เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 277 อดไม่ได้ที่จะเตือน

บทที่ 277 อดไม่ได้ที่จะเตือน

สูดลมหายใจลึกอีกครั้ง หลี่ลี่จึงสงบลงได้ เพราะการลงมือต่อหน้าผู้ดูแลน้อยมากมายเช่นนี้ไม่สะดวกนัก และไม่ว่าผู้ดูแลน้อยกับคนรับใช้เหล่านี้จะมีความสัมพันธ์ดีกับตนแค่ไหน แต่เมื่อหอสั่งการ พวกเขาก็ต้องพูดความจริง

แม้จะต้องฆ่าคน หลี่ลี่ก็จะไม่เลือกทำต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้แน่นอน

ตอนนี้ผู้ดูแลทั้งหมดในสำนักยาลูกกลอนต่างมองดูหลี่ลี่อย่างงงงัน แม้แต่จางตงผิงก็อยากจะเข้าไปแตะหน้าผากหลี่ลี่ดูว่าป่วยเป็นไข้หรือไม่ ถึงได้พูดจาเหลวไหลเช่นนี้

“ผู้ดูแลหลิน นี่เป็นคำสั่งของผู้ดูแลหลู่นะ ในภายในนี้ ทุกคนอยากประจบยังไม่ทัน สมุนไพรวิเศษเทียบกับชีวิต ชีวิตสำคัญกว่านะ!”

แม้แต่เสี่ยวไป๋ผู้หุนหันก็ยังอดไม่ได้ที่จะเตือน

“ผู้ดูแลหลิน เป็นผู้ดูแลสำนักยาลูกกลอนแล้ว อำนาจของเจ้าเพิ่มขึ้นสินะ ข้าจะจับเจ้าไปขอขมาต่อหน้าผู้ดูแลหลู่เอง”

แค่นเสียงหนึ่ง ซ่งเฉิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กำลังจะลงมือ

“ผู้ดูแลซ่ง คำสั่งของพวกเราได้มอบไปแล้ว หลี่ลี่ไม่เชื่อฟังเป็นเรื่องของเขา พวกเราลงมือตอนนี้จะเป็นจุดอ่อนให้โจมตี สู้พวกเรารายงานความจริงต่อผู้ดูแลหลู่ดีกว่า”

เกอเซินทันใดนั้นก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวดึงซ่งเฉิงไว้

ต่างจากซ่งเฉิง เกอเซินไม่ได้เห็นความหวาดกลัวในดวงตาของหลี่ลี่แต่กลับเห็นความเยือกเย็น ความเย็นยะเยือกที่ไม่อาจต่อต้านได้ เกอเซินไม่อยากเอาชีวิตมาเสี่ยงกับหลี่ลี่เพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ และเหตุผลที่เขาดึงซ่งเฉิงไว้ก็เพราะไม่อยากให้ซ่งเฉิงต่อสู้กับหลี่ลี่สุดท้ายแม้จะบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย จะลงมือหรือไม่ก็เป็นการตัดสินใจที่ยากลำบากสำหรับเขา

“ฮึ! ก็ดี ข้าจะดูเขาค่อย ๆ ถูกเล่นงานจนตาย เพื่อระบายความแค้นในใจข้า”

ซ่งเฉิงพูดพลางแค่นเสียงเย็นชา แล้วพาเกอเซินและเสมียนคนสนิทสะบัดแขนเสื้อจากไป

เมื่อเกิดเหตุการณ์เล็ก ๆ นี้ขึ้น บรรยากาศงานเลี้ยงฉลองในคืนนี้ก็ตกลงต่ำกว่าจุดเยือกแข็งทันที เสมียนน้อยหลายคนรีบเดินมาหาหลี่ลี่ด้วยความกังวล หวังจะปลอบประโลมเขา

“หลี่ลี่ทุกคนไม่ต้องมารบกวนข้า ดื่มต่อไป ฉลองต่อไป ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องของพวกเจ้า มีปัญหาอะไรข้าคนเดียวแบกรับไว้เอง พวกเจ้าสนุกต่อไปเถอะ”

