เล่ห์ร้ายพิชิตรัก - ตอนที่ 494 ภาพพักหน้าจอ

กู้เหอรู้สึกว่าตัวของจี้ซ่าวก่าลังโน้มลงมาหาเธอทั้งตัว ท่าให้ตัวเธอรู้สึกเกร็ง
ไปหมด คล้ายกับว่าระหว่างตัวเธอกับเขาเป็นแม่เหล็กที่ดูดเข้าหากัน……

“ผู้ชายมักเกิดอารมณ์ตอนเช้าไม่ใช่เหรอ” กู้เหอท่าเป็นตอบด้วยท่าทีนิ่งๆ จี้
ซ่าวชอบดูเธอเวลาที่แสร้งท่าเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาวแบบนี้
ท่าให้เขารู้สึกสนุก
“รู้ดีจัง ไปเรียนมาจากไหนน่ะ”
“ความรู้ทั่วไป”
“ผมชอบนะ อีกหน่อยเรียนรู้เรื่องพวกนี้เยอะๆ แล้วเรามาคุยกัน”
“……”
“กู้เหอ”

“มีอะไรอีกล่ะ” กู้เหอเริ่มร่าคาญ เขาตื๊อจนเธอเริ่มหงุดหงิด มันท่าให้เธอไม่
มีสมาธิท่างาน
“กระดาษคุณกลับหัวน่ะ” จี้ซ่าวพูดขึ้นด้วยน้่าเสียงที่ดูกวน

กู้เหอลนลานรีบกลับกระดาษลง แต่วินาทีถัดมาก็พบว่าพอกลับกระดาษ
แล้วมันถึงกลับหัวต่างหาก
เขาจงใจแกล้งเธอ!

ก่อนที่เธอจะได้โวยวาย เขาก็ผละออกไปแล้ว “ไปแล้วนะ ช่วงบ่ายมีผ่าตัด
เย็นมารับผมไปกินข้าวด้วย”
“ท่าไมฉันต้องไปรับคุณไปกินข้าวด้วย”
“คุณต้องเรียนรู้การมีแฟน” เหตุผลของเขาท่าให้เธอคิดค่าปฏิเสธไม่ออก
แต่เขาก็ออกไปก่อนโดยที่ไม่รอให้เธอมีโอกาสปฏิเสธ

กู้เหอนั่งอยู่ที่เดิม ในมือถือกระดาษไว้ แต่ในใจกลับไม่รู้จะท่าอะไรต่อ เธอคิด
ว่าถ้าตัวเองกับจี้ซ่าวยังเป็นอย่างนี้ต่อไป เกรงว่าคนที่จะไม่ไหวก็คือเธอ……
*
เวลาห้าโมงกว่าๆ
ณ โรงพยาบาล

กู้เหอรีบออกจากที่ท่างานมาก่อนเพื่อมาโรงพยาบาล เธอจ่าได้ว่าวันนี้เขามี
ผ่าตัดส่าคัญ เธอรู้สึกกังวลขึ้นมาโดยที่ไม่รู้ตัว กลัวว่าระหว่างการผ่าตัดจะ
เกิดเหตุผิดพลาดขึ้น
เธอไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับด้านการแพทย์เลย ดังนั้นจึงยิ่งกังวลเข้าไปใหญ่

ขณะที่เธอก่าลังเดินเข้าไปในโรงพยาบาลก็รู้สึกเหมือนตัวเองโดนอะไรเข้าสิง
อยู่ๆ ก็รีบเลิกงานเพื่อมาโรงพยาบาล เพราะค่าพูดของเขาเมื่อเช้าที่ว่าให้มา
รับไปกินข้าวเย็น……
อันที่จริงเธอจะปฏิเสธโดยการไม่ท่าก็ได้

สองชั่วโมงผ่านไปจี้ซ่าวก็ยังไม่ปรากฏตัว เธอยังคงนั่งรอเขาอยู่ที่หน้าห้อง
ท่างาน เพราะกลัวว่าจะหาเขาไม่เจอ
เธอเริ่มรู้สึกร้อนใจ เธอเป็นคนใจร้อน กลัวว่าการผ่าตัดจะเกิดปัญหาขึ้น

ขณะนั้นมีพยาบาลคนหนึ่งเดินผ่านมา พอเห็นกู้เหอที่ก่าลังนั่งรอจี้ซ่าวอยู่ก็
อดไม่ได้ที่จะมองกู้เหออยู่หลายที “คุณเป็นแฟนของหัวหน้าจี้เหรอคะ”

กู้เหอลุกขึ้นโดยที่ไม่ได้ตอบค่าถามของพยาบาลคนนี้ เธอแค่ถามอย่างมี
มารยาทกลับไป “สวัสดีค่ะ จี้ซ่าวยังผ่าตัดไม่เสร็จเหรอคะ”

นางพยาบาลคนนี้เห็นกู้เหอนั่งอยู่ตรงนี้นานแล้ว เธอเดินผ่านไปมาหลาย
รอบกู้เหอก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม อีกทั้งก่อนหน้านี้ที่กู้เหอมาเธอก็เคยเจอ
“อ้อ หมอจี้ยังอยู่ในห้องผ่าตัดค่ะ คาดว่าคงอีกนานเลย”
“ค่ะ”

“คุณอยากจะเข้าไปรอในห้องไหมคะ ฉันได้ยินคุณหมอท่านอื่นพูดว่า
ระหว่างการผ่าตัดเกิดความยุ่งยากนิดหน่อย เลยใช้เวลามากกว่าที่คาดการณ์
ไว้ คุณมานั่งอยู่ตรงนี้จะเมื่อยเอานะคะ ในห้องท่างานหมอจี้มีเก้าอี้ที่เอนได้
คุณเข้าไปนอนรอได้นะคะ” พยาบาลพูดกับกู้เหอด้วยความหวังดี
แต่กู้เหอกลับรู้สึกเกรงใจ “ฉันเข้าไปได้เหรอคะ”
“แน่นอนสิคะ คุณเป็นแฟนหมอจี้ไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวฉันไปหยิบกุญแจมาไขให้
ค่ะ”
พูดจบพยาบาลก็รีบเดินออกไป

กู้เหอรู้สึกอึ้งในความเป็นกันเองของพยาบาลคนนี้ แต่เธอก็เห็นด้วย ถ้านั่ง
รอจี้ซ่าวตรงนี้ต่ออีกสักชั่วโมงคงไม่มีอะไร แต่ถ้าผ่านไปสี่ห้าชั่วโมงแล้วเขา
ยังผ่าตัดไม่เสร็จ หากเธอยังนั่งอยู่ตรงนี้คงจะน่าเกลียด ใครมาเห็นเข้าคงไม่ดี

ผ่านไปครู่เดียวพยาบาลคนเมื่อครู่ก็เอากุญแจมาไขให้เธอพร้อมกับเปิด
ประตูให้พลางพูด “หมอจี้เป็นศัลยแพทย์ที่ฝีมือดีที่สุดในโรