เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา - ตอนที่ 943 มู่หลิงถูกอัด (9)/ตอนที่ 944 มู่หลิงถูกอัด (10)
ตอนที่ 943 มู่หลิงถูกอัด (9)
เฟิงหรูชิงเคยพูดไว้ก่อนแล้ว พวกคนที่ทำร้ายซู่อี ไม่ช้านางจะทวงกลับมา
“เฟิง! หรู! ชิง!” มู่หลิงกัดฟันด้วยความแค้น
เขาหวังว่านางจะรักษาอาการไม่แข็งตัวของเขา แต่ด้วยความโมโหครอบงำ รับรู้ก็แต่เฟิงหรูชิงทำร้ายหญิงที่เขารักมากอย่างอุกอาจ
ชิงเยียนอ่อนแอมีเมตตา จะถูกเคี่ยวกรำเช่นนี้ได้อย่างไร เฟิงหรูชิงยังจงใจปฏิบัติกับนางเช่นนี้อีกด้วย!
เฟิงหรูชิงหัวเราะเย็นชา “เรียกพ่อเจ้าทำไมกัน”
แค่ก!
ซู่อีสำลักพ่นน้ำออกมา นางเอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดมุมปากอย่างสงบ เอ่ยยิ้มๆ ด้วยน้ำเสียงสบายๆ “ชิงเอ๋อร์ เจ้าระวังหน่อย พ่อของมู่หลิงเขายังนั่งอยู่ที่นี่ด้วย”
“อ้อ งั้นเจ้าเรียกบรรพบุรุษของเจ้าทำไม”
ซู่อี “…”
ทำไมนางรู้สึกว่า นี่ยังไม่สู้ชิงเอ๋อร์ให้มู่หลิงเรียกนางเป็นพ่อกันนะ
ทำแบบนี้ยังมีศักดิ์สูงกว่านายผู้เฒ่าหลายขั้นนัก
อั๊ก!
มู่หลิงถูกตบจนกระอักเลือดคำหนึ่ง เพลิงโทสะโหมออกมาจากในตา จ้องเฟิงหรูชิงเขม็ง
แววตานี้คือความแค้นจนอยากฉีกนางออกเป็นหมื่นชิ้น
หนานเสียนโอบนางมากอดไว้ กวาดสายตานิ่งๆ กลับไปที่มู่หลิง
ทว่าเฟิงหรูชิงหาได้ใส่ใจแววตาคล้ายจะกินคนของมู่หลิง นางผลักหนานเสียนออกเบาๆ ก้าวเท้าไปข้างมู่หลิงอย่างแช่มช้า ก้มหน้ามองเขา
“ข้ารู้ว่าท่านแค้นจนอยากฆ่าข้า ไม่เป็นไร ข้าชอบท่าทางที่ท่านแค้นข้าแต่ก็กำจัดข้าไม่ได้ แต่หากท่านคิดล้างแค้น ก็ไปล้างแค้นคนที่ตบท่านเถอะ คนพวกนั้นฟังคำคุกคามของข้า กลับไม่เกรงกลัวท่าน”
มู่หลิงกัดฟันกรอด เขารู้ว่านางพูดความจริง
พลังที่แท้จริงของหนานเสียนทำให้มู่หลิงตกตะลึง ยิ่งไปกว่านั้นเวลานี้ยังมีกู้สื่อและปรมาจารย์ไห่หรงคุ้มกันนางอยู่ด้วย
ต่อให้เขาแค้นแค่ไหน ก็ได้แต่อดกลั้นจนบาดเจ็บภายใน ไม่อาจทำอะไรนางได้ทั้งนั้น!
