เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ - บทที่ 1809 เมืองอันหยางที่โม่เหมือนเดิม

ไมวาอย่างไร ปารคยงจินก็ไมเชื่อวาอัตราความสำเร็จ ของการผาตัดเนื้องอกสมองน้อยนี้จะสูงถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์! อัตราความสำเร็จของการผาตัดไมใชสิ่งที่จะสรุปลวกๆ ได
จะตองเป็นแผนงานทีมีประสิทธิภาพโดยพิจารณาจาก
ความเป็นไปไดและความเสี่ยงอยางครอบคลุมและยังต่อง ตัดสินโดยอิงตามตัวบุคคลรวมถึงขอมูลการวินิจฉัย กลาวได้วา อัตราความสำเร็จของการผ่าตัดคือความสา มารถโดยรวมของหมอคนหนึง! แนนอนวาอัตราความสำเร็จนี้จำเป็นต้องมีการปรับปรุง ผานการฝึกฝนทางคลินิกครังแลวครังเลา ศัลยแพทยทีบอกอัตราความสำเร็จไดนัน โดยพื้นฐาน แล้วเป็นแพทย์ที่คอนข้างอาวุโสและมีประสบการณ์ ปารคยงจินไมไดบอกเดน เขาตัดสินใจไปดูดวยตัวเอง กอนวาเกิดอะไรขึ้นกันแน
หลังลงจากเครืองบิน ปารคยงจินและคิมโฮจุนมอง สนามบินขนาดใหญ่นี้แลวรู้สึกสับสนเล็กน้อย เมืองอันหยางจำเป็นตองสรางสนามบินใหญ่ขนาดนีเลย
หรอ
พวกเขาทังสองตางไมเกงภาษาจีน ตอนมาจึงพาลาม
มาดวย
ปาร์คยงจินกลัววาจะมีคนจำตนได้ ยังอุตสาหํ
สวมหนากากอนามัย แวนตาและหมวก ทำตัวเหมือนดารา
อยางไรอยางนัน
หลังลงจากเครืองบินผานชองทางพิเศษ ปารคยงจินก็
คนพบวาบริเวณสนามบินลวนกำลังกอสราง
คนที่มารับคือตัวแทนในประเทศจีนของคิมโฮจุน คิมซิ ฟาร์มาชูติคอลมีตัวแทนอยูในพื้นที่ต่างๆ ในเอเซีย เพราะฉะนัน เในด้านนี้ถือวาไมต้องเป็นหวง
ระหวางทาง ปารคยงจินถามอยางประหลาดใจ “ทีนี
สรางอะไรอยูเหรอครับ’ ตัวแทนยิม “สนามบินครับ กำลังขยับขยาย’ ปาร์คยงจินหันมองสนามบินอันใหญ่โตนาองอาจที่ มีความเป็นสากลอย่างมากแลวอดบนไมได้ “เมืองอันหยาง เป็นแคเมืองทั่วซ ไปเมืองหนึ่งใชไหมครับ ส. รางสนามบินใหญ่ ขนาดนี้ทำไมกันเหรอครับ’
คิม โฮจุด เนเองก็ประหลาดใจเล็กนอย
ตัวแทนอธิบายพรอมรอยยิม “เมืองอันหยางเป็นเมืองใน ภาคกลาง การคมนาคมได้รับการพัฒนา แนนอนวาสวนที่ กำลังสร้างคือสวนระหวางประเทศ เพราะตอนนี้เที่ยวบินที่บิน จากต่างประเทศมาเมืองอันหยางเยอะมาก พื้นที่จอดไมเพียง พอแลว สนามบินที่สร้างขึ้นในครั้งนี้ |ก็เพื่อแก้ไข
ปัญหาเฉพาะหนา” ปาร์คยงจินได้ยินแล้วอึ้งไป ‘เมืองอันหยางเป็น
เมืองทองเทียวเหรอครับ ทำไมถึงมีเทียวบินระหวางประเทศ
เยอะขนาดนี’
ตัวแทนยิม “คุณไปถึงโรงพยาบาลอันดับสองก็จะรูเอง!” รถแลนไปบนถนนกวางอยางรวดเร็ว โครงสร้างพื้นฐานของเมืองอันหยางไดรับการปรับปรุง อย่างตอเนื่อง ไมวาเมืองเมืองหนึ่งจะพัฒนาอยางไร โครงสร้างพื้นฐาน ตองตามทัน ปารคยงจินและคิมโฮจุนมองเมืองอันหยางทีเต็มไปดวย การกอสรางก็ประหลาดใจเล็กนอย ตัวแทนที่อยูข้างๆ อธิบายอยางจริงจัง “เที่นี่คือ สำนักงานใหญ่ของโรงพยาบาลริเริมการรักษาระดับโลก ลงทุนไปเยอะมากแล้ว วากันวาตอนที่เริ่มภอสร้าง กรรมการ ขององคการอนามัยโลกมารวมงานกันหลายคนเลย ทาน ประธานบารทรานฟิลดยังมาดวยตัวเอง ถาไม่ |ใช สำนักงานใหญ่ ผมคิดวาตอให้เปลี่ยนเป็นแลนด์มาร์คก็ยัง
