เทพยุทธ์เจ้าโลกา - บทที่ 97 โชคร้ายกลายเป็นดี

บทที่ 97 โชคร้ายกลายเป็นดี

ไม่รอให้หลิวเหมยเอ๋อร์นำทางข้างหน้า ทุกคนก็ตรงดิ่งไปยังที่พักของหลิวเหมยเอ๋อร์

ในเวลานี้ ย่าหลิวที่เคยชินกับการตื่นแต่เช้าเพื่อฝึกฝนวิชาต่อสู้ก็กลับมาที่สำนักยาสมุนไพร นางเห็นหูหยุนซานนำกลุ่มคนมุ่งตรงไปยังที่พักของหลิวเหมยเอ๋อร์ แต่ไกล นางจึงขมวดคิ้วทันที ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็พุ่งไปขวางหน้าทุกคนไว้นอกที่พัก แล้วถามอย่างโกรธเกรี้ยวใส่หูหยุนซานและคนอื่นๆ ว่า “พวกเจ้าต้องการทำอะไร?”

“ย่าหลิว เจ้าหลีกไป ท่านผู้กำกับหลิวก็อนุญาตให้พวกข้าเข้าไปค้นแล้ว เจ้าอย่าได้มาขัดขวาง” เมื่อเห็นย่าหลิวยืนขวางอยู่หน้าประตูหูหยุนซานก็แค่นเสียงเย็นชาพูดขึ้น

ย่าหลิวในตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เมื่อเห็นหลิวเหมยเอ๋อร์ พยักหน้าเบาๆ และบนใบหน้าของหลี่ลี่ก็ปรากฏรอยยิ้มบางๆ

ย่าหลิวรู้ว่าหลี่ลี่ มักจะวางแผนก่อนลงมือเสมอ จึงค่อยๆ วางใจลงบ้าง

แต่ในตอนนี้ย่าหลิวก็ยังไม่ยอมหลีกทาง แต่กลับแค่นเสียงเย็นชาพูดว่า “เมื่อคุณหนูอนุญาตแล้ว ข้าแก่ก็ไม่สะดวกจะขัดขวาง แต่การค้นหาเช่นนี้ย่อมทำให้ภายในห้องยุ่งเหยิง อาจถึงขั้นทำของแตกหักได้ ท่านผู้กำกับหูก็ควรจะชดเชยบ้างสิ!”

“เจ้าต้องการค่าชดเชยเท่าไหร่ ให้เจ้าก็ได้ ให้ข้าเข้าไปค้น” หูหยุนซานแค่นเสียงเย็นชา เขารู้ดีว่ายาสมุนไพรอยู่ในนั้นแน่นอน จึงไม่สนใจรายละเอียดเล็กน้อยเช่นนี้เลย

“หนึ่งร้อยหินวิญญาณก็พอจะชดเชยได้บ้าง!” ย่าหลิวพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้า ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

หูหยุนซานกลัวว่าเวลายิ่งนานจะยิ่งมีเรื่อง เขาได้รับข่าวว่าย่าหลิวกำลังลอบให้คนหาถุงเก็บของ เพื่อจะได้ย้ายของหนี จึงตะโกนดังๆ ว่า “ตกลงตามนั้น รีบถอยไปเสีย”ย่าหลิวหัวเราะเยาะเบาๆ แล้วถอยไปด้านข้าง

หูหยุนซานและหัวหน้าผู้ดูแลตวนอวี่ชิ่งพร้อมคนอื่นๆ เข้าไปในที่พักทั้งหมด จากนั้นหูหยุนซานโบกมือ ผู้ดูแลหญิงจากสำนักชั้นในหลายคนที่ตามหลังเขามาก็เริ่มเดินเข้าไปค้นหาในห้องทันที

หูหยุนซานยืนกอดอกด้วยรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้า ดวงตาทั้งสองจับจ้องมองผู้ดูแลหญิงเหล่านี้ค้นหา

ไม่นานผู้ดูแลหญิงที่ถูกจัดเตรียมไว้ก็เริ่มค้นตู้เสื้อผ้า รอยยิ้มบนใบหน้าของหูหยุนซานก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นทันที

หนึ่งลมหายใจ สองลมหายใจ สามลมหายใจ…

ทุกลมหายใจที่ผู้ดูแลหญิงค้นหาเพิ่มขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของหูหยุนซานก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นอีกหนึ่งส่วน

