เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 125 การใช้ประโยชน์จากสถานการณ์

บทที่ 125 การใช้ประโยชน์จากสถานการณ์

หลิวเหมยเอ๋อร์กับย่าหลิวและคนอื่น ๆ ยังคงขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรต่อ ผ่านไปสองวันก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร แต่หลี่ลี่ได้รับข่าวจากเยว่ชงว่า หูอี้และพรรคพวกเข้าออกภูเขาสมุนไพรบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ ศิษย์ที่คอยสอดแนมหลิวเหมยเอ๋อร์ก็มีจำนวนเพิ่มขึ้น หลี่ลี่รู้ดีว่านี่คือความสงบก่อนพายุจะมา เป็นความเงียบก่อนการลงมือ

ผ่านไปอีกหนึ่งวัน ถึงเวลาเที่ยงวันหลี่ลี่ยังคงฝึกฝนกับเยว่ชงอยู่ ตอนนั้นหวังฮั่นก็วิ่งกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วรายงานตรงกับหลี่ลี่ว่า “หูอี้และศิษย์อีกสิบกว่าคนมุ่งหน้าไปยังภูเขาสมุนไพรทั้งหมด การเคลื่อนไหวซ่อนเร้นมาก”

“หูอี้นำคนมามากมาย คราวนี้คงต้องขอความช่วยเหลือจากพี่ใหญ่เยว่ชงและเหล่าพี่น้องแล้ว” หลี่ลี่ได้ยินข่าวแล้วสีหน้าก็เย็นชาลงทันที จากนั้นก็หันไปคำนับเยว่ชงพลางกล่าว

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร นี่เป็นสิ่งที่ควรทำ หวังฮั่น เรียกพี่น้องทั้งหมดมาที่นี่” เยว่ชงหัวเราะเย็นชาแล้วสั่งหวังฮั่นทันที

“พี่ทั้งสองรอสักครู่นะขอรับ!” หวังฮั่นพยักหน้าอย่างจริงจัง แล้วรีบหมุนตัวเดินออกจากเรือนเฮ่าเยว่

หลี่ลี่รู้ว่าหลิวเหมยเอ๋อร์อยู่ที่ภูเขาสมุนไพรนั้น แต่ตอนนี้หลิวเหมยเอ๋อร์ยังไม่ได้ติดต่อเขา แสดงว่ายังไม่มีอันตราย หลี่ลี่จึงไม่รีบร้อน แล้วปรึกษารายละเอียดบางอย่างกับเยว่ชง

ไม่นานนักหวังฮั่นก็รีบกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วรายงานตรงกับเยว่ชงและหลี่ลี่ว่า

“พี่ทั้งสอง เพื่อป้องกันไม่ให้คนในสำนักชั้นในรายงานหูอี้หรืออาจารย์ ตอนนี้พี่น้องคนอื่น ๆ จับคู่กันไปรวมตัวกันที่เชิงเขาสมุนไพรแล้วขอรับ”

“ทุกคนมากันหมดแล้วหรือ?” ไม่ทันที่หลี่ลี่จะถามเยว่ชงก็ถามขึ้นก่อน

“แม้จะไม่มีใครรู้ว่าจะทำอะไร แต่รู้ว่าเป็นคำสั่งเรียกจากพี่เยว่ชงและพี่หลี่ลี่ พี่น้องที่ได้รับแจ้งก็ไม่พูดอะไรเลยขอรับ”

หวังฮั่นยิ้มบาง ๆ หลี่ลี่กับเยว่ชงสบตากันแวบหนึ่ง พร้อมกับพยักหน้าเห็นพ้อง จากนั้นทั้งสามคนก็รีบมุ่งหน้าไปยังเขายาอย่างรวดเร็ว

ตลอดทางทั้งสามพยายามหลีกเลี่ยงศิษย์ชั้นในคนอื่น ๆ ไม่นานก็มาถึงเชิงเขายา

ขณะนี้ที่เชิงเขายา ศิษย์ทั้งหมดได้มารวมตัวกันแล้ว นอกจากกลุ่มของหลิวหยางแล้ว ยังมีศิษย์อีกถึงยี่สิบคน เมื่อเห็นหลี่ลี่กับเยว่ชงมาถึง ศิษย์ทั้งหลายต่างพากันคำนับ

“ขอบคุณพี่น้องทุกท่านที่มา” หลี่ลี่ประนมมือขอบคุณ

“พี่หลี่ลี่ไม่ต้องเกรงใจ มีอะไรแค่บอกคำเดียว พวกข้าย่อมไม่ปฏิเสธ”

“พี่หลี่ลี่บอกมาเถิดว่าเป็นเรื่องอะไร!”

