เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 414 ทำลายล้างทั้งหมด
บทที่ 414 ทำลายล้างทั้งหมด
“ไอ้เลวเอ๊ย ไอ้เลว กล้าดียังไงมาไม่เคารพต่อฝ่าบาททั้งหลายแห่งยุคราชวงศ์เหลียงกล้าดียังไงมาไม่เคารพต่อมหาเทพทั้งหลายแห่งสำนักเฉาหลาน นี่มันเป็นการกบฏอย่างร้ายแรง ทรยศต่อหลักการ เจ้าจะกบฏต่อสวรรค์หรือ? เจ้าคิดว่าพวกข้าที่เป็นอาจารย์เป็นแค่ตัวประดับหรือ?”
อาจารย์ลู่แสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยว ตาเบิกกว้าง ราวกับพร้อมจะกินคนได้ทุกเมื่อ
“แค่พวกเจ้า? พวกเจ้ามีคุณสมบัติอะไรมาสอนข้า?”
หลี่ลี่ทำตัวราวกับผู้แข็งแกร่งชั้นสูง ปล่อยพลังออกมา ดูแคลนทุกชีวิต
“อะไรนะ? ดี ดี ดี ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่หยิ่งผยองจริง ๆ กล้าดูหมิ่นยุคราชวงศ์เหลียงของข้า ดูหมิ่นสำนักเฉาหลานของข้า นี่มันเป็นการกบฏอย่างร้ายแรง มาเร็ว มาเร็ว ไม่สนว่าเขาจะเป็นอัจฉริยะสวรรค์ประทานอะไร จับตัวมาสั่งสอนให้ข้าหน่อย ให้เขารู้ว่าอะไรเรียกว่าคนเหนือคน!”
อาจารย์ลู่ตาเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
“แค่พวกเจ้า ยังไม่พอ”
หลี่ลี่เบ้ปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน อาจารย์ลู่เปล่งเสียงคำสั่ง อู๋อวิ๋นฮั่นรออยู่นานแล้ว เขาตะโกนด้วยความโกรธ พุ่งเข้ามาก่อน
โซ่น้ำแข็ง!
พอลงมือ อู๋อวิ๋นฮั่นก็ใช้วิชาเด็ดประจำตระกูลของตนทันที ทันใดนั้น โซ่น้ำแข็งราวกับมังกรน้ำแข็งสองตัว เลื้อยพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็พุ่งมาถึงตรงหน้าหลี่ลี่
พลังอำมหิตความเย็นถูกปลดปล่อยออกมา ก่อตัวเป็นน้ำค้างแข็งหนาบนพื้นดิน ราวกับมีมังกรน้ำแข็งสองตัวเคลื่อนไปบนพื้นดิน
“ยังกล้ามาอีก ไม่รู้จักประมาณตัว ไปให้พ้น!”
หลี่ลี่แค่นเสียงเย็น พลังอำมหิตแห่งการต่อสู้พุ่งออกมาทันที ราวกับเมฆดำก้อนหนึ่ง ก่อตัวเป็นวังวนขนาดใหญ่ด้านหลังหลี่ลี่มือใหญ่สีดำราวกับยื่นมาจากอีกมิติหนึ่ง ยื่นออกมาจากวังวน
นิ้วเย็นยะเยือกแห่งยมทูต ดูแคลนทุกชีวิต!
พร้อมกับเสียงคำรามของหลี่ลี่ทันใดนั้น มือใหญ่ก็กำหมัดแน่น เหลือเพียงนิ้วเดียวชี้ออกมา ราวกับนิ้วที่มาจากนอกโลก ลมปราณจากนิ้วทำให้พื้นแตกร้าว พลังมหาศาลพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับจะทำลายทุกสิ่ง
นิ้วพุ่งตรงไป แทบจะทะลุดวงจันทร์และดวงอาทิตย์ได้ ที่ปลายนิ้วที่ราวกับมาจากสวรรค์นี้ ปรากฏวังวนเล็ก ๆ วังวนแม้จะเล็ก แต่ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้ ดูดกลืนแสงสว่างทั้งหมดรอบข้างเข้าไป
การโจมตีครั้งนี้ อาศัยการสร้างสรรค์ของฟ้าดิน แสดงถึงอำนาจแห่งสวรรค์ที่ดูแคลนทุกสิ่งอย่างเต็มที่
โครม!
เสียงดังสนั่นดังมา นิ้วแตะเบา ๆ ลงบนโซ่น้ำแข็ง ทันใดนั้น ไอเย็นทั้งหมดก็ถูกวังวนดูดกลืน แล้วหันมาต่อต้านโซ่น้ำแข็งแทน
แปะ!
เสียงแตกดังอีกครั้ง โซ่น้ำแข็งแตกเป็นชิ้น ๆ เมื่อครู่อู๋อวิ๋นฮั่นโจมตีด้วยโซ่น้ำแข็ง เส้นทางการโจมตีคาดเดาไม่ได้ แต่ถึงจะมีการเปลี่ยนแปลงนับพัน ก็ถูกหลี่ลี่ใช้พลังเดียวทำลายทั้งหมด ทำลายภาพลวงทั้งหมดอย่างรุนแรง
อ๊าก!
พลังความเย็นย้อนกลับ
อู๋อวิ๋นฮั่นร้องโหยหวนทันที บนร่างกายเริ่มมีน้ำค้างแข็งเกาะ
“สู้สุดตัว! น้ำแข็งเก้าชั้นฟ้า มังกรน้ำแข็งกลืนจันทร์ โจมตีเดียวต้องฆ่าให้ได้!”
