เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 429 ต้องการชื่อเสียงไม่ต้องการชีวิต
“เจ้าเป็นใครกัน? กล้าดียังไงมาพูดกับข้าเช่นนี้ ไม่รู้หรือว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาคับขันอยู่?”
หลี่ลี่แกล้งทำหน้าเย็นชาและตวาดด้วยความโกรธ
“ข้าเป็นสาวใช้ส่วนตัวขององค์หญิงเหวินหนิงชื่อเซี่ยเหอ ข้าไม่มีสิทธิ์สั่งเจ้าหรือไร? รีบพาลูกน้องของเจ้าไปคุ้มครององค์หญิงเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นหากองค์หญิงได้รับความตกใจแม้เพียงเล็กน้อย พวกเจ้าก็คงรักษาหัวของตัวเองไว้ไม่ได้”
เซี่ยเหอเอามือเท้าสะเอว พูดอย่างไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย
“องค์หญิง?”
เมื่อได้ยินชื่อขององค์หญิงเหวินหนิง ดวงตาของหลี่ลี่ก็สว่างวาบขึ้นทันที จากนั้นใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“น้องสาวคนนี้ ข้าไม่รู้ว่าที่ประทับขององค์หญิงเหวินหนิงอยู่ที่ใด จะไปได้อย่างไร!”
“เดินตรงไปตามกำแพงแดงจนสุดทาง ตำหนักเทียนหนิง ห้องชิวเฟิงเตี้ยนก็คือที่นั่น เข้าไปเฝ้าประตูก็พอแล้ว” เมื่อเห็นหลี่ลี่เปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว เซี่ยเหอก็โบกมือด้วยความดูแคลน แล้วหมุนตัวจะจากไป
“เจ้าพักผ่อนสักพักก่อนเถอะ!”
ในขณะที่หลี่ลี่เดินมาถึงข้างกายของเซี่ยเหอ หลี่ลี่ก็พลันหมุนตัวกลับ ฟาดฝ่ามือใส่ลำคอของเซี่ยเหอ ทำให้นางสลบไปในทันที
การปลอมตัวเป็นหัวหน้าองครักษ์วังใน ย่อมมีวันที่จะถูกเปิดโปงอย่างแน่นอน หลี่ลี่ตอนนี้เพียงแค่อยู่ในวังในให้นานขึ้น ก็จะสร้างความโกลาหลมากขึ้น แต่การแต่งตัวเป็นหญิง ปลอมตัวเป็นเซี่ยเหอคนนี้ ในวังในย่อมไม่มีใครสังเกตเห็นแน่นอน
เขายื่นมือรับร่างของเซี่ยเหอที่สลบไป จากนั้นก็นำนางไปซ่อนในถ้ำของภูเขาจำลองที่อยู่ไม่ไกล ที่นี่ถูกค้นหาไปแล้ว ในระยะเวลาอันสั้นย่อมไม่มีการค้นหาอีก
เขาใช้วิชาพันเส้นเอ็นเปลี่ยนผิวหนัง หลี่ลี่ปลอมตัวเป็นเซี่ยเหออย่างรวดเร็ว สวมเสื้อคลุมของนาง หลี่ลี่ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ ถึงกับดูเหมือนกับเซี่ยเหอเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน
เซี่ยเหอคนนี้มีวรยุทธ์ระดับขอบเขตปราณหกขั้นขึ้นไป บนร่างกายมีแสงปราณยุทธ์จาง ๆ ด้วยวรยุทธ์เช่นนี้ อดอาหารสักสองสามวันก็ไม่มีปัญหา ดังนั้นหลี่ลี่จึงวางใจลง ก้าวเดินด้วยฝีเท้าเล็ก ๆ หลี่ลี่เดินอย่างรวดเร็วไปยังห้องชิวเฟิงเตี้ยน แต่หลี่ลี่รู้สึกอึดอัดไม่ว่าจะเดินอย่างไร แต่เพื่อช่วยสวี่ชิงเยียน ความไม่สบายเพียงเท่านี้เขาก็ยังทนได้ อย่างไรก็ตาม ด้วยสถานะสาวใช้เช่นนี้ การสืบข่าวก็จะรวดเร็วยิ่งขึ้น
