เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1807 โทรศัพท์โม่ห่างมือ

ชวงเช้าอูรุยงานไมยุงมากนัก แต าในมือเขาถือโทรศัพท์ เครื่องหนึ่งไมยอมปลอย ทาทาง
เต็มไปดวยความภาคภูมิใจ! หลังจากเซวียเจิ้งเริ่นเห็นแล้วก็อดอึ้งไมได้ “หัวหน้าอู ทำไมคุณถือโทรศัพท์ไมหางมือเลย’ หยางหมิงจากวิทยาลัยการแพทยปักกิงยูเนียนที่อยูขางๆ เองก็พยักหนา มองอูฮุยอยางประหลาด ชวงนี้ทีมศัลยกรรมประสาทแผนกฉุกเฉินเมืองอันหยาง เป็นเหมือนบ้านของสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์พวกนี้ มาที่นี่ทุกสามสี่วัน อู เฮุยพูดด้วยสีหน้าเลื่อมใส “พวกคุณไมรู้สึกวาโทรศัพท์ เครื่องนี้คุ้นมากเหรอ’ เชวียเจิ้งเริ่นดูอยางละเอียดแล้วรู้สึกคุ้นมากจริงฯ! ครับ ดูคุนมาก”
หยางหมิงก็เบิกตาโพลง ของศาสตราจารยเฉินไม
ใชเหรอครับ” อูฮุยพยักหนา พูดอยางเป็นเกียรติและภาคภูมิใจ เต็มประดา “ใชครับ ศาสตราจารย์เฉินเก็บตัวฝึกอยู่ บอกวา ถ้าไมใชเรื่องสำคัญอยารบกวนเขา” เซวียเจิ้งเริ่นและหยางหมิงไดยินคำพูดของอูฮุยก็สบตา
ในสายตาเต็มไปดวยความจริงจัง!
ศาสตราจารยเฉินเก็บตัว.
หรือวามีการคนพบอะไรอีกแลว ทั้งสองคิดถึงตรงนี้ก็สบตากัน สูดหาย ใจเขาลึกๆ อยาง ตกใจ!
ส่วนอูฮุยเห็นทาทางของทั้งสองก็อดพึมพำไมได้ คนพวก นี ประเด็นไม่ ใชการเก็บตัวนะ ประเด็นคืออาจารย์เฉินเก็บโทรศัพท์มือถือไว้ที่ผม! อาจารย์ให้สิทธิ์ผมในการตัดสินใจ!
ชิ!
พวก ไมรูความ อู `เฮุยบนพร้อมเก็บโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋ากางเกงอย่าง
หวงแหน!
ตอนนีเอง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น อูอุยมองหน้าจอโทรศัพท์แล้วอิ้งไปทันที่ ไมใชเบอร์ ในประเทศ แตเขาก็รับสาย
สวัสดีครับ” คิมโฮจุนอึ้งไป เขาฟังภาษาจีนไมออก แตก็รีบพูด ภาษา อังกฤษ
สวัสดีครับ!” ปลายสายคิมโฮจุนอึ้งงันอยูพักหนึ่ง เขาฟังภาษาจีน ไมออก รีบฟู ดุภาษาอังกฤษตอบทันที่ สวัสดีครับ ศาสตราจารย์เฉินใชไหมครับ ผมคิมโฮจุน จากประเทศเกาหลีนะครับ เมื่อสัปดาห์ที่ฝานมา ลูกสาวของ ผมถูกวินิจ เฉัยวาเป็นเนื้องอกสมองน้อย ความดันภายใน กะโหลกศีรษะสูง ตอนนี้ปวดหัวอยางรุนแรง ทรงตัวไมได้แล้ว ผมอยากสอบถามวา ศาสตราจารยเฉินมีวิธีรักษาไหมครับ”
หลังจากอูธุยได้ยินก็เข้าใจทันที่ ติดตอมาเพื่อสอบถาม เกี่ยวกับการรักษา และยังเป็นชาวต่างชาติด้วย อูฮุยคิดถึงตรงนี้กึใครครวญครูหนึ่ง กอนจะตัดสินใ ก็เหมือนกับการรักษาคนไข้ทั่วไป ถ้าตนรับมือได้ ก็จะ ไมรบกวนศาสตราจารยเฉิน ถาตนรับมือไมไหวคอยบอก
ศาสตราจารยเฉิน!