เหล่าศิษย์ประนมมือตอบคำนับ แล้วเอ่ยถามด้วยเสียงดังฟังชัด

หลี่ลี่ยิ้มพลางเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ทันใดนั้นศิษย์ทั้งหมดก็เดือดดาลพลางพับแขนเสื้อ จะบุกเข้าไปในเขายาทันที

หลี่ลี่รีบยิ้มพลางให้ทุกคนสงบลง จากนั้นหลี่ลี่กับเยวี่ยชงนำหน้า ค่อย ๆ แอบย่องเข้าไปในเขายา

แม้เขายาจะอยู่ใกล้กับเขตชั้นในมาก แต่มันเป็นเพียงชื่อเรียกรวมเท่านั้น ที่จริงแล้วเป็นเทือกเขาที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ใหญ่โตมโหฬาร หลี่ลี่และคนอื่น ๆ เข้าไปในเขายา ในขณะที่หลิวเหมยเอ๋อร์ ย่าหลิวและองครักษ์สองนายได้เข้าไปในส่วนลึกของเขายาแล้ว

ขณะที่ทั้งสี่กำลังเร่งรีบเดินทาง ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากป่าด้านข้าง ศิษย์ภายในสามคนวิ่งออกมาอย่างรีบร้อน

เมื่อเห็นหลิวเหมยเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ทั้งสามก็แสดงสีหน้ายินดีทันที พร้อมกับวิ่งเข้ามาหา

“นักปรุงยาหลิว ย่าหลิว พบพวกท่านช่างดีเหลือเกิน ด้านหน้ามีลิงยักษ์ตาเขียว เพราะเกิดอาการตกมันกะทันหันจึงวิ่งออกมาจากป่าลึกเข้าสู่เขายา มันจับศิษย์ไปสองคนแล้ว ขอร้องย่าหลิวและองครักษ์ทั้งสองช่วยออกมือด้วย หากช้าไปเกรงว่าจะไม่ทัน น่าเสียดายสำหรับพี่ศิษย์ทั้งสองคนนั้น… ”

ศิษย์คนนี้วิ่งมาตรงหน้าหลิวเหมยเอ๋อร์ และคนอื่น ๆ พูดอย่างร้อนรน ในดวงตามีน้ำตาคลอ

เมื่อได้ยินคำพูดของศิษย์คนนี้ ย่าหลิวและองครักษ์สองนายสบตากัน นึกถึงคำสั่งของ หลี่ลี่ก็เข้าใจกันทันที หากไม่ใช่เพราะหลี่ลี่เตือนไว้ก่อน พวกเขาอาจจะเชื่อก็ได้ การแสดงของศิษย์สองคนนี้ช่างสมจริงเหลือเกิน

ทั้งสามคนไม่ได้พูดอะไรมาก ย่าหลิวรีบพูดทันที “รีบนำทางเร็ว อย่าพูดมากไปเลย” แล้วเดินตามศิษย์สองคนไป

“ข้าจะไปด้วย” หลิวเหมยเอ๋อร์เห็นย่าหลิวและองครักษ์สองนายจะจากไป จึงรีบพูดทันที

“นักปรุงยาหลิว ด้านหน้าอันตราย ไม่ใช่ที่ที่ผู้มีวรยุทธ์ต่ำต้อยอย่างพวกเราจะเข้าใกล้ได้ ลิงยักษ์ตาเขียวดุร้ายมาก สู้ข้าอยู่เป็นเพื่อนท่านที่นี่ดีกว่า ให้ศิษย์น้องสองคนนำทางย่าหลิวและคนอื่น ๆ รีบไปเถอะ!”

ศิษย์คนหนึ่งรีบพูดทันที

“เหมยเอ๋อร์ ศิษย์คนนี้พูดถูกแล้ว เจ้าควรรออยู่ที่นี่สักครู่”

ย่าหลิวพูดเบา ๆ ประโยคหนึ่ง จากนั้นก็รีบตามศิษย์ภายในไปอย่างรวดเร็ว หายเข้าไปในป่าทึบ แต่ก่อนจากไปได้ชำเลืองมองมาที่หลิวเหมยเอ๋อร์ ให้นางระวังตัว

เมื่อจากย่าหลิวและองครักษ์สองนายไป อยู่ในป่าเขาลึกเช่นนี้ แม้หลิวเหมยเอ๋อร์จะได้รับคำสั่งจากหลี่ลี่ แต่ก็ยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง นางจึงรีบถามในใจทันที

“พี่หลี่ลี่ พี่หลี่ลี่ ท่านอยู่ที่ใด? อยู่ข้างกายข้าหรือไม่?”

