เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 827 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (16)/ตอนที่ 828 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (17) - novel-lucky

ตอนที่ 827 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (16)

เขาไม่มีทางซื้อผิด!

ต้องเป็นฉินเสี่ยวเย่ว์แน่!

ท่านพ่อต้องให้ฉินเสี่ยวเย่ว์ไปซื้อยาวิเศษ ผลปรากฏว่าฉินเสี่ยวเย่ว์ถูกคนหลอก! จึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

เขาไม่มีทางโง่เขลาเช่นนี้!

“ไม่ต้องพูดแล้ว” หลัวเฟยหลับตาลงด้วยความขมขื่น “ยาวิเศษนี่ข้าเป็นคนซื้อมาเสี่ยวเย่ว์ไม่เคยแตะต้อง นี่เป็นความผิดของข้า เป็นข้าที่ถูกคนหลอกไม่เกี่ยวกับเสี่ยวเย่ว์”

ก่อนหน้านี้เขาตรวจสอบหลายต่อหลายรอบแล้วแท้ๆ เหตุใดยังผิดได้อีก?

ในเมื่อเขาเป็นคนทำผิด เขาทำอะไรก็ต้องรับผิดชอบจะทำให้คนที่ไม่รู้เรื่องพลอยเหนื่อยไปด้วยไม่ได้

วินาทีนี้เป็นครั้งแรกที่หลัวเฟยขอบคุณเฟิงหรูชิง

เขาขอบคุณที่นางหยุดกู้อีอีไว้ ขอเพียงกู้อีอีไม่เกิดเรื่องอย่างน้อยตระกูลหลัวก็ยังอยู่ได้

ลูกสาวกับแม่ก็ไม่ต้องถูกผลกระทบ...

หากกู้อีอีตายไปเกรงว่าทั้งตระกูลหลัวคงต้องพังพินาศใครก็ไม่อาจมีชีวิตอยู่

“ท่านพ่อ!” เสียงของหลัวลี่ไร้เรี่ยวแรง “ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านทำอะไรอยู่? ท่านไม่มีทางทำผิดเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

หลัวเฟยชะงัก เขามองใบหน้าซีดขาวของหลัวลี่แล้วใจก็เต็มไปด้วยความขมขื่น

จนถึงตอนนี้ลี่เอ๋อร์ก็ยังเชื่อว่าเขาไม่มีทางทำความผิดที่ไม่อาจแก้ไขได้อย่างนั้นหรือ?

แต่ดูเหมือนว่าตั้งแต่ต้นจนจบ เขาจะไม่เคยเชื่อคำพูดของลี่เอ๋อร์เลย…

เปรียบเทียบกันแล้วเขาละอายใจต่อนางจริงๆ

“ลี่เอ๋อร์ ที่แท้เจ้ายังจะเรียกข้าว่าท่านพ่อ…” หลัวเฟยยิ้ม รอยยิ้มนั้นแฝงด้วยความผ่อนคลาย “ข้าไม่มีความปรารถนายิ่งใหญ่ใดมาโดยตลอด ข้าจริงใจต่อเสี่ยวเย่ว์หวังว่าพวกเจ้าจะส สามารถปรองดองกันได้ คิดไม่ถึงว่าจะทำให้เจ้าเปลี่ยนเป็นเด็ดขาดกันเช่นนี้ ที่แม่นางเสี่ยวชิงพูดก็ไม่ผิด ข้า…ไม่คู่ควรเป็นพ่อจริง ๆ !”

“บางที่ครั้งนี้ข้ายากที่จะรอดตายได้ ข้าขอเพียงเจ้าอย่าโทษเสี่ยวเย่ว์ มีบางครั้งที่นิสัยนางจะไม่ค่อยดีบ้างจริงแต่นางก็เป็นคนไม่เลว ลี่เอ๋อร์ รับปากข้า…อย่าโกรธแค้นนาง งอีกเลยได้หรือไม่?”

ร่างของหลัวลี่แข็งทื่อ ถึงเวลาเช่นนี้แล้วเขายังพูดให้ฉินเสี่ยวเย่ว์อีกหรือ?

หลัวเฟยละสายตาหันไปมองทางฉินเสี่ยวเย่ว์ “เสี่ยวเย่ว์ ข้าไม่กลัวตาย สิ่งเดียวที่ยังเป็นห่วงก็คือลูกสาวที่ยังไม่เติบใหญ่กับแม่ที่ป่วยหนัก ต่อไปตระกูลหลัวจะเหลือเพียงพวกนาง งสองคนข้าวางใจไม่ลงจริงๆ ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถดูแลพวกนางแทนข้า”

เฟิงหรูชิงไม่รู้ว่าหลัวเฟยจะน่าเศร้าหรือน่าสงสารดี

ให้ฉินเสี่ยวเย่ว์ดูแลพวกนาง? กลัวว่าคนแก่คนหนึ่งกับเด็กคนหนึ่งจะอายุยืนเกินไปหรือ? หวังให้พวกนางรีบตายแล้วไปอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาที่ยมโลก?

กู้สื่อหัวเราะเสียงเย็นนัยน์ตาแฝงด้วยความโกรธเกรี้ยว “ทำร้ายลูกสาวของข้าเจ้าคิดว่าประโยคเดียวของเจ้าข้าจะปล่อยคนอื่นไปอย่างนั้นหรือ? ข้ากู้สื่อไม่เคยลงมือกับผู้บริสุทธิ์และ ะไม่มีทางทำร้ายเด็ก แต่ว่าฉินเสี่ยวเย่ว์คนนี้จะเป็นสามีภรรยากับเจ้าอยู่แล้ว เช่นนั้นก็ต้องรับผิดเหมือนกัน พวกเจ้าสองคนล้วนต้องตาย!”

ฉินเสี่ยวเย่ว์เบิกตาโตขึ้นทันที

ของขวัญหลัวเฟยเป็นคนให้เกี่ยวอะไรกับนาง? มีสิทธิ์อะไรให้นางไปตายด้วย?

“นายท่านข้าเป็นหญิงสาวตระกูลฉิน ข้ายังไม่ได้แต่งงานกับหลัวเฟย เหตุใดท่านต้องให้ข้าไปกับหลัวเฟยด้วย?”

ฉินเสี่ยวเย่ว์ในเวลานี้ตื่นตระหนกไปหมด

ในใจนางเต็มไปด้วยความเสียใจนานแล้ว

เวินอวี่เคยพูดไว้แท้ๆ ขอแค่กู้อีอีไม่ตายอย่างมากกู้สื่อก็แค่ห่างเหินกับหลัวเฟย

ทว่าเขาไม่ใช่แค่จะฆ่าหลัวเฟย แม้แต่นางที่ไม่รู้เรื่องอะไรก็พลอยถูกโกรธไปด้วย

นี่ไม่เหมือนกับที่เวินอวี่พูดไว้แม้แต่น้อย…

หลัวเฟยมองใบหน้าเล็กๆ ที่ขาวซีดของฉินเสี่ยวเย่ว์ค้าง

ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่เคยคิดจะทำให้ฉินเสี่ยวเย่ว์ต้องพลอยลำบากเลย

…………….

ตอนที่ 828 งานเลี้ยงยามค่ำคืน (17)

ทว่าฉินเสี่ยวเย่ว์ในภาวะวิกฤตเช่นนี้กลับเลือกที่จะทิ้งเขาโดยไม่ลังเล สุดท้ายก็ทำใจเขาหนาวเหน็บ

นึกถึงเมื่อครู่ที่เขายังคิดจะฝากฝังแม่และลูกสาวไว้กับฉินเสี่ยวเย่ว์ ตอนนี้มาคิดคิดดูแล้วความคิดนี้ช่างน่าขันยิ่งนัก…

ทว่าหลัวเฟยก็รู้ดี เขาไม่มีสิทธิ์ไปโทษฉินเสี่ยวเย่ว์

เดิมสามีภรรยาก็เหมือนนกร่วมป่าภัยจวนตัวก็ต่างคนต่างบิน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขากับฉินเสี่ยวเย่ว์ยังไม่ใช่สามีภรรยากันด้วยซ้ำ

“เสี่ยวเย่ว์ ข้ามีเพียงเรื่องเดียวที่ข้อร้องเจ้า…” หลัวเฟยหลับตาลงก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น “เจ้าเคยรับปากกับข้าว่าจะให้ไต้ซือไห่หรงรักษาท่านแม่ของข้า ข้าหวังว่าเจ้าจะเห็ นแก่ที่ข้าก็ดีต่อเจ้าไม่น้อยรักษาสัญญา”

ฉินเฟยเอ๋อร์มองฉินเสี่ยวเย่ว์ด้วยความตกใจ ไต้ซื่อไห่หรงรับปากท่านน้าเมื่อใดกันว่าจะรักษาให้ฮูหยินเฒ่าตระกูลหลัว?

เหตุใดนางจึงไม่รู้เรื่อง?

ฉินเสี่ยวเย่ว์ก็คิดไม่ถึงว่าหลัวเฟยจะพูดเรื่องนี้ออกมาต่อหน้าทุกคน สีหน้านางเปลี่ยนไปเป็นสีขาวซีด

“ปรมาจารย์ไห่หรงจะรักษาคน?” แววตาเฉียนคุนเต็มไปด้วยความตื่นตกใจ “เจ้านั่นเคยก่อเรื่องขึ้นครั้งหนึ่งแล้วก็สาบานไว้แล้ว ชีวิตนี้ไม่มีทางรักษาให้ใคร สองวันก่อนเพราะอาการป่วยข ของท่านผู้เฒ่าตระกูลมู่ข้ายังพูดคุยกับเขา และยังถามเขาด้วยว่าจะออกจากเขามาตรวจโรครักษาคนหรือไม่? เขาพูดว่าชีวิตนี้คนที่เขายินยอมรักษามีเพียงท่านผู้เฒ่าตระกูลมู่เท่านั้น แ และก็เพียงเพื่อเป็นการตอบแทน?”

