เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1803 ความรับผิดชอบ

[ติง! ยินดีดวย ฺหยางอีทำภารกิจสำเร็จ คุณไดรับของ รับขวัญ]
เฉินชางคอนขางฉงน เพราะเหตุใดที่ผานมาตนถึงไมไดของรับขวัญเลยละ หรือลูกศิษย์พวกนั้นไมนับเป็นศิษย์ แตเมื่อเฉินชางเห็นวาหน้าข้อมูลของหยางอี้มีคำวา สืบทอด) อยู่ ก็เขาใจในทันที! คนพวกนั้นล้วนเป็นลูกศิษย์ทั่วไป แตหยาง เอี้คือลูกศิษย์ที่ฝากตัวเรียนรู้วิชาอยาง เป็นทางการ
ดวยความสงสัย เฉินชางจึงเปิดดูของรับขวัญ [ติง! ยินดีดวย คุณเปิดของรับขวัญ ไดรับบัตรพรสวรรค
หนึงใบ]
โบัตรพรสวรรค: หลังเปิดใชงาน จะยกระดับพรสวรรค
สาขาใดสาขาหนึ่งให้ลูกศิษย์ได้ มีโอกาสสูงที่จะพัฒนาเทคนิค
ผาตัดทางคลินิกแขนงใดแขนงหนึง!]
หลังจากเฉินชางเห็นก็ตะลึงงันไปเลย!
คอนขางพูดไมออก! ไมแปลกเลยที่จะเรียกวาของรับขวัญ ที่แท้ก็มีไว้สำหรับลูกศิษย์ แตก็ดีเหมือนกัน หยางอี้ไดรับประสบการณ์บิ ป. ยิ้มกว้างหุบปากไมลง อาจารย ณยอด เเยียมมากครับ! งานประชุมสหพันธ ประสาทศัลยแพทย์โลกครั้งนี้ ผมฉะคว้าชัยชนะมาให้ได้ครับ! ชวงนี้ผมจะขยันเรียนรู้เทคนิครังสีรวมรักษาระบบประสาท อยางแนนอน!”
ฉินชางพยักหนาดวยรอยยิม “อืม ฺพยายามเขานะครับ!”
ฉินชางทราบดีวาตนชวยอะไรในดานรังสีรวมรักษา ระบบประสาทไมได้มากนัก
มีความรูการแพทยหลากหลายเกินไป! สำหรับตนแลว ศัลยกรรมประสาทเป็นเพียงแขนงยอย กิ่งหนึ่งเทานั้น ยิ่งไมต้องเอยถึงสาขารังสีรวมรักษา
ระบบประสาทเลย
เขาตองการใหใครสักคนพาวงการศัลยกรรมประสาท ของประเทศจีนพัฒนาสูระดับโลก! ทำไมถึงพูดวาพาประเทศจีนพัฒนาสูระดับโลกนะหรือ เพราะประโยคนี้มีโอกาสกลายเป็นความจริงสูง คนจนสนใจเพียงตัวเอง คนรวยสนใจทัวโลก! ในชวงทีความสามารถของพวกเรามีขีดจำกัด พวกเรา จะตองพัฒนาและขยาย เอำนาจของประเทศชาติตนกอน
รอจนความสามารถของพวกเขาถึงระดับแนวหนาของ โลกแล้ว พวกเราถึงจะพิจารณาเรื่องยกระดับสูทั่วโลกได้ มนุษย์ล้วนเป็นเซนนี้ แบบนี้ไมเรียกวาเห็นแกตัว แต่ เรียกวาป้องกันตัว บนถนน เฉินชางขับรถอยู่ หยางอือดถามไมได้ ศาสตราจารย์เฉินครับ ฺนี่ใชรถปอร์เชรุนพานาเมราไหมครับ” ฉินชางพยักหนา เอยยิ้มๆ ครับ ชอบเหรอ” หยางเอี้เอยด้วยความอิจฉา “ตอนผมอยูที่อังกฤษ ได้ขับ แครถฟอรดรุนเการาคาสองพันดอลลารเทานัน”
เฉินชางไดยินก็หาจุดจอดรถ ฺจากนันเอยวา “มาครับ คุณมาลองขับสิ” หยางอี้คอนขางอาย “ไมเป็นไรครับๆ ผมถามไปเรื่อย
เทานัน’
เฉินชางยิมให “มาเถอะครับ ลองดู!’ ขณะที่พูด เฉินชางลุกมาอยูด้านข้างที่นั่งข้างคนขับแล้ว หยางอี้ถึงได้ลุกไป ตองกลาวเลยวา รถแพงก็ยังเป็นรถแพงอยูวันยันคำให ประสบการณ์ที่ต่างกันมาก ฉินชางเห็นทาทาง เดีใจของหยางอี้ก็เอยยิ้ม” วา “ถ้าคุณ คว้าชัยชนะกลับมาได้ ผมจะซื้อให้คุณสักคัน” หยางอี้เบิกตากว้างทันที่ ไมอยากจะเชื่อ!
