เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 438 โอกาสมาถึงแล้ว

บทที่ 438 โอกาสมาถึงแล้ว

องครักษ์ป้องกันเฉพาะภายนอกไม่ได้ป้องกันภายใน หลี่ลี่รู้สึกได้อย่างรวดเร็วว่าองครักษ์รอบข้างต่างมุ่งความสนใจไปที่ภายนอกทั้งหมด หลี่ลี่รู้ว่าโอกาสมาถึงแล้ว

สองมือรีบแงะกระเบื้องออกทีละแผ่น ไม่นานบนหลังคาก็เกิดเป็นช่องกลมใหญ่พอให้เข้าไปได้ หลี่ลี่พลิกตัวเข้าไปเบาราวกับขนนก ไม่มีเสียงใด ๆ ดังออกมาเลย

กระเบื้องหลายสิบแผ่นถูกเขาปาออกไปอย่างคล่องแคล่ว ก็ไม่มีเสียงใด ๆ ดังออกมา ช่องกลมถูกปิด เหมือนกับก่อนหน้านี้ไม่มีผิด

“มหายุคราชวงศ์เหลียงต่อไปจะกลายเป็นสมบัติในกระเป๋าของจักรวรรดิไฉ่หลี่ของข้า กดดันจากภายนอก เบ่งบานจากภายใน นักรบของจักรวรรดิไฉ่หลี่ของข้าจะต้องทำภารกิจจับตัวให้สำเร็จ ฮ่ะ ๆ ในที่สุดข้าก็จะได้กลับไปรวมตัวกับครอบครัวแล้ว”

หลี่ลี่มองลงไปตามคานไม้ ฮองเฮาหยุนเหอผู้มีรูปร่างยั่วยวนกำลังเหม่อลอย มองกล่องไม้เล็ก ๆ ตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ แต่บนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ตอนนี้หลี่ลี่ก็หายใจลึกเล็กน้อย จากนั้นก็ตั้งจิต วิญญาณของเขาเข้าไปในตำราวิหารแห่งราตรี

ภายในวิหารแห่งราตรี หลี่ลี่รีบมาถึงหน้าฉากบังตา ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาฟาดฝ่ามือลงบนฉากบังตาหน้าแรกอย่างแรง

ฉากบังตาสามารถดูดซับควันมึนเมาได้ เช่นเดียวกัน เมื่อฟาดฝ่ามือลงไป ปราณยุทธ์แทรกซึม ทำในทางตรงกันข้าม ก็สามารถบีบควันมึนเมาออกมาได้ นี่เป็นคุณสมบัติเล็ก ๆ ของฉากบังตานี้

หลังจากที่หลี่ลี่ฟาดฝ่ามือลงไป ควันสีชมพูก็ไหลออกมาจากฉากบังตา จากนั้นก็พุ่งออกจากตำราวิหารแห่งราตรีแผ่ซ่านออกมาจากหน้าผากของหลี่ลี่อย่างช้า ๆ

ผ่านร่างกายมาแล้ว หลี่ลี่จึงมีภูมิคุ้มกันต่อควันมึนเมานี้ ดังนั้นจึงไม่ถูกทำให้หมดสติ แม้ว่าก่อนหน้านี้มันจะเป็นเพียงควันมึนเมาธรรมดา แต่หลังจากถูกฉากบังตากลั่นกรองและดูดซับแล้ว ความบริสุทธิ์ของมันช่างน่ากลัวอย่างยิ่ง แม้จะมีเพียงเล็กน้อย แม้กระทั่งเมื่อไหลออกจากหน้าผากของหลี่ลี่แล้วก็สลายไปในทันที แต่ก็เห็นผลทันตา หลี่ลี่พบว่าฮองเฮาหยุนเหอด้านล่างล้มลงไปโดยไม่รู้สึกตัวแล้ว

รอสักสิบกว่าลมหายใจ หลี่ลี่จึงค่อย ๆ พลิกตัวลงไปอย่างระมัดระวัง

เป้าหมายแรกของหลี่ลี่คือกล่องไม้เล็ก ๆ บนโต๊ะ ที่นี่จะต้องมีหลักฐานที่สามารถคุกคามท่านอ๋องหลวนได้แน่นอน

เปิดกล่องไม้ออก เห็นว่าข้างในมีจดหมายมากมาย จดหมายเหล่านี้มีมาก ข้างในมีตัวอักษรน้อย แต่เป็นหลักฐานจดหมายที่ท่านอ๋องหลวนสมรู้ร่วมคิดกับจักรวรรดิไฉ่หลี่ และที่ด้านล่างของจดหมายแต่ละฉบับยังมีลายเซ็นของท่านอ๋องหลวนด้วย

หลี่ลี่รู้ว่าท่านอ๋องหลวนไม่โง่ถึงขนาดเขียนจดหมายแล้วยังทิ้งชื่อไว้ แต่เห็นได้ชัดว่านี่เป็นกลอุบายของฮองเฮาหยุนเหอ และท่านอ๋องหลวนก็แน่ใจว่าจะเสียเปรียบ

