เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ - ตอนที่ 602 ส่วนเสริมของเจวี้ยนหร่าน 2

“ไม่ได้ จะเป็นไปได้ยังไง คุณฟใงผิดแล้ว” เมื่อกี้ตอนที่ คณบดีเจียงเห็นคนของสถาบันวิจัยคอมพิวเตอรแก็รู้สึกใจเต้น

ตอนที่เขาเป็นผู้อํานวยการอยู่ที่มหาวิทยาลัยเมืองหลวง ก็เคยผ่านประสบการณแถูกแผนกวิชาคณิตศาสตรแแย่งชิงฉินห ร่านมาแล้วหลายครั้ง ต่อมาแม้ว่าเผชิญหน้ากับสถานการณแ การถูกตระกูลเฉิงแย่งชิงตัวอย่างยากลําบากจนอยู่ไม่สุข ตอนนี้คณบดีเจียงก็เคยชินกับมันแล้ว

ได้ยินคําพูดของคนแผนกวิชาคอมพิวเตอรแ เขาจึงพูด ตามตรง

“งั้นเหรอ…” คนของแผนกวิชาคอมพิวเตอรแสงสัย เล็กน้อย

คณบดีเจียงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

“เอาเถอะ” ในที่สุดคนของแผนกวิชาคอมพิวเตอรแก็ละ สายตากลับด้วยใบหน้าเสียใจ

หลังจากรอให้ศัตรูจากไป คณบดีเจียงจึงหันตัวกลับมา มองนักวิจัยคนเก่าแก่แล้วอุทานอย่างเหนื่อยใจ “ถ้าเธอจะ จากไปจริงๆ สถาบันวิจัยของพวกเราจะไม่มีที่ให้หลั่งน้ําตา”

นักวิจัยเก่าแก่ขมวดคิ้ว เขาหันหน้ามามองคณบดีเจียง “พวกเขาหมายความว่าอย่างไร…”

ในจิตใต้สํานึกของเขาคิดว่าการมาถึงตําแหน่งนี้ของคน อายุน้อยอย่างฉินหร่านเป็นการทรยศพระเจ้าและไม่คิดว่า เธอจะออกจากแผนกวิชาคอมพิวเตอรแมาได้อย่างง่ายดาย

“เรื่องของเธอบนอินเทอรแเน็ตไม่ใช่ความลับอะไรอีก ต่อไปแล้ว หร่านหร่านคือหัวหน้าคณะวิศวกรของสกุลฉิน สถาบันวิจัยคอมพิวเตอรแยกให้เธอเป็นสมบัติล้ําค่า” นัก

วิชาการเลี่ยวมองอีกฝุาย “สองวันก่อนฉันยังได้รับโทรศัพทแ จากหัวหน้าสาขาดนตรีมหาวิทยาลัยเมืองหลวง เขาจู้จี้ฉันอยู่ ห้านาที แน่นอนว่าถ้าคุณไม่ชอบใจ สองวันก่อนสถาบันวิจัย ฟิสิกสแรัฐ M ก็ยังหวังให้ฉินหร่านไปรัฐ M”

หัวหน้าสาขาดนตรีของมหาวิทยาลัยเมืองหลวงคือผู้คลั่ง ไคล้ดนตรีที่มีชื่อเสียง

ทุกคนต่างรู้จัก

ชื่อเสียงของฉินหร่านและเจียงซานอี้ยิ่งใหญ่กึกก้องใน ผู้คนของอุตสาหกรรมดนตรี หัวหน้าสาขาดนตรีของ มหาวิทยาลัยเมืองหลวงคิดว่าเธอคือผู้มีฝีมือโดยกําเนิด

เมื่อนักวิจัยเก่าแก่ผู้ไม่รับฟใงภายนอกฟใงจบ “…”

เขาไม่ได้ร่วมมือกับฉินหร่าน แม้จะเคยได้ยินแต่ละ เกียรติประวัติของฉินหร่าน เขาก็คิดเสมอว่าเกียรติประวัติ เหล่านี้มีส่วนที่เกินจริง

ตั้งแต่นั้นมา คนของสถาบันวิจัยต่างรู้ว่าฉินหร่านเป็นคน ที่ถูกผู้คนหมายปอง ผู้คนภายนอกจํานวนนับไม่ถ้วน หวาดกลัวในสมบัติชิ้นเอกแห่งสถาบันวิจัยฟิสิกสแของพวกเขา ทั้งในและนอกถึงแม้ว่านักวิจัยหัวโบราณคนนั้นจะไม่เงียบ แต่ ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

เดิมทีเพราะปใญหาของตระกูลสวี ปใญหาทั้งภายในและ ภายนอกของสถาบันวิจัยจึงมีมากมาย กระนั้นผลงานชื่อเสียง ของฉินหร่านก็ไม่สะเทือนถึงคนรุ่นเก่า

