เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 440 แก้แค้นด้วยความแค้น
บทที่ 440 แก้แค้นด้วยความแค้น
“หลี่ลี่ข้า…ข้าคิดดูแล้ว ยังทำไม่ลงจริง ๆ ”
ในตำหนักชิวเฟิง องค์หญิงเหวินหนิงมองหน้าหลี่ลี่พลางพูดอย่างลังเล
หลี่ลี่เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงไปนานแล้ว ไม่กลัวว่าองค์หญิงเหวินหนิงจะรู้ แน่นอนว่าชื่อก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป
“นอกจากวิธีนี้ เจ้าคิดว่ายังมีวิธีอื่นอีกหรือ?”
หลี่ลี่เบ้ปาก แค่นเสียงเย็นชาพูดว่า
“หยงเฟยไม่มีทางปล่อยให้เจ้าได้พบบิดาของเจ้าแน่นอน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการปล่อยให้เจ้าเดินไปไหนมาไหน ถ้าไม่ทำให้เรื่องใหญ่โต ฮึ เจ้าก็จะติดอยู่ในตำหนักชิวเฟิงนี้ตลอดไป เจ้าอยากจะอยู่ที่นี่จนแก่เฒาหรือ?”
“ฮ่าย!”
แม้ใบหน้าขององค์หญิงเหวินหนิงยังคงมีสีหน้าลังเล แต่ก็ไม่มีอะไรจะพูด นางผู้ฉลาดเฉลียวเห็นผลลัพธ์นี้ได้อย่างชัดเจน
ในขณะนั้นเอง เสียงวุ่นวายดังเข้ามา ไม่นานประตูก็ถูกเคาะอย่างเร่งรีบ
“มีอะไร?” องค์หญิงเหวินหนิงถามอย่างรำคาญ
“ทูลองค์หญิง หยงเฟยนำทหารองครักษ์สามกองมา ต้องการจะนำพวกข้ากองที่สามไป และจะบุกเข้ามา ท่านจะให้ทำอย่างไร?” ทหารองครักษ์คนหนึ่งรายงานอย่างร้อนรน
สาวใช้และขันทีส่วนใหญ่ที่นี่กลายเป็นสายลับของหยงเฟยไปแล้ว เมื่อหยงเฟยมา พวกเขาย่อมไม่รายงานให้องค์หญิงเหวินหนิงทราบ แต่กองทหารองครักษ์ที่สามนี้กลับเกรงกลัวหลี่ลี่มาก แม้หยงเฟยจะมาถึง พวกเขาก็ไม่กล้าขัดคำสั่งหลี่ลี่
“เป็นไงล่ะ? ข้าพูดไม่ผิดใช่ไหม! เพราะการถอยกลับของเจ้าก่อนหน้านี้ ทำให้หญิงผู้นี้กล้าทำอะไรก็ได้โดยไม่เกรงกลัว ฮึ ๆ นางมาเร็วกว่าที่ข้าคาดไว้มาก ดูเหมือนว่านางจะรอไม่ไหวแล้วจริง ๆ ” หลี่ลี่แค่นเสียงเย็นชาพูด
“รังแกคนเกินไป หยงเฟยรังแกคนเกินไป”
องค์หญิงเหวินหนิงโกรธจนหน้าแดง ลุกพรวดขึ้น
“ไป! พวกเราออกไปดูกัน”
เมื่อเปิดประตูห้อง เสียงอึกทึกภายนอกหยุดลงแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่ากองทหารองครักษ์ที่สามซึ่งรับผิดชอบการรักษาความปลอดภัยถูกควบคุมตัวไปทั้งหมด เมื่อเห็นหลี่ลี่และองค์หญิงเหวินหนิงออกมา ทหารองครักษ์กองที่สามทั้งหมดต่างแสดงสีหน้าจนใจและหวาดกลัวเล็กน้อย
“องค์หญิงเหวินหนิง โดยไม่ได้รับคำสั่งจากข้า เจ้าเรียกใช้กองทหารองครักษ์ที่สามมาเป็นองครักษ์ส่วนตัว เจ้ากำลังวางแผนก่อกบฏใช่หรือไม่? ในสายตาเจ้ายังมีข้าผู้เป็นหยงเฟยอยู่หรือไม่?”
