เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 91 นางฟ้าผู้ฉลาดและใจดี

บทที่ 91 นางฟ้าผู้ฉลาดและใจดี

ไม่นานเท่าดื่มน้ำชาสักถ้วย หัวหน้าผู้ดูแลตวนอวี่ชิ่งและผู้ดูแลใหญ่หูหยุนซานก็มาถึงโรงทดสอบยาพร้อมกัน เมื่อเห็นเสี่ยวหมิงวิ่งเข้าห้องน้ำไปมาและรับทราบเรื่องราวทั้งหมด สีหน้าของตวนอวี่ชิ่งก็เริ่มหม่นหมองลง

การที่ศิษย์กินยาผิดนั้นเป็นเรื่องที่อาจเล็กหรือใหญ่ก็ได้ ครั้งนี้กินยาระบายผิด แต่ถ้าครั้งหน้ากินยาพิษผิดล่ะ? ศิษย์ชั้นในคืออนาคตของสำนักหมิงเยว่ หากเกิดความผิดพลาดขึ้น ตำแหน่งของทุกคนอาจไม่ปลอดภัย โดยเฉพาะตวนอวี่ชิ่งที่เป็นหัวหน้าใหญ่ ต้องรับผิดชอบมากที่สุด จึงไม่กล้าประมาท

“หลิวเหมยเอ๋อร์ ท่านผู้อาวุโสเมิ่งแต่งตั้งเจ้าเป็นผู้ดูแลใหญ่โรงทดสอบยา แต่เจ้ากลับหยิบยาผิด ทำให้ศิษย์กินผิดจนท้องเสีย โชคดีที่เป็นแค่ยาระบาย นับว่าโชคดีมาก แต่ข้าเห็นว่าเจ้าควรฝึกฝนอีกสักระยะ เมื่อมีความสามารถแล้วค่อยมารับตำแหน่งนี้ดีกว่า มิฉะนั้นต่อไปเมื่อต้องแจกจ่ายยาให้ศิษย์ชั้นในจำนวนมาก หากเกิดข้อผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อย ก็จะยากที่จะจัดการได้” หัวหน้าผู้ดูแลตวนอวี่ชิ่งกล่าวตรงๆ

ตวนอวี่ชิ่งในฐานะหัวหน้าผู้ดูแล เรื่องใดๆ ของศิษย์ชั้นในล้วนเกี่ยวข้องกับเขา การกินยาผิดนี้ดูเหมือนเรื่องเล็ก แต่หากมองภาพรวมแล้ว แม้แต่ตวนอวี่ชิ่งเองก็ไม่กล้าประมาท ท่านผู้อาวุโสเมิ่งก็เป็นแขกผู้มีเกียรติที่เชิญมา หากเกิดเรื่องขึ้นจริง ด้วยตำแหน่งที่สูงของท่าน ท่านก็แค่เดินจากไป คนที่ต้องรับโทษก็คือตวนอวี่ชิ่งนั่นเอง

หูหยุนซานสมใจในแผนร้าย รู้สึกสบายใจ โดยที่เขาไม่ต้องออกหน้า หัวหน้าผู้ดูแลตวนอวี่ชิ่งก็ปลดตำแหน่งของหลิวเหมยเอ๋อร์เอง แต่การซ้ำเติมคนที่ล้มอยู่แล้ว จะขาดเขาได้อย่างไร?

“หลิวเหมยเอ๋อร์ เจ้ามีความรู้เรื่องยาตื้นเขิน อีกทั้งยังประมาทเลินเล่อ จึงก่อเรื่องใหญ่เช่นนี้ขึ้น โชคดีที่หัวหน้าผู้ดูแลไม่ลงโทษ เจ้าไม่สามารถรับหน้าที่สำคัญเช่นนี้ได้อีกแล้ว เจ้ายังไม่ขอบคุณหัวหน้าผู้ดูแลอีกหรือ?”

