เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 261 ลูกสมุนตัวน้อย

บทที่ 261 ลูกสมุนตัวน้อย

“เฮ้ย ๆ ๆ เจ้าต้องการอะไรกันแน่ ถ้ายังร้องไห้อีก ระวังข้าจะไม่แค่ลูบหัวเจ้าเท่านั้นนะ” หลี่ลี่รู้สึกปวดหัวกับเด็กสาวน้อยคนนี้จริงๆ จึงทำหน้าดุขู่เธอ

วิธีนี้ได้ผลจริงๆ วิญญาณปีศาจหยุดร้องไห้ทันที กอดอกมองดูหลี่ลี่ด้วยความหวาดกลัว

เห็นวิญญาณปีศาจเป็นเช่นนั้น หลี่ลี่ส่ายหน้าถอนหายใจ คิดในใจ: จริงๆ แล้วคนใจร้ายก็ได้ดีจริงๆ!

เมื่อเห็นว่าวิญญาณปีศาจกลับเป็นปกติแล้ว หลี่ลี่ก็ไม่สนใจนางอีก หันหลังเดินจากไป

หลี่ลี่เห็นวิญญาณปีศาจรีบวิ่งไปที่ข้างกายอาจารย์ของนาง ค้นหาบางอย่างบนตัวปีศาจ จากนั้นก็ร่ายคาถาใส่ร่างหุ่นที่อยู่ไกลออกไป ร่างหุ่นนั้นได้รับการตอบสนอง ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

สำหรับร่างหุ่นนี้ หลี่ลี่รู้สึกหมดปัญญาจริงๆ ฆ่าไม่ตาย ทำลายไม่ได้ ช่างยากจะจัดการเหลือเกิน

หลี่ลี่ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับสิ่งเช่นนี้ จึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น แน่นอนว่าเป้าหมายของหลี่ลี่ยังคงเป็นสำนักไม้ใหญ่

ตอนนี้ร่างกายมีบาดแผล แต่หลังจากการต่อสู้ ทั้งเส้นลมปราณและกระดูกในร่างของหลี่ลี่ล้วนถึงขีดจำกัดแล้ว ตอนนี้จำเป็นต้องใช้ยาลูกกลอนช่วยรักษาร่างกายให้มั่นคง จึงจะสามารถฝึกฝนต่อไปได้

เดินออกมาได้หลายลี้ จู่ๆ ก็มีเสียงลมพัดแรงดังมาจากด้านหลัง หลี่ลี่ขมวดคิ้วแล้วหันไปมองทันที

เห็นร่างสองร่างพุ่งมาแต่ไกล มองดูใกล้ๆ ก็พบว่าเป็นวิญญาณปีศาจที่สวมเสื้อคลุมยาวสีดำทั้งตัว และด้านหลังมีร่างหุ่นที่พันผ้าปิดหน้าและบาดเจ็บครึ่งตัวตามมา

เมื่อเห็นหลี่ลี่หยุด วิญญาณปีศาจก็หยุดยืนอยู่ตรงนั้น เพียงแค่มองดูหลี่ลี่แต่ไม่พูดอะไร

หลี่ลี่แน่นอนว่าไม่อยากสนใจเด็กสาวคนนี้ จึงหันหลังเดินต่อไป แต่วิญญาณปีศาจก็เดินตามหลังหลี่ลี่ไป

หลี่ลี่เดินๆ หยุดๆ วิญญาณปีศาจก็เดินๆ หยุดๆ เช่นกัน

“เฮ้! เด็กน้อย เจ้าตามข้ามาทำไม” หลี่ลี่ขมวดคิ้วถาม

“ท่านฆ่าอาจารย์ของข้า ข้าไม่รู้จะไปที่ไหน ก็ต้องตามท่านสิ” วิญญาณปีศาจจมูกฟุดฟิดพูด

“ข้าฆ่าอาจารย์เจ้าก็เพื่อช่วยชีวิตเจ้า ข้าไม่ต้องการความกตัญญูจากเจ้า แค่อย่าตามข้ามาก็พอ ที่ข้าจะไปนั้นอันตรายมาก พาเจ้าไปด้วยไม่ได้” หลี่ลี่ส่ายหน้าพูด

“ข้าไม่สน ข้าไม่มีที่ไป ท่านฆ่าอาจารย์ข้า ข้าก็ต้องตามท่านไป” วิญญาณปีศาจเชิดหน้าพูดเสียงใส

“เจ้า… เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะฆ่าเจ้า” หลี่ลี่ตาโตขู่

“ไม่เชื่อ” วิญญาณปีศาจตอบโดยไม่ลังเลเลย

“เจ้า…” หลี่ลี่โกรธจนกัดฟันกรอด

“คุณหนู คุณหนู กลับไปที่สำนักของเจ้าเถอะ! ตามข้ามา เจ้าไม่กลัวข้าจะขายเจ้าให้โรงเริงรมย์หรือ”

“ข้าไม่รู้ว่าสำนักอยู่ที่ไหน โรงเริงรมย์ สนุกหรือ”

“เจ้ากลับไปที่ที่เจ้าเคยอยู่สิ”

“ข้าอยู่กับอาจารย์ในสุสานโบราณมาตั้งแต่เด็ก เมื่อไม่นานมานี้สุสานพังทลาย อาจารย์จึงพาข้ามาอยู่ที่นี่ชั่วคราว”

“เจ้าสามารถหาเมืองสักแห่งได้ ใกล้ๆ นี้ก็มีเมืองจวี้มู่ เจ้าสามารถใช้ชีวิตที่นั่นได้!”

