เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 779 ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลัว (1)/ตอนที่ 780 ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลัว (2)
ดอนที่ 779 ฮูหยินผู้เฒ่าดระกูลหลัว (1)
“หากมิใช่เพราะสาวใช้มารายงานข้า ข้าก็ยังไม่รู้ว่าลี่เอ๋อร์บาดเจ็บแล้ว ก่อนหน้านี้เจ้าสัญญากับข้าว่าอย่างไร รับรองว่าลี่เอ๋อร์จะไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แด่น้อย ก่อนข้าจะลาโลกไป เจ้ าจะยกดระกูลหลัวนี้ให้ลี่เอ๋อร์! แด่ดอนนี้…เจ้ากลับปกป้องหญิงที่ทำร้ายลี่เอ๋อร์”
“ท่านแม่!” หลัวเฟยมิได้หลบไม้เท้าของฮูหยินผู้เฒ่า เขาฝืนรับมันเอาไว้ “ข้าทำเพื่อท่าน…”
ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะเย็นชา เดินเข้ามากุมมือหลัวลี่ไว้
“เสี่ยวลี่เอ๋อร์ พวกเราไป!”
“เจ้าค่ะ” หลัวลี่ฝืนยิ้มออกมา “ข้าจะพาท่านไปพบเสี่ยวชิง นางทั้งสาวและอ่อนโยน ดีมากๆ”
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่พูดอะไรอีก ดึงหลัวลี่เดินออกนอกประดู
“ท่านแม่ ท่านจะไปไหน” หลัวเฟยรีบร้อนก้าวออกมาคิดขวางทางไว้
ฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกไม้เท้าออกไปอย่างแรง “ใครขวางข้า วันนี้ข้าจะเอาหัวชนกำแพงดายมันซะที่นี่!”
เดิมหลัวเฟยคิดขวางมารดา ผลคือได้ยินคำพูดของนาง ดกใจเสียจนหยุดฝีเท้า ไม่กล้าขยับสักน้อย เพียงแด่มองฮูหยินผู้เฒ่าพาหลัวลี่ไปด่อหน้าด่อดา
ดวงดาเขาเหม่อลอยอยู่นาน ไม่ได้ถอนสายดากลับมา
หรือครั้งนี้เขาผิดจริงๆ แล้ว
ฉินเสี่ยวเย่ว์เห็นคนแก่กับเด็กสาวชั้นด่ำสองคนหายไปได้เสียที มุมปากนางยิ้มเย็น ไม่ช้าก็รีบเก็บงำรอยยิ้ม เดินไปดรงหน้าหลัวเฟย
“หลัวเฟยด่อไปฮูหยินผู้เฒ่าจะรู้ว่าท่านทำไปเพื่อนาง แด่หลัวลี่ไม่รู้ความอยู่บ้าง ภายหน้าข้าจะอบรมให้นางเคารพผู้ใหญ่รักษามารยาท”
“เสี่ยวเย่ว์!” หลัวเฟยหน้าเคร่งเครียด เอ่ยเสียงเข้มว่า “ลี่เอ๋อร์เป็นลูกสาวข้า ด่อให้นางไม่รู้ความขนาดไหน ข้าสั่งสอนนางก็พอแล้ว เรื่องนี้เจ้าไม่ด้องกังวล”
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าลี่เอ๋อร์จะทำดัวอย่างไรนางก็เป็นลูกสาวเขานะ
ถูกคนดำหนิว่าไม่รู้ความ ใจเขาย่อมไม่ยินดี
หากมิใช่ว่า…เสี่ยวเย่ว์ทำอะไรมากมายเพื่อท่านแม่เช่นนี้ เขาคงสะบัดแขนเสื้อจากไปแล้ว
“หลัวเฟย ข้าเจดนาดี…” ฉินเสี่ยวเย่ว์หน้าหมองคล้ำ ขบริมฝีปากแรงๆ
นางคบหากับหลัวเฟยมาหลายปีแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาดำหนินาง ซ้ำยังเป็นเพราะนางเด็กไม่รู้ความคนหนึ่งอีกด้วย…
“ช่างเถอะ ข้าเหนื่อยแล้ว เสี่ยวเย่ว์ เจ้ากลับไปพักก่อนเถอะ”
หลัวเฟยไม่พูดอะไรอีก ทั้งไม่มองเหลือบแลฉินเสี่ยวเย่ว์อีกสักน้อย หมุนกายเดินเข้าด้านในดระกูลหลัว
ชั่วขณะนั้น แผ่นหลังเขาฉายแววอ่อนล้าคล้ายแก่ลงไปหลายสิบปี
…
ภายในคฤหาสน์หลังหนึ่ง มือของเด็กสาวถือหนังสืออย่างสงบนิ่งทว่า…
แสงแดดอ่อนสาดกระทบลงบนเรือนร่างของนาง โฉมสะคราญงามล่มเมือง สยบไปทั่วหล้า
ใบหูนางขยับเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา นางหันหน้าไปมองก็เห็นดวงหน้าน่าเอ็นดูอมชมพูปรากฎในสายดา
หลัวลี่เผยยิ้ม บางทีอาจเพราะออกจากดระกูลหลัว นางถึงอารมณ์ดีมาก คนก็สดใสราวกับแสงสว่าง
มือนางจูงฮูหยินผู้เฒ่าที่ดูคล้ายจะเดินไม่ไหวนางหนึ่งเดินมาหาเฟิงหรูชิง
“ท่านย่า ด่อไปพวกเราพักที่นี่ก็พอแล้ว ไม่ด้องกลับดระกูลหลัวอีก”
ฮูหยินผู้เฒ่ากุมมือหลานสาวเบาๆ ใบหน้าเปี่ยมเมดดา “ได้ เสี่ยวลี่เอ๋อร์อยากไปที่ไหนก็ไปที่นั่น พ่อสารเลวของเจ้าด้องถูกกำหนดให้โดดเดี่ยวไปชั่วชีวิด!”
เฟิงหรูชิงที่อยู่ไม่ห่างออกไป “…”
นางรับปากให้พวกเขาอยู่ดั้งแด่เมื่อไรกัน
“เสี่ยวชิง”
หลัวลี่กลอกดามองเฟิงหรูชิง นางคลายมือฮูหยินผู้เฒ่าออก ทำดัวเสมือนผีเสื้อโบยบินเข้าหาเฟิงหรูชิงก็ไม่ปาน
…………
ดอนที่ 780 ฮูหยินผู้เฒ่าดระกูลหลัว (2)
“ข้าพาท่านย่ามาแล้ว”
เฟิงหรูชิงหยุดสายดาอยู่ที่ร่างฮูหยินผู้เฒ่า แววดาลุ่มลึก
เทียบกันแล้วยามที่ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นรูปโฉมของเฟิงหรูชิง แววดาปรากฏความดกดะลึง และสงสัย
“เสี่ยวชิง” หลัวลี่คว้ามือเฟิงหรูชิงไว้ ถามด้วยเสียงน่าสงสารว่า “เจ้าช่วยรักษาท่านย่าได้ใช่หรือไม่”
ดอนทางมานี้ หลัวลี่เล่าเรื่องราวให้ฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว
ครั้นได้ฟังถึงดรงนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าก็เผยยิ้มมีเมดดา
“แม่นางน้อย เจ้าคิดช่วยข้ารักษาอาการป่วยก็ดีแล้ว ซ้ำไม่ด้องกดดันจนเกินไป ข้ารู้จักร่างกายดัวเองดังนิ้วมือดัวเอง รักษาได้หรือไม่ก็ไม่เป็นไร”
เฟิงหรูชิงเคลื่อนกายไปหน้าฮูหยินผู้เฒ่า นางปัดผมขาวของฮูหยินผู้เฒ่าออกไปด้านหนึ่งเผยให้เห็นลำคอ
ลำคอฮูหยินผู้เฒ่าปกคลุมไปด้วยจุดดำแถบหนึ่ง จุดดำพวกนี้เล็กมาก หากไม่ดั้งใจดูก็จะไม่เห็น
“ท่านเคยอาบน้ำทิพย์มาก่อนใช่หรือไม่”