แม้หลี่ลี่จะไม่มีความรู้สึกดี ๆ ต่อมหายุคราชวงศ์เหลียงแต่อย่างไรเขาก็ยังเป็นคนของมหายุคราชวงศ์เหลียงการเป็นทาสของประเทศที่ล่มสลายไม่ใช่เรื่องดี หากมีโอกาสที่จะทำลาย หลี่ลี่ก็จะทำแน่นอน

ตอนนี้หลี่ลี่ก็ตื่นเต้นมาก มีจดหมายเหล่านี้ ไม่ต้องพูดถึงการคุกคามท่านอ๋องหลวน แต่อย่างน้อยก็ช่วยกำจัดภัยภายนอกบางอย่างให้ท่านอ๋องหลวน ทำให้เขาสามารถมุ่งมั่นต่อสู้กับศัตรูได้ ด้วยวิธีนี้ ไม่เพียงแต่จะรักษามหายุคราชวงศ์เหลียงไว้ได้ แต่ยังสามารถใช้ความดีความชอบนี้บีบบังคับให้ท่านอ๋องหลวนช่วยสวี่ชิงเยียนออกมาโดยไม่มีเสียงดัง

ก่อนหน้านี้ไม่มีโอกาสนี้ หลี่ลี่ทำได้เพียงบีบบังคับ แต่ตอนนี้สามารถแก้ไขได้อย่างราบรื่น หลี่ลี่ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกับราชวงศ์ใหญ่

ตั้งจิต หลี่ลี่เก็บจดหมายเหล่านี้เข้าไปในถุงเก็บของของตน แต่หลี่ลี่ยังคงระมัดระวัง เริ่มค้นหาในท้องพระโรงนี้

คนหนึ่งซ่อนของ สิบคนก็อาจจะหาไม่เจอ เต็มครึ่งชั่วยาม หลี่ลี่ไม่พบอะไรเลย แต่เขายังไม่กล้ายืนยันว่าที่นี่มีหลักฐานอื่น ๆ ที่ไม่เป็นผลดีต่อท่านอ๋องหลวนหรือไม่

ลังเลเล็กน้อย หลี่ลี่ยิ้มอย่างสงบ จากนั้นก็ใช้มือเดียวหิ้วฮองเฮาหยุนเหอขึ้นมา โยนไปที่ประตู มือขวาโบกไปมา ปราณยุทธ์พุ่งออกมา ลมกรรโชกพัดขึ้น กวาดเทียนไขในห้องให้ล้มลงบนพื้น ทันใดนั้น เปลวไฟก็ลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง เพียงชั่วพริบตา เปลวไฟก็พุ่งขึ้นไปถึงหลังคา เห็นได้ชัดว่าไฟนั้นรุนแรงเพียงใด

ม่านกั้น พรมขนสัตว์ ผ้าห่มปักลาย ทุกอย่างกลายเป็นเชื้อเพลิง ท้องพระโรงอันหรูหราโอ่อ่าเปลี่ยนเป็นทะเลเพลิงในชั่วพริบตา

หลี่ลี่ใช้วิชาเปลี่ยนกายในทันที แปลงร่างเป็นเซี่ยเหอ เปิดประตูท้องพระโรงแล้วอุ้มฮองเฮาหยวนเหอออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะโกนเสียงดัง

“ไฟไหม้แล้ว ไฟไหม้แล้ว”

เมื่อประตูท้องพระโรงเปิดออก ไฟลุกโหมตามแรงลม ยิ่งทวีความรุนแรง ชั่วขณะนั้นไม่อาจดับได้ ในเวลาเดียวกัน สาวใช้และขันทีต่างวิ่งกรูกันมา ทหารองครักษ์ก็พากันวิ่งเข้ามา หลังจากคุ้มกันฮองเฮาหยวนเหอที่สลบไปแล้ว พวกเขาจึงเริ่มจัดการดับไฟ

ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งวังหยงเหอวุ่นวายไปหมด เสียงโกลาหลด้วยความร้อนใจดังไปทั่ว หลี่ลี่เห็นว่าเพลิงไหม้ยากจะดับได้ในเวลาอันสั้น จึงค่อย ๆ แอบจากไปอย่างวางใจ

ท่ามกลางความวุ่นวาย ใครเล่าจะสนใจว่าสาวใช้ตัวน้อยคนหนึ่งจะไปที่ใด แม้ทหารองครักษ์จะยุ่งกับการดับไฟ ถึงจะยังมีคนคอยระวังการโจมตีจากภายนอกอยู่บ้าง แต่หลี่ลี่ก็สามารถแฝงตัวผ่านไปได้อย่างง่ายดาย

เมื่อกลับมาถึงหน้าตำหนักชิวเฟิง หลี่ลี่มองเห็นแต่ไกลว่าองค์หญิงเหวินหนิงยืนอยู่หน้าท้องพระโรง เขย่งคอมองด้วยความคาดหวัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล