เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1456 ฉันจะสร้างผลงานแล้ว!

บทที่ 1456 ฉันจะสร้างผลงานแล้ว!
ณ สนามบิน อาบาเต๋มองเฉินชาง เอยด้วยรอยยิ้ม
“ศาสตราจารย์เฉิน ดีใจมากที่ได้รู้จักคุณ รอถึงช่วงงานแต่งของคุณ พวกเราจะไปร่วมอวยพรแน่นอน!”
เฉินชางยิ้มนิดๆ “ท่านรองอาบาเต๋ ประเทศชาติสำคัญกว่านะครับ!”

เฉินชางไม่อยากให้คนกลุ่มนี้ไปเลยจริงๆ ถึงอย่างไรในปากีสถานก็ยังมีกองกำลังติดอาวุธอีกมากมาย
แถมยังมีผู้ศรัทธาเคร่งศาสนาอีก ถ้าเห็นว่าในงานเลี้ยงของตนมีของต้องห้ามบางอย่าง
แบบนี้จะกระอักกระอ่วนเอาได้ ในขณะที่กำลังจะขึ้นเครื่อง เลขาของอาบาเต๋ก็วิ่งเข้ามาหาอย่างร้อนรน

“ท่านครับ มีสายเข้า” อาบาเต๋รับมือถือไป มองสายเรียกเข้า ขมวดคิ้วทันที
หลังจากเขาเดินแยกออกมาไกลแล้วก็เอยว่า “อาบาเต๋พูดสายครับ เกิดอะไรขึ้น”
“ท่านรองประธานาธิบดีอาบาเต๋ สถานการณ์ของมิสเตอร์ฮันนิฟอร์ดยังไม่พ้นระยะอันตราย สถานการณ์ค่อนข้างซับซ้อนครับ”

เพียงประโยคเดียวก็ทำให้อาบาเต๋ตะลึงไปทันที! เรื่องที่ทำลงไปในครั้งนี้ ทำให้กระอักกระอ่วนสุดๆ ไปเลยจริงๆ!
แต่ว่า… ไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ!
“ศาสตราจารย์มอร์แกนก็อยู่ด้วยแล้วไม่ใช่หรือ” อาบาเต๋อดถามไม่ได้

ในเวลานี้ เสียงของอัลวินแว่วขึ้นมา “ให้พวกศาสตราจารย์เฉินชางกลับมาลองดูเถอะ…”
ตอนนี้อัลวินเองก็หมดหนทางแล้ว “แล้วทางประเทศจีน…”
“ฉันจะติดต่อเอง!” หลังจากวางสาย อาบาเต๋ถอนหายใจอย่างจนปัญญา

เฮ้อ! ทำแบบนี้จนได้ แต่ก็ช่วยไม่ได้ สถานการณ์ของฮันนิฟอร์ดพิเศษเกินไป
อาบาเต๋ฝืนทำหน้าหนาเดินเข้าไปหาทุกคนที่กำลังเตรียมขึ้นเครื่อง
“รอเดี๋ยวครับ!” ทุกคนชะงักเท้าหันกลับมาทันที มองอาบาเต๋ที่วิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน

“ศาสตราจารย์ทุกท่านครับ ตอนนี้มีผู้ป่วยคนหนึ่งที่สถานการณ์ค่อนข้างอันตราย ตอนนี้จำเป็นต้องให้ทุกท่านช่วยแล้ว”
หลังจากได้ยินประโยคนี้ ทุกคนก็ไม่ได้ต่อต้านมากมาย
แต่สีหน้าของเฉินชางและเฉิงกั่วเทากลับเกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย หนึ่งชั่วโมงต่อมา!

รถยนต์หลายคันแล่นเข้าโรงพยาบาลเขตกองทัพ หลังจากเจี่ยเจิงวางสายก็สบถออกมาทันที
“ไอ้พวกบัดซบเนรคุณ! พวกเราให้ความช่วยเหลือมากมายขนาดนี้ ผลคือคิดจะเขี่ยเราทิ้ง!”
พอจางเฉาจากกระทรวงการบินและอวกาศเห็นสถานการณ์ก็เอยยิ้มๆ ว่า

“เอาน่า ใจเย็นๆ หน่อย เรื่องนี้ก็อยู่ในความคาดหมายของคุณอยู่แล้วนี่
อย่างไรเสียฮันนิฟอร์ดก็เป็นบุคคลสำคัญขนาดนี้ ไม่ว่าอย่างไรอัลวินก็คงอยากจะควบคุมเอาไว้
จริงสิ อีกฝ่ายว่าอย่างไรบ้าง ทำไมจู่ๆ ถึงมาแจ้งพวกเรากะทันหันล่ะ” จางเฉาถามด้วยความสงสัย

