เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 228 บาดเจ็บสาหัสและโต้กลับ

บทที่ 228 บาดเจ็บสาหัสและโต้กลับ

ยิ่งเป็นท่าโจมตีที่รุนแรง หลังจากโจมตีออกไปแล้วการเปลี่ยนทิศทางก็ยิ่งยากลำบาก ตามหลักการแล้ว การโจมตีของกู่เถาเจ๋อที่เหมือนเหยี่ยวโฉบเหยื่อนั้น การจะเปลี่ยนทิศทางโจมตีไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ภายใต้แรงกดดันมหาศาล หลี่ลี่บังคับใช้วิชาตัวเบา ถอยหลังได้เพียงสามจั้งเท่านั้น หลบการโจมตีที่เป็นท่าสังหารได้อย่างหวุดหวิด

แต่หลี่ลี่ไม่คาดคิดว่าการโจมตีของกู่เถาเจ๋อจะแปลกประหลาดถึงเพียงนี้

ราวกับมีสปริงที่มองไม่เห็นอยู่ในอากาศ ค้อนอินมู่โจมตีลงมา พลันวาดเส้นโค้งประหลาดอย่างรวดเร็ว ราวกับมีชีวิต พุ่งแทงเข้าหาหน้าอกของหลี่ลี่แม้แต่วิชาตัวเบาของกู่เถาเจ๋อก็ดูเหมือนถูกค้อนอินมู่นำพาไป

เพียงชั่วพริบตา ค้อนอินมู่ก็มาอยู่ตรงหน้าอกแล้ว

“เปิด!”

ตอนนี้หลี่ลี่ไม่มีเวลาใช้ท่าอะไรทั้งสิ้น มือทั้งสองเปลี่ยนจากกรงเล็บเป็นฝ่ามือ จากนั้นปราณยุทธ์สองชนิดในเส้นลมปราณก็พุ่งทะยานออกมาในทันที มือทั้งสองกลับมาที่หน้าอก แล้วฝ่ามือซ้ายอยู่ด้านหน้า ฝ่ามือขวาอยู่ด้านหลัง โจมตีใส่ค้อนอินมู่อย่างสุดกำลัง

การใช้ฝ่ามือต่อสู้กับอาวุธนั้นเสียเปรียบอยู่แล้ว อีกทั้งยังต้องโจมตีอย่างเร่งรีบ หลี่ลี่รู้สึกได้ทันทีว่าเส้นลมปราณเริ่มปวดร้าวขึ้นมา

ทันใดนั้น มือซ้ายของหลี่ลี่กลายเป็นสีขาวดั่งหิมะ บนฝ่ามือราวกับมีน้ำแข็งเคลือบอยู่ ส่วนมือขวากลับแดงดั่งเพลิง ปล่อยความร้อนออกมาเป็นระลอก ราวกับจะเผาอากาศรอบข้างให้ลุกไหม้

รวบรวมปราณยุทธ์ทั้งร่างไว้ที่สองมือ เพื่อเอาชีวิตรอด หลี่ลี่ใช้พลังทั้งหมดในเวลาอันสั้น

ปัง!

เสียงดังกังวานขึ้น ฝ่ามือซ้ายของหลี่ลี่ปะทะกับค้อนอินมู่ พร้อมกับที่ค้อนอินมู่แผ่ปราณยุทธ์สีเขียวหม่นออกมา ทันใดนั้นความรู้สึกไร้พลังก็แล่นมา ราวกับฝ่ามือปะทะกับสำลี ไม่มีจุดรับแรงเลย

โจมตีสุดกำลังแต่กลับไม่มีจุดรับแรง เส้นลมปราณของหลี่ลี่ปั่นป่วนรุนแรงขึ้น คอรู้สึกหวานซ่าน พลันพ่นเลือดสดออกมา

ขณะนั้นฝ่ามือขวาของหลี่ลี่ก็ปะทะในทันที

แม้ฝ่ามือเดียวจะปัดออกได้ แต่ถึงจะได้รับบาดเจ็บภายในบ้าง สิ่งสำคัญกว่าคือโอกาสรอดชีวิตของหลี่ลี่ลดลงเหลือครึ่งเดียว หากฝ่ามือขวาปัดออกอีกครั้ง จะไม่มีโอกาสต่อสู้อีกเลย ถ้าโดนค้อนที่หน้าอก ผลลัพธ์คงพอจะคาดเดาได้