ตอนนี้ทุกอย่างพร้อมเพรียง

**

ห้องปฏิบัติการ

เฉิงเจวี้ยนพิงกําแพงพลิกเปิดวรรณกรรมพลางเงยหน้า มองฉินหร่านเป็นครั้งคราว วันนี้ฉินหร่านขี้เกียจไปเปลี่ยน เสื้อคลุมปูองกันรังสีที่ห้องรับรอง และกําลังยืนชี้แนะการ ทดลองอยู่ด้านข้างพวกหนานฮุ่ยเหยา

เฉิงเจวี้ยนมองดูแล้วละสายตากลับไปพลิกเปิด วรรณกรรมต่อ

ส่วนบนของวรรณกรรมเล่มนี้ก่อนหน้านี้ฉินหร่านเคย นํามาให้เขาดู

ตอนนี้กําลังอ่านส่วนล่างต่อ และเฉิงเจวี้ยนยังพบ รายละเอียดยิบย่อยมากมาย…

ในปีที่ 76ของปฏิทินหยวน สถาบันวิจัยห้อง 1 พ่ายแพ้ ต่อการเกิดปฏิกิริยานิวเคลียรแ มีผู้บาดเจ็บ 3 เสียชีวิต 0…

ในตอนแรกหนิงเอ่อรแอยากไปที่สถาบันวิจัยรัฐ M แต่ ท้ายที่สุดกลับถูกขับไล่ออกจากเมืองหลวงเพราะความ ล้มเหลวของห้องปฏิบัติการจนก่อให้เกิดเหตุการณแระเบิด ใน เหตุการณแระเบิดครั้งนั้นคอของฟใงเจิ้นปใ๋วได้รับบาดเจ็บ

ไม่มีร่องรอยของเรื่องราวในปีนั้น แต่วิธีการระเบิดนี้…

นิ้วของเฉิงเจวี้ยนแตะที่หน้าหนังสือ ชัดเจนมากว่าเป็น ฝีมือของตระกูลหยาง

หนิงเอ่อรแทิ้งทฤษฎีของเครื่องปฏิกรณแนิวเคลียรแไว้ที่ชั้น ใต้ดินที่ 3 ของห้องปฏิบัติการฟิสิกสแ น่าจะตั้งแต่ตอนนั้นที่ เขาพบโลหะที่ยับยั้งพลังงานเครื่องปฏิกรณแนิวเคลียรแ เพียงแต่เขาทําการทดลองนี้ไม่สําเร็จ

วิธีการของตระกูลหยางชั่วช้า หนิงเอ่อรแก็น่าจะรู้ผลลัพธแ ที่ตามมาของตระกูลหยาง

อารยธรรมหลุมอุกกาบาตที่เกินกว่าโลกใบนี้หลายร้อยปี ตระกูลหยางคิดไม่ถึงว่าหนิงเอ่อรแมองผ่านชั้นอะตอมไปได้ นานแล้ว

เฉิงเจวี้ยนกําลังครุ่นคิด ฉินหร่านก็กลับมาแล้ว

เธอบีบข้อมือแล้วยื่นรายงานฉบับใหม่ในมือให้เฉิงเจวี้ยน

เฉิงเจวี้ยนวางหนังสือในมือกลับเข้าที่ชั้นแล้วรับรายงาน มา “เหนื่อยแล้วเหรอ”

“ได้อยู่” ฉินหร่านตอบ

มือข้างหนึ่งของเฉิงเจวี้ยนถือรายงานแต่ไม่เปิด มืออีก ข้างจับเธอไว้แล้วครุ่นคิด “พวกพ่อบ้านตระกูลฉินชอบอะไร”

“พ่อบ้านตระกูลฉิน?” ฉินหร่านกดลิฟตแ ได้ยินดังนั้นเธอ นิ่งไป แล้วจึงพยายามเอ่ย “ไม่ค่อยแน่ใจ ท่องเว็บ อินเทอรแเน็ตมั้ง”

ตั้งแต่หลังจากรายการของเธอและฉินซิวเฉิน พ่อบ้าน ตระกูลฉินก็ชอบสวมแว่นสายตาท่องเว็บและกลายเป็น หัวหน้าสโมสรแฟนคลับของเธอ

ฉินหลิงเป็นคนบอกเธอเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้

เฉิงเจวี้ยนครุ่นคิด “คุณอาของเธอล่ะ”

เขาหมายถึงฉินซิวเฉิน

เฉิงเจวี้ยนไม่ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกับฉินซิวเฉินและ พ่อบ้านตระกูลฉินมากมาย ทั่วทั้งตระกูลฉิน เขาค่อนข้าง คุ้นเคยกับฉินฮั่นชิวและฉินหลิงมากกว่า

