เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1336 เฉินชางรู้แจ้ง!
เฉินชางมองบัตรคุณลักษณะค่าเสน่ห์นี้อย่างปลาบปลื้ม
เตรียมจะติดตั้งลงบนร่างตนโดยไม่แม้แต่จะคิดเลย!
แต่ว่า…
ในเวลานี้จู่ๆ เฉินชางก็ใจเย็นลง
เขามองฉินเยว่เล็กน้อย
เริ่มใคร่ครวญถึงปัญหาข้ออื่นขึ้นมา
ถ้าหากตนใช้บัตรค่าเสน่ห์ใบนี้ คนที่จะได้ประโยชน์จะใช่ตัวเขาหรือ
น่าจะไม่ใช่มั้ง?!
ถึงอย่างไรพอดัชนีค่าเสน่ห์ของตนเพิ่มขึ้น คนอื่นมองตนก็จะสบายตา จิตใจกระชุ่มกระชวย เป็นพวกเขาได้รับประโยชน์ไปชัดๆ!
อีกอย่าง คนที่จะได้รับประโยชน์มากที่สุดคือยัยฉินขี้ประจบแน่นอน
ถึงอย่างไรตอนนี้เธอก็มีกรรมสิทธิ์ในตัวเขาอยู่
ก็เหมือนแจกันดอกไม้ จะดูดีหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับสายตาคนอื่น ไม่ได้ขึ้นอยู่กับตัวเอง!
พอคิดได้แบบนี้ จู่ๆ เฉินชางก็รู้แจ้งขึ้นมาในทันใด!
ใช่แล้ว!
ไม่สู้เอาบัตรค่าเสน่ห์ใบนี้ไปใช้กับตัวยัยฉินขี้ประจบดีกว่า!
เพราะถึงอย่างไร ถ้าฉินเยว่มีเสน่ห์ขึ้นมา คนที่ได้ประโยชน์อย่างแท้จริงคือตัวเขา!
ก็เหมือนกับการศัลยกรรม
อกใหญ่ ก้นงอน หน้ารูปไข่ดูดี…ของพวกนี้ทำให้ผู้ชายมีความสุขกันทั้งนั้น!
ไม่เลวเลย!
ระหว่างที่เฉินชางคิดๆ อยู่ก็ดูเหมือนจะได้เข้าใจสัจธรรมในชีวิตหลายอย่าง
[ติ๊ง! ไอเท็มทั้งหมดใช้ได้กับตัวคุณเท่านั้น ใช้กับคนอื่นไม่ได้]
เฉินชางยอมแพ้แล้ว!
ก็ได้ๆ!
พวกนายบังคับฉันเองนะ มีเสน่ห์ก็มีเสน่ห์สิ!
[ติ๊ง! ค่าเสน่ห์ +3]
เฉินชางสูดหายใจลึกๆ ทีหนึ่ง เขารู้สึกว่าตอนนี้ถึงผายลมออกมาก็คงจะหอมแล้ว
ถึงอย่างไรค่าเสน่ห์ก็สูงขนาดนี้…
เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ในเวลานี้ เมื่อเฉินชางหันหลังกลับไปอย่างงามสง่าพลางถอดถุงมือโยนทิ้ง อิริยาบถนี้ดูสะอาดเรียบร้อย หลังจากกลุ่มคนรอบข้างได้เห็นเข้าก็อดมองซ้ำไม่ได้ ที่แท้ ถุงมือก็ถอดทิ้งแบบนี้ได้งั้นเหรอ
ต้องไปเอาอย่างสักหน่อยแล้ว!
ฉินเยว่มองผู้ชายของตัวเอง อดยิ้มตาหยีขึ้นมาไม่ได้ ยิ่งมองก็ยิ่งเพลิน ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ
สายตาตนก็ยอดเยี่ยมมากเหมือนกัน!
แต่ว่า…
ฉินเยว่ลูบหน้าท้องที่ไม่เอาไหนของตน ถอนหายใจออกมา ทำไมถึงยังไม่ท้องเจ้าตัวน้อยสักทีล่ะ
ไม่ได้การแล้ว ยิ่งมองหมอนี่ก็ยิ่งรัก!
ต้องเริ่มเพิ่มการบ้านตั้งแต่วันนี้ไป!
คุณครูฉินจะช่วยสอนเขาทำการบ้านทุกขั้นตอนเอง!
….
การผ่าตัดเสร็จสิ้นแล้ว แต่จู่ๆ คนพวกนี้ก็ค่อนข้างอ้อยอิ่งหักใจไม่ลง
ความรู้สึกที่ได้เข้าผ่าตัดกับศาสตราจารย์เฉินยอมเยี่ยมจริงๆ!
น่าเสียดายที่พอจบครั้งนี้ไปก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว
กัวจื้อหย่งจับมือเฉินชางอย่างอาลัย “ศาสตราจารย์เฉิน คราวหน้าถ้ามีการผ่าตัดอีกต้องโทรหาผมด้วยนะ!
แค่เรียกผมก็จะมาทันที ใช่แล้ว ไม่คิดเงินเลยด้วย!”
เฉินชางเอ่ยยิ้มๆ “ครับ แน่นอนเลย ผู้อำนวยการกัว วันนี้ขอบคุณมากนะครับ ถ้าไม่มีคุณก็ยังไม่แน่ว่าการผ่าตัดจะเสร็จสมบูรณ์ได้”
กัวจื้อหย่งได้ฟังก็หน้าแดง เอ่ยขึ้นว่า “ศาสตราจารย์เฉิน คุณอย่าล้อกันเล่นเลย ผมคิดว่าความเข้าใจด้านศัลยกรรมโลหิตวิทยาของคุณไม่ด้อยไปกว่าผมแน่นอน แนวคิดแบบนี้ยอดเยี่ยมมา ากจริงๆ!”
ขณะที่เฉินชางกำลังจะปฏิเสธ
จี้เสวียหมิ่นผู้ อำนวยการแผนก ITD ที่อยู่ด้านข้างก็พยักหน้าเห็นด้วย
“ศาสตราจารย์เฉิน ผมพูดจริงๆ เลย ความเข้าใจด้าน ITD ของคุณ รวมถึงการใช้เทคนิคและอุปกรณ์ ITD ทำให้รู้สึกเหมือนได้ล้างหูใหม่เลยจริงๆ
คนแซ่จี้แน่ใจว่าตัวเองไม่เคยพลาดเนื้อหาตามวารสารมาก่อนเลย แต่ก็เพิ่งได้รู้จักแผนงานที่คุณเสนอขึ้นในวันนี้เป็นครั้งแรก
น่าเลื่อมใสจริงๆ!”
ครั้งนี้เฉินชางไม่ได้บ่ายเบี่ยงอีก แต่ยิ้มให้อย่างไม่ตอบรับไม่ปฏิเสธ “วันนี้ลำบากทุกคนแล้ว”
รอยยิ้มนี้ดูลึกลับมาก ในมุมมองของทุกคนยิ่งมั่นใจกว่าเดิมว่าเฉินชางเก่งกาจมาก
เฉินชางเอ่ยต่อว่า “รบกวนผู้อำนวยการเหอช่วยสรุปเคสวันนี้ให้หน่อยนะครับ พอถึงเวลาแล้วจะรวบรวมเป็นบทความฉบับหนึ่งแล้วทุกคนที่เข้าผ่าตัดในวันนี้ร่วมลงนาม ผมติดต่อกับทาง ‘ ‘เดอะแลนซิต’ ดู”
พอเขาพูดมาแบบนี้ ทุกคนพลันตื่นเต้นขึ้นมาในทันใด!
นี่คือ ‘เดอะแลนซิต’ เชียวนะ!
ทุกคนดีใจแทบคลั่งกันแล้วจริงๆ!
พูดกันตามตรง เหล่าผู้อำนวยการของโรงพยาบาลชั้นนำภายในประเทศเหล่านี้ยังมีช่องโหว่ด้านบทความวิจัยทางวิทยาศาสตร์อยู่มากนัก
เนื่องจากมีตำแหน่งทางวิชาการอยู่แล้ว จึงไม่ขาดแคลนบทความทั่วไปเลย
แต่ว่า…
ไม่ใช่ทุกคนที่จะเคยได้ตีพิมพ์กับทางเดอะแลนซิต!
หลูปิน รองผู้อำนวยการแผนกแผนกศัลยกรรมตับและถุงน้ำดีของวิทยาลัยปักกิ่งยูเนี่ยนยังไม่เคยตีพิมพ์บทความที่มีค่าปัจจัยกระทบเกินสิบคะแนนเลย ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง ‘เดอะแลนซิต’ เลย !
ดังนั้น ทุกคนจึงค่อนข้างดีใจกันจริงๆ
ถ้ามีบทความใน ‘เดอะแลนซิต’ จะเป็นประโยชน์ต่อทุกคนอย่างมหาศาล!
ตอนนี้หยางกว่างตงนึกเสียใจจนแทบจะร้องไห้จริงๆ แล้ว!
บัดซบ!
วันนี้ฉันทำอะไรลงไปกัน
ตอนให้ทำดันไม่ทำ ไม่เหลือผลประโยชน์ให้เก็บเกี่ยวแล้ว!
ในเวลานี้ ซุนกว่างอวี่หน้าแดงเล็กน้อย มองเฉินชางอย่างกระอักกระอ่วน สายตาเต็มไปด้วยความประจบเอาใจอย่างมีนัยยะ!
เฉินชางเห็นเข้าก็ยิ้มออกมาทันที เอ่ยกับเหอจื้อเชียนว่า “ใช่แล้ว เพิ่มผู้อำนวยการซุนเข้าไปด้วยนะครับ”
เหอจื้อเชียนพยักหน้ารับ
ซุนกว่างอวี่ดีใจมาก!