ผู้ดูแลหญิงค้นตู้เสื้อผ้าเสร็จอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หันมารายงานว่า “รายงานท่านหัวหน้าผู้ดูแลและท่านผู้ดูแลใหญ่ ไม่พบถุงเก็บของและยาลูกกลอนขอรับ” แต่ดวงตากลับจ้องมองไปที่หูหยุนซาน

เมื่อเห็นมือทั้งสองข้างที่ว่างเปล่าของผู้ดูแลหญิง สีหน้าของหูหยุนซานก็เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำอย่างฉับพลัน เขาตะโกนอย่างไม่อยากเชื่อว่า “อะไรนะ? ไม่พบเหรอ? หืม!” จากนั้นก็เบือนหน้าไปจ้องเขม็งใส่เฉินซินซือที่อยู่ข้างๆ อย่างดุดัน

ในตอนนี้สีหน้าของเฉินซินซือก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน เมื่อเห็นหูหยุนซานมองมาที่ตน เขาก็รีบวิ่งไปที่หน้าตู้เสื้อผ้าทันที

ค้นหาไปสองสามครั้ง เฉินซินซือก็ไม่สามารถหาพบได้แน่นอน สีหน้าของเขายิ่งเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นในชั่วพริบตา ปากพึมพำว่า “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ ข้าเอาไว้ตรงนี้แน่ๆ”คำพูดของเฉินซินซือแม้จะเบามาก แต่หัวหน้าผู้ดูแลต้วนอวี่ชิ่งเป็นผู้ฝึกฝนรูปลักษณ์มนุษย์ ขอบเขตรูปลักษณ์และยืนอยู่ใกล้ เสียงเบาขนาดนี้จึงไม่อาจหลุดรอดหูของเขาไปได้

สีหน้าของหัวหน้าผู้ดูแลต้วนอวี่ชิ่งก็หม่นลง ขมวดคิ้วอย่างหนัก

“เรื่องนี้แท้จริงแล้วเป็นหูหยุนซานที่สั่งการให้ใส่ร้ายหลิวเหมยเอ๋อร์ ดูเหมือนว่าจะไม่สำเร็จ แต่ยาลูกกลอนหายไป ข้าในฐานะหัวหน้าผู้ดูแลศิษย์ชั้นในย่อมต้องรับผิดชอบ ไม่มีทางเลี่ยงการลาออกเพื่อรับผิด ดูเหมือนว่าหูหยุนซาน จะใช้กลยิงนกสองตัวด้วยลูกเดียว ลงมือกับข้าด้วย ตอนนี้แม้จะจับผู้ดูแลน้อยคนนี้ได้ก็คงไม่ได้คำตอบอะไร หากหายาลูกกลอนไม่เจอ…”

คิดมาถึงตรงนี้ หัวหน้าผู้ดูแลต้วนอวี่ชิ่งก็ส่ายหน้าเบาๆ ถอนหายใจ พึมพำออกมาว่า “ฮ่า! เป็นเรื่องของโชคชะตา ดูเหมือนว่าคราวนี้เหตุการณ์ใหญ่นี้ ข้าคงหนีไม่พ้นชะตากรรมที่จะถูกปลดออกจากตำแหน่ง”

ในตอนนี้ หลี่ลี่เห็นสีหน้าของหัวหน้าผู้ดูแลต้วนอวี่ชิ่งเหมือนเถ้าถ่าน เขายิ้มน้อยๆ ก้าวไปข้างหน้าประสานมือกล่าวว่า “ท่านหัวหน้าผู้ดูแลต้วนไม่ต้องกังวล ศิษย์มีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่ง สามารถดมกลิ่นยาเพื่อค้นหาตำแหน่งของยาลูกกลอนได้ ใช้ได้ผลทุกครั้ง ในห้องนี้ไม่มียาลูกกลอนอะไรเลย”

“อะไรนะ? เจ้าสามารถค้นหาตำแหน่งของยาลูกกลอนได้จริงๆ หรือ?” หัวหน้าผู้ดูแลต้วนอวี่ชิ่งที่เดิมทีสิ้นหวังไปแล้ว ทันใดนั้น หลี่ลี่พูดเช่นนี้ เขาก็รีบก้าวไปข้างหน้าด้วยความตื่นเต้นยินดี จับข้อมือของหลี่ลี่ไว้