ทันใดนั้น
อู๋อวิ๋นฮั่นเริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรงทั่วร่าง น้ำแข็งบนร่างกายเพิ่มความหนาแน่นมากขึ้น พร้อมกับพลังสังหารอันมหาศาลที่ไม่สอดคล้องกับวรยุทธ์ของเขาพุ่งทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขากำลังเผาผลาญพลังชีวิตของตัวเอง ใช้วรยุทธ์ทั้งหมดที่มี เป็นการโจมตีสุดท้ายโดยใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน
“ไม่ว่าจะเป็นภูเขาหรือแม่น้ำ ไม่ว่าจะเป็นดวงอาทิตย์หรือจันทร์เสี้ยว ไม่มีสิ่งใดสามารถหยุดยั้งได้!”
ในชั่วพริบตา พลังความหนาวเย็นนี้พุ่งสูงขึ้นราวกับไร้การควบคุม ท้องพระโรงของสำนักศึกษาชางหลานถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งหนาทึบ โซ่น้ำแข็งแปรเปลี่ยนเป็นเงาแปดสาย แต่ละสายกลายเป็นมังกรน้ำแข็งแท้จริง พุ่งเข้าใส่หลี่ลี่เพื่อกลืนกิน การโจมตีและกลืนกินอย่างต่อเนื่องนี้แทบจะทำลายล้างทุกสิ่งและทะลุความว่างเปล่าได้
“ตาย!”
หลี่ลี่รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลในทันที แต่เขาไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย ความทะเยอทะยานล้นเหลือ ไม่กลัวการปะทะกันอย่างรุนแรง
“นิ้วอสูรเย็นยะเยือก นิ้วทำลายมารเย็นยะเยือก นิ้วแรกทำลายฟ้า นิ้วที่สองตัดขาดพลัง!”
หลี่ลี่รู้ว่านี่คือการโต้กลับครั้งสุดท้ายของอู๋อวิ๋นฮั่น เขาจึงปลดปล่อยพลังทั้งหมดโดยไม่กักเก็บอีกต่อไป ทันใดนั้นปราณยุทธ์ความหนาวเย็นอันมหาศาลก็พุ่งออกมา พลังสังหารน้ำแข็งนับไม่ถ้วนบนท้องฟ้าก่อตัวเป็นวงวน เปลี่ยนรูปร่างเป็นรูปทรงต่าง ๆ บางอันเหมือนปีศาจ บางอันเหมือนสัตว์ร้าย บางอันเป็นเปลวเพลิง บางอันเป็นสายฟ้า บางอันเป็นวิญญาณยักษ์หลากหลายรูปแบบ ราวกับประตูนรกถูกเปิดออก ปีศาจและอสูรทั้งหลาย รวมถึงภัยพิบัติจากธาตุทั้งสี่ปรากฏขึ้นพร้อมกับมังกรน้ำแข็งเหล่านั้น
ท้องพระโรงของสำนักศึกษาชางหลานทั้งหมดตกอยู่ในพื้นที่แห่งการทำลายล้าง หลี่ลี่ไม่กดพลังของตนอีกต่อไป และไม่ได้สนใจอู๋อวิ๋นฮั่นที่กำลังคลุ้มคลั่งมากนัก
“ราชาในหมู่มดก็ยังคงเป็นเพียงมด เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าสามารถสั่นคลอนต้นไม้ใหญ่ได้?”
หลี่ลี่แค่นเสียงอย่างดูแคลน
ทันใดนั้น มือยักษ์บนท้องฟ้าเปลี่ยนจากหนึ่งนิ้วเป็นสองนิ้ว พร้อมพลังทำลายความว่างเปล่า พุ่งไปข้างหน้าอย่างดุดัน พลังสังหารน้ำแข็งของอู๋อวิ๋นฮั่นเพิ่งจะโจมตีมาถึงตัวหลี่ลี่ก็ถูกพลังปะทะอันรุนแรงนี้ซัดกระเด็นออกไป มังกรน้ำแข็งทั้งหมดร้องครวญครางและกลิ้งกลับไปด้านหลัง ร่างกายอันใหญ่โตของเขาแตกสลายอีกครั้ง
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตา
“เป็นไปได้อย่างไร? การโจมตีที่รุนแรงเช่นนี้ นี่คือพลังที่ผู้มีวรยุทธ์ระดับขอบเขตอาคมดีซาสามารถแสดงออกมาได้หรือ? เขาเป็นใครกันแน่?”
อาจารย์ยังไม่ทันได้สติ เมื่อเขาเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น ก็เห็นหลี่ลี่ทำลายพลังของอู๋อวิ๋นฮั่นด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว จากนั้นใช้นิ้วแทงไปราวกับเทพเจ้า ทำให้อู๋อวิ๋นฮั่นผู้มีวรยุทธ์ระดับขอบเขตอาคมเหรินไห่บาดเจ็บสาหัส
หลังจากนั้นอู๋อวิ๋นฮั่นก็ใช้การโจมตีสุดท้าย มังกรน้ำแข็งพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว อาจารย์หลวี่กำลังจะสั่งอู๋อวิ๋นฮั่นไม่ให้สังหาร แต่ให้จับเป็น แต่หลี่ลี่ก็โต้กลับอย่างดุดันและสังหารอู๋อวิ๋นฮั่นด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
“อะไรนะ? เจ้ากล้าลงมือสังหาร นี่คือการขัดคำสั่ง กฎของสำนักศึกษาชางหลานไม่อาจยอมรับเจ้าได้ กฎหมายของราชวงศ์ต้าเหลียงก็ไม่อาจให้อภัยเจ้า มานี่ มานี่ จับตัวเขา ฆ่าเขา!”
YOU MAY ALSO LIKE
