เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1356 หนึ่งเทพนำพาสาวกสิบสองคน!

อาจารย์ของหลิวฉวนพูดไปพูดมาก็พูดต่อไปไม่ออกแล้ว
!
เขามองเฉินชาง “ศาสตราจารย์เฉิน สวัสดีครับๆ
ตั้ง
ตารอเจอคุณมานาน ผมมาจากโรงพยาบาลฟู่ว่าย ชื่อว่า
หลิวจื้อโจวครับ
เฮ้อ! อยากเจอคุณมาโดยตลอด วันนี้ในที่สุดก็ได้เจอ
แล้ว!”
คนรอบข้างพลันตาลุกวาวทันที!
ทั้ง
ๆ ที่มีทางลัด แล้วจะพยายามเพื่อ?
พวกเขาจะไม่รู้เชียวหรือว่าคนกลุ่มนี้อาศัยอะไรถึงเข้า
ร่วมงานได้
ก็ไม่ใช่ขาอ่อนที่อยู่ตรงหน้าท่านนี้หรือไง
ขาอ่อนนี่ใหญ่เกินไปแล้ว!
หนึ่งเทพนำพาสาวกสิบสองคน!
แถมยังเดินได้อย่างสง่าผ่าเผย!“ศาสตราจารย์เฉิน สวัสดีครับ ผมจ้าวเต๋อซิงจาก
โรงพยาบาลจีนตะวันตก! ยินดีที่ได้รู้จักๆ”
“ศาสตราจารย์เฉินสวัสดีๆ ผมเฉินเฮ่อจากโรงพยาบาล
ฟูตันในเครือโรงพยาบาลจงซาน! จะว่าไปพวกเราก็
คนบ้านเดียวกัน! มีเวลาว่างก็มาทางใต้ได้! ผมจัดการให้เอง!”
… หลิ
วฉวนเห็นอาจารย์ของตัวเองเปลี่ยนข้างก่อนสงคราม
เริ่ม หักหน้าตัวเองเร็วกว่าพลิกหน้าหนังสือซะอีก ก็ดูแคลน
แล้ว!
เขาพบว่าตัวเองยังไม่เคยเรียนรู้เนื้อแท้ของอาจารย์!
ก็จริง!
หลิวจื้อโจวก็รู้สึกว่าหลิวฉวนยังห่างไกลจากตัวเองเยอะ!
เขาไม่ถือสาวัยวุฒิของตัวเองแม้แต่น้อย แล้วก็
ไม่รังเกียจความเยาว์วัยของตัวเอง เขารู้สึกว่าตัวเองมีความ
สามารถกว่าหลิวฉวน เหมาะเข้าร่วมใต้อาณัติของเฉินชา
งมากกว่า!
ถึงอย่างไรติดตามเฉินชางก็มีเนื้อให้กิน!เวลานี้สูตรนี้ถูกสร้างขึ้นมา
มองคนหนุ่มสาวที่โชคดีกลุ่มนี้เหยียบไหล่ของคนยักษ์
โอ้อวดแสนยานุภาพ
ในใจของคนชราที่อยู่ใต้ต้นเลมอนกลุ่มนี้ทุกข์ระทม
เหลือแสน!
เฮ้อ!
พวกคลื่นลูกเก่านี่ หน้าไม่อายเกินไปแล้ว
บอกว่าพวกเขาไม่ดีใจ นักเรียนตัวเองกลายเป็นแขก
กิตติมศักดิ์ของ AATS ตั้งแต่ยังเยาว์ นี่เป็นเรื่องน่ายินดี เล่า
ออกไปยังหน้าชื่นตาบาน!
แต่ถ้าบอกว่าดีใจ พวกเขาก็รู้สึกตัวเองสู้นักเรียนของ
ตัวเองไม่ได้ มันแปลกพิกล!
เฮ้อ…
ทุกคนพากันถอนใจ
อดสะท้อนใจไม่ได้ โอกาสกับโชคชะตา!
ฉินเยว่หมิงดีใจมาก เห็นเฉินชางมีหน้ามีตา คนเป็นลุง
ย่อมต้องดีใจแต่ในใจของฉินเยว่หมิงกลับปั่นป่วน สะท้านสะเทือนหา
ใดเปรียบ
เฉินชางใช้เวลาไม่เท่าไรก้าวข้ามตัวเองได้แล้ว
เฉินชางอธิบายสบายๆ แถมยังพาคนสิบกว่าคนมา
แล้วก็ยังได้เป็นแขกกิตติมศักดิ์
น้ำหนักนี้มากขนาดไหน สมาชิก AATS เก่าแก่อย่าง
พวกเขาเข้าใจดี
ดังนั้นพวกสมาชิกเก่าเหล่านี้จึงยิ้มพลางส่ายหน้าอย่าง
จนใจ
วัยรุ่นยุคนี้ ดุเดือดจริงๆ!