กัดฟันแน่น หลี่ลี่บ้าคลั่งดูดซับปราณยุทธ์จากหินจารึกจิตวิญญาณ หลั่งไหลเข้าสู่ฝ่ามือขวา

ในทันใดมือขวาของหลี่ลี่ยิ่งร้อนระอุ ถึงขั้นเห็นไอร้อนลอยขึ้นจากมือขวาของหลี่ลี่มองจากระยะไกล มือขวาของหลี่ลี่แดงเหมือนถ่านไฟ

ฮู!

ฝ่ามือยังมาไม่ถึง อากาศร้อนระอุก็มาถึงก่อนแล้ว ทันใดนั้นพื้นผิวของค้อนอินมู่ที่ชื้นและลื่นกลับเริ่มแห้งผาก ปราณยุทธ์สีเขียวหม่นวาบขึ้นไม่หยุด แต่ก็ไม่อาจยับยั้งความแห้งผากบนพื้นผิวค้อนอินมู่ได้

ปัง!

ฝ่ามือขวาของหลี่ลี่ปะทะค้อนอินมู่อย่างหนัก ทันใดนั้น สองพลังปะทะกัน คลื่นกระแทกมหาศาลแผ่ออกไป ความร้อนพุ่งมาปะทะหน้า ที่จุดปะทะระหว่างฝ่ามือและค้อนเกิดกำแพงเพลิงโปร่งใสที่ร้อนระอุยิ่งนัก

อึก!

แรงกระแทกมหาศาลส่งผล ร่างของหลี่ลี่ถูกกระแทกกระเด็นออกไป กลางอากาศ หลี่ลี่ทนไม่ไหว พ่นเลือดออกมาอีกครั้ง แต่มุมปากกลับมีรอยยิ้มบาง ๆ

หลี่ลี่ถูกผลักกระเด็นออกไปไกลถึงสิบกว่าจั้ง แต่การโจมตีครั้งนี้ของกู่เถาเจ๋อก็ถูกสลายไปในพริบตา ไม่สามารถไล่ตามโจมตีได้

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ เจ้าแค่มีขอบเขตพลังชุ่นจิ้น ทำไมปราณยุทธ์ของเจ้าถึงได้แปลกประหลาดและแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ถึงกับสามารถต้านการโจมตีของข้าได้” กู่เถาเจ๋อมองค้อนอินมู่ในมือพลางเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ

“เพราะข้าคือหลงชิงเทียน ผู้ที่มาเพื่อสังหารพวกศิษย์สำนักไม้ยักษ์อย่างพวกเจ้าโดยเฉพาะ” หลี่ลี่สูดหายใจลึกพลางยิ้มบางๆ

อาการบาดเจ็บภายในไม่เบา แต่หลี่ลี่ไม่ได้สนใจ ด้วยปราณยุทธ์จากป้ายสยบเทพคอยหล่อเลี้ยง เส้นลมปราณของเขาฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว ความเจ็บปวดบรรเทาลงในทันที

การโจมตีเมื่อครู่ แม้หลี่ลี่จะเกือบถูกสังหาร แต่ความเสี่ยงก็นำมาซึ่งโอกาส ในยามคับขัน หลี่ลี่ได้ตระหนักว่าพลังหยางอันแข็งแกร่งคือวิธีที่ดีที่สุดในการทำลายปราณยุทธ์ของสำนักไม้ยักษ์

หลี่ลี่ถอนหายใจยาว เริ่มใช้วิชาฤทธิ์เทพมังกรสวรรค์ทันใดนั้นร่างทั้งร่างของหลี่ลี่ราวกับถูกจุดไฟ แผ่กระแสความร้อนจัดออกมา ทำให้อากาศรอบข้างบิดเบี้ยว

“กู่เถาเจ๋อ ข้าจะให้เจ้าได้เห็นการสังหารด้วยดาบเงาร้อยสายของข้า” หลี่ลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะกระโดดพุ่งตัวออกไปราวกับกระสุนปืน พุ่งตรงไปยังกู่เถาเจ๋อ