“กราบเรียนท่านหัวหน้าผู้ดูแล ศิษย์ยินดีลองดู” หลี่ลี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ดี! ดี! ดี! ถ้าเจ้าสามารถหายาลูกกลอนเจอ ข้าจะให้รางวัลเจ้าอย่างงาม พวกเราเริ่มค้นหาจากคลังสมบัติของศิษย์ชั้นในก่อน” พูดจบ หัวหน้าผู้ดูแลต้วนอวี่ชิ่งก็รีบจูงหลี่ลี่ เดินออกไปทันที

เมื่อหัวหน้าผู้ดูแลจากไป คนอื่นๆ ก็พากันเดินออกจากที่พักของหลิวเหมยเอ๋อร์ หูหยุนซานหน้าตาเขียวคล้ำเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

“ท่านผู้ดูแลใหญ่หู ถ้าวันนี้ไม่ได้นำหินวิญญาณมา อย่าลืมส่งคนมาส่งให้ข้าด้วยล่ะ” ย่าหลิวเห็นสีหน้าเขียวคล้ำของหูหยุนซานก็รู้สึกสะใจในใจ เห็นหูหยุนซานกำลังจะเดินไปไกล จึงอดไม่ได้ที่จะตะโกนเย้ยหยันประโยคหนึ่งกลุ่มคนจำนวนมากเดินทางมาถึงคลังสมบัติของวงในอย่างยิ่งใหญ่ หลิวเหมยเอ๋อร์แน่นอนว่าอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย แม้แต่ผู้ดูแลชุดขาวก็ติดตามมาอย่างใกล้ชิด

เมื่อมาถึงลานคลังสมบัติ ผู้ดูแลใหญ่ต้วนอวี่ชิ่งก็รีบเดินไปข้างหน้า และเปิดประตูคลังสมบัติด้วยตัวเอง

“ศิษย์หลี่ลี่รีบมาตรวจสอบดูเร็ว” ผู้ดูแลใหญ่ต้วนอวี่ชิ่งพูดอย่างร้อนรน

หลี่ลี่ไม่กล้าประมาท รีบก้าวไปข้างหน้าทันที ตามด้วยหูหยุนซานและคนอื่นๆ ที่ติดตามมาอย่างใกล้ชิด

หลี่ลี่เพิ่งเดินมาถึงประตู ก็หยุดฝีเท้าทันที สูดจมูกเบาๆ ดมกลิ่นรอบๆ จากนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ท่านผู้ดูแลใหญ่ ยาลูกกลอนนี้ไม่ได้ออกไปจากคลังสมบัตินะขอรับ!”

“อะไรนะ? เป็นไปได้อย่างไร?” หูหยุนซาน แค่นเสียงเย็นชาพูด

ผู้ดูแลใหญ่ต้วนอวี่ชิ่งก็แสดงสีหน้าสงสัยเล็กน้อย ตู้กลางนั้นเขาเคยตรวจสอบด้วยตัวเองมาก่อน

หลี่ลี่ไม่สนใจหูหยุนซาน สูดดมอีกครั้ง จากนั้นชี้ไปที่กองอาวุธวิเศษที่กองรวมกันอยู่ แล้วพูดอย่างมั่นใจว่า “ยาลูกกลอนอยู่ตรงนั้น”

“หลี่ลี่ถ้าเจ้ากล้าพูดจาเหลวไหล ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นดี” หูหยุนซานแค่นเสียงเย็นชา ทันใดนั้นก็โบกมือสั่งให้ผู้ดูแลน้อยด้านหลังเดินหน้าไปค้นหา

“พวกเจ้าถอยไปให้หมด ห้ามใครเข้ามา” ผู้ดูแลใหญ่ต้วนอวี่ชิ่งขวางประตูไว้ มองไปที่หูหยุนซานอย่างเย็นชา ที่ไหนเลยจะยอมให้เขาได้สัมผัสกับยาลูกกลอนนี้ แค่นเสียงหนึ่งที จากนั้นเขาก็รีบเดินไปที่ชั้นวางอาวุธวิเศษด้วยตัวเองเมื่อเข้าใกล้ชั้นวางอาวุธ หัวหน้าผู้ดูแลตวนอวี่ชิ่งก็เห็นเงาสีเทาจางๆ จึงรีบเร่งฝีเท้า และพบถุงเก็บของอยู่ท่ามกลางกองอาวุธ