ฉินเยว่หมิงยิ้มบอก “ไปกันเถอะๆ อุตส่าห์ได้เจอคุณทั้งที
ทุกคนต้องให้คลื่นลูกใหม่นี้เลี้ยงข้าวคลื่นลูกเก่าอย่างพวก
พวกเราแล้ว!”
ทุกคนพากันพยักหน้ายิ้มบอก “ถูกต้อง!”
“ดีไม่ดีไม่สำ คัญ ที่สำ คัญคือต้องแพง! ไม่งั้นใจฉันจะ
เจ็บใจ!”
“เห็นด้วย วันนี้กินให้ล้มละลายกันไปข้าง!”เฉินชางได้ยินดังนั้นหน้าเปลี่ยนสีทันที “เดี๋ยวก่อนครับ!
ผมแนะนำว่าพวกเราค่อยกลับไปกินดีไหมครับ มื้อนี้พวกเรา
กินเคเอฟซีแก้ขัดไปก่อนเป็นไง”
ฉินเยว่หมิงสงสัยขึ้นมา “ทำไมล่ะ”
เฉินชางถอนหายใจบอก “พวกเราจะสร้าง GDP ให้คน
อเมริกันไม่ได้นะครับ นี่จะสร้างแรงกดดันให้ประเทศเรานา!”
ทุกคนพลันหัวเราะร่าขึ้นมาทันที
มุกของเฉินชางลดระยะห่างระหว่างพวกเขาในพริบตา
ทุกคนก็รู้สึกดีต่อเฉินชางเพิ่มขึ้นหลายเท่า
บอกตามตรง ในฐานะรุ่นพี่อาวุโส มองคนหนุ่มสาว
มีอนาคตได้เข้าร่วม AATS มากมายขนาดนี้ พวกเขา
มีความสุขจากใจ!
ทำไมน่ะเหรอ
เพราะพวกเขาละอาย!
พวกเขาไม่ได้นำพาเกียรติยศของมาตุภูมิมาแผ่แสงเจิด
จรัสในงานประชุม ถึงขั้นว่า…การอุทิศตนในสาขาศัลยกรรม
ทรวงอกระดับโลกของพวกเขาก็ยังมีขีดจำ กัดเห็นการปรากฏอย่างฉับพลันของคนหนุ่มสาว
คนรุ่นหลังก็อดประทับใจไม่ได้
“ไปเถอะ ไปร้านอาหารจีนที่พวกคุณว่ากัน!”
ทุกคนพยักหน้า
“ศาสตราจารย์เฉินมีอารมณ์ขันจริงๆ!” ศาสตราจารย์
เฒ่าที่อยู่ด้านข้างยิ้มพูดขึ้น
เฉินชางก็อดถอนหายใจอย่างจนปัญญาไม่ได้
จริงๆ เขาไม่ได้มีอารมณ์ขันหรอก
แต่เขาจน!
คนสกุลหม่าน่าตายนั่น จนตอนนี้ก็ยังไม่ให้เงินเขา
ยืนกรานว่ารอเขากลับไปในอีกสองสามวันถึงจะให้
ตอนนี้เฉินชางไม่มีเงินแล้วจริงๆ
แต่ว่า!
เขาหนังหน้าหนานี่!
เขารู้สึกตัวเองเป็นศาสตราจารย์เฉินผู้ยิ่งใหญ่ ออกจาก
บ้านไม่พกเงินก็ปกติไม่ใช่เหรอ
แจ็คหม่าพกเงินไหมคนใหญ่คนโตพกเงินไหม
ผู้นำพกเงินไหม
แน่นอนว่าไม่จำ เป็นต้องพกเงิน!
นึกถึงตรงนี้เฉินชางก็มีความมั่นใจขึ้นมา มองไปยังตั๋ว
อาหารสิบสองใบที่ตัวเองพกมา ดูว่าวันนี้ใครจะจ่ายค่าอาหาร
อืม!
ถูกต้อง คุณนี่แหละ หัวหน้าสวีจื่อหมิง!