เจี่ยเจิงได้ยินก็ดีใจขึ้นมา “หลังจากพบตัวฮันนิฟอร์ด สถานการณ์ค่อนข้างอันตราย อีกฝ่ายให้การรักษาไม่ได้”
“เลยได้แต่มาขอการสนับสนุนจากทีมช่วยเหลือของพวกเรา! ข้อเสนอของอีกฝ่ายคือ”
“ถ้าหากช่วยรักษาฮันนิฟอร์ดได้สำเร็จ อีกฝ่ายจะให้ความร่วมมือในการวิจัยเครื่องยนต์รุ่นใหม่ของพวกเรา”

“จะเปิดเผยเทคนิคให้ พวกเราส่งผู้เชี่ยวชาญไปได้” พอได้ยินประโยคนี้ จางเฉาตื่นเต้นขึ้นมาทันที!
“เยี่ยมเลย! แบบนี้ดีเหลือเกิน แต่ว่า… จะช่วยได้แน่หรือ?” จางเฉาถามอย่างค่อนข้างกังวล
เจี่ยเจิงได้ยินก็เอยขึ้นอย่างมีความสุขว่า “คุณน่ะไม่รู้อะไร ตอนนี้ปรากฏอัจฉริยะคนหนึ่งขึ้นในอุตสาหกรรม”

“การแพทย์ประเทศเรา ศาสตราจารย์เฉิน เฉินชางไงล่ะ! ครั้งนี้ ซีดิสตกอยู่ในสภาพนอนเป็นผักไปแล้ว”
“แต่ศาสตราจารย์เฉินชางก็ช่วยลากกลับมาได้!” พอจางเฉาฟังจบก็มีสีหน้าฉงนทันที “จริงหรือ?”
เจี่ยเจิงยิ้ม “ผมจะโกหกคุณได้หรือ เอาละ ผมจะรายงานเรื่องนี้ต่อท่านผู้นำสักหน่อย!”

สิบนาทีผ่านไป เจี่ยเจิงวางสาย จากนั้นก็ต่อสายตรงหาเฉินชางด้วยสีหน้ายินดี
“ศาสตราจารย์เฉิน ท่านผู้นำสูงสุดสั่งให้คุณทำการรักษาฮันนิฟอร์ดเป็นอย่างดี หลังจากทำสำเร็จ พอกลับมาถึงจะมีรางวัลให้”
เฉินชางก็ตะลึงงันไปทันที! ไม่คาดคิดเลยว่าท่านผู้นำสูงสุดจะเข้ามาเอี่ยวด้วย!

“ได้ครับรัฐมนตรีเจี่ย ผมจะพยายามทำภารกิจให้เสร็จสมบูรณ์แน่นอน!”
เจี่ยเจิงพยักหน้า เอยไปว่า “ท่านผู้นำดีใจมาก ชมว่าคุณสร้างความรุ่งโรจน์ให้ประเทศ”
“ผมคาดว่าหลังจากกลับมาแล้ว ถึงแม้จะไม่ได้ตกรางวัลคุณอย่างเปิดเผย แต่ว่า… ในอนาคตคุณคงได้ผลประโยชน์ไม่น้อยเลย!”

อันที่จริง ถึงแม้เรื่องในครั้งนี้จะไม่ได้เป็นความลับมาก แต่ไม่มีทางเปิดเผยต่อสาธารณชนแน่นอน
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้จะประกาศออกไปไม่ได้ แต่รางวัลย่อมไม่น้อยไปเด็ดขาด
บางครั้ง ยิ่งเป็นเรื่องที่เปิดเผยไม่ได้เท่าไร ก็ยิ่งได้ของดีมากขึ้นเท่านั้น!

หลังจากวางสายแล้ว เฉินชางปิดมือถือ เดินเข้าสู่โรงพยาบาล เปลี่ยนเสื้อผ้า เขาค่อนข้างตื่นเต้น!
ถึงอย่างไรก็ได้อยู่ในสายตาของผู้นำสูงสุดเชียวนะ ที่สำคัญคือตนจะต้องสร้างผลงานใหญ่เรื่องหนึ่งขึ้นแน่นอน
ชั่วขณะนั้นเฉินชางค่อนข้างตื่นเต้นและตื่นตัว เฉินชางมองคะแนนสามหมื่นแต้มของตน

คาดว่าหลังจบงานครั้งนี้แต้มคงพุ่งกระฉูดอีกครั้ง พอคิดมาถึงตรงนี้ ในใจก็เบิกบานขึ้นมาก
ว่าแล้วว่าภารกิจช่วยเหลือครั้งนี้ยังไม่สิ้นสุด เฉินชางคิดพลางมาตรวจอาการที่ห้องผู้ป่วย
ฮันนิฟอร์ดถูกเฝ้าสังเกตอาการ หลังจากเฉินชางทำความเข้าใจสถานการณ์แล้ว ต่อมาก็ถูกนำทางไปที่ห้องทำงานพร้อมกับทุกคน