มื่อเฉินชางกลับถึงโรงพยาบาลก็เรียกอูอุยไปที่ หองทำงาน
อูฮุยถามดวยความสงสัย มีอะไรหรือเปลาครับอาจารย
.เฉินชางใหอู ฮุยนังลง ระ ดับความภักดีที่อูอุยมีตอเฉินชางถึง 100% แล้ว! ผมอยากสงคุณไปเขารวมงานแขงขันทักษะศัลยกรรม
ประสาทโลก” เฉินชางเอยอยางสบายๆ อูฮุยฟังเ แแล้วตะลึงงันอยูที่เดิม! ถาถามวาเขาอยากไปไหม
อยากไปแนอยูแลว! ลูกผู้ชายจะไม่ใ่หาเกียรติยศ กอบภู้ศักดิ์ศรีเพื่อมาตุภูมิ ได้อย่างไร! เรืองทีจะสรางเกียรติยศแกประเทศชาติเชนนี เขาอยาก
ทำแนนอน! ตอนนี้เขาเป็นพอเลี้ยงเดี่ยว เขาอยากเป็นฮีโร เป็น แบบอยางใหลูก เขาก็อยากกาวสูเวทีสากลเชนกัน ยกระดับเทคนิคและ ชือเสียงของประสาทศัลยแพทยจากป ระเทศจีนขึ้น! แตประเด็นสำคัญทีสุดคือ ความสามารถของเขา .มีขีดจำกัด!
เริ่มตั้งตัวในวัยกลางคน ถึงพอมีดี ขึ้นมาบ้าง หากไมมีเฉินชาง เขาจะมีวันนี้ได้อยางไร อูฮุยถอนหายใจ “อาจารย. ผมอยากทำครับ แต…ผม กังวลวาตัวเองจะทำไมได้” เฉินชางเอื้อมมือไปหยิบหนังสือเลมหนึ่ง “เนี่คือบันทึก ความเขาใจและขอสังเกตบางสวนทีผมมีตอดานศัลยกรรม ประสาท คุณเอากลับไปอานสิ อาจจะมีประโยชนกับคุณก็ได! คนอืนเขารวมการแขงขันทักษะศัลยกรรมประสาทไมไหว หรอก พวกผู้อำนวยการเซวียเจิ้งเริ่นก็อายุมากเล้ว ถึงแม้จะ มีประสบการณ์และเทคนิคสูง แตกำลังวังชาในหลายต ด้าน สู้พวกคุณไมได้แลว พวกคุณอายุยังนอย สี่สิบกวาซ เทานั้น เป็นชวงรุงโรจนของวงการศัลยกรรมประสาท! รับปากอาจารย สิวาจะไปควาแชมปกลับมา!”
สำเนียงวาจาของเฉินชางดูเป็นตาเผาหัวโบราณ ไปหนอย แตอู ฮุยพยักหนารับอยางเอาจริงเอาจัง
อูฮุยตั้งตัวชามาก หลังจากมาติดตามเฉินชาง ทักษะ และเทคนิคในด้านต่างๆ พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด มานะ ฝ่าฟันจนประสบความสำเร็จ! ครั้งนี้แเฉินชางสงอูรุยไปรวมแขงขันก็พิจารณาจากจุดนี้ เชนกัน เฉินชางจะใช้บัตรพรสวรรค์ใบนี้กับอูรุย หลังจากนำบัตรพรสวรรคออกมาใช มันจะพัฒนา ประสบการณความเขา จุ ในสาขาใดสาขาหนึงโดยอัตโนมัติ
ฉินชางคิดวาทำแบบนี้สมเหตุสมผลกวา! ไมอยางนั้น หากพรสวรรค์เพิ่มขึ้นกะทันหัน เรื่องแบบนี้ ออกจะซับซอนไปหนอย ทำแบบนี้จะสมเหตุสมผลกวา อู ฮุยฟัง คำพูดของเฉินชาง แมเขาจะรูวาตนทำสำเร็จได ยาก แตเขาจะทุมเทสุดกำลังแนนอน! พอคิดได้เชนนี้ เขาก็พยักหน้ากับเฉินชางอยางจริงจัง “ไดครับอาจารย์ ผมจะพยายามเต็มทีแนนอน!” อูฮุยกลับไปที่แผนก อดสูดหายใจลึกๆ ไมได้
เขาคอนขางกังวล ทุกคนที่เดินผานต่างเอยทักทายเขา “หัวหนาอู!” ‘สวัสดีครับหัวหน้าอู!”
