เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 387 พาเจ้าเข้าสู่กับดัก
บทที่ 387 พาเจ้าเข้าสู่กับดัก
“ช่างโง่เขลาเบาปัญญา”
ในที่สุดก็ได้เปรียบกลับมาหนึ่งตา และเป็นตาที่ตัดสินชัยชนะ สีหน้าของมหาบุรุษมหาบุรุษจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน หัวหน้าสำนักหลานปิงซิน มองดูทั้งสองคนแข่งขันกันด้วยสินสอด แต่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ นางย่อมเข้าใจความคิดของมหาบุรุษมหาบุรุษดี และในใจก็เห็นด้วยกับการกระทำของเขา เพราะสิ่งสำคัญที่สุดคือผลประโยชน์ที่แท้จริงของสำนักปี้สุ่ย
ตอนนี้ท้องพระโรงกลายเป็นเวทีของมหาบุรุษมหาบุรุษและหลี่ลี่คนอื่น ๆ ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่มองดูเงียบ ๆ แน่นอนว่าในใจของทุกคนล้วนมีผลลัพธ์อยู่แล้ว
ยาเต้งถังต้าน เป็นของที่หายากเกินไป แม้แต่สำนักปี้สุ่ยก็มีของที่มีค่าเทียบเท่ายาเต้งถังต้านอยู่อย่างจำกัด
“มหาบุรุษมหาบุรุษข้าโง่เขลาหรือไม่ มีแต่ข้าเท่านั้นที่รู้ ข้าบอกว่ายาเต้งถังต้านไม่ได้มีแค่สามเม็ด มันก็ต้องไม่ใช่แค่สามเม็ดแน่นอน” หลี่ลี่พูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา
“ฮ่า ๆ น่าขัน น่าขัน หมดปัญญาแล้วก็ใช้ข้ออ้างนี้ เมื่อเจ้ามั่นใจเช่นนี้ พวกเราลองพนันกันดูไหม ถ้าเจ้าสามารถพิสูจน์ได้ว่ายาเต้งถังต้านมีมากกว่าสามเม็ด สมุนไพรวิเศษระดับกลางและระดับสูงสิบสามต้นของข้าก็เป็นของเจ้า แต่ถ้าเจ้าพิสูจน์ไม่ได้ล่ะ?”
เพิ่งเสียหน้าไปติด ๆ กัน มหาบุรุษมหาบุรุษได้เปรียบกลับมาแล้ว แน่นอนว่าเขาจะไม่ปล่อยหลี่ลี่ไปง่าย ๆ ยิ่งไปกว่านั้น สมบัติล้ำค่าที่หลี่ลี่นำออกมาก็ดึงดูดใจเกินไป แม้แต่มหาบุรุษมหาบุรุษผู้อยู่ในขอบเขตสัจธรรม ก็ยังรู้สึกสนใจ
“มหาบุรุษมหาบุรุษช่างฉลาดจริง ๆ หลี่ลี่คนนี้ชัดเจนว่ากำลังโม้ พูดเกินจริง ข้าว่าเขาไม่กล้าพนันกับท่านหรอก”
“ฮ่า ๆ หลี่ลี่คราวนี้เจ้าเสียท่าแล้วใช่ไหม! ไม่มีความสามารถขนาดนั้น ก็ยังกล้ามาขอแต่งงานกับพี่น้องสุ่ยของข้า”
“หลี่ลี่เจ้าหนุ่ม ช่างไม่รู้จักประมาณตนเอง มีสมบัติล้ำค่าอยู่บ้างก็คิดว่าทรัพย์สมบัติของตนไม่มีใครเทียบได้? ช่างเหลวไหลสิ้นดี”
เพื่อนร่วมสำนักสองคนของสุ่ยชิงเยินต่างพากันเยาะเย้ยหลี่ลี่หากสุ่ยชิงเยินแต่งงานกับมหาบุรุษมหาบุรุษพวกนางก็จะได้รับสมุนไพรวิเศษคนละหนึ่งต้น นี่เป็นสิ่งที่มหาบุรุษมหาบุรุษสัญญาไว้แล้ว พวกนางจะไม่ช่วยได้อย่างไร
ครั้งนี้แม้แต่รองหัวหน้าสำนักเลี่ยนอวี้ถังก็อดไม่ได้ที่จะเบ้ปากและเยาะเย้ยประชดประชันหนึ่งประโยค
เผชิญกับการเยาะเย้ยของคนเหล่านี้ หลี่ลี่ไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับยิ้มบาง ๆ หันไปถามมหาบุรุษมหาบุรุษว่า
“มหาบุรุษมหาบุรุษท่านช่างขี้เหนียวเหลือเกิน ข้าเพิ่งพูดไปว่าสมุนไพรวิเศษไม่ได้ดึงดูดข้าแม้แต่น้อย ใช้ของแบบนี้มาพนันกับข้า ท่านคิดว่าข้าจะตกลงหรือ?”