“ละคร” ลิฟตแมาถึงแล้ว ทั้งสองคนเดินเข้าไป ฉินหร่าน ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจแล้วเอียงหน้ามองเขา “คุณถามถึง เรื่องพวกนี้ทําไม”

“คุณผู้หญิง” เฉิงเจวี้ยนเหลือบมองเธอแล้วตอบเชื่องช้า “เธอลืมแล้วเหรอว่าวันต่อไปต้องกลับตระกูลฉิน”

ฉินหร่านขมวดคิ้ว แต่งงานทั้งทีลําบากขนาดนี้เลยเหรอ

**

สองวันต่อมา

ตระกูลฉิน

สองวันนี้ถังจวินเอาแต่อยู่ที่ตระกูลฉินไม่ไปไหน เขาจะ ไปถ้าหากฉินหลิงจะไปด้วย

“ฮั่นชิวล่ะ” ถังจวินนั่งอยู่ในห้องโถงกับพวกฉินซิวเฉิน มองออกไปนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราวรอฉินหร่านและเฉิง เจวี้ยน

ถังจวินมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นฉินฮั่นชิว

พ่อบ้านตระกูลฉินยืนอยู่ข้างฉินซิวเฉิน ใบหน้าสับสนเต็ม ขั้น “…นายน้อยสองเขาไปซื้อผักแล้ว”

5 โมงเช้าฉินฮั่นชิวเข้ามาให้คนรับใช้ขับรถออกไป เห็น เขาบอกว่าอยากไปตลาดผักด้วยตนเองเพื่อซื้อวัตถุดิบที่สด ใหม่ที่สุดมา

แต่พ่อครัวตระกูลฉินมีวัตถุดิบทั้งหมดแล้ว

อันที่จริงพ่อบ้านตระกูลฉินไม่เห็นด้วยกับการที่ฉินฮั่นชิ วออกไปซื้อผัก

“ซื้อผัก?” ท่านหลี่ที่อยู่ข้างถังจวินตะลึง

ท่านหลี่ตามติดถังจวินมาหลายปี ที่งานเลี้ยงวิวาหแสาม วันก่อนเป็นครั้งแรกที่เขาเผชิญหน้ากับนายใหญ่มากมาย ขนาดนั้น อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ลําพังแค่แมทธิวคนเดียวก็ เพียงพอที่จะทําให้ท่านหลี่ขาอ่อน

ตกใจยิ่งกว่าตอนที่รู้ว่าฉินหร่านเป็นคนภายในของอวิ๋นก วงกรุ฿ปเสียอีก

เพิ่งได้สติกลับมาเมื่อสองวันนี้เอง พอจะรู้สถานะของ ตระกูลฉินที่เมืองหลวงแล้ว…

ตอนนี้ที่ได้ยินว่าฉินฮั่นชิวที่เป็นผู้นําตระกูลคนปใจจุบัน ของตระกูลฉินไปซื้อผัก ท่านหลี่ประหลาดใจจริงๆ

“พี่ชายสองเขามีงานอดิเรกเช่นนี้อยู่แล้ว” ฉินซิวเฉิน หัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ เขามองพ่อบ้านตระกูลฉิน “พ่อบ้าน รอพี่ชายสองกลับมา คุณไม่ต้องว่าเขาหรอก ตอนนี้เขาไม่ทํา ตัวเป็นคนงานแล้ว ถ้าคุณยังไปกีดกันงานอดิเรกนี้ของเขาอีก ก็จะใจร้ายเกินไปแล้ว”

พ่อบ้านตระกูลฉินพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ “ก็จริง”

ระหว่างที่ทุกคนกําลังพูดคุย ฉินฮั่นชิวกลับมาแล้ว

เขาไม่ได้กลับมาคนเดียว ด้านข้างยังมีร่างสูงใหญ่อีกคน อยู่ด้วย เป็นชาวต่างชาติที่ดูแล้วอายุเยอะกว่าฉินฮั่นชิวไม่ มาก

“รุ่นพี่เคน คุณนั่งลงก่อน ใช่แล้ว คุณมีอะไรที่ทานไม่ได้ ไหม” ฉินฮั่นชิวทักทายพลางเชิญให้นั่ง

เขาถือวัตถุดิบไปไว้ที่ห้องครัวก่อนแล้วจึงให้คนนําผ้ากัน เปื้อนมา

พวกฉินซิวเฉินและถังจวินคิดไม่ถึงว่าฉินฮั่นชิวจะออกไป ข้างนอกแล้วพาเพื่อนมาด้วย “น้องที่สอง ท่านนี้คือ…”

“ซิวเฉิน นี่คือเสี่ยวเคน เพื่อนในงานเลี้ยงวิวาหแของเสี่ยว เฉิง” ฉินฮั่นชิวยิ้มแนะนําให้พวกฉินซิวเฉินและถังจวิน “เมื่อ กี้ตอนที่ฉันซื้อผักเจอเขาพอดี เขาก็กําลังอยากซื้อที่พัก