อู |ฮุยได้ยินคำทักทายเหลานี้แล้วคอนข้างตื้นตันและ ประหมา ถึงขึ้นที่รู้สึกเหมือนไมใชความจริง เพิงจะผานมานานเทาไรกัน ตนมาถึงจุดนี้แล้วงั้นหรือ หลังจากเสร็จสิ้นการผ่าตัดของทั้งวัน อูรุยหยิบหนังสือที่อาจารย์มอบให้ตนขึ้นมา ลายมือ ชัดเจนอานงาย นันเป็นลายมือของเฉินชาง
หนังสือหนามาก! ไมมีทางอานจบในวันเดียว แตหลังจากได้อานเนื้อหาด้านใน เขาตะลึงงันทันที! เขาประหลาดใจเมื่อพบวา ทุกสิ่งที่เขียนไว้ในหนังสือ มีประโยชนตอตนทังสิน!
ยิ่งอานเขาก็ยิ่งรู้สึกตกใจ! หรืออาจารย์จะเขียนหนังสือเลมนี้แเพื่อตนโดยเฉพาะ! ราตรีเงียบสงัด อู ฮุยยังอานหนังธ เสือยู หักใจนอนไมลง จริงๆ ชวงตีหนึ่งกวา เงารางหนึ่งเดินเข้ามาในห้องหนังสือ เงียบๆ “พอครับ พอยังไมนอนเหรอ’ อูฮุยมองลูกชายของตน ยิมออกมา “เดียวก็นอนแลว!” เด็กชายตัวนอยพยักหนา “พอครับ พอตองดูแลสุขภาพ ดวยนะ แม มไมอยูแล้ว พอต้องดูแลตัวเองให้ดี…รอผมโตขึ้น ผมก็ดแลพอไดแลว’ อู ว]|ฮุยพลันรู้สึกคัดจมูกขึ้นมา มีลูกชายแบบนี้ทั้งที่ ยัง จะมีอะไรที่ต้องการอีกละ เขากอดลูกชายไว เอยอยางจริงจัง ลูกพอ ลูกคิดวา อะ ไรสำคัญที่สุดในชีวิตคนเรา” เด็กชายครุนคิดเล็กนอย ตอบอยางจริงจัง ความรับผิดชอบครับ!”
อูฮุยตกใจมากทีไดรับคำตอบนี้จากลูกชาย “ใครบอกลูก ครับ
ตอนนีเด็กชายเขาโรงเรียนในเขตพัฒนาเทคโนโลยี ขั้นสูง เป็นโรงเรียนอนุบาลที่กอตั้งขึ้นเพื่อลูกซ เของเหลา นักวิจัยและกลุมแพทย์โดยเฉพาะ “ปู่จางมูครับ” อู วj|ฮุยพยักหน้ารับ”ใชครับ ความรับผิดชอบสำคัญมาก พวกเราตองมีความรับผิดชอบตอตัวเอง มีความรับผิดชอบตอ คนอืน มีความรับผิดชอบตอความฝันของตัวเอง. แถมยัง ต้องมีความรับผิดชอบตอประเทศชาติด้วย! ลูกพอ สิ่งที่พอทำ ตอนนี้ก็เพื่อนำเกียรติยศมาสูประเทศชาติ พอต้องไปรวมงาน แขงขันที่ญี่ปุ่น ฺลูกวาพอควรขยันไหมครับ เด็กชายได้ฟังก็วิ่งไปที่ห้องรับแขก หยิบน้ำอุนมาให้ “พอ ครับ พอต้องดื่มน้ำเยอะๆ นะ อานจบก็เขานอนใหเร็วหนอยนะ ผม. ..ผมไมกวนพอแลว!” พูดจบก็วิ่งออกไป อูฮุยเห็นแล้วอดหัวเราะไมได้