ห้องชิวเฟิงเตี้ยนมีพื้นที่ไม่เล็ก แต่ตำหนักสมชื่อ หลี่ลี่เข้าไปก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือก เมื่อเทียบกับภาพของสาวใช้เป็นกลุ่มและขันทีทั่วทุกที่ในวังอื่น ๆ ที่นี่ขาดความวุ่นวาย แต่กลับมีความเย็นชาและความเงียบสงบมากขึ้น
หลี่ลี่เข้าไปในลานบ้าน เดินตรงไปยังห้องข้าง ๆ ห้องหลัก นี่คือที่พักของสาวใช้ส่วนตัว
แต่ในขณะที่หลี่ลี่กำลังจะผลักประตูเข้าไป สาวใช้น้อยคนหนึ่งก็เดินเร็ว ๆ เข้ามา
“พี่เซี่ย องค์หญิงเพิ่งเรียกหาท่านเมื่อครู่นี้เอง! ถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
ต่อหน้าสาวใช้คนอื่น ๆ หลี่ลี่ได้แต่เปลี่ยนเสียงของตน เลียนแบบเซี่ยเหอตอบประโยคหนึ่ง แล้วฝืนใจเดินไปยังห้องชิวเฟิงเตี้ยน
ที่พักของพระราชินีและสนมเรียกว่าวัง และในวังหนึ่งมีการสร้างตำหนักมากมาย แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงลานบ้านเล็ก ๆ ที่ใหญ่โตโอ่อ่า หรูหราและงดงามเท่านั้น
หลี่ลี่เดินผ่านห้องสองห้องเข้าไปยังห้องบรรทมที่อยู่ด้านในสุด เมื่อผลักประตูเข้าไป เขาก็รู้สึกได้ทันทีว่าไม่ชอบมาพากล ไอน้ำพุ่งออกมาจากห้อง ท่ามกลางไอน้ำยังมีเสียงน้ำดังแทรกมาด้วย
ตรงกลางห้อง มีฉากบังตาผ้าขาวตั้งอยู่ ผ่านแสงไฟสลัว หลี่ลี่มองเห็นถังไม้ขนาดใหญ่วางอยู่ข้างใน
องค์หญิงกำลังอาบน้ำ!
ในสมองของหลี่ลี่รู้ทันทีว่าข้างในกำลังทำอะไรอยู่
“ใครน่ะ! เซี่ยเหอกลับมาแล้วหรือ?” ในตอนนั้น เสียงเรียกก็ดังออกมา
เสียงแม้จะมีความเกียจคร้านอยู่เล็กน้อย แต่ก็ยังคงใสกังวาน ราวกับนกร้องเพลง เพียงแค่ฟังเสียงก็ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ เพียงแค่ฟังเสียงก็รู้ว่าเจ้าของเสียงนี้จะต้องเป็นคนงดงามอย่างแน่นอน
หลี่ลี่ส่ายหัวได้แต่ตอบกลับอย่างจำใจ
“องค์หญิง ข้ากลับมาแล้ว”
“ด้านนอกเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมข้าถึงรู้สึกถึงความวุ่นวายเป็นระลอก ๆ ?”
หลี่ลี่ตอบอย่างระมัดระวัง
“ดูเหมือนจะมีคนบุกรุกเข้ามาในวังใน ตอนนี้ยามทั้งหมดกำลังจับกุมอยู่”
“อู่อันปังกับองครักษ์คนอื่น ๆ คงกลับไปหาพี่หญิงเหวินฮุ่ยแล้วสินะ! ไม่เป็นไร ถ้าโจรเข้ามาฆ่าข้าก็ดี จะได้ไม่ต้องทนเบื่อต่อไป”
องค์หญิงเหวินหนิงส่ายหน้าถอนหายใจอย่างจนปัญญา แล้วพูดต่อ
“เข้ามาเร็ว มาถูหลังให้ข้า เป็นตายมีลิขิต ไม่ต้องกังวลมากนัก”
“เอ่อ!”