“กลัวแล้วสินะ! ไม่กล้าพนันก็บอกว่าไม่กล้าพนัน”
“ยังพูดใหญ่อยู่อีก ข้าชื่นชม ชื่นชมจริง ๆ หน้าด้านอย่างไม่น่าเชื่อ ข้าเชื่อว่าหนาพอที่จะต้านทานแรงกระแทกของน้ำตกเทียนสุ่ยได้”
พอหลี่ลี่พูดจบก็ทำให้คนรอบข้างดูแคลนทันที เสียงเยาะเย้ยดังขึ้นอีกครั้ง มหาบุรุษมหาบุรุษตอนนี้รู้สึกตื่นเต้นในใจ จริง ๆ แล้วเป้าหมายของเขาคือสมบัติล้ำค่าในมือของหลี่ลี่รวมถึงยาติ่งเหยียนต้านในมือของหลี่ลี่ ต้องรู้ว่าไข่มุกติ่งเหยียนในมือของมหาบุรุษมหาบุรุษนั้นมีที่มาไม่ธรรมดา เป็นของจากวังในยุคราชวงศ์เหลียง เป็นของล้ำค่ามาก ปกติไม่อาจแสดงให้ผู้อื่นเห็นได้ง่าย ๆ ครั้งนี้นำออกมาเป็นสินสอด มหาบุรุษมหาบุรุษก็รู้สึกเจ็บปวดมานาน
ยาเต้งถังต้าน ไข่มุกติ่งเหยียน สองสิ่งนี้มีค่าพอที่จะเทียบเท่ากับทรัพย์สินทั้งหมดของสำนักเล็ก ๆ บางแห่ง
“เมื่อเจ้าคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเดิมพันไม่เพียงพอ ข้าจะเพิ่มไข่มุกติ่งเหยียนเข้าไปด้วย”
มหาบุรุษมหาบุรุษดีดนิ้วขวาเบา ๆ ไข่มุกติ่งเหยียนลอยไปบนโต๊ะที่วางสมุนไพรวิเศษอย่างเบา ๆ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นจับไข่มุกติ่งเหยียนไว้ ลงไปอย่างเบา ๆ โดยไม่มีเสียงใด ๆ เดิมพันยิ่งสูงขึ้น ทุกคนกลั้นหายใจ นี่อาจเป็นเดิมพันที่ใหญ่ที่สุดที่พวกเขาเคยเห็น แม้แต่แม่ชีชราที่หลับตาพักผ่อนอยู่ตลอดก็ลืมตาขึ้น
“หลี่ลี่ช่างเจ้าเล่ห์จริง ๆ ถึงกับวางกับดักให้มหาบุรุษม่วงคนนี้ตกหลุม คราวนี้มหาบุรุษม่วงคงต้องทุ่มสุดตัวแล้ว”
มีเพียงสุ่ยชิงเยินที่เชื่อว่าหลี่ลี่มีความสามารถนี้ เห็นมหาบุรุษม่วงเดินตามขั้นตอนที่หลี่ลี่วางแผนไว้ทีละขั้น สุ่ยชิงเยินส่ายหัว กลับรู้สึกสงสารมหาบุรุษมหาบุรุษเล็กน้อย
หลี่ลี่ส่ายหัวอีกครั้ง กล่าวว่า
“มหาบุรุษมหาบุรุษเมื่อท่านต้องการพนัน พวกเราก็พนันใหญ่หน่อย ทุกสิ่งที่ท่านเห็นจากข้าเมื่อครู่จะเป็นเดิมพัน และข้าก็ต้องการทุกสิ่งของท่านเป็นเดิมพันเช่นกัน ท่านว่าอย่างไร? ท่านกล้าพนันหรือไม่?” หลี่ลี่ทันใดนั้นก็แข็งกร้าวขึ้น ท่าทางคุกคาม
YOU MAY ALSO LIKE