“เมืองคืออะไร ใช้ชีวิต ใช้ชีวิตอย่างไร อ้อใช่ ข้ารู้สึกหิว”

“เจ้า…”

หลี่ลี่รู้สึกหมดคำพูด หากเพียงแค่ตัวเขาเองแทรกตัวเข้าสำนักจวี้มู่ก็ยังพอได้ แต่หากพาตัวถ่วงคนนี้ไปด้วย เกรงว่าแค่ประตูสำนักก็คงเข้าไม่ได้

“ข้ายังมีธุระสำคัญ เจ้ากลับไปที่สุสานรกร้างก่อน รอข้าจัดการธุระเสร็จแล้วจะกลับมาหาเจ้า ได้หรือไม่” หลี่ลี่ยิ้มขื่นพลางพูดเสียงอ่อนโยน

“พลังอินที่นั่นถูกทำลายแล้ว ข้าไม่สามารถฝึกฝนได้ อีกอย่าง อาจารย์เคยบอกว่า จิตใจคนนั้นคาดเดาได้ยาก ไม่ควรไว้ใจผู้ใดง่ายๆ” วิญญาณปีศาจจ้องด้วยดวงตากลมโตพลางกล่าว

“เจ้า…ข้า…” หลี่ลี่ชี้ไปที่วิญญาณปีศาจแต่พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจยาว แล้วเปลี่ยนทิศทางมุ่งหน้าไปยังเมืองจวี้มู่

วิญญาณปีศาจเดินตามหลังหลี่ลี่ไป ไม่เข้าใกล้เกินไปแต่ก็ไม่ห่างออกไป

หลี่ลี่ไม่มีวิธีจัดการกับยางเหนียวตัวนี้เลย เขาได้แต่ต้องเสียเวลาชั่วคราว พาวิญญาณปีศาจนี้ไปหาที่พักในเมืองจวี้มู่

หลายชั่วยามต่อมา หลี่ลี่มาถึงเมืองจวี้มู่ แต่เมื่อมาถึงที่นี่ เห็นกำแพงเมืองสูงใหญ่ วิญญาณปีศาจก็หยุดฝีเท้าทันที บนใบหน้าปรากฏความหวาดกลัว “กำแพงนี้สูงกว่ากำแพงในสุสานโบราณมาก ถ้ามันพังลงมาคงหนีไม่ทัน”

“อย่ากลัวไปเลย ก็มีข้าอยู่นี่” หลี่ลี่รู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิด รีบเดินไปข้างกายวิญญาณปีศาจ จับมือนางเดินเข้าไปข้างใน

อาจเพราะความกลัว วิญญาณปีศาจไม่ได้หลบหนี กลับกอดแขนหลี่ลี่แน่น หน้าอกที่ไม่ใหญ่นักคล้ายหน่อไผ่ไม่หยุดเสียดสีกับแขนของหลี่ลี่ความรู้สึกประหลาดแล่นผ่านหัวใจหลี่ลี่ไม่หยุด ชั่วขณะนั้นลมหายใจของหลี่ลี่ก็หนักหน่วงขึ้น

ตอนนี้หลี่ลี่สามารถสลัดวิญญาณปีศาจทิ้งได้ แต่ความไร้เดียงสาและความไม่รู้โลกของนางทำให้หลี่ลี่ไม่อาจใจร้ายทิ้งนางไป

เมื่อเข้ามาในเมือง วิญญาณปีศาจก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว

“นี่คืออะไร นั่นคืออะไร พี่ชาย อันนี้สนุกจัง”

“นั่นคือโถส้วม ไม่ใช่ของสวมหัว”

“อันนี้ก็สนุก อันนั้นก็สนุก”

“นั่นคือปิ่นปักผม ไม่ใช่ระเบิด”

“ที่นี่คือที่ไหน คึกคักจัง ข้าจะไปดูหน่อย”

“กลับมานี่” หลี่ลี่รีบคว้าตัววิญญาณปีศาจที่กำลังจะเข้าหอนางโลมไว้ ใบหน้าซีดเผือด

ขณะนี้ผู้คนทั้งถนนต่างมองเด็กบ้าคนนี้ด้วยความประหลาดใจ

เอาโถส้วมครอบหัว ใช้ปิ่นปักผมเป็นระเบิด เอาไม้ปัดขนไก่เสียบก้นทำเป็นหาง แถมจะเข้าหอนางโลม ใครเห็นก็ต้องมองหลายตา

หลี่ลี่หน้าดำทะมึน จูงวิญญาณปีศาจออกจากถนนใหญ่ มุ่งหน้าไปย่านที่อยู่อาศัย สอบถามหลายรอบจึงพบเรือนหลังเดี่ยวที่ให้เช่า

อาจเพราะยังหวาดกลัวเรื่องสุสานถล่ม เมื่อมาถึงตรอกที่มีกำแพงสูง วิญญาณปีศาจก็เงียบลงอย่างเห็นได้ชัด แถมยังมีท่าทีหวาดกลัวอยู่บ้าง