หลี่ลี่อดที่จะยิ้มขื่นไม่ได้ แต่ถ้าเขาต้องการแสร้งเป็นสาวใช้ประจำตัวต่อไป เรื่องนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ
หลี่ลี่ยิ้มขื่น
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้? หวังว่าต่อไปเมื่อองค์หญิงรู้ตัวตนที่แท้จริงของข้า จะลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้” จากนั้นก็ก้าวเท้าเล็ก ๆ เข้าไป
ในไอน้ำชื้น ๆ หญิงสาวคนหนึ่งยืนหันหลังให้ ร่างกายขาวสะอาดราวกับแกะสลักจากหยก ภายใต้เรือนผมดำยาว ยิ่งดูนวลเนียนขึ้น
มือทั้งสองเล่นกับกลีบดอกไม้ต่าง ๆ ในน้ำ สองเนินอกที่โผล่พ้นน้ำเพียงเล็กน้อย แต่ก็มากพอที่จะทำให้คนรู้สึกเลือดสูบฉีด
สูดลมหายใจลึกหลี่ลี่ฝืนข่มความร้อนรุ่มในใจ ค่อย ๆ เดินเข้าไปข้างหน้า มือทั้งสองจับไหล่ขององค์หญิงเหวินหนิง แล้วเริ่มนวดเบา ๆ
ทันทีที่มือของหลี่ลี่สัมผัสไหล่ขององค์หญิงเหวินหนิง ร่างขององค์หญิงก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง มือทั้งสองหยุดวักน้ำ นั่งนิ่งอยู่ในถังน้ำ
“ไม่ดีแล้ว!”
เมื่อรู้สึกถึงท่าทางขององค์หญิงเหวินหนิงหลี่ลี่ก็ร้องในใจทันที
จริงดังคาด องค์หญิงเหวินหนิงสูดลมหายใจยาว แม้แต่หันหน้ามาก็ไม่ได้ทำ เพียงแต่พูดเรียบ ๆ
“เจ้าเป็นใคร? วันนี้เจ้าคือคนที่บุกเข้ามาใช่หรือไม่? ลงมือเถอะ! ไม่ต้องใช้ข้าเป็นตัวประกัน ข้าอยู่ในวังในนี้ก็เป็นเพียงคนที่มีหรือไม่มีก็ได้เท่านั้น”
หลี่ลี่ถามอย่างแปลกใจ
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่ใช่คนของเจ้า?”
“เซี่ยเหอมีกลิ่นตัวแรง จึงต้องใช้เครื่องหอมของราชวงศ์เหลียงปกปิด น้ำหอมที่นางใช้ข้าคุ้นเคยจนไม่อาจคุ้นเคยไปกว่านี้แล้ว กลิ่นหอมบนตัวเจ้าไม่ถูกต้อง และเซี่ยเหอเป็นพี่น้องที่ดีของข้า นางจะไม่มีวันเรียกข้าว่าองค์หญิง”
องค์หญิงไม่ได้หันหลังกลับ แต่น้ำเสียงนั้นสงบมาก
หลี่ลี่ยิ้มขื่นอีกครั้ง เขาไม่เคยคิดว่าวิชาปลอมตัวอันลึกลับเช่นนี้จะถูกเปิดโปงโดยที่ยังไม่ทันได้มองหน้ากันเลย
สายตาเย็นชา!
หลี่ลี่กำลังจะใช้มือทั้งสองออกแรงฆ่าองค์หญิงนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องการปลอมตัวของเขารั่วไหล มิฉะนั้นหากราชวงศ์เหลียงรู้เรื่อง เขาคงยากที่จะออกจากวังในนี้ได้ แต่กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งหลี่ลี่จะลงมือได้อย่างไร
ถอนหายใจยาวหลี่ลี่ส่ายหัว หมุนตัวจะจากไป
“รอก่อน เหตุใดเจ้าถึงไม่ฆ่าข้า?”
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของหลี่ลี่องค์หญิงเหวินหนิงก็ถามขึ้นทันที แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงถามอย่างตกใจ
“เจ้าเป็นบุรุษหรือ?”
หลี่ลี่ไม่ได้สังเกต ลมหายใจสุดท้ายที่เขาถอนออกมาไม่ได้เปลี่ยนเสียง
“อ๊า!”
องค์หญิงเหวินหนิงกรีดร้องขึ้นทันที เมื่อครู่มีคนจะฆ่านาง นางยังไม่ตกใจ แต่ตอนนี้กลับดูตื่นตระหนก ทั้งร่างหมุนกลับมา
“โธ่เอ๊ย อย่าร้องสิ!”
เมื่อได้ยินเสียงร้องหลี่ลี่ก็ตกใจ ใช้วิชาเย่เม่ยเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ถอยหลังไปหลายก้าว แล้วรีบพุ่งไปข้างกายองค์หญิง ยื่นมือปิดปากนางไว้
ในตอนนี้หลี่ลี่จึงได้เห็นโฉมหน้าขององค์หญิงเหวินหนิงอย่างชัดเจน
YOU MAY ALSO LIKE