สวีจื่อหมิงเห็นรอยยิ้มบางของเฉินชาง ก็ถึงกับหนาวสั่น
ขึ้นในกลางฤดูร้อน
“ศาสตราจารย์เฉิน จื่อหมิง พวกคุณเพิ่งกินข้าวมาก็
ไม่ต้องไปดีกว่า ให้ที่อยู่ร้านกับพวกเราก็พอ” หวังทงยิ้มบอก
ทุกคนพากันพยักหน้า “ถูกต้อง พวกเราก็แค่ล้อเล่น”
สวีจื่อหมิงพยักหน้า “อืม อยู่ตรงนั้นเองครับ ตึกสีแดง
เล็กๆ …ชื่ออู๋ถง”
“รสชาติไม่เลวเลย พวกเราก็พลอยได้อานิสงส์ไปด้วย
ซาบรีน่าประธานสมาคม AATS เขาเชิญศาสตราจารย์เฉิน
กินข้าวด้วยตัวเองเลยนะครับ!”ทันทีที่พูดออกไป ทุกคนก็ยิ่งกินไม่รู้รสแล้ว
ประธานสมาคม AATS งั้นเหรอ!?
เชิญเฉินชางกินข้าว!
ทุกคนได้แต่ชูนิ้วโป้งรวมถึงนับถือด้วยความจนใจ
ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว
ฉันยอมแพ้!
ฉินเยว่หมิงยิ้มบอก “ช่างเถอะ พวกเราก็อย่าไปเลย กินที่
ใกล้ๆ นี้ สามทุ่มมีบุฟเฟต์”
ทุกคนพยักหน้าพร้อมเพรียง
หลิวจื้อโจวพูดกับหลิวฉวน “ไอ้หนู พวกคุณได้ของหมด
แล้วสินะ ไปรับของที่ไหนเหรอ”
หลิวฉวนพลันงุนงง “รับของ? รับของอะไรเหรอครับ”
หลิวจื้อโจวโมโหพูดประชด “ป้ายปลอกคอคุณมั้ง!”
หลิวฉวนเห็นอาจารย์โมโหก็ยิ้มกระอักอักอ่วนบอก
“พวกเรา…ส่งขึ้นห้องไปแล้วครับ นั่งรอในโรงแรม เดี๋ยวก็มีคน
โทรมาส่งถึงห้องแล้ว!จริงสิ คนเขายังจัดไกด์ คนขับรถกับรถหรู แถมยังให้
ของขวัญพวกเราด้วยนะครับ!
ศาสตราจารย์เฉินปฏิเสธไป ผมว่านะ อาจารย์ก็ยอมๆ
ไปดีกว่า อย่าปฏิเสธเลย ไม่รู้จะได้ออกมาครั้งหน้าเมื่อไร!”
หลิวจื้อโจวได้ยินดังนั้นก็เบิกตาโต “จริงเหรอ”
หลิวฉวนพยักหน้าอย่างมั่นใจ “แน่นอนสิครับ!”
หวังทงที่อยู่ด้านข้างทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาอดพูด
ไม่ได้ “พอแล้วๆ หัวหน้าหลิว คุณเลิกถามเขาเถอะ!
ที่คุณถามเป็นบริการระดับวีไอพีทั้งนั้น ใช่บริการระดับ
ทั่วไปที่ไหน!
ศาสตราจารย์เฉินมาเข้าร่วมงานประชุมครั้งนี้ ทั้งได้การ
ต้อนรับจากประธาน ทั้งได้บริการถึงที่จากบริษัทยา นี่มันแขก
ทั่วไปที่ไหน นี่มันแขกวีไอพี!
เดี๋ยวพวกเราถามพนักงานดูก่อนค่อยว่ากัน!”
หลิวจื้อโจวได้ยินดังนั้นก็โกรธจนหนังหัวชา อิจฉาจน
เซลล์พลาสโมไลซิส!
อิจฉาโว้ย!นี่มันคือบาปแต่กำเนิด!
เฉินชางรู้สึกว่าอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว ยิ่งอยู่นานไม่แน่ว่า
อาจเกิดสงครามภายใน ต้องรีบสลายตัว!
“คือว่า หัวหน้าทุกท่าน ผมไม่รบกวนทุกคนแล้ว เดี๋ยวไว้
จบการประชุม ผมเลี้ยงข้าวทุกคนครับ!”
“วันนี้ทุกคนพักผ่อนดีๆ พรุ่งนี้ดูการแสดงของพวกเรา!”
ทิ้งให้คลื่นลูกเก่ามองพวกเขาเผ่น…แน่บ…
ทิ้งเสียงถอนหายใจเป็นพรวน!
“เฮ้อ…”
ระยะห่างระหว่างคนมันกว้างใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ
หลิวจื้อโจวพลันรู้สึกตัว “ดูการแสดงพรุ่งนี้? การแสดง
อะไรเหรอ”
ฉินเยว่หมิงพูดด้วยสีหน้าเปี่ยมความคาดหวัง “พรุ่งนี้คือ
รายงานความคืบหน้าใหม่”