เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 130 โอ้สวรรค์

บทที่ 130 โอ้สวรรค์

ในตอนนั้น ปี้ชิงหลวนเดินเข้ามาอย่างเบาๆ ทันใดนั้นสายตาของทุกคนก็หันไปจับจ้องที่นาง

ท่ามกลางสายตาของทุกคนรอบข้าง แม้แต่ศิษย์หลักที่ติดตาม ปี้ชิงหลวนมา สายตาของพวกเขาก็จับจ้องไปที่ปี้ชิงหลวนเช่นกัน ไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างกะทันหัน

ปี้ชิงหลวนเดินมาข้างๆ หลี่ลี่ แนบชิดเขา ดึงแขนเสื้อของเขา ริมฝีปากเล็กๆ เอ่ยเบาๆ “ท่านหลี่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมหูอี้ผู้นี้ถึงได้ตามรังควานท่านไม่เลิกเล่า”

ในชั่วพริบตา สายตาของทุกคนก็เบิกกว้าง สีหน้าของทุกคนหยุดนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อน จากนั้นก็เกิดเสียงอื้ออึงขึ้น

“อะไรนะ เมื่อครู่พี่ปี้เรียกหลี่ลี่ว่าอะไร”

“ดูเหมือนจะเรียกว่าท่านหลี่”

“ไม่ใช่เรียกว่าแมลงสาบหรอกหรือ”

“ข้าฟังไม่ผิดใช่ไหม พี่ปี้ นั่นคือพี่ปี้นะ นางรู้จักหลี่ลี่ด้วยหรือ นางเรียกเขาว่าอะไรนะ”

“เจ้าเป็นคนโง่หรือไร พวกเขาเรียกเขาว่าหลี่หลางจริงๆ”

เหล่าศิษย์หลักในห้องโถงภายในนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งสีหน้าของพวกเขากลายเป็นเหม่อลอย สีหน้าช่างน่าทึ่งเหลือเกิน ราวกับว่าพวกเขาเพิ่งเห็นเรื่องประหลาดที่สุดในโลก

หลี่ลี่ก็งงงวยเช่นกัน ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี

หูอี้พูดติดอ่างว่า “พี่ พี่ศิษย์ปี้… เหตุใดท่านจึงมาที่นี่” หูอี้ร้องไห้คร่ำครวญ ไม่เข้าใจว่าทำไมปี้ชิงหลวนถึงปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน และเมื่อครู่นี้เรียกหลี่ลี่ว่าอะไรนะหลี่หลาง หรือว่าข้าหูฝาดไป

ปี้ชิงหลวนใช้มือทั้งสองข้างโอบกอดแขนขวาของหลี่ลี่ และร่างกายของนางแนบชิดกับร่างของหลี่ลี่ นางหันหน้าไปมองหูอี้แล้วพูดอย่างแปลกใจว่า “เมื่อครู่ข้าเล่นอยู่กับพี่ศิษย์ทั้งหลายทางโน้น ได้ยินเสียงอึกทึกมาจากทางนี้ ไม่รู้ว่าหูอี้เจ้ากำลังโวยวายเรื่องอะไร ข้าขอบอกเจ้าให้รู้ไว้ หลี่ลี่คือหลางจวินของข้า หากเจ้าไม่อยากโดนตี ก็จงทำตัวให้เรียบร้อยต่อหน้าพี่ศิษย์อย่างข้าเสีย”

ทันใดนั้น เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นมา ทุกคนได้ยินคำพูดของปี้ชิงหลวนอย่างชัดเจน หลี่ลี่คนนี้กลับกลายเป็นหลางจวินของนาง

การเรียกหลี่ลี่ว่าหลางจวินต่อหน้าธารกำนัล และยังยอมรับอย่างเปิดเผย ปี้ชิงหลวนช่างทำอะไรตามใจชอบและกล้าหาญเหลือเกิน แต่นี่ก็คือลักษณะนิสัยของนาง

แต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนประหลาดใจก็คือ ทำไมหลี่ลี่ถึงกลายเป็นหลางจวินของนางได้ และหลี่ลี่ก็มีหลิวเหมยเอ๋อร์สาวน้อยผู้บริสุทธิ์น่ารักเป็นคนรักอยู่แล้ว