หลี่ลี่หัวเราะฮ่า ๆ แล้วหยิบไหเหล้าขึ้นมา เงยหน้าดื่มอึกใหญ่

หลี่ลี่บอกทุกคนด้วยการกระทำว่าไม่ต้องกังวล แต่ใครจะไม่เป็นห่วงได้? ตอนนี้หลี่ลี่เป็นไอดอลที่ทุกคนเคารพบูชา พวกเขาย่อมไม่อยากให้หลี่ลี่เกิดเรื่องอะไรขึ้น

งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไป แต่เสมียนน้อยส่วนใหญ่ต่างดื่มเหล้ากันอย่างเงียบ ๆ

เหล่าศิษย์จากหอหลอมหยกต่างมองดูหลี่ลี่ด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมหลี่ลี่ซึ่งเป็นเพียงเสมียนเล็ก ๆ กล้าต่อกรกับเสมียนใหญ่ของวงในต่อหน้าธารกำนัล เขาดื่มมากเกินไปหรือว่าเบื่อชีวิตแล้วกันแน่

ในขณะที่หลี่ลี่และคนอื่น ๆ กำลังดื่มกินสนุกสนาน ที่วงในนั้น เสมียนใหญ่หลู่กำลังโกรธจนหน้าแดงก่ำ

“ซ่งเฉิง หลินอวี่พูดแบบนั้นจริง ๆ หรือ?”

เสมียนใหญ่หลู่หน้าแดงก่ำ ราวกับไฟลุก แต่น้ำเสียงกลับเย็นยะเยือกน่าขนลุก

“เสมียนใหญ่ ข้าน้อยไม่กล้าพูดเกินจริงแม้แต่ประโยคเดียว เสมียนเกอเซินก็อยู่ข้าง ๆ ตอนนั้น”

ซ่งเฉิงรีบโค้งคำนับกล่าว

“ดี ดี ดี! เสมียนหลินช่างยอดเยี่ยมนัก”

เสมียนใหญ่หลู่โกรธจนกลับหัวเราะ ฟาดโต๊ะน้ำชาข้างกายแตกเป็นผุยผง

“ข้าหลู่จวินต้าดูแลวงในมาสิบห้าปี แม้แต่เสมียนใหญ่และเสมียนจากหอภายในเมื่อพบข้าก็ยิ้มแย้มต้อนรับ เสมียนระดับล่างยิ่งเกรงกลัวอย่างมาก ไม่คิดไม่ฝันเลย ไม่คิดไม่ฝันเลย วันนี้กลับมีคนกล้าต่อต้านข้าอย่างเปิดเผย ดูเหมือนข้าจะใจดีเกินไป ใจดีเกินไปแล้ว”

หลู่จวินต้าพูดเสียงเย็นชา ทันใดนั้นอุณหภูมิทั้งห้องก็ดูเหมือนจะลดลงไปหลายองศา

“เสมียนใหญ่ จะปลดตำแหน่งเสมียนของเขาแล้วส่งไปทรมานในที่ห่างไกลสักแห่งไหม ให้เขารู้ถึงความร้ายกาจของเสมียนใหญ่?”

ซ่งเฉิงยิ้มประจบในตอนนี้

“ฮึ! ไม่จำเป็น หลินอวี่ต่อต้านข้าอย่างเปิดเผย เขาต้องรับผลที่สมควรได้รับ”

หลู่จวินต้าแค่นเสียงเย็นชา โบกมือไล่ซ่งเฉิงทั้งสองคนออกไป

“หลู่อี้แจ้งเหล็กเลือดสามเหยี่ยว หลินอวี่ผู้นี้ต้องตายคืนนี้ ข้าจะฆ่าไก่ให้ลิงดู เสมียนใหญ่หลู่อย่างข้าไม่แสดงอำนาจ พวกเขาคงคิดจริง ๆ ว่าข้าใจดี”

เมื่อซ่งเฉิงทั้งสองจากไป หลู่จวินต้าก็สั่งเสมียนคนสนิทของตนทันที

“เสมียนใหญ่ ฆ่าไก่ไยต้องใช้มีดฆ่าวัว เรื่องนี้ข้าไปจัดการเองก็พอ”