ปใกหลักอยู่ที่เมืองหลวงพอดี ฉันเลยเชิญเขามากินข้าวที่บ้าน ของพวกเรา”

ฉินฮั่นชิวพูด พี่เคนท่านนี้จึงเงยหน้าขึ้น

คนมากมายในงานเลี้ยงวิวาหแ

พวกถังจวินและฉินซิวเฉินนั่งอยู่โต฿ะหลัก พวกฉินฮั่นชิว เฉิงเจวี้ยนและเฉิงเวินหรู จิ้งจิ่ว อยู่ด้านหลังต่อกันไปถังจวิน ไม่ได้ร่วมโต฿ะกับคนเป็นร้อยในงาน เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะรู้จัก ทุกคน

เหมือนกันกับท่านหลี่ สายตาของเขาเอาแต่จับจ้องไปที่ พวกแมทธิวและจระเข้ยักษแ จากนั้นก็เฉิงเจวี้ยนและฉินหร่าน

เดาว่าที่นั่งตอนนั้นรุ่นพี่เคนท่านนี้จะไม่ได้อยู่ข้างหน้า มากนัก ความสนใจของถังจวินอยู่ที่เฉิงเจวี้ยนและฉินหร่าน จึงไม่เห็น

รุ่นพี่เคนท่านนี้สําหรับฉินฮั่นชิวแล้ว ถังจวินคิดว่าเขาดู ท่าทีคุ้นเคย แต่ก็ไม่รู้ว่าคุ้นเคยตรงไหน

“เสี่ยวเคน คุณดื่มชาก่อน พวกเสี่ยวเฉิงกับหร่านหร่าน ใกล้ถึงแล้ว” ถามความชอบของพี่เคนเรียบร้อย ฉินฮั่นชิวจึง ไปห้องครัวด้วยความปีติ

แม้จะไม่คิดเลยว่าฉินฮั่นชิวจะพาพี่เคนกลับมาด้วย แต่ ฉินซิวเฉินและพ่อบ้านตระกูลฉินต่างก็ทักทายกันอย่างสุภาพ มาก

“คุณเคน ฉันคือคุณอาคนที่หกของหร่านหร่าน ฉินซิว เฉิน” ฉินซิวเฉินแนะนําคนในห้องโถงให้รุ่นพี่เคน “เมื่อกี้ได้ ยินพี่ชายที่สองของฉันบอกว่า คุณอยากปใกหลักที่เมืองหลวง เหรอ”

“ใช่แล้ว” รุ่นพี่เคนพูดภาษาจีนกลางได้ไม่ค่อยชํานาญ นัก “ที่เมืองหลวงผู้คนและทัศนียภาพโดดเด่น เหมาะแก่การ ปใกหลัก”

“คุณเคน ดีแล้วที่คุณชอบเมืองหลวงของพวกเรา” พ่อบ้านตระกูลฉินรินชาอีกถ้วยให้พี่เคนแล้วยิ้มเต็มที่ “ถ้า หากคุณไม่รังเกียจ ฉันจะพาคุณไปสํารวจเมืองหลวง ช่วยคุณ เลือกที่อยู่ดีๆ สักที่”

พ่อบ้านตระกูลฉินคิดว่าฉินหร่านและเฉิงเจวี้ยน ทั้งสอง คนนี้จะไม่สามารถดูแลคุณเคนที่น่าสงสารท่านนี้ได้ใน ระยะเวลาสั้นๆ

“แน่นอน ต้องขอบคุณพ่อบ้านตระกูลฉิน” ดวงตาของ คุณเคนเป็นประกาย

ทั้งสองคนกําลังพูดคุยกันอยู่ ท่านหลี่ที่อยู่ข้างถังจวินมอง คุณเคน เขาสบตากับถังจวิน ท้ายที่สุดถังจวินจึงถามขึ้น “คุณ เคน ขอถามชื่อจริงของคุณหน่อย…”

“เคนเน็ธ” เสี่ยวเคนกําลังพูดคุยความต้องการของตน กับพ่อบ้านตระกูลฉินอย่างมีความสุข ได้ยินถังจวินถาม เขา จึงตอบกลับไป

ปึง

เท้าของท่านหลี่ลื่นลง

เขามองถังจวินอย่างว่างเปล่า…

ครอบครัวของหลานชายท่านเป็นพวกแปลกประหลาด แบบไหนกัน ถึงได้เรียกนายท่านมาเฟียของรัฐ F ว่า…เสี่ยว เสี่ยวเคน

ด้านนอก เฉิงเจวี้ยนและฉินหร่านพกของขวัญกลับมา หนึ่งคันรถ