“เฟิงหรูชิง เจ้าโหดเหี้ยมเพียงนี้ ไม่กลัวหนานเสียนจะทิ้งเจ้าหรือ”
เฟิงหรูชิงหันมองชายหนุ่ม กะพริบตาให้เขา “เจ้าจะทิ้งข้าหรือ”
“ไม่มีทาง” หนานเสียนลูบหัวเฟิงหรูชิง ยิ้มจางๆ “เพราะข้ายังโหดเหี้ยมกว่าเจ้า”
ความรักโปรดปรานขั้นสุดยอดนี้
ฉินเฟยเอ๋อร์เห็นอย่างชัดเจนจากหนานเสียนและเฟิงหรูชิง
นางปวดหนึบที่หัวใจ ใบหน้าซีดขาวยกยิ้มมุมปาก
รอยยิ้มนั้นขมขื่นและทุกข์ยิ่ง
รอยยิ้มอ่อนโยนของชายหนุ่ม สำหรับนางแล้วเสมือนกระบี่คมกริบฆ่าคนโดยไม่เห็นเลือด เสียบเข้าหัวใจนางอย่างจัง
มู่หลิงกลืนเลือดลงคอ แววตาคมกริบทั้งดุร้ายคล้ายลิงคลุ้มคลั่ง จ้องเขม็งมองคนที่ตบเฉินชิงเยียน
อย่าว่าคนละสองร้อยฉาดเลย แค่รวมกันทั้งหมดแค่สองร้อยฉาด พวกเขาก็ไม่อาจทนได้
ยิ่งไปกว่านั้นชิงเยียนยังอ่อนแอกว่าเขาด้วย
มู่ซียืนอยู่ด้านข้างไม่ขยับ สีหน้าชั่วร้าย เขายิ้มเย็นชามองหนานเสียนและเฟิงหรูชิง ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
มู่ฮวนกลับมิได้ไร้หัวใจอย่างมู่ซี นางถลันไปคุกเข่าตรงหน้าปรมาจารย์ไห่หรง เอ่ยเสียงสะอื้นเจือน้ำตา “อาจารย์ โปรดช่วยท่านพ่อท่านแม่ข้าด้วย”
เดิมนางเป็นคนเห็นแก่ตัว แต่อย่างไรมู่หลิงและเฉินชิงเยียนก็เป็นพ่อแม่นาง การลงโทษแบบนี้ นางไม่อาจทนดูเฉยๆ ได้
ปรมาจารย์ไห่หรงหลับตาลงอย่างผิดหวัง “เรื่องนี้ข้าไม่อาจยุ่งได้ เจ้าอย่าเรียกอาจารย์อีกเลย ข้าให้โอกาสแล้วแต่เจ้าไม่เห็นค่า ข้าไม่มีทางเก็บคนที่มีจิตใจดุจอสรพิษไว้ข้างกาย”
มู่ฮวนตะกายตัวขึ้นมา ความริษยาคั่งแค้นในใจอยู่เหนือสติ ค่อยๆ คลุ้มคลั่ง
…………
ตอนที่ 944 มู่หลิงถูกอัด (10)
ใจดำอำมหิต?
หึ…ต่อให้นางเป็นอย่างไรก็โหดร้ายสู้ซู่อีกับเฟิงหรูชิงไม่ได้
ทว่าในใจของอาจารย์นางเป็นผู้หญิงใจดำอำมหิต?
“ข้าเข้าใจแล้ว แต่ว่าข้าเชื่อว่าวันหน้าท่านจะต้องเสียใจ”
ในเมื่อปรมาจารย์ไห่หรงตัดสินใจไล่นางออกจากการเป็นศิษย์ไม่สนใจมิตรภาพครั้งก่อนเก่าแล้ว เช่นนั้นทำไมนางยังจะต้องตามไม่เลิก?
นางละทิ้งศักดิ์ศรีวางชื่อเสียงหน้าตาลงแล้วอ้อนวอนเขาถึงเพียงนี้ก็ยังไร้ประโยชน์ เช่นนั้นทำไมนางต้องปล่อยให้ตัวเองไม่เหลือความภาคภูมิใจในตัวเองแม้แต่น้อย?
นางมู่ฮวนเป็นคนต้องรักษาหน้าตาเหมือนกัน!
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน...ในที่สุดเสียงฝ่ามือก็หยุดลงแล้ว
มู่หลิงกับเฉินชิงเยียนใบหน้าของทั้งสองคนบวมเหมือนหัวหมู กระทั่งสามารถมองเห็นรอยเลือดแดงบนใบหน้า น่าหวาดกลัวและโหดร้าย
เฉินชิงเยียนก้มหน้าร้องไห้ท่าทีเหมือนหญิงสาวตัวเล็กๆ ที่ถูกรังแก
ทว่ามู่หลิง สายตาที่เขามองไปยังกลุ่มคนเหล่านั้นมีเจตนาที่จะฆ่าฟันมากกว่า
“ความแค้นในวันนี้ข้ามู่หลิงจดจำเอาไว้แล้ว!”