ยาก
ปารคยงจินอดถามไมได “เกินจริงไปหรือเปลาครับ”
ตัวแทนยิม “เกินจริงเหรอครับ ไมเกินจริงเลยสักนิด! ถนนเส้นนี้เป็นถนนรับแขก อยากทำให้ถนนเส้นนี้เป็นแลนด์ มาร์คไมใชเรื่องง่ายเลย! คุณเห็นตึกข้างหลังที่เพิ่งสร้างเสร็จ ไหม ที่นั่นคือศูนย์วิจัยรักษาโรคพาร์กินสันประเทศจีน สวนตึก นันคือสำนักงานใหญ่สมาคมศัลยกรรมทางเดินอาหาร ระดับโลก.
คิมโฮจุนไดยินคำพูดของตัวแทนก็อดพูดไมได “ราคา บ้านที่นี่คงแพงมากใชไหมครับ” ตัวแทนอดยิ้มไมได้ “ราคาบ้านของที่นี่เหรอครับ มีเงินก็ ซื้อไมได! เขอกำหนดในการตั้งถิ่นฐานในเมืองอันหยางตอนนี้ งมาก เทียบเทาเมืองหลวงหรือเชี่ยงไฮ้เลยทีเดียว นอกจากนี้ ยังเป็นระบบคะแนน แตคาใช้จายในการทองเที่ยวไมแพง รัฐบาลเมืองอันหยางควบคุมอยางเขมงวด” ตัวแทนพูดไมหยุดตลอดทาง ยังไมถึงโรงพยาบาลอันดับสอง ปารคยงจินและคิมโฮจุน ต่างประหลาดใจและคาดหวังเกี่ยวกับสถานที่แหงนี้
ทวาตอนทีรถจอดสนิท พวกเขาเงยหนาขึนมอง โรงพยาบาลอันดับสองมณฑลตงหยางที่อยูตรงหน้ากอึ้ง ไปทันที่ ปาร์คยงจินอยากจะพูดวา เที่นี่นะเหรอ ใชแลว โรงพยาบาลอันดับสองที่อยูตรงหน้าตางกับที่ เคยไ ดยินมามากจริงฯ! นอกจากตึกแอดมิทที่สูงใหญ่หนอย ตึกอื่น” ล้วนเกา
แลว
“ใชแล้ว! ที่นี่แหละ!” แนวคิดเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกใช้ได้กับทุกอยางจริงฯ รวมถึงโรงพยาบาล! สมัยนี้มีโรงพยาบาลนานาชาติสมัยใหมมากมาย โดยเฉพาะพวกคิมโ เโฮจุน ปาร์คยงจินที่ผานโลกกว้างมามาก ไมคอยพึงพอใจกับที่นี่มากนัก ปาร์คยงจินก็รู้สึกวาเฉินชางหลอกกันแนนอน อัตราความสำเร็จเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ไมไดขี้โม้แล้วจะ เป็นอะไร
ตอนนีคิมโฮจุนลังเลเล็กนอย แตไหนต ก็มาแล้ว จะไมเข้าไปก็คงไมได้ ระหวางที่พูด คิมโฮจุนโทรหาเฉินชางกอน อู ‘ฮุยเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามาคอนข้างคุนก็รับสาย สวัสดีครับ ผมคิมโฮจุน เรามาถึงโรงพยาบาลอันดับ สองมณฑลตงหยางแลวครับ” อู เฮุยพยักหน้า”ครับ ขึ้นไปหาหมอหวงปืนไหที่ชั่นหกตึก แผนกฉุกเฉินไดเลยครับ’ พูดจบก็วางสายไป “เชิญทางนี้ครับประธานคิม” ตัวแทนเอาใจใสดีมาก เข็นคิมซึลภิที่นั่งอยูบนรถเข็นเดิน ไปที่ตึกแผนกฉุกเฉิน ทวายังไมทันถึงหน้าประตูก็เห็นกลุมคนที่คึกคัก! ที่สำคัญที่สุดคือ เป็นกลุมคนทุกสีผิวที่มารวมตัวกัน! มีทั้งคนขาว คนผิวดำผิวน้ำตาลและชาว เอ เชียตะวันออกเฉียงใต.