หูหยุนซานนี่ช่างตบหน้าคนแล้วยังให้สรรเสริญอีก ช่างต่ำช้านัก

หลิวเหมยเอ๋อร์กัดฟันกล่าว “ขอบคุณท่านผู้ดูแลใหญ่” น้ำตาคลอเบ้า แต่นางก็พยายามไม่ให้มันไหลออกมา

หลี่ลี่ที่อยู่ข้างๆ เห็นแล้วทนไม่ไหว แต่ก็คิดหาวิธีไม่ออก จึงได้แต่อดทน เพียงแต่แปลกใจว่าทำไมท่านผู้อาวุโสเมิ่งถึงไม่ปรากฏตัว ตามหลักแล้วท่านผู้อาวุโสเมิ่งควรมาก่อนใครทั้งหมด

หลี่ลี่รู้สึกสับสนอย่างยิ่ง

หูอี้เห็นหลิวเหมยเอ๋อร์ถูกปลดจากตำแหน่งผู้ดูแล กลับไปเป็นสาวใช้ต่ำต้อยเหมือนเดิม ก็รู้สึกสะใจ อีกทั้งเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น แม้ท่านผู้อาวุโสเมิ่งจะปกป้องนาง ก็ไม่อาจให้นางอยู่ในโรงยาได้อีก เมื่อสูญเสียการคุ้มครองจากท่านผู้อาวุโสเมิ่งแล้ว ต่อไปจะรังแกนางอย่างไรก็ได้

“หลิวเหมยเอ๋อร์ เมื่อวานเจ้าก็ประมาทเลินเล่อ ทำถาดยาหกแล้ว วันนี้ยังไม่รู้จักสำนึกผิด สุดท้ายก็ก่อความผิดใหญ่ขึ้นจนได้ใช่ไหม? ผู้หญิงอย่างเจ้านี่ สมควรต่ำต้อยไปชั่วชีวิต” หูอี้กล่าวอย่างสะใจ

เสี่ยวหมิงวิ่งกลับมาจากห้องน้ำ ก็รู้แล้วว่าหลิวเหมยเอ๋อร์ถูกลงโทษ แม้ในใจจะตำหนิหูอี้ว่าให้ยาที่แรงเกินไป แต่ก็ระบายความโกรธทั้งหมดใส่หลิวเหมยเอ๋อร์ ด่าเสียงดัง “เจ้าหญิงต่ำช้า ให้ข้ากินยาผิด ช่างเป็นนางมารจริงๆ ช่างต่ำช้า ไร้ยางอาย”

หลู่ฉางหงหัวเราะเยาะ “หน้าตาสวยเปล่าๆ น่าเสียดายที่เป็นคนโง่”

ตวนอวี่ชิ่งขมวดคิ้ว รู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้หยาบคายเกินไป แต่เสี่ยวหมิงเป็นศิษย์ผู้เสียหาย ด่าสักสองสามคำก็ไม่เป็นไร

หลี่ลี่และเยว่ชงเป็นต้น ต่างรู้ว่านี่เป็นแผนของหูอี้และพวกที่จงใจใส่ร้ายหลิวเหมยเอ๋อร์ แต่ไม่มีหลักฐาน จึงได้แต่อดกลั้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะสดใสดังขึ้น “ข้าได้ยินว่ามีศิษย์คนหนึ่งกินยาถ่ายเข้าไป จริงหรือ?”

ท่านผู้อาวุโสเมิ่งราวกับโผล่มาจากที่ไหนสักแห่ง ไม่มีใครเห็นท่านเดินมา จู่ๆ ก็ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน

หูหยุนซานรีบฟ้องก่อน “ก็คือศิษย์ชื่อเสี่ยวหมิงคนนี้ เขาถูกหลิวเหมยเอ๋อร์หญิงต่ำช้าคนนี้ทำร้าย หยิบยาผิดให้ นี่ในหมู่ศิษย์ชั้นในถือเป็นความผิดร้ายแรง แต่ศิษย์เสี่ยวหมิงใจกว้าง จึงไม่เอาความ”

ท่านผู้อาวุโสเมิ่งหัวเราะเบาๆ แล้วมองไปทาง หลิวเหมยเอ๋อร์ ด้วยสายตาประจบและเอาใจ พลางชมเชยว่า “คุณหนูหลิวผู้งดงาม ใจดี และสูงส่ง เจ้าช่างเก่งกาจนัก ถึงกับหาเสี่ยวหมิงมาทดลองยาระบาย เรื่องนี้ดียิ่งนัก เสี่ยวหมิงผู้นี้เมื่อวานกล้าลบหลู่เจ้า ไม่เคารพผู้อาวุโส ดูหมิ่นคุณหนูผู้สูงศักดิ์เช่นเจ้า สมควรตายนัก ข้าเดิมคิดจะลงโทษให้ทำงานหนัก แต่เมื่อเจ้าใจดีเช่นนี้ เพียงให้เขาทดลองยาสามวันแทนการลงโทษ ข้าก็เห็นด้วยแล้ว”

“อะไรนะ?” หูหยุนซาน รู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว ราวกับถูกตบหน้า คำพูดของท่านผู้อาวุโสเมิ่งเหมือนดาบคมกริบฟันลงบนใบหน้าของเขา

ทุกคนที่เหลือ ยกเว้นหลี่ลี่รวมถึงหลิวเหมยเอ๋อร์ ต่างอ้าปากค้าง งุนงงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

เห็นทุกคนตะลึง ท่านผู้อาวุโสเมิ่งก็เข้าไปหาหลิวเหมยเอ๋อร์อย่างประจบเอาใจ “ฮ่าๆ แต่เดิมข้าว่าจะให้ลิงไม้วิเศษกินยาระบาย เพื่อทดสอบฤทธิ์ยา แต่เจ้าใจดี กลัวจะทำร้ายร่างกายลิง ข้าก็กลุ้มใจ หาทางแก้ไม่ได้ ไม่นึกว่าเจ้าจะฉลาดนัก คิดได้ว่าให้เสี่ยวหมิงมาทดลองยาระบาย เช่นนี้ก็สมประสงค์ทุกฝ่าย แก้ปัญหาได้หมด คุณหนูหลิวเจ้าช่างทั้งฉลาด ทั้งงดงาม ทั้งใจดี ข้าชื่นชมนักแล!”

ทุกคนต่างตะลึงงัน หากหลิวเหมยเอ๋อร์ใจดี ไม่เอาลิงไม้วิเศษมาทดลอง แต่กลับเอาคน ยังเป็นศิษย์ชั้นในมาทดลอง นี่ยังเรียกว่าใจดีอีกหรือ? ทุกคนตาค้าง คิดว่าท่านผู้อาวุโสเมิ่งคงบ้าไปแล้ว อีกทั้งทำไมถึงประจบ หลิวเหมยเอ๋อร์ สาวใช้ต่ำต้อยเช่นนี้ ราวกับนางเป็นผู้สูงส่งแห่ง ขอบเขตสัจธรรม ทำให้ทุกคนงุนงงสับสน

แม้หูหยุนซานจะไม่เข้าใจเช่นกัน แต่เขาก็ก้าวออกมาพูดว่า “ท่านผู้อาวุโสเมิ่ง การให้ศิษย์กินยาผิดเช่นนี้ คงเป็นความผิดร้ายแรง ตอนนี้เสี่ยวหมิงยังวิ่งเข้าห้องน้ำไม่หยุด ผู้ฝึกตนขั้นจินตันยืนยันแล้วว่าเป็นเพราะกินยาระบายผิด ไม่ควรลงโทษ หลิวเหมยเอ๋อร์ หรือ?” หูหยุนซาน ตัดสินใจแล้วว่า ถึงจะต้องขัดใจท่านผู้อาวุโสเมิ่ง ก็ต้องไม่ปล่อย หลิวเหมยเอ๋อร์ ไปเด็ดขาด

“หลิวเหมยเอ๋อร์ ทำตามคำสั่งข้า ให้ศิษย์ผู้นี้กินยาระบาย เพื่อทดสอบฤทธิ์ยา อย่างไร? ข้าจะให้ศิษย์คนไหนกินยา กินยาอะไร ก็ต้องมาแจ้งเจ้าด้วยหรือ?” สีหน้าท่านผู้อาวุโสเมิ่งเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที พูดเสียงเย็น

“ไม่กล้า ข้าไม่กล้า แต่หากเป็นเรื่องทำร้ายร่างกายศิษย์ชั้นใน นั่นไม่ได้เด็ดขาด การเอาศิษย์ชั้นในมาทดลองยา หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้าและท่านผู้บัญชาการใหญ่ ก็ทำไม่ได้ ท่านต้วน ท่านว่าใช่หรือไม่?”