โดยไม่รีรอ หัวหน้าผู้ดูแลตวนอวี่ชิ่งรีบนำสิ่งของทั้งหมดออกจากถุงเก็บของทันที

ขวดยาลูกแล้วลูกเล่าปรากฏต่อสายตา บนนั้นยังมีตราประทับของสำนักยาชัดเจน นี่คือยาที่จัดส่งมาในครั้งนี้นั่นเอง

หัวหน้าผู้ดูแลตวนอวี่ชิ่งดีใจยิ่งนัก หัวเราะร่าพลางเก็บยาไว้ แล้วซุกถุงเก็บของไว้ในอก ก่อนจะก้าวยาวๆ เดินออกไป

เมื่อเห็นถุงเก็บของและขวดยาที่มีตราประทับเหล่านั้น หูหยุนซานก็ชะงักงัน ตะลึงราวกับไก่ไม้ ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด เกือบจะเป็นลม

“เป็นไปไม่ได้ นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?” หูหยุนซานไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลย

ด้วยวรยุทธ์ ขอบเขตรูปลักษณ์ระดับสัตว์วิเศษ อีกทั้งยังเป็นผู้ดูแลใหญ่ฝ่ายในของสำนักหมิงเยว่ หูหยุนซานนับว่าเป็นผู้มากประสบการณ์ ท่องไปทั่วทุกหนแห่ง ไม่มีเรื่องแปลกประหลาดใดที่ไม่เคยพบ แต่กลับไม่เคยพบเรื่องประหลาดเช่นนี้มาก่อน

ครั้งแรกที่พบหลี่ลี่ หลี่ลี่อาศัยวรยุทธ์ขอบเขตปราณ ระดับหกสู้กับหูอี้ผู้มีวรยุทธ์ ขอบเขตพลังได้อย่างสูสี

ครั้งที่สองสำนักระดับสูงมาสู่ขอหลิวเหมยเอ๋อร์ เรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว แต่กลับมีการพนันขันต่อขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หลี่ลี่กลับสามารถบรรลุถึงขอบเขตปราณ ได้อย่างน่าอัศจรรย์ภายในสิบห้าวัน ไม่เพียงช่วยเหลือ หลิวเหมยเอ๋อร์ แต่ยังทำให้ตนเองต้องอับอายขายหน้า

บัดนี้ เรื่องนี้ข้าวางแผนเองกับมือ ทุกขั้นตอนรัดกุมอย่างยิ่ง แต่กลับกลายเป็นเช่นนี้อย่างน่าประหลาด ทำไมทุกเรื่องที่เกี่ยวกับ หลี่ลี่ถึงได้พลิกผันอย่างน่าอัศจรรย์เช่นนี้? หรือว่าเขาเป็นปีศาจ? มีเวทมนตร์วิเศษ? หูหยุนซาน ยิ่งคิดยิ่งโกรธแค้น ยิ่งคิดความเกลียดชังที่มีต่อหลี่ลี่ก็ยิ่งลึกล้ำ อยากจะกลืนกินนางทั้งเป็นเสียตอนนี้

“ศิษย์หลี่ลี่ดีมาก ดีมาก ครั้งนี้เจ้าได้สร้างความดีความชอบอันยิ่งใหญ่อีกครั้ง ต้องให้รางวัลอย่างงาม” ยาวิเศษที่สูญหายไปได้กลับคืนมา ตำแหน่งหัวหน้าผู้ดูแลของต้วนอวี่ชิ่งก็ได้กลับคืนมาเช่นกัน ทำให้เขาตื่นเต้นไม่หาย

“มานี่ ให้รางวัลหลี่ลี่สามร้อย ไม่สิ ห้าร้อยหินวิญญาณ สอง… สามเม็ดยาเสริมพลัง เพิ่มเงินเดือนเป็นสองเท่า ยาประจำปีก็เพิ่มเป็นสองเท่าด้วย” หัวหน้าผู้ดูแลไม่ปิดบังความตื่นเต้นของตนเองแม้แต่น้อย

โครม!