ขณะพุ่งเข้าโจมตี มือทั้งสองของหลี่ลี่สั่นรัวรุนแรงยิ่งขึ้น มองจากระยะไกลมือทั้งสองของหลี่ลี่ราวกับหายไป เงาดาบที่เปล่งแสงจ้าพร้อมกระแสความร้อนปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า วาดเส้นโค้งประหลาดพุ่งกระจายออกไปทุกทิศทาง

เมื่อเห็นหลี่ลี่โจมตีด้วยปราณยุทธ์อันแข็งแกร่ง กู่เถาเจ๋อก็ไม่กล้าประมาท หรี่ตามองด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“หลงชิงเทียนจงจำไว้ ความแตกต่างของพลังคือความแตกต่างที่ไม่อาจก้าวข้าม” กู่เถาเจ๋อแค่นเสียงเย็น ก่อนจะจับค้อนทั้งสองมือยกขึ้นหน้าอกด้วยสีหน้าจริงจัง

วิชาค้อนอินมู่ ตำราสยบฟ้าดิน!

กู่เถาเจ๋อคำรามเบาๆ ตอนนี้เขาไม่กล้าดูถูกหลี่ลี่อีกต่อไป และไม่ต้องการให้โอกาสหลี่ลี่รอดชีวิต จึงใช้การโจมตีสังหารในทันที

ทันใดนั้น ปราณยุทธ์สีเขียวหม่นในร่างกู่เถาเจ๋อก็ไหลบ่าเข้าสู่ค้อนอินมู่ในมืออย่างบ้าคลั่ง ภายใต้แสงปราณยุทธ์สีเขียวหม่น มือทั้งสองที่ซีดขาวราวกับไม้แห้งของเขากลับดูสดชื่นราวกับฟื้นคืนชีพ เปล่งรัศมีสีเขียว

จู่ๆ แสงสว่างก็เจิดจ้ายิ่งขึ้น ต้นไม้แห้งที่มีผิวลื่นปรากฏขึ้นทีละต้น บนต้นไม้ไม่มีใบไม้แม้แต่ใบเดียว แต่กลับเต็มไปด้วยของเหลวเหนียวหนืด แม้แต่อากาศรอบข้างก็ดูเหนียวข้นขึ้น

หลี่ลี่พุ่งเข้าไปในนั้นราวกับตกลงไปในหล่มโคลน ไม่เพียงมืดมิดแต่ยังรู้สึกทรมาน ความเร็วที่เคยก้าวละสิบจั้งลดลงเหลือเพียงครึ่งจั้ง

อึก!

หลี่ลี่ครางด้วยความทรมาน ความรู้สึกนั้นราวกับมีหินหนักหมื่นชั่งกดทับอยู่บนอก แม้แต่การหายใจก็ยากลำบาก

ความรู้สึกทรมานนี้หากระเบิดออกมาได้จะรู้สึกโล่งสบาย แต่หากไม่สามารถระเบิดออกมาได้ หลี่ลี่จะต้องตายเพราะการอัดอั้น ในตอนนี้ปราณยุทธ์ในเส้นลมปราณของหลี่ลี่ก็เริ่มปั่นป่วนเพราะความอึดอัด

อ้า!

หลี่ลี่คำรามด้วยความโกรธ ดวงตาแดงก่ำ ตอนนี้เขาไม่สนใจแล้วว่าจะได้รับบาดเจ็บภายในอีกหรือไม่ ปราณยุทธ์ในเส้นลมปราณทั้งหมดระเบิดออกมาในทันที แม้แต่ปราณยุทธ์จากป้ายสยบเทพก็ไม่ทันได้เติมเต็ม

ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นมา แต่หลี่ลี่ไม่สนใจ รวบรวมปราณยุทธ์ทั้งหมดเข้าสู่มือทั้งสอง

ในพริบตา มือทั้งสองของหลี่ลี่สว่างราวกับดวงอาทิตย์สองดวง ส่องสว่างและแผดเผาทุกสิ่ง

ไอร้อนระเหยขึ้นกลายเป็นหมอกหนา และหมอกนี้ก็ร้อนจัดเช่นกัน ราวกับแผดเผาทุกสิ่งรอบข้าง