เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 80 ยาเสริมกระดูก

บทที่ 80 ยาเสริมกระดูก

มหาบุรุษชือหยาง อี้เทียนหยา ได้สำรวจหลี่ลี่ตั้งแต่อยู่นอกหุบเขาปีศาจ รู้ว่าตอนนั้นเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้ว จึงเต็มไปด้วยความสงสัย หลังจากสืบสวน พบว่าหลี่ลี่ได้พบโชคในหุบเขาปีศาจ จึงฝึกฝนจนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ และสร้างผลงานยิ่งใหญ่ ด้วยเหตุนี้เขาจึงเกิดความรักในความสามารถ

อี้เทียนหยาไม่เชื่อว่าหากหลี่ลี่รู้ประวัติของหลิวเหมยเอ๋อร์ เขาจะกล้าเข้าใกล้นาง แต่เรื่องนี้เขาจะไปพูดกับศิษย์ต่ำต้อยอย่างหลี่ลี่ได้อย่างไร? เพียงแค่แยกหลิวเหมยเอ๋อร์กับหลี่ลี่ออกจากกัน ก็บรรลุเป้าหมายแล้ว

แม้หลี่ลี่จะรู้เรื่องความขัดแย้งระหว่างเขากับบิดาของหลิวเหมยเอ๋อร์ อี้เทียนหยาก็ไม่กลัวว่าหลี่ลี่จะไม่พอใจ นี่คือโลกที่ผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ หลี่ลี่จะก้าวหน้าได้ก็ต่อเมื่อเข้าร่วมกับเขาเท่านั้น

สตรีเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อย แม้แต่ศิษย์ชั้นในก็ไม่ขาดแคลน เมื่อหลี่ลี่มีวรยุทธ์สูงขึ้นในอนาคต ได้พบหญิงงามมากมาย ก็จะลืมเรื่องของหลิวเหมยเอ๋อร์ไปหมดสิ้น อี้เทียนหยามั่นใจในวิธีการและพลังของตนเองอย่างยิ่ง

หลี่ลี่แกล้งทำเป็นไม่ตั้งใจโต้แย้งแทนหลิวเหมยเอ๋อร์ ล่วงเอาคำพูดไม่กี่ประโยคจากอี้เทียนหยา แล้วคุยกับเขาอีกสักพัก ก่อนจะขอตัวออกมา

ทันทีที่หลี่ลี่ออกจากตำหนักปี้เสียว สีหน้าก็หม่นลงเริ่มเป็นห่วงหลิวเหมยเอ๋อร์

วิชายอดหญิงราตรีเป็นวิชาที่ชั่วร้ายมาก สามารถทำให้สตรีเพิ่มพลังได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็จะถูกเขาควบคุม

เรื่องการควบคุมหลิวเหมยเอ๋อร์นั้น หลี่ลี่ไม่รู้สึกว่าเป็นอย่างไร เขาแน่ใจว่าจะดีต่อนาง แต่หลี่ลี่ไม่มั่นใจเลยว่าวิชายอดหญิงราตรีจะทำให้หลิวเหมยเอ๋อร์เป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้จริงหรือไม่ และตามหลักแล้วเรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้

หลิวเหมยเอ๋อร์มีพลังเพียงวิญญาณยุทธ์ขั้นสี่ หลี่ลี่คิดว่าการจะฝึกเป็นผู้ฝึกยุทธ์ในระยะเวลาอันสั้นนั้นเป็นไปไม่ได้

เมื่ออี้เทียนหยาออกคำสั่งให้จับคู่หลิวเหมยเอ๋อร์กับคนรับใช้ต่ำต้อย เรื่องนี้ก็จะถูกดำเนินการอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออี้เทียนหยามีความแค้นกับหลิวเหมยเอ๋อร์ เรื่องนี้จะต้องถูกดำเนินการอย่างรวดเร็ว หากสามารถประวิงเวลาได้สักระยะ ก็จะมีเวลาคิดหาวิธีได้

หลี่ลี่คิดอย่างรวดเร็ว พยายามหาวิธี โดยไม่รู้ตัวเขาก็มาถึงโรงปรุงยาของท่านเฒ่าเมิ่ง

หลี่ลี่เงยหน้าขึ้นฉุกคิดได้ ท่านเฒ่าเมิ่งไม่ใช่ผู้ช่วยที่ยิ่งใหญ่หรอกหรือ? หลี่ลี่ตบมือ นึกถึงแผนอันชาญฉลาด

หลี่ลี่เดินเข้าประตูพบคนคุ้นเคย ทุกคนพูดล้อเล่นว่า “ข้าได้ยินว่าเจ้าเพิ่งกลับมาจากเขาเสือคำราม ก็ก่อให้เกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ของศิษย์ชั้นในแล้วหรือ?”