ยิงไปกวานัน.
เนื้องอกสมองนอย? ตนนาจะรับมือได้แหละมั้ง อูอุยไมได้หลงระเริง แตเพราะอาจารย์เฉินเกงเกินไป หลังจากตนอานหนังสือที่เขาให้ ความเข้าใจเกี่ยวกับ ศัลยกรรมประสาทก็เพิ่มขึ้นอยางก้าวกระโดด! ที่สำคัญที่สุดคือ. ดูเหมือนการผ่าตัดเนื้องอกในกะโหลกศีรษะของตน จะพัฒนาขึนมาก จะวาไปก็แปลก หลังจากอูฮุยอานหนังสือเลมนันจบ ก็ได้ถามอาจารย์เฉินวาให้คนอื่นอานด้วยได้หรือไม่
ถึงอยางไรของแบบนีเผยแพรออกไปยอมมีความหมาย
มากกวา!
ตอนนันเฉินชางเองก็ตาเป็นประกาย รอคอยมาก! ถ้าได้จริงๆ ก็เป็นเรื่องที่ดี.! ทวาหลังจากลอง ดูแลวจึง คนพบวาไมมีประโยชน
ผลลัพธธรรมดามาก! เรื่องของพรสวรรค์เป็นเรื่องเฉพาะบุคคล เพราะฉะนัน หลังจากไ ไดยินคำพูดของอีกฝ่าย อูฮุยก็ บอกอีเมลของตนกับอีกฝ่าย ‘ผมจะใหอีเมลของผม คุณสงผล การตรวจและชาร์ตผู้บวยมาให้ผม ผมอานจบแลวจะ ตอบกลับครับ” คิมโฮจุนรีบพยักหน้าขอบคุณ! หลังจากวางสาย คิมโฮจุนพลันพูดวา “หัวหนาปารคยง อีกฝ่ายให้ผมสงชารตผู้ป่วยให้ครับ” ปาร์คยงจินได้ยินแล้วตาเป็นประกายขื้นมาทันที่ “ได้ ครับ ผมจะให้คนเตรียมให้!” หลังจากปารคยงจินพูดจบก็รีบลุกไปเตรียม
เขาอยากรูมากวาเฉินชางจะตอบอยางไร! ใชเวลาไปประมาณครึงชั่วโมง หลังจากแปลชารตผู่ป่วย เสร็จ คิมโฮจุนกึถายรูปสงไปในอีเมลที่อูธุยให้ไว้ อูอุยใชคอมพิวเตอร์ของตัวเองเปิดอานอีเมล “เนื้องอก สมองน้อยที่ลามทั้งขึ้นและลงแบบนี้มีน้อยมาก! เคสนี้ความ ยากถือวาสูงมาก แตก็ยังพอรับได ปัญหาเดียวคือปริมาณ เลือดของเยื่อหุ้มสมอง! ฺถ้าตัดปัญหาเลือดออกจากเยื่อหุ้ม สมอง ก็มันใจในความสำเร็จถึงเจ็ดสิบแปดสิบเปอรเซ็นต์! อาจจะไมต้องถึงมืออาจารย!” อูอุยพึมพำเชวียเจิ้งเริ่นและหยางหมิงเองก็ดูอยูข้างๆ ทั้งสองก็อานอาการของคนไข้ซ้ำหลายรอบเซนกัน หลังจากอานจบฺ ฺทั้งสองขมวดคิ้วแน่น ถึงอย่างไร เนื้องอกสมองนอยก็ไมไดพบบอย เมื่อสังเกตขนาดและระดับ ความยากของเนืองอกแลว พบวาคอนขางรายแรง ถ้าต้องผาตัด ถือเป็นการผาตัดที่ยากเกินไป!