ผู้บัญชาการใหญ่ตวนอวี่ชิ่งก็พูดอะไรไม่ออก สีหน้าลำบากใจ

ท่านผู้อาวุโสเมิ่งแค่นเสียงเย็น “ฮึ เรื่องนี้เป็นคำสั่งลับจากห้องใน ให้ข้าทดลองยาบางอย่าง อย่าว่าแต่ศิษย์ชั้นใน แม้แต่ศิษย์แก่นแท้ของห้องใน ข้าก็เรียกใช้ได้”

ต่อหน้าลูกศิษย์หูหยุนซานก็ถอยไม่ได้แล้ว “หากเฒ่าพูดเช่นนี้ ก็ขอให้แสดงคำสั่งจากห้องในด้วย พูดลอยๆ ไม่มีหลักฐาน ข้าและท่านผู้บัญชาการใหญ่ก็รับคำสั่งไม่ได้”

“เรื่องลับเช่นนี้ มีเพียงผู้แข็งแกร่งและผู้สูงส่งเท่านั้นที่จะล่วงรู้ได้ เจ้าเป็นเพียงผู้ดูแลชั้นในต่ำต้อย กล้าสอดรู้ความลับ? อย่าคิดว่าข้าใช้ห้องในกดดันเจ้า รออีกไม่กี่วัน ห้องในจะมีเอกสารทางการมาแจ้งพวกเจ้าแน่” ท่านผู้อาวุโสเมิ่งพูดเสียงเย็น

กระแสสังหารกดดันมาหูหยุนซานรู้สึกหวาดกลัวทันที

ได้ยินท่านผู้อาวุโสเมิ่งพูดเช่นนั้น ผู้บัญชาการใหญ่ตวนอวี่ชิ่งก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก รีบยิ้มประจบว่า “คำพูดของท่านผู้อาวุโส พวกข้าไม่กล้าไม่ฟัง ทั้งหมดนี้เป็นความเข้าใจผิด เรื่องของโรงยา ขอให้ท่านผู้อาวุโสตัดสินใจเถิด”

สีหน้าหูหยุนซานเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำทันที ค้อมกายไม่พูดอะไร แต่ในใจด่าท่านผู้อาวุโสเมิ่งยับ

ท่านผู้อาวุโสเมิ่งจึงกลับสู่ปกติ ยิ้มพูดว่า “เช่นนี้สิถูก พวกเจ้าสองคนเป็นเพียงผู้ดูแลเล็กๆ จะรู้อะไร ตวนอวี่ชิ่งเจ้ายังดีหน่อย ส่วนผู้ดูแลคนอื่นไม่รู้อะไรเลย ยังกล้ามาขัดข้า”

ท่านผู้อาวุโสเมิ่งตบหน้าหูหยุนซานเสร็จแล้ว ก็พูดอย่างดุดัน “เมื่อครู่ศิษย์คนไหนกล้าใส่ร้ายคุณหนูหลิวผู้สูงส่งและใจดี? ตบปากตัวเองมา ไม่เช่นนั้น อย่าโทษว่าข้าไม่ไว้หน้า ข้ายังมียาพิษอีกกว่าร้อยชนิดที่ยังไม่มีคนทดลองนะ!”

หูอี้ หลูฉางหง หวังกวน เสี่ยวหมิง คัมภีร์ราตรีกระจ่างเล่ม 2-4 คน สีหน้าซีดเผือดทันที เสี่ยวหมิงรู้สึกปวดท้อง รีบวิ่งเข้าห้องน้ำอีก นับว่ารอดไป ส่วนหูอี้ หลูฉางหง หวังกวน สามคนที่เหลือ ต่างรีบตบหน้าตัวเองหลายที

ท่านผู้อาวุโสเมิ่งเห็น หลิวเหมยเอ๋อร์ มีสีหน้างุนงง ก็โกรธ ตะโกนว่า “พวกเจ้าสามคน ไม่ตั้งใจตบใช่ไหม? ดูสิ คุณหนูหลิวยังไม่ยิ้มเลย ตบให้ข้า ตบให้แรงๆ ตบจนนางยิ้ม ไม่เช่นนั้น…”

ท่านผู้อาวุโสเมิ่งเตะฉับพลัน หวังกวนก็ลอยไปไกลสิบกว่าจั้ง สลบไป