เสียงของเขาไม่ชัดนัก แต่ทุกคนก็ยังดูออกมาว่าเขากำลังพูดอะไร
มู่หลิงดึงมือเฉินชิงเยียนแน่นแล้วเดินออกจากห้องจัดงานเลี้ยงไปไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง หายไปท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืนที่ไร้ขอบเขต
มู่ซีกับมู่ฮวนตามหลังไปติดๆ ออกจากห้องจัดงานเลี้ยงไป
“พี่สะใภ้” ในใจมู่ชิงอิ้นรู้สึกไม่ดี โดยเฉพาะสุดท้ายแล้วมู่หลิงก็ยังปกป้องเฉินชิงเยียนเช่นนี้เขาเคยคิดหรือไม่ว่าการกระทำของเขาเอาซู่อีไปไว้ที่ไหน?
เขาเป็นคนขอร้องอ้อนวอนให้ซู่อีกลับมาแท้ๆ ตอนนี้กลับละทิ้งนางไม่สนใจใยดีอีก ถึงขนาดที่เพื่อลูกสาวคนหนึ่งของอนุ แม้แต่น้ำใจไมตรีของซู่อีเขาก็ยังแย่งเอาไป ช่างน่าขัน!
“มู่ชิงอิ้น” ซู่อียกมือขึ้นลูบใบหน้าสง่างามของมู่ชิงอิ้น “ไม่ได้เจอกันนานเจ้าโตถึงเพียงนี้แล้วหรือ ต่อไปไม่ต้องเรียกข้าว่าพี่สะใภ้แล้วเรียกแค่ชื่อของข้าก็พอ”
“ไม่ ท่านเป็นพี่สะใภ้ข้าวันหนึ่งก็จะเป็นไปทั้งชีวิต เขาไม่รับท่านแต่พวกเราตระกูลมู่รับ จะมีแค่ท่านเพียงคนเดียว!” บนใบหน้าสูงสง่าของมู่ชิงอิ้นแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวไม่มีความสงสัยอยู่ในน้ำเสียง
ขอเพียงเขายังเป็นนายน้อยตระกูลมู่ เช่นนั้นเขาก็จะเรียกนางว่าพี่สะใภ้ไปทั้งชีวิต
นอกเสียจาก รอเขาออกจากตระกูลมู่ไปแล้วเช่นกัน…เพราะว่าเขากลัว หากซู่อีสูญเสียฐานะนี้ไปต่อไปนางก็จะไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลมู่อีก
ซู่อียิ้มน้อยๆ “มู่ชิงอิ้น เจ้าไม่ต้องกังวลมากเกินไป ครั้งนี้ข้าเลือกที่จะกลับมาก็เพื่อพบกับเจ้าและนายผู้เฒ่า หากไม่ใช่พวกเจ้าเกรงว่าชีวิตนี้ข้ากับหนานเสียนคงไม่มีวันมาที่ตระกูลมู่อีก”
หัวใจมู่ชิงอิ้นอบอุ่น ใบหน้าสง่างามของเขาปรากฏรอยยิ้มอบอุ่น
อย่ามองว่ามู่ชิงอิ้นโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทว่าในสายตาของซู่อีเขายังคงเป็นเด็กหนุ่มเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว
พี่สะใภ้คนโตก็เหมือนแม่
มู่ชิงอิ้นไม่มีแม่ สำหรับเขาแล้วซู่อีก็คือแม่ของเขา!
“พี่สะใภ้ ครั้งนี้ท่านจะยังไปอีกหรือไม่?” สายตามู่ชิงอิ้นแฝงด้วยความหวังจ้องมองซู่อีตาไม่กะพริบ
ซู่อีชะงักนางมองมู่ชิงอิ้นแล้วมองนายผู้เฒ่าที่เหมือนเด็กที่อยู่ด้านข้าง แล้วจึงหันไปมองเฟิงหรูชิงสายตาขอร้องราวกับต้องการให้เฟิงหรูชิงตัดสินใจแทนนาง
เฟิงหรูชิงยิ้มกว้าง “ซู่อีหากท่านตัดใจไม่ได้เช่นนั้นพวกเราก็เข้าพักที่นี่เสียก็สิ้นเรื่อง รอนายผู้เฒ่าดีขึ้นแล้วค่อยไป”
เข้าพักที่นี่?
บรรดาอาๆ และคนในตระกูลมู่แทบจะพองขน
นี่เพียงแค่คืนเดียวก็ถูกคนเหล่านี้ทำให้ตระกูลมู่วุ่นวายไก่บินสุนัขเตลิดเช่นนี้แล้ว ผู้หญิงคนนี้ยังบอกว่าจะเข้ามาพักที่นี่? เช่นนั้นอีกไม่กี่วันตระกูลมู่คงต้องโดนนางเผา?
……………
YOU MAY ALSO LIKE