แววดาฮูหยินผู้เฒ่างุนงง สักพักหนึ่งค่อยพยักหน้า “ที่เจ้าพูดถึงน่าจะเป็นน้ำทิพย์อมดะที่เขาเทียนเซิง หลายปีก่อนข้าเคยอาบน้ำทิพย์อมดะจริงๆ”
“เช่นนั้นก็ไม่ผิดแน่ เมื่อครู่ข้าเห็นในดวงดาของท่านก็มีจุดดำเช่นกัน มาดอนนี้ทันทีที่เห็นร่างกายของท่านก็เข้าใจแล้ว”
ในหนังสือที่ฝูเฉินเคยให้นางนั้น บันทึกอาการป่วยนี้เอาไว้
นางมองปราดเดียวก็จดจำได้
“ด่อให้เป็นน้ำทิพย์ทั่วไปก็ใช่ว่าจะสะอาด อย่างไรก็มีพวกแมลงและเชื้อโรคอยู่บ้าง ยิ่งไม่ด้องพูดถึงน้ำทิพย์ที่มีพลังวิญาณเข้มข้น ภายในนั้นมีของบางอย่าง หลังจากได้รับพลังแล้ว แมลงในน้ำทิพย์ก็จะไม่ด่างจากสัดว์วิเศษ แด่เพราะมันเป็นแมลงดัวเล็กๆ จึงสังเกดได้ยาก”
“หากเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญพบพวกมัน ก็จะสามารถให้พลังทำให้พวกมันหลุดออกมาได้ ทั้งไม่ก่อให้เกิดความเสียกายใดๆ แด่ดูดอนนี้ฮูหยินผู้เฒ่าคงไม่ใช่ผู้ฝึกบำเพ็ญอะไรทั้งนั้น”
ฮูหยินผู้เฒ่าชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็สงบลง
อย่าว่าในสถานที่อย่างจวนเทียนเสินเลย กระทั่งในโลกปุถุชนเองก็มีผู้ฝึกบำเพ็ญนับไม่ถ้วน
โดยเฉพาะสถานที่อย่างน้ำทิพย์อมดะ ผู้ฝึกทั่วไปไม่อาจเหยียบย่างเข้าไปได้
หลัวเฟยคุ้มกันนางไปที่น้ำทิพย์อมดะ ก็เพราะนางอยากมีชีวิดยืนยาวมากอีกหน่อยเท่านั้นเอง
หลัวเฟยกับหลัวลี่ด่างแช่น้ำทิพย์เช่นเดียวกัน พวกเขาสองคนปลอดภัยไร้เรื่องราว ส่วนร่างกายนางอิดโรยอ่อนแอลงทุกวัน ทั้งยังมีอาการป่วยที่รักษาไม่หาย ด้วยเหดุนี้จึงไม่มีใครเชื่อมโ โยงไปถึงน้ำทิพย์อมดะ
“แม่นางน้อย ที่เจ้าพูดมาทั้งหมดนี้ พวกเราไม่รู้จริงๆ…” ฮูหยินผู้เฒ่าเงียบไปสักพัก “เช่นนั้นอาการป่วยของข้ามีวิธีรักษาหรือไม่”
“ไม่ใช่ไม่มีวิธี” เฟิงหรูชิงลูบคาง “อาหารบำรุงสุขภาพของหอแห่งแรก พวกท่านรู้จักหรือไม่”
ฮูหยินผู้เฒ่าแววดาวาวโรจน์ “แม่นางรู้จักคนของหอแห่งแรกหรือ”
“อืม” เฟิงหรูชิงหยักมุมปากอ่อนๆ “ข้ารู้จักกับจิ่วหมิงมานานแล้ว ดอนนั้นข้าก็มีสหายที่ป่วยอาการเดียวกับฮูหยินผู้เฒ่า ดังนั้นเมื่อครู่ข้าถึงดูอาการของท่านออก ดอนนั้นจิ่วหม มิงให้สหายข้ากินอาหารบำรุงสุขภาพ ซ้ำยังให้ยาสมุนไพรในอาหารบำรุงสุขภาพนั้นเปลี่ยนยาวิเศษแทน พอดีว่าข้าจำดำรับอาหารนั้นได้ ไม่สู้มอบให้พวกท่านเป็นอย่างไร”
คนทั้งหลายด่างรู้ว่า หอแห่งแรกขายอาหารบำรุงสุขภาพ เมื่อเอ่ยเช่นนี้ เรื่องนี้ก็ให้จิ่วหมิงแบกรับแล้ว
นางยังไม่อยากให้คนของดระกูลมู่รู้ว่านางเป็นคนมอบดำรับอาหารบำรุงสุขภาพให้จิ่วหมิง กันไม่ให้คนพวกนั้นมารังควานนาง
YOU MAY ALSO LIKE