เมื่อเห็นองค์หญิงเหวินหนิงเดินออกมาจากห้อง หยงเฟยก็โจมตีก่อน หลังจากกล่าวหาด้วยข้อหาร้ายแรง นางก็โบกมืออย่างเย่อหยิ่ง
“มา จงนำองค์หญิงเข้าไปในตำหนักชิวเฟิง จับตัวหญิงต่ำช้าที่พูดจายุยงข้างกายนางไว้ ตีสองร้อนไม้ก่อน”
“เจ้า…เจ้าพูดเหลวไหล ใครจะวางแผนก่อกบฏกัน? สองร้อยไม้ นี่มันจะเอาชีวิตคน ข้าอยากรู้ว่าใครกล้าทำ”
องค์หญิงเหวินหนิงโกรธจัด ขวางตัวอยู่ตรงหน้าหลี่ลี่
“โอ้โอ้โอ้! ยังรู้จักปกป้องคนข้างกายด้วย ฮึ องค์หญิงเหวินหนิง การลงโทษสาวใช้และมารยาทของเหล่าองค์หญิงล้วนอยู่ภายใต้การดูแลของข้า หากเจ้ามีข้อคัดค้าน เจ้าสามารถไปร้องเรียนต่อพระพันปีหยวนเหอ หรือฝ่าบาท แน่นอน ถ้าเจ้าสามารถพบพวกเขาได้”
หยงเฟยสีหน้าเย็นชา มุมปากยกขึ้น แม้จะงดงาม แต่กลับแฝงไว้ด้วยความชั่วร้าย
“ฮองเฮาหยงเฟย เด็กสาวคนนี้ดูแปลกตาดี ให้พวกข้ากองทหารองครักษ์ลงโทษเถิด! ท่านวางใจได้ ไม้เฆี่ยนจะไม่ขาดแน่นอน”
หัวหน้ากองทหารองครักษ์คนหนึ่งก้าวออกมาพูดอย่างจริงจัง
แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มลามกของทหารใต้บังคับบัญชา ทุกคนก็เข้าใจทันทีว่า ‘ไม้’ ในที่นี้ไม่ใช่ไม้เฆี่ยน ทหารองครักษ์ทั้งหมดต่างแสดงรอยยิ้มรู้ทัน
องค์หญิงเหวินหนิงจะฟังไม่ออกได้อย่างไร นางหน้าแดงก่ำทันที โกรธจนตัวสั่น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
“หรือว่าพวกเราสามกองร่วมกันลงโทษ ค่อย ๆ ตีทีละวัน เพื่อไม่ให้ตีตายในคราวเดียว”
“ฮองเฮาหยงเฟยรักใคร่กองทหารองครักษ์ของพวกเรา เหมือนรักประชาชนเหมือนลูก พวกข้ากองทหารองครักษ์รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก”
“ขอบพระทัยฮองเฮาหยงเฟย”
ทหารองครักษ์ทั้งหมดไม่ได้สนใจองค์หญิงเหวินหนิงเลยแม้แต่น้อย แต่กลับยิ้มแย้มโค้งคำนับหยงเฟยซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หยงเฟยแน่นอนว่ารู้ความหมายของทหารเหล่านี้ แต่ไม่ได้แสดงความไม่พอใจแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าคุ้นเคยกับเรื่องนี้ นางยิ้มบาง ๆ โบกมือพูดว่า
“ทหารองครักษ์ในวังในซื่อสัตย์มาตลอด งานหนักในการลงโทษนี้ พวกเจ้าก็ผลัดกันทำเถิด โอกาสเช่นนี้มีไม่มาก จงใช้ให้คุ้มค่า”
“ไม่ได้ ไม่ได้ เด็ดขาดไม่ได้”
ถูกทหารองครักษ์รอบข้างเยาะเย้ย องค์หญิงเหวินหนิงก็ตัดสินใจในที่สุด นางเบิกตากว้าง เดินอย่างรวดเร็วไปข้างหน้าหยงเฟย
“โกรธหรือ? จะตีข้าหรือ? เหวินหนิง เจ้ามีความกล้าขนาดนั้นหรือ? ผู้น้อยละเมิดผู้ใหญ่ ตามกฎต้องประหาร”
หยงเฟยเห็นความโกรธของเหวินหนิง แต่ไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับยกมุมปากขึ้น แสดงสีหน้าเยาะเย้ย
“อ๊า!”
เสียงร้องอย่างเกรี้ยวกราด องค์หญิงเหวินหนิงไม่สนใจอะไรอีกแล้ว พุ่งเข้าไปหาหยงเฟย ยกมือขึ้นตบหน้าไปหนึ่งที
เพล้ง!
หยงเฟยไม่ใช่คนธรรมดา นางสามารถดูแลเรือนหลังหนึ่งได้ วรยุทธ์ของนางอยู่ในระดับขอบเขตรูปลักษณ์ส่วนองค์หญิงเหวินหนิงที่ไม่เคยฝึกฝนเลยแม้แต่น้อยเมื่ออยู่ต่อหน้านางก็เหมือนมดปลวกตัวหนึ่งเท่านั้น แม้นางจะไม่คิดว่าองค์หญิงเหวินหนิงจะกล้าลงมือจริง ๆ แต่นางก็ไม่มีทางยอมให้องค์หญิงเหวินหนิงตบหน้านางได้อย่างแน่นอน
“ลูกน้องกบฏต่อผู้เป็นนาย มา จับองค์หญิงเหวินหนิงไว้ให้ข้า”
ดวงตาของหยงเฟยเปล่งประกายเย็นเยียบ แต่แล้วก็ยิ้มหวานทันที ละลายความเย็นชาบนใบหน้าไป
YOU MAY ALSO LIKE