เขาชะงักแล้วพูดต่อ “ฉินเสี่ยวเย่ว์กับเขาก็ไม่ได้รู้จักมักจี่อะไร เหตุใดเขาต้องยื่นมือมาเพื่อฉินเสี่ยวเย่ว์?”

แม้แต่เขาปกติแล้วยังไม่รักษาคนเลย

เขาอยู่ในจวนนายท่านก็เพราะติดค้างบุญคุณของนายท่านจึงต้องอยู่

ก่อนหน้านี้ที่ตรวจท่านผู้เฒ่าตระกูลมู่ก็เพราะเคยมีมิตรภาพต่อกันกับท่านผู้เฒ่าตระกูลมู่มาก่อน อดเห็นท่านผู้เฒ่าไม่ได้ก็เท่านั้น

คนทั่วไปต่อให้จ่ายมากเพียงใดเขาก็ไม่มีทางยื่นมือ

หลัวเฟยตื่นตระหนก “ตอนแรกเสี่ยวเย่ว์ไม่ทันระวังทำน้ำชาร้อนลวกมือลี่เอ๋อร์บาดเจ็บ เดิมข้าให้นางไปขอให้ลี่เอ๋อร์ยกโทษให้มิเช่นนั้นข้าก็ไม่อาจยอมรับนางได้อีก แต่ว่าเสี่ยวเ เย่ว์บอกว่านางให้ฉินเฟยเอ๋อร์เอ่ยปากขอร้องให้ไต้ซือไห่หรวงตรวจรักษาท่านแม่ให้แล้ว นางบอกกับข้าว่ามู่ฮวนกับเฟยเอ๋อร์สนิทกันมาก ไต้ซือไห่หรงรักเอ็นดูมู่ฮวนมาโดยตลอด ห หากให้ไต้ซือไห่หรงรู้ว่าข้าทำกับนางเช่นนี้ก็จะไม่มีทางรักษาท่านแม่อีก…”

“นางรับปากข้าแล้วแท้ๆ เหตุใดจึงไม่ใช่เรื่องจริง? ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อ!”

เขามีความรักให้ฉินเสี่ยวเย่ว์มาโดยตลอด ทว่าหลัวลี่ก็เป็นลูกสาวของเขา

ที่สามารถให้ฉินเสี่ยวเย่ว์ทำร้ายหลัวลี่ได้เช่นนี้ก็เพียงเพราะอาการป่วยของท่านแม่…

เขามักคิดว่าที่เขาทำไปทั้งหมดล้วนเพื่อท่านแม่ ลี่เอ๋อร์กับท่านย่าของนางมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน เช่นนี้ต่อไปจะต้องเข้าใจเขาแน่ จะโกรธก็เพียงชั่วคราวเท่านั้น

ถึงเวลากลับบอกเขาว่านี่เป็นเพียงการโกหก?

“ท่านน้า!” สายตาของฉินเฟยเอ๋อร์แฝงด้วยความโกรธ มองฉินเสี่ยวเย่ว์ด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา “ท่านใช้ชื่อเสียงของข้าไปหลอกคนได้อย่างไร? ข้ากับมู่ฮวนมีความสัมพันธ์อันดีแต่ว่า ข้ากับไต้ซือไห่หรงไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แล้วข้าจะไปเอ่ยปากเช่นนี้ได้อย่างไร?”

หากไต้ซือไห่หรงยินยอมที่จะรักษาคนเช่นนั้นแล้วเอ่ยปากไปก็ไม่เป็นไร แต่ว่าทุกคนล้วนรู้ดีแท้ๆ ว่าไต้ซือไห่หรงไม่มีทางยื่นมือแล้วนางจะไปให้เสียอารมณ์ทำไม?

หลัวเฟยกำเส้นผมแน่น

จนกระทั่งหลังจากฉินเฟยเอ๋อร์พูดออกมาเขาจึงจะเงยหน้าขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ สายตาจับจ้องไปที่ฉินเสี่ยวเย่ว์

ในเสียงของเขามีความโกรธที่สะกดกั้นเอาไว้ไม่อยู่

“เจ้าหลอกข้า?”

สีหน้าฉินเสี่ยวเย่ว์กลับมาเป็นนิ่งสงบทำเสียงหึ๊ “ท่านพูดเพ้อเจ้อไร้สาระให้น้อยหน่อย ข้าไม่เคยพูดเช่นนั้น หลัวเฟย ข้าคิดถึงความสัมพันธ์ก่อนเก่าของข้ากับท่านจึงได้เปิดเผย ท่านไม่ลง คิดไม่ถึงว่าเพื่อจะลากข้าลงน้ำท่านกลับสร้างเหตุผลขึ้นมาเช่นนี้?”