รางวัลนี้ทำให้บรรดาผู้ดูแลและคนรับใช้ด้านล่างตื่นตะลึงทันที แม้แต่ผู้ดูแลไป๋ก็ยังรู้สึกตกใจเล็กน้อย

ห้าร้อยหินวิญญาณ นี่เป็นเงินเดือนเกือบสองปีของศิษย์ภายในทั่วไป หลี่ลี่เองก็เป็นศิษย์อัจฉริยะ เงินเดือนและยาประจำปีก็สูงกว่าศิษย์ทั่วไปอยู่แล้ว บัดนี้เพิ่มเป็นสองเท่า สูงกว่าเงินเดือนของผู้ดูแลบางคนเสียอีก

ไม่เพียงเท่านั้น สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงที่สุดคือยาเสริมพลัง

วัตถุดิบในการปรุงยาเสริมพลังนั้นแพงมาก แม้แต่สำนักยา แต่ละปีก็ปรุงได้เพียงสองสามเตาเท่านั้น สามสี่ร้อยเม็ด ศิษย์ภายในเกือบพันคน ศิษย์ทั่วไปสามห้าปีได้กินสักเม็ดก็ต้องขอบคุณฟ้าดินแล้ว แม้แต่ผู้ดูแลเหล่านี้ สองสามปีก็ไม่แน่ว่าจะได้สักเม็ด หลี่ลี่ได้รับถึงสามเม็ดในคราวเดียว นี่เป็นครั้งแรกที่มีรางวัลใหญ่ขนาดนี้ในหมู่ศิษย์ภายใน

หลี่ลี่ก็ดีใจ จากนั้นก้าวไปข้างหน้าประสานมือขอบคุณ แต่เมื่อเห็นสีหน้ายินดีของหัวหน้าผู้ดูแลต้วนอวี่ชิ่งไม่ลดลง หลี่ลี่จึงกล่าวอีกครั้ง “ท่านหัวหน้าผู้ดูแล เรื่องยาวิเศษนี้ได้กระจ่างแล้ว ท่านผู้ดูแลใหญ่หลิวถูกใส่ร้ายอย่างไม่เป็นธรรม การชดเชยที่ท่านผู้ดูแลใหญ่หูสัญญาไว้จะได้รับการปฏิบัติหรือไม่?”

“ปฏิบัติ แน่นอนต้องปฏิบัติ ไม่เพียงแต่ปฏิบัติ แต่ยังต้องเพิ่มเป็นสองเท่า นี่จึงจะชดเชยความเข้าใจผิดต่อท่านผู้ดูแลใหญ่หลิวได้ ต่อไปหากท่านผู้ดูแลใหญ่หลิวมีความต้องการใด เพียงแค่ส่งคนมาหาข้า ข้าจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่แน่นอน” หัวหน้าผู้ดูแลต้วนอวี่ชิ่งหัวเราะร่า ตอนนี้เขาได้หันหลังให้กับหูหยุนซานอย่างสิ้นเชิงแล้วตัดสินใจหันไปเข้าข้างหลี่ลี่ และท่านผู้อาวุโสเมิ่งอย่างเด็ดขาดในเหตุการณ์ครั้งนี้ หากยาลูกกลอนไม่ได้ถูกพบในคลังสมบัติ ตัวเขา ต้วนอวี่ชิง ก็คงจะทำความผิดร้ายแรง และจะต้องสูญเสียตำแหน่งอย่างแน่นอน

หลิวเหมยเอ๋อร์รีบคำนับขอบคุณทันที จากนั้นกลุ่มคนก็จากไปจากคลังสมบัติภายในอย่างมีความสุข ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีใครแม้แต่จะเหลือบมองหูหยุนซานสักแวบเดียว

หลังจากหลี่ลี่และคนอื่นๆ จากไปครู่หนึ่ง หูหยุนซานจึงได้สติกลับมา ในชั่วพริบตาเขาดูเหมือนจะแก่ลงไปสิบกว่าปี แต่แววตากลับยิ่งเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย เปล่งประกายวาววับน่าสะพรึงกลัว

เฉินซินซือยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ หูหยุนซานตลอด บัดนี้เมื่อเห็นประกายเย็นเยียบในดวงตาของหูหยุนซานก็ตกใจจนขาอ่อน ทรุดตัวลงคุกเข่าพร้อมเสียงดังตุ้บ รีบอธิบายอย่างร้อนรน “ท่านผู้ดูแลใหญ่ ข้าจริงๆ ข้าเอายาลูกกลอนไปวางไว้ในห้องของหลิวเหมยเอ๋อร์จริงๆ นะขอรับ!”

โครม!

หูหยุนซานสีหน้าเย็นชา โกรธจัดจนเตะเฉินซินซือกระเด็นไป ด่าอย่างเดือดดาล “เจ้าไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์! ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าทำลายแผนการของข้า”

จากนั้นหูหยุนซานหันไปมองประตูลานคลังสมบัติภายใน