เวลานี้มีคนมากมายอยู่ในห้องทำงาน ทุกคนล้วนกำลังหารือกันอย่างดุเดือด
การมาถึงของพวกเฉินชางไม่ได้ก่อให้เกิดระลอกคลื่นใดๆ ขึ้น
“ตอนนี้สถานการณ์ของผู้ป่วยไม่สู้ดี กล้ามเนื้อหัวใจเสียหายรุนแรง การรักษาด้วยอายุรกรรมศาสตร์ไม่เป็นผลเลย”

“อีกทั้งมีภาวะหัวใจวายแบบมีน้ำคั่งควบคู่กัน จำเป็นต้องทำการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายหัวใจ”
“ผู้ป่วยมีความดันโลหิตในปอดสูง แรงต้านในหลอดเลือดปอดสูง สถานการณ์ซับซ้อนมาก”
“ทำการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายหัวใจไม่ได้! ถ้าผลีผลามดำเนินการจะมีอัตราเสี่ยงเสียชีวิตสูงมาก!”

“อีกอย่างคุณต้องพิจารณาถึงด้านอื่นด้วย ตอนนี้สถานการณ์ทั้งหมดของตัวผู้ป่วยไม่เพียงพอจะช่วยค้ำจุน”
“ผู้ป่วยในการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายหัวใจได้ หากไม่ผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายจะหมดโอกาสอย่างสิ้นเชิง”
“แต่ถ้าผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายก็มีแนวโน้มที่จะดีขึ้น!” มอร์แกนตบโต๊ะแล้วเอยออกมาอย่างร้อนใจ

ตอนนี้ผู้ป่วยอยู่ในภาวะวิกฤต จำเป็นต้องวางแผนการรักษาอย่างแน่ชัดให้เร็วที่สุดเพื่อเริ่มเตรียมการ
แต่ตอนนี้ยังสรุปแผนการไม่ได้ “ลงคะแนนเสียงเถอะ!” มอร์แกนเอย
เวลานี้ภายในห้องทำงาน พอแยกพวกเฉินชางออกไปแล้ว มีทั้งหมดสิบเอ็ดคน

มอร์แกนเอยออกไปว่า “ชูมือขึ้นถ้าเห็นด้วยกับการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายหัวใจ!”
อีกฝั่งยกมือขึ้น มีห้าเสียง มอร์แกนเอยด้วยสีหน้ายินดี “ชูมือขึ้นถ้าเห็นด้วยกับการผ่าตัด”
แต่ว่า… ก็มีห้าเสียงเหมือนกัน! มอร์แกนตะลึงงันไปทันที

เวลานี้เอง จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งชูขึ้นมา มอร์แกนดีใจขึ้นมาก่อน “คุณดูสิ มีหกเสียงแล้ว”
อีกฝ่ายถอนหายใจ “คุณดูด้วยว่าเขาเป็นใคร เขาไม่มีสิทธิลงคะแนนเสียงด้วยซ้ำ!”
พอมอร์แกนได้ยินก็หันไปมอง พอเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งก็เอยอย่างมีน้ำโหทันที “คุณเป็นใคร ใครให้คุณเข้า…”

แต่ว่าพูดยังไม่ทันจบ พอเขามองอย่างละเอียดแล้ว จู่ๆ ก็พบว่าชายหนุ่มคนนี้ดูคุ้นหน้าขึ้นเรื่อยๆ
จากนั้น… เขาพลันมีสีหน้าตื่นตะลึง! “รอง…รองประธานเฉิน คุณมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรครับ!”
ผู้ชายฝ่ายตรงข้ามก็ตะลึงงันไปแล้วเช่นกัน พอเขาสังเกตดูดีๆ ก็พบว่าชายหนุ่มคนนี้ดูคุ้นตามาก

คำพูดของมอร์แกนเตือนสติเขาทันที นี่ไม่ใช่ศาสตราจารย์เฉินชาง รองประธานสมาคม AATS หรอกหรือ
หลังจากเห็นเฉินชาง คนของทั้งสองฝ่ายต่างดีใจขึ้นมาทันที! ราวกับหาหัวเรือใหญ่เจอแล้วก็ไม่ปาน
มอร์แกนยิ่งเอยอย่างให้ความเคารพว่า “ศาสตราจารย์เฉิน คุณก็เห็นด้วยกับการผ่าตัดใช่ไหมครับ”

เฉินชางพยักหน้านิ่งๆ “ครับ ผมเห็นด้วยกับการผ่าตัด แต่ว่า ไม่ใช่การผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายหัวใจแบบทั่วไป!”