“แม้แต่พวกเราที่เป็นคนรับใช้ก็ได้ยินมา หลี่ลี่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ได้ยินว่าการต่อสู้ดุเดือดมาก? มีศิษย์ราวสิบกว่าคนมาร่วมต่อสู้กัน?”

คนคุ้นเคยหลายคนถามเขาเกี่ยวกับเหตุการณ์ต่อสู้ที่เกิดขึ้น ต่างอยากถามรายละเอียดจากเขาซึ่งเป็นผู้เกี่ยวข้องโดยตรง

หลี่ลี่ยังมีธุระสำคัญ จึงตอบอย่างขอไปที ถามให้แน่ใจว่าท่านเฒ่าเมิ่งกำลังปรุงยาอยู่ในห้องยา แล้วจึงไปขอพบ

ท่านเฒ่าเมิ่งอารมณ์ดีให้หลี่ลี่เข้าไป พอเจอหน้าก็หัวเราะใหญ่ “ไอ้หนู ข้าได้ยินว่าเจ้าสร้างชื่อเสียงอีกแล้ว? เจ้าไปที่ไหนก็ต้องทำเรื่องใหญ่โตสั่นสะเทือนฟ้าดินใช่ไหม! การต่อสู้ใหญ่ของศิษย์ชั้นในนับสิบคน ข้าไม่ได้ยินมายี่สิบปีแล้ว แล้วเจ้าล่าเสือมืดสองเขาได้อย่างไร? เล่าให้ข้าฟังหน่อย”

หลี่ลี่ยิ้มพูด “ท่านเฒ่ายังสนใจเรื่องพวกนี้อีกหรือ? ข้านึกว่าท่านสนใจแต่เรื่องปรุงยาเสียอีก!”

ท่านเฒ่าเมิ่งเบ้ปาก “เจ้าเด็กน้อยจะรู้อะไรเรื่องยา? จะคุยเรื่องยากับเจ้าได้อย่างไร? รีบเล่าให้ข้าฟังเร็ว เจ้าไปพบโชคอะไรมาอีก?”

หลี่ลี่จึงเล่าเรื่องที่คิดไว้ล่วงหน้าอีกครั้ง ว่าข้าพบเสือมืดสองเขาสองตัวกำลังต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งราชาเสือ สุดท้ายทั้งคู่บาดเจ็บสาหัส ข้าจึงได้ซากเสือมาสองตัว แล้วถลกหนังเสือมาปลอมตัวเป็นราชาเสือมืด แอบโจมตีฆ่าเสือตัวอื่นๆ อีกหลายตัว

เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นคำโกหก ไม่สมเหตุสมผลเลย หากผู้ใดเลียนแบบไปล่าสัตว์ตามคำพูดของเขา คงต้องตายอย่างไม่เหลือซาก แต่หลี่ลี่ไม่สนใจหรอก ใครจะได้ซากเสือมืดสองเขาที่ต่อสู้จนบาดเจ็บทั้งคู่มาหักล้างคำพูดของเขาได้

เมื่อท่านเฒ่าเมิ่งได้ฟัง ก็เริ่มอุทานถึงโชคดีของหลี่ลี่อีกครั้ง บอกว่าการได้พบราชาเสือมืดสองตัวเช่นนี้ เป็นโชคครั้งใหญ่ แล้วจินตนาการเพิ่มเติมรายละเอียดบางอย่าง ช่วยปกปิดคำโกหกของเขา

อะไรคือคำโกหก? เพียงแค่พูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยและมั่นใจ โดยที่คนอื่นไม่สามารถพิสูจน์ได้ นั่นก็คือความจริงแล้ว หลี่ลี่ฟังคำวิเคราะห์ของท่านเฒ่าเมิ่งแล้วชูนิ้วโป้ง สรรเสริญว่าท่านเฒ่าเมิ่งฉลาดล้ำเลิศ เดาเหตุการณ์ได้ละเอียดราวกับได้เห็นกับตา

ท่านเฒ่าเมิ่งหัวเราะร่าแล้วดุว่า “พอเถอะ ในเมื่อกลับมาแล้ว รีบไปหยิบตำราวิชายาสักเล่มไปศึกษาเสีย แต่เดิมข้ายังกลัวว่าเจ้าจะไม่กลับมา ตายอยู่ที่เขาเสือคำราม แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเจ้าเด็กนี่เป็นตัวอัปมงคล ไปที่ไหนก็สร้างความวุ่นวายที่นั่น ไม่มีทางตายง่ายๆ หรอก”