หากเป็นการผาตัด พวกเขามันใจในอัตราความสำเร็จ
เพียงแคลิบถึงยีสิบเปอรเซ็นต์
ทวาพวกเขายังไมทันได้พูดออกมา ก็ได้ยินเสียงพึมพำ ของอูฮุย ชัวขณะนันทังสองอึงไปทันที!
สมาชิกสภาวิทยาศาสตรอาวุโสสองคนสบตากัน ต่าง หน้าแดงขึนมา อดมองอูอุยไมได เจ้าหมอนี ทำไมรายกาจขนาดนี้ ลยกรรมประสาทมีเฉินชางคนเดียวก็ถือวาพอแลว ตอ นนีมีอูอุยอีกคน พวกเขาไมคิดวาอูอุยกำลัง งโม้อยู อยาลีมวาอู อฮุยเป็นคนที่เก็บตัวและรอบคอบ เขาบอกวา หกสิบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ อย่างน้อยๆ เก็ต้องมีสักเจ็ดแปดสิบ เปอร์เซ็นต์! แเพราะแบบนี้ ทั้งสองจึงรู้สึกตกใจ ฉินชางรายกาจเกินไปแลว! สอน เใครคนนั้นภก็เกงขึ้นไมแพ้ก้นเลย อูฮุยที่เมื่อกอนไมได้โดดเดนอะไร หลังจากได้ติดตาม เฉินชาง ชีวิตก็เหมือนใชสูตรโกง!
เฉินชางชางเป็นเหมือนผูกำหนดอนาคต แตทำไมเราถึงยังโดดเดนไมมากพอ เซวียเจิ้งเริ่นและหยางหมิงคิดถึงตรงนี้ตางก็ถอนหายใจ อยางจนปัญญา ตอนนี้เอง อูฮุยก็นึกบางอยางขึ้นได้ หยิบ โทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาหยางอี้ ชวงนี้พวกเขาวิจัยเทคโนโลยีรังสีรวมรักษา ระบบประสาทด้วยกัน ถือวาคอนขางสนิทสนมกัน “หัวหนาหยาง ผมอยูที่แผนก คุณมาหาผมหนอย มีคนไข้รักษายากเคสหนึ่ง ผมคิดวิธีหนึ่งออก อยาก ใหคุณ มาดูวาเป็นไปได้แคไหน!” หยางอี้พยักหน้าตอนนี้เขากับอูอุยเป็นคนที่เฉิน ชางกำลังฝึกอบรมดานศัลยกรรมประสาทเป็นพิเศษ พวกเขามักจะทำการวิจัยด้วยกัน นอกจากนี้ ความเขาใจและพรสวรรคดานการศั เลยกรรมประสาทของอูฮุย
ยังสูงมาก
หยางอีมาถึง อูฮุยก็นึกบางอยางขึ้นได้จึงถามวา
“หัวหน้าหยาง ผมมีความคิดหนึ่ง คุณลองฟังดูวาเป็นไปได้แค ไหน!” หยางอีพยักหนา “ไดครับ คุณพูดมาเลยครับ!” นี่เป็นรูปแบบปกติของความรวมมือระหวางทั้งสอง ในฐานะที่อูอุยเป็นผูเชียวชาญศัลยกรรมประสาท ความคิดทีเขามีตอศัลยกรรมประสาทจึงหลากหลายมาก โดยเฉพาะหลังจากไดอานหนังสือของศาสตราจารย์เฉิน ความรู้ด้านการศัลยกรรมประสาทก็พัฒนาขึ้นอยางเห็นได้ชัด หยางอี้ มีพรสวรรค์ในด้านรังสีรวมรักษาระบบประสาท เมือความคิดของทังสองมาบรรจบกัน ยอมจุดประกาย นวัตกรรมใหมฯ ไดอยางงายดาย!