยังมีลิ่มเลือดเกิดขึ้นที่อื่นอีก! นี่ ก็ต้องจัดการให้สะอาด
ในเวลาเดียวกัน เฉินชางก็ใชนำเกลือผสมเฮพารินลาง
ปลายสายสวน เวลานี้ในทีสุดการผาตัดก็เสร็จสินลง จ้าวหนานยังคงไมฟื้นสติจากความตกตะลึงเมื่อครูนี้! เขาไมเข้าใจจริงๆ เฉินชางสอดสายสวน pvc กับแกนที่ ความเขากันนอยขนาดนันผานผนังหลอดเลือดทีองศา คดเคี้ยวได้อยางไร! ไม่ใชวาเขาไมเข้าใจข้อมูลตามทฤษฎีของเฉินชาง แต่เพราะเข้าใจถึงได้รู้สึกสั่นสะเทือน ประโยคนี้เรียกได้วามีแคคนโงที่ไมกลัว ยิ่งรู้มากก็จะยิ่งรูสึกเคารพ จ้าวหนานในเวลานี้ก็เป็นแบบนี้แเชนกัน การผาตัดที่ซับซ้อนอยางที่เฉินชางพูด ทำไมเมื่ออยู่ใน มือเขาถึงดูงายดายเชนนี้ ตหรือวา…มีทางลัดอะไร เหลียงสยงเขาใจสถานการณมากกวาจาวหนาน ถึงแม จะ ขมวดคิวแนนเชนกันก็ตาม แตพอเขาเห็นเฉินชางผาตัดเสร็จ เสิ้นก็รีบพูด “หัวหนา ฉน ใหผมเก็บงานเถอะ!”
ระหวางที่พูด เหลียงสยงก์เย็บแบบไมทิ้งแผลเป็นเชื่อม ตอปากแผล
การผาตัดเสร็จสมบูรณ! แตกลับไมมีใครปรบมือ เพราะทุกคนยังคงตกอยู่ในภวังค์การผาตัดเมื่อครูนี้! สาย เสวนอยู่ในมือของเฉินชางราวกับมีชีวิตอยางไร อย่างนั้น เคลื่อนที่ดังใจนึก.
ดยอดจริงๆ ส่วนญาติผู้ป่วยที่ดูการผ่าตัดอยูข้างนอกก็ตกตะลึงแล้ว! พวกเขาเบิกตาโตมองเฉินชาง หัวหนาเจ็ เฉินที่ยังหนุมมาก
เกงกาจกวาผูอาวุโสโชวเหวยเสียงเสียอีก! “เกงมาก!”
“จริงดวย เกงกาจมากจริงๆ ศาสตราจารย์เฉินสุดยอด!” “พวกเราตองขอบคุณม เศาสตราจารย์เฉินดีต แล้ว!”
อืม คนก็เป็นแบบนี
สน เใจแตผลประโยชนสวนตน!
ใชชีวิตเป็น!
ขอแคคุณรักษาหายได ตอใหคุณเป็นแคผายลม คนอืน เขาก็พร้อมใส่คุณในลูกโป่งเอาไว้เชิดชู! ขณะเดียวกัน หาวชวี่เลี่ยงที่ได้ยินคำพูดของคนกลุมนี้ พลันคิดวานาขันมาก!
เหอร ฮุยมองทาทางของคนรอบขาง แลวมองเฉินชางอ ยางตื้นตันใจเล็กน้อย “หัวหนา ผม. ผ่าตัดเสร็จแล้วหรือ” ชายชราก็ไมรู้ จะพูดอะไร แตเห็นทุกคนตื่นเต้นแบบนี้ก็เข้าใจวาเกิดอะไรขึ้น ฉินชางพยักหนา ยังไมทันพู ด เหลียงสยงก็ยิ้มบอก ผู้อาวุโส ผมจะบอกคุณให้นะ การผ่าตัดนี้ประสบความ สำเร็จอยางสูงเลยแหละครับ! หัวหน้าเฉินจัดการให้คุณได้ ยอดเยี่ยมมาก คุณต้องขอบคุณหัวหน้าเฉินเขาดีจ นะครับ!” ถึงแม้เหออุยจะเฉยชากับชีวิต แตเขาก็ไมอยากให้มือ ตัวเองเป็นอะไรไปหายดีได้ยอมดีที่สุด!