หลี่ลี่หัวเราะพลางกล่าว “นั่นก็เพราะอาศัยชื่อเสียงของท่านไม่ใช่หรือ? มิเช่นนั้นที่ลานประลอง พวกศิษย์คงไม่เพียงแค่ทุบตีข้า แม้แต่อาจารย์ก็คงลงโทษข้า แต่พอได้ยินว่าข้าได้รับความชื่นชมจากท่าน ได้ติดตามท่านเรียนวิชาปรุงยา พวกเขาถึงได้ปล่อยข้าไป แต่ว่า…”

หลี่ลี่ขมวดคิ้ว

“เจ้าเด็กนี่ อย่าแสร้งทำเป็นกังวลไปหน่อยเลย พูดมาเถอะ เจ้าไปสร้างเรื่องกับใครอีกแล้ว ให้ข้าไปช่วยจัดการให้ใช่ไหม?” ท่านเฒ่าเมิ่งทำหน้าดูถูก

“ฮ่าๆ ท่านเฒ่าเข้าใจข้าจริงๆ แต่ครั้งนี้ข้าไม่ได้กังวลเรื่องศิษย์ที่เป็นศัตรูกับข้าหรอก แต่เป็น…”

หลี่ลี่เล่าเรื่องที่มหาบุรุษชือหยางเรียกพบเขาวันนี้ “แต่เดิมข้าตั้งใจจะมาขอเป็นศิษย์ของท่านในอนาคต แต่ตอนนี้มหาบุรุษชือหยางกลับมาแย่งชิง ท่านช่วยออกหน้าปฏิเสธเขาแทนข้าได้ไหม?”

สีหน้าท่านเฒ่าเมิ่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เจ้าเพียงแค่ติดตามข้า เรียนรู้วิชาปรุงยาก็พอ การรับอาจารย์หลายคนก็ไม่เป็นไร อย่าลำบากใจไปเลย”

หลี่ลี่เห็นท่าทีของท่านเฒ่าเมิ่งแล้วก็รู้ว่า มหาบุรุษผู้นี้มีสถานะสูงส่งจริงๆ ท่านเฒ่าเมิ่งเป็นเพียงผู้แข็งแกร่งระดับต่อสู้กับปีศาจ ทั้งพลังและสถานะไม่อาจเทียบกับมหาบุรุษชือหยางได้

ดูเหมือนว่าหากไม่ใช้วิธีพิเศษบางอย่าง ท่านเฒ่าเมิ่งคงไม่กล้าต่อต้านมหาบุรุษชือหยางแม้แต่น้อย

“ฮ่าๆ เมื่อท่านพูดเช่นนี้ ข้าก็วางใจแล้ว อ้อ ท่านเฒ่า ตอนนี้ท่านกำลังปรุงยาอะไรอยู่หรือ?”

พอท่านเฒ่าเมิ่งได้ยินคำว่ายา ก็เริ่มพูดไม่หยุด สอนความรู้เรื่องยาให้หลี่ลี่ พร้อมทั้งถ่ายทอดความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับยาบางอย่าง

“ยาเสริมกระดูกนี้ เจ้าอย่าดูถูกมันนะ แม้พวกเจ้าจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ดูเหมือนกระดูกจะไม่สามารถเติบโตได้เอง ต้องอาศัยการฝึกฝนให้กระดูกแข็งแรงขึ้น แต่หากกินยาเสริมกระดูกนี้ ฮ่าๆ กระดูกจะแข็งแกร่งขึ้นอีกระดับ นี่เป็นของดีทีเดียว”

หลี่ลี่รู้สึกตื่นเต้น ในหัวของเขามีสูตรยาเสริมกระดูกอยู่หลายตำรับ ไม่รู้ว่าจะสามารถเปลี่ยนสมุนไพรบางอย่างแล้วปรุงยาเสริมกระดูกได้หรือไม่ หากทำสำเร็จคุณค่าของตำราสะสมยาก็จะยิ่งใหญ่ขึ้น และหากใช้ตำรับเหล่านั้นแลกกับความช่วยเหลือจากท่านเฒ่าเมิ่ง หลิวเหมยเอ๋อร์อาจจะหลุดพ้นได้!

หลี่ลี่กลอกตาไปมา เริ่มวางแผนเอาใจท่านเฒ่าเมิ่ง