พวกคิมโฮจุนและปารคยงจินเห็นชาวตางชาติเยอะ ขนาดนี้กึตกตะลึง! “ชาวต่างชาติเยอะขนาดนี้เลยหรือ!” ตัวแทนอดพูดไมได้ “ใชครับ ที่นี่ชาวตางชาติเยอะกวา คนจีนเสียอีก เรื่องนี้ไมเกินจริงเลยสักนิด ินอกจากนี้ |ชาวต่าง ชาติใช้ประกันสุขภาพไมได้ คารักษาพยาบาลคอนข้างสูง แต่ คุณดูสิ คนภก็ยังเยอะขนาดนี.! ถึงอยางไรศาสตราจารยเฉินก็ มีชื่อเสียงระดับโลก ที่สำคัญที่สุดคือ การผาตัดที่คนอื่นทำไมได้ โรคที่รักษา ไมหาย ที่นี่รักษาได้! วากันวาตั้งแตปีนี้เป็นต้นไป วิทยาลัย ภาษาต่างประเทศตงหยางเปิดรับสมัครเยอะมาก ก็เพื่อ บริการคนทีมารักษาพยาบาลทีประเทศจีน ถึงขันทีมณฑลตง หยางไดสร้างศูนยบริการทางการแพทย์ต่างประเทศ ที่นั่น มีการให้คำแนะนำและบริการทางการแพทยอยางมืออาชีพ” คำพูดนี้ทำให้ความกังวลของคิมโฮจุนหายไบในที่สุด เขาไมกลัวแพง ยิ่งไมกลัวการเสียเงิน แตกลัววาจะ ไมมีความสามารถในการรักษา!
หลังจากทุกคนรอลิฟ ไต์อยูนานก็ไดขึ้นลิฟต์ไปที่ หองทำงานหมอ
‘สวัสดีครับ ผมมาหาหมอเฉินชาง” คำพูดของคิมโฮจุน ทำใหหองทำงานเงียบลงทันที่ ตัวแทนรีบเดินเข้าไป “สวัสดีครับคุณหมอ ทานนี้คือคุณ คิมโฮจุนจากประเทศเกาหลี …เราได.. หวงปืนไหพลันลุกขึ้น ออ สวัสดีครับคุณคิม เมื่อครูนี้ หัวหนาฝาก ใหผมดู แลพวกคุณ คิมโฮจุนอิ้งไปทันที่ อดพูดไมได้ ครับ! ฺสวัสดีครับ คุณหมอหวง ศาสตราจารยเฉินละครับ” หวงปืนไหยิ้ม “หัวหน้าเฉินงานยุงมาก โดยปกติเขา ไมได้มาดูคนไข้ด้วยตัวเอง’ คิมโฮจุนขานรับ แลวการผาตัดของเรา. หวงปืนไหพลันอธิบายวา “สวนเรื่องการผาตัด หัวหน้า ของเราจะเป็นแพทย์ผู้นำทีมครับ”