มาวันนี้ได้ประประโยชน์แล้ว ได้เกาะไปขึ้น ‘เดอะแลนซิต’ ด้วย!
เฮ้อ ทางเลือกที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตนี้ก็คือการนับตัวนำโชคอย่างฉินเยว่เข้ามาอยู่ในสังกัด
วิธีรุกเชิงอ้อมแบบนี้ทำให้ซุนกว่างอวี่ละอายอยู่บ้าง
แต่พอเห็นท่าทางภาคภูมิใจของคนอื่นๆ เขาก็เชิดหน้าขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจเช่นกัน!
ตนมีความสามมารในการใช้เส้นสาย มีอะไรต้องอายกันล่ะ
ทุกคนล้วนยุ่งกันมาก หลังจากเผยแพร่ลงใน SCI แล้วก็จากไปอย่างเร่งรีบ
อย่างไรก็ตาม ทุกคนล้วนค่อนข้างละอายใจ แต่พอคิดว่าอีกสองวันศาสตราจารย์เฉินก็ต้องการความช่วยเหลืออีก บุญคุณนี้ต้องชดใช้คืนให้ได้!
ซุนกว่างอวี่มองฉินเยว่เล็กน้อย “เสี่ยวฉิน เธอต้องช่วยทดแทนคุณแทนอาจารย์ด้วยนะ!”
ฉินเยว่ตบอกรับประกัน “อาจารย์วางใจเถอะค่ะ ในบ้านฉันใหญ่สุด!”
….
ผู้ป่วยถูกส่งตัวไปที่ห้องสังเกตอาการ
ส่วนเฉินชางก็พาทุกคนออกจากห้องผ่าตัด
เพิ่งจะพ้นประตูออกมาก็มองเห็นกลุ่มชายชราที่ยืนรออยู่ด้านนอก มีชายวัยกลางคนอีกสองคน อายุยังไม่มาก ดูเหมือนว่าจะเป็นลูกๆ
ตอนนี้น้องชายน้องสาวของหญิงชราไม่กังวลกับปัญหาว่าการอัลตราซาวด์เสียงทำร้ายคนได้ไหมอีกต่อไป
ตอนนี้พวกเขาเป็นห่วงพี่สาวมาก
พอเห็นเฉินชางออกมา ซุยจี๋เซิ่งปราดเข้ามาหา เมื่อเงยหน้าขึ้นริ้วรอยบนใบหน้าลึกขึ้นกว่าเดิม รออยู่ข้างนอกแค่ไม่กี่ชั่วโมง แต่ชายชราดูเหมือนจะแก่ลงไปอีกหลายปี
สองผู้เฒ่าครองคู่กันมาจนแก่เฒ่า ขาดกันไปไม่ได้แล้ว!
ชีวิตของทั้งสองเชื่อมโยงถึงกัน
หาคนหนึ่งไม่อยู่แล้ว คนที่เหลือก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน
สีหน้าของเขาค่อนข้างกระวนกระวาย เอ่ยถามอย่างกระสับกระส่าย
“ศาสตราจารย์เฉิน…ภรรยาของผม…”
ตอนที่พูด ซุยจี๋เซิ่งคอยมองสีหน้าของเฉินชางอยู่ตลอด หวังว่าจะได้รับข่าวดี
ลูกชายกับลูกสะใภ้ของเขาก็มองเฉินชางอย่างค่อนข้างกังวลเช่นกัน
เฉินชางมองแล้วยิ้มออกมา เอ่ยปลอบว่า “ปลอดภัยแล้วครับ!”
พอซุยจี๋เซิ่งได้ยินก็ดีใจขึ้นมา!
“ปลอดภัยแล้วงั้นเหรอ ฮ่าๆ!”
“ศาสตราจารย์ ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณยอดเยี่ยมมาก!”
“ขอบคุณมากครับ!”
“ขอบคุณเหลือเกิน!”
ชายชรากุมมือเฉินชางไว้ด้วยสองมือสั่นเทา ระหว่างที่ตื่นเต้นก็น้ำตาไหลออกมา
“ขอบคุณมากครับผู้อำนวยการหวง!” ซุยจี๋เซิ่งไม่ลืมนึกถึงผู้อำนวยการแผนกสูตินรีวิทยา
หวงชิวอิ่งมีสีหน้ายินดี แต่ยังไม่ทันได้พูดตอบไปตามมารยาท ซุยจี๋เซิ่งก็เอ่ยต่อว่า “ขอบคุณมากที่คุณพาศาสตราจารย์เฉินมา ถ้าไม่อย่างนั้น…เฮ้อ!”
พอเขาพูดแบบนี้ รอยยิ้มของหวงชิวอิ่งก็เจื่อนขึ้นมา!
YOU MAY ALSO LIKE