ในขณะนี้หลี่ลี่และคณะกำลังมุ่งหน้าเข้าไปในส่วนลึกของเขายา ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงติดต่อจากหลิวเหมยเอ๋อร์ หลี่ลี่จึงตอบกลับทันทีว่า

“เหมยเอ๋อร์ ไม่ต้องกังวล พวกข้าเตรียมพร้อมมานานแล้ว เจ้าวางใจได้ ทำตามแผนไปเถิด พวกข้าจะติดต่อกับเจ้าตลอดเวลา”

เมื่อได้ยินเสียงของหลี่ลี่ หลิวเหมยเอ๋อร์ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ท่านหลิว ที่นี่ก็ไม่ไกลจากที่อยู่ของลิงยักษ์ตาเขียวเท่าไหร่ พวกข้าควรมุ่งหน้าไปยังสวนสมุนไพรข้างหน้าดีกว่า ที่นั่นมีศิษย์ชั้นในและอาจารย์อยู่มากมาย อาจจะปลอดภัยกว่า”

ศิษย์ที่เหลืออยู่เห็นเงาร่างของย่าหลิวและคนอื่น ๆ หายลับไปแล้ว จึงรีบก้าวเข้ามาพูด มุมปากเผยรอยยิ้มออกมาอย่างเงียบ ๆ

หลิวเหมยเอ๋อร์แกล้งทำเป็นลังเลครู่หนึ่ง แล้วจึงพยักหน้า “ก็ได้ พวกข้าไม่ควรอยู่ในที่อันตรายนาน”

นางเดินตามศิษย์ผู้นั้นไปอย่างช้า ๆ แต่ก็บอกให้ หลี่ลี่รู้ผ่านการเชื่อมโยงทางจิต

หลี่ลี่และคณะยังคงมุ่งหน้าเข้าไปข้างใน แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ลี้ตามเส้นทางภูเขาที่ขรุขระ หลี่ลี่ก็พบว่าเรือนยอดของต้นไม้ใหญ่ในระยะไกลกำลังเคลื่อนไหวโดยไม่มีลม และในใบไม้สีเขียวสดนั้น มีชายเสื้อสีเทาขาวโผล่ออกมาเล็กน้อย

หลี่ลี่รู้ทันทีว่านี่คือคนที่หูอี้และพวกทิ้งไว้เพื่อเฝ้าระวัง

ทันใดนั้นหลี่ลี่ก็ให้สัญญาณมือ แจ้งให้ศิษย์รอบข้างซ่อนตัวทันที จากนั้นเขาก็แอบไปอยู่หลังต้นไม้ต้นหนึ่ง หลบสายตาของศิษย์เหล่านั้น แล้วใช้วิชาตัวเบาค่อย ๆ เข้าใกล้ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นอย่างเงียบกริบ

เมื่อเข้าไปใกล้ หลี่ลี่ถึงพบว่าหูอี้ระมัดระวังมาก ทิ้งศิษย์ไว้เฝ้าระวังถึงสองคน และทั้งคู่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ใหญ่สองข้างทาง

หลี่ลี่สูดหายใจลึก แล้วเคลื่อนไปอยู่หลังต้นไม้ใหญ่อีกต้น พอดีบังสายตาของศิษย์อีกคนที่เฝ้าระวัง จากนั้นก็ค่อย ๆ ปีนขึ้นไปบนเรือนยอด

วิชาตัวเบาหลี่ลี่เบาราวกับควันบาง แม้เขาจะปีนขึ้นไปถึงเรือนยอดแล้ว ศิษย์ผู้นั้นก็ยังไม่รู้ตัวว่าหลี่ลี่มาถึง ยังคงจ้องมองเส้นทางตรงหน้าอย่างเข้มงวด หลี่ลี่ปรากฏตัวขึ้นอย่างฉับพลัน ทันใดนั้นมือขวาของเขาก็ฟาดฝ่ามือลงบนลำคอของศิษย์ผู้นั้นอย่างรุนแรง ในชั่วพริบตา ศิษย์ผู้นั้นไม่ทันได้ส่งเสียงครางออกมาด้วยซ้ำ ร่างกายก็อ่อนยวบลงทันที หมดสติไป

หลี่ลี่ใช้กลวิธีเดิมอีกครั้ง อาศัยวรยุทธ์เพื่อทำให้ศิษย์คนที่กำลังเฝ้ายามหมดสติบนเรือนยอดไม้ แต่เมื่อเขาลงมาถึงโคนต้นไม้ ถึงได้พบว่าการล่าช้าครั้งนี้ทำให้หลิวเหมยเอ๋อร์ห่างออกไปจากหลี่ลี่เกินสิบลี้แล้ว การเชื่อมต่อทางจิตก็ขาดหายไปด้วย

ในเขายาหากไม่มีตำแหน่งที่แน่ชัด การค้นหาใครสักคนในที่นี้ก็เหมือนกับการปีนขึ้นสวรรค์ ทันใดนั้นหลี่ลี่ก็รู้สึกร้อนใจขึ้นมาทันที

“พี่ใหญ่เยว่ชง ส่งคนไปหาตำแหน่งของย่าหลิวและคนอื่น ๆ แล้วรีบไปที่สวนสมุนไพร” หลี่ลี่เพียงแค่กระซิบบอกเยว่ชงที่เข้ามาใกล้เบา ๆ จากนั้นก็รีบวิ่งอย่างรวดเร็วเข้าไปในส่วนลึกของเขายา