ช่างน่าตื่นเต้นและน่าทึ่งเหลือเกิน ไม่ควรพลาดละครสนุกๆ เช่นนี้ เหล่าเพื่อนนักเรียนที่เมื่อครู่ยังตกตะลึงอยู่ ก็รีบค้นพบจุดขัดแย้งใหม่ทันที ทุกคนเตรียมพร้อมที่จะชมละครกันแล้ว

ส่วนหูอี้และเพื่อนพ้องจอมเกเรของเขานั้น ช่างน่าสงสารเสียจริง พวกเขาถูกกระแทกกระทั้นจนแทบจะเสียสติไปเลยทีเดียวหูอี้ร้องไห้คร่ำครวญด้วยใบหน้าเศร้าหมอง “พี่สาวปี้ ท่านคงเข้าใจผิดแล้ว หลี่ลี่คนนี้มีคนรักแล้ว หลิวเหมยเอ๋อร์นั่นแหละคือหญิงของเขา ตอนนี้คนในสำนักชั้นในต่างก็รู้กันทั้งนั้น”

ปี้ชิงหลวนกวาดตามองหลิวเหมยเอ๋อร์แวบหนึ่ง ในใจชื่นชมเงียบๆ ว่าหญิงที่ผู้มีพระคุณน้อยๆ คนนี้เลือกช่างงดงามเหลือเกิน ราวกับนางฟ้าเลยทีเดียว

ปี้ชิงหลวนกวาดตามองหลิวเหมยเอ๋อร์อีกครั้ง ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “เป็นอะไรไป ชายของข้าจะมีคนรักไม่ได้หรือ เรื่องของเขา เจ้าคิดว่าเป็นสิทธิ์ของเจ้าที่จะมายุ่งหรือ อำนาจของเจ้าช่างยิ่งใหญ่นัก หรือเจ้าอยากให้กำปั้นของข้าถามความเห็นเจ้าดู”

หูอี้ตกใจถอยหลังไปสองก้าว “ไม่ ไม่ ข้าไม่กล้ายุ่งเรื่องของเขาหรอก แต่…นี่เป็นเรื่องจริงหรือ”

“นี่เป็นเรื่องจริงหรือ” คำถามนี้สะท้อนความรู้สึกของทุกคน ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นเลย แม้แต่หลี่ลี่ผู้เป็นเจ้าของเรื่อง ในใจก็คิดว่า

“นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย นี่มันเรื่องอะไรกัน เกิดอะไรขึ้น”

ปี้ชิงหลวนพูดเสียงเย็นชา “อะไรจริงอะไรเท็จ เจ้าหมายความว่าข้าเป็นของปลอม ข้าไม่ใช่หญิงของหลี่ลี่งั้นหรือ”

ปี้ชิงหลวนแสดงสีหน้าเหี้ยมเกรียม สายตาวาบดุจสายฟ้านี่คือลางบอกเหตุว่านางกำลังจะลงมือ

หูอี้ตกใจถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เพื่อนพ้องที่อยู่ด้านหลังเขา รวมถึงหวังเซียงเอ๋อร์คนรักสาวของเขา ต่างก็หน้าซีดเผือด

“แต่ แต่ หลี่ลี่ ก็มีหลิวเหมยเอ๋อร์เป็นคนรักอยู่แล้วนี่” หูอี้แทบจะร้องไห้ออกมา จริงๆ แล้วเขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมโลกนี้ถึงได้โหดร้ายกับเขานัก ทำไมหลี่ลี่ถึงได้มีคนรักจากสำนักชั้นในผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ศิษย์สำนักชั้นใน ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับ ขอบเขตรูปลักษณ์ สูงกว่าศิษย์สำนักชั้นในไปอีกขั้น ความแตกต่างนี้ไม่ใช่แค่คำพูดเท่านั้น อีกทั้งปี้ชิงหลวนยังอายุน้อย เป็นศิษย์อัจฉริยะที่มีชื่อเสียง อนาคตไร้ขีดจำกัด ศิษย์สำนักชั้นในที่ตามจีบนางก็มีเป็นร้อย แล้วทำไมนางถึงเลือกศิษย์สำนักชั้นในมาเป็นคนรักได้ นี่มันเหมือนหิมะตกในฤดูร้อนเลย เป็นไปไม่ได้ปี้ชิงหลวนกอดหลี่ลี่แน่นที่แขนเสื้อ “เจ้าจะยุ่งทำไม เรื่องของพวกข้าสามคน เจ้าไม่จำเป็นต้องมาห่วงหรอกใช่หรือไม่ท่านหลี่”

ปี้ชิงหลวนหันไปถามหลี่ลี่อย่างอ่อนโยน

ตอนนี้หลี่ลี่ก็ได้สติแล้ว เขาไม่ใช่คนธรรมดา ประสาทหนาเหมือนต้นไม้ใหญ่ จึงหัวเราะฮ่าๆ แล้วพูดว่า “แน่นอนอยู่แล้ว พวกตัวตลกเหล่านี้จะเข้าใจเรื่องของพวกเราได้อย่างไร เหมยเอ๋อร์ เจ้ามาที่นี่ มาพบพี่สาวปี้ของเจ้า”

หลี่ลี่โบกมือเรียกหลิวเหมยเอ๋อร์อย่างเป็นมิตร

ตอนนี้หลิวเหมยเอ๋อร์อ้าปากกว้างด้วยความงุนงง เมื่อหลี่ลี่โบกมือเรียก นางจึงเดินเข้าไปโดยไม่รู้ตัว คำนับปี้ชิงหลวนแล้วเรียกว่าพี่สาวปี้ ทันใดนั้นก็ได้สติ ใบหน้าแดงระเรื่อ แล้วรีบกอดแขนซ้ายของหลี่ลี่แน่น ไม่ยอมปล่อยอีกเลย กลัวว่าถ้าพลาดไปจะไม่ได้เจอหลี่ลี่อีก

หลิวเหมยเอ๋อร์ใบหน้าเปล่งปลั่ง พูดเสียงดังว่า “หูอี้ เจ้าคนชั่ว เห็นหรือยัง พี่หลี่ลี่ของข้าไม่สนใจเจ้าหรอก เขายังมีพี่สาวปี้เป็นคนรักด้วย นางเป็นศิษย์ชั้นในนะ เจ้าอยากจะเทียบกับพี่หลี่ลี่ของข้า ไปเกิดชาติหน้าเถอะ”

ตอนนี้หูอี้เสียสติไปแล้ว ตาแดงก่ำ ร้องเสียงหลงว่า “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ นี่ต้องเป็นเรื่องโกหก ต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ พี่ศิษย์ปี้เป็นคนสูงส่งที่สุด จะเป็นคนรักของศิษย์ชั้นในธรรมดาได้อย่างไร ต้องเป็นพวกเจ้าสมคบกันมาทำให้ข้าอับอายแน่ๆ ข้าไม่เชื่อ พวกเจ้าหลอกข้า พวกเจ้าหลอกข้า”

ตอนนี้ศิษย์ที่อยู่ด้านหลังหูอี้ก็แสดงท่าทีไม่เชื่อเช่นกัน รู้สึกว่าเรื่องนี้บังเอิญเกินไป

“หลี่ลี่ เจ้าช่างต่ำช้า เพื่อทำให้พวกข้าอับอาย เจ้าต้องใช้หินวิญญาณซื้อตัวปี้ชิงหลวนแน่ๆ”

“ใช่ หลี่ลี่ เจ้าคิดจะหลอกพวกข้า พวกข้าไม่มีทางหลงกลหรอก”

“ฮ่าๆ หลี่ลี่ เจ้าหนูคนนี้ช่างฉลาดเหลือเกิน ถึงกับคิดวิธีหลอกคนได้ น่าเสียดายที่พวกข้าก็ไม่ได้โง่ จึงไม่ได้หลงกล”

“ฮ่าๆ พวกเราช่างฉลาดจริงๆ”

ปี้ชิงหลวนมีสีหน้าเย็นชาอย่างที่สุด แต่กลับแย้มรอยยิ้มเยาะเย้ย

“พวกเจ้านี่ช่างโง่เขลาเสียจริง”

จู่ๆ นางก็หันไปจูบแก้มของหลี่ลี่อย่างแรง

เสียงอุทานดังสนั่นฟ้า

“นางจูบหลี่ลี่ โอ้สวรรค์ ปี้ชิงหลวนเชียวนะ หญิงงามเย็นชาเลยทีเดียว”

“นี่ไม่มีทางเป็นเรื่องโกหกแน่ การจะซื้อตัวปี้ชิงหลวน อาจเป็นไปได้ แต่การให้นางจูบนั้นเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด”

“อย่าว่าแต่พี่สาวปี้เลย แม้แต่ศิษย์หญิงในสำนักชั้นใน ต่อให้มี หินวิญญาณ มากมายเพียงใด ก็ไม่อาจซื้อจูบได้สักจูบ หากจูบชายต่อหน้าธารกำนัล ต่อไปจะแต่งงานออกไปได้อย่างไร”

“พระเจ้า หลี่ลี่ถึงกับมีปี้ชิงหลวนเป็นคนรัก”

ในขณะนั้นเอง หลิวเหมยเอ๋อร์ก็ไม่ยอมน้อยหน้า จูบลงบนแก้มอีกข้างของหลี่ลี่ เช่นกันทันใดนั้นก็มีเสียงอุทานดังขึ้นอีกครั้ง

“พระเจ้า หลี่ลี่มีคนรักสาวถึงสองคน”

“โอ้โห หลี่ลี่ช่างโชคดีเหลือเกิน”

“หลี่ลี่ นี่ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือ”

“อัจฉริยะ นี่แหละที่เรียกว่าอัจฉริยะ อัจฉริยะสามารถทำได้ทุกอย่าง ถึงกับสามารถจีบสาวงามระดับเทพพาได้ถึงสองคนพร้อมกัน”

“ก่อนหน้านี้ถ้าใครบอกข้าว่า ปี้ชิงหลวนจะชอบชายเจ้าชู้ ข้าต้องคิดว่าเขาบ้าไปแล้วแน่ๆ”

“ไปกันเถอะ พวกเรากลับไปดื่มสุรากัน พอเมาแล้ว ความฝันที่ไม่จริงนี้ก็จะหายไป” ในตอนนี้ ศิษย์หลักๆ จากห้องโถงด้านในหลายคนค่อยๆ เดินจากไป พร้อมกับฝันร้ายที่ติดตัวไป

ในตอนนี้ ผู้ที่ทุกข์ทรมานที่สุดก็คือหูอี้และเพื่อนสนิทไม่กี่คนนั้น พวกเขาแค่อยากให้หลี่ลี่เสียหน้า แต่ตอนนี้คนที่เสียหน้ากลับเป็นพวกเขาเอง และแพ้อย่างย่อยยับ

ย่อยยับ ย่อยยับจริงๆ

หลี่ลี่ ตอนนี้ก็มีความสุขจนเกือบจะเป็นลม ข้างกายมีหญิงงามระดับเทพพาสองคนหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กโอบกอดอยู่ ช่างไม่น่าเป็นจริงเลยหนึ่งคนเป็นหญิงสาวที่สุกงอมและเย็นชา อีกคนเป็นหญิงสาวที่ไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ นี่คือคู่ที่ชายหนุ่มใฝ่ฝันอย่างแท้จริง

หลี่ลี่แขนกระชับแน่นขึ้น สองสาวแนบชิดเข้ามาใกล้เขามากขึ้น

“ไปกันเถอะ พวกเราไปหาที่สงบเงียบสักแห่ง เพื่อใช้เวลาอยู่กันสามคน ที่นี่มีคนมากเกินไป”

หลี่ลี่โอบกอดหญิงงามทั้งสองคนไว้ แล้วในชั่วพริบตาเดียว พวกเขาก็หายลับไปหลังต้นไม้ใหญ่ในหุบเขา