นำตาแหงความปลืมปีติไหลลงมาทันที่ เฮอ สวรรค
เมตตาผมจริงฯ! คุณหมอเฉิน ขอบคุณจริงฯ ครับ ผมชอบ วาดรูป กลับไปผมจะวาดรูปใหคุณ’ ฉินชางยิมบอก “โอเคครับ ผูอาวุโสกลับไปพักผอนดีต
เถอ
หลังการผาตัดยังตองมีการจัดการทีเขมงวด แต่ไมจำเป็นต้องสงไปที่ห้องสังเกตอาการ แคสงไปห้อง
คนไขธรรมดาก็พอ
จาวหนานสะทอนใจอยูบางจริงฯ! เขานึกไมถึงเลยวาแม้แต่การผาตัดรังสีรวมรักษา ศศาสตราจารยเฉินภ็…นามหัศจรรย์แบบนี้! นี่.เอาคำวาเชี่ยวชาญหรือชำนาญมาบรรยายไมได้แล้ว เทคนิคของเฉินชางเหนือกวาขอบเขตนี้ไปอีก การผ่าตัดที่แม้แตสมาชิกสภาพวิทยาศาสตร์โชวก็ทำได้ ไมดี เฉินชางจัดการได้อยูหมัด นีเป็นอนาคตทีนาตืนตะลึงและนาคาดหวังขนาดไหนนะ
หรอ
หลังผาตัดเสร็จสิน ทุกคนทยอยกันแยกยาย แตทุกคนไมได้พูดอะไรมาก แล้วก็ไมมีใครพูดออกมา ยังไมรอทุกคนจากไป หาวชวี่เลี่ยงก็รีบร้อนวิ่งไปที่ห้อง ผาตัด
สีหนาดูแปลกประหลาด เขามองเฉินชางกับโชวเหวยเสียง อดพูดกับทุกคนไมได้ “หวังวาทุกคนจะเก็บรายละเอียดการผาตัดในวันนี้ เป็นความลับครับ อย่างไรนี่ก็เป็นโปรเจกต์วิจัยของ ศาสตราจารย์เฉินกับสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์โชว มีความเป็นไปไดสูงที่จะเกี่ยวโยงกับแผนพัฒนาการของ การรักษารวมระดับประเทศในปีหนา หวังวาทุกคนจะเห็น ความสำคัญ อยาแพรงพรายและปาวประกาศออกไป!” ฟังคำพูดของหาวชวี่เลี่ยง ทุกคนพากันพยักหน้า ทุกคนอยูกับเฉินชางมานานแลว ต่างก็เข้าใจจุดนี้ เพราะศาสตราจารยเฉินมักจะสรางความประหลาดใจ และมีการคนพบอยูบอยครั้ง
ถึงแม้จะพูดไมได้วาชินชาแล้ว แตทุกคนกลับไมใช้เป็น ขออางในการคุยโวอีกตอไป เฉินชางยิ้มไมได้พูดจา ความคิดเป็นสิ่งสำคัญมาก แต.. ..ที่สำคัญที่สุดกลับเป็นความเข้าใจในรายละเอียด กับแผนการผาตัด ไมวาเทคโนโลยีจะล้ำหน้าแคไหนก์ยังมีไว้เพื่อรับใช้ มนุษยเสมอ ฉินชางเขารวมหรือไม ชองวางระหวางทังสองก็ยังใหญ่
มาก
ง นันเฉินชางไมกังวลเทาไร!
ผูอาวุโสโชวเหวยเสียงก็หัวเราะ หากการพัฒนาของแพทยศาสตรและวิทยาศาสตร
งายดายขนาดนันภก็คงดีสิ.
เขารู้วาความคิดและโปรเจกตนี้ ไมมีเฉินชางใ ในฐานะ ผู้นำหรือหัวหน้าวิศวกรก็อาจสำเร็จได้แตต้องใชระยะเวลา นานมาก!
แตไมวาอยางไร ทาทีการทำงานทีเครงครัดของหาวชวี เลี่ยงยังคงทำให้คนพอใจมาก สิ่งที่จำเป็นที่สุดในการวิจัยก็คือความเครงครัดนี่แหละ ทุกคนพากันพยักหน้า ลุกขึ้นจากไป เพราะพวกเขารู้วา ศาสตราจารย์เฉินกับโชวเหวยเสียงมีธุระจะคุยกัน