หลู่อี้แน่นอนว่าไม่ยอมปล่อยโอกาสทำความดีความชอบครั้งนี้

“ให้สามเหยี่ยวไป ถึงเวลาต้องข่มขวัญพวกด้านล่างเหล่านี้บ้างแล้ว” หลู่จวินต้าแค่นเสียงพูด

หลี่ลี่แน่นอนว่ารู้ถึงผลลัพธ์ของการทำให้เสมียนใหญ่วงในโกรธ แท้จริงแล้วนี่เป็นวิธีที่เขาไม่มีทางเลือกอื่น

แม้ว่าหอไม้ใหญ่จะไม่ห้ามการต่อสู้ แต่เมื่อเกิดการต่อสู้ขึ้น คลื่นปราณยุทธ์ที่รุนแรงจะแผ่ซ่านอย่างมาก และจะมีคนมาดูมากขึ้น เพื่อศึกษาวิชาการต่อสู้ของพวกเขา ทั้งหมดนี้ไม่ใช่สิ่งที่หลี่ลี่อยากเห็น

การปรากฏของโกวลิงจือพันปีทำให้หลี่ลี่ยิ่งร้อนใจ ยาที่จำเป็นสำหรับตี้เหยียนตันกำลังจะครบ แต่วรยุทธ์ของเขายังคงอยู่ที่ขอบเขตรูปลักษณ์แม้ว่าความเร็วในการฝึกฝนของหลี่ลี่จะเร็วพอแล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงผลลัพธ์ในอุดมคติของเขา

ยาลูกกลอน การต่อสู้ คือวิธีที่เร็วที่สุดในการเพิ่มวรยุทธ์ หลี่ลี่รอไม่ไหวแล้ว เขาถึงกับอยากลงมือตอนนี้เลย

เพราะเหตุการณ์เล็ก ๆ นี้ งานเลี้ยงก็หมดความหมาย เพียงแค่ครึ่งชั่วยาม หลี่ลี่ก็โบกมือยุติงานเลี้ยง จัดให้ศิษย์หอหลอมหยกอยู่ในห้องรับรองที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ แล้วหมุนตัวออกจากสำนักยาทันที

มองดูเงาหลังของหลี่ลี่หนิงเสวี่ยเอ๋อร์ขมวดคิ้วลึกยิ่งขึ้น เมื่อครู่นี้ นางก็รู้สึกถึงความกระวนกระวายในใจของหลี่ลี่

“สำนักยา จะไม่มีเสมียนชื่อหลินอวี่อีกต่อไปแล้ว ทุกท่าน ต่อไปขอให้รักษาตัวด้วย”

แม้จะอยู่มาเพียงไม่กี่วัน แต่หลี่ลี่ก็มีความทรงจำดี ๆ มากมายกับสำนักยาแห่งนี้ หลี่ลี่คิดว่านี่ก็เพียงพอแล้ว

จุดหมายในการจากไปครั้งนี้ของหลี่ลี่ชัดเจนมาก นั่นคือที่พักของเกอเซิน

สังหารเกอเซินเอากุญแจ เปิดคลังสมบัติวงใน

“ปัญหาไม่หยุดหย่อน ในศาลาไม้ยักษ์นี้จะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจะสามารถเปิดคลังสมบัติได้โดยไม่ให้ใครรู้เห็น?”

หลี่ลี่ไม่รู้ แต่เขาก็ไม่มีเวลารอต่อไป และไม่มีความอดทนที่จะรอต่อไปอีกแล้ว

ขณะที่หลี่ลี่เดินมาถึงลานกว้างประตูด้านใน ทันใดนั้น หลี่ลี่รู้สึกถึงกระแสอันตรายที่โถมเข้ามา

“ออกมาเสียดี ๆ !” หลี่ลี่ยืนนิ่ง แล้วแค่นเสียงพูด

ฉึบ!

เงาร่างสามสายพุ่งออกมา จัดวางตัวเป็นรูปอักษรจีนล้อมหลี่ลี่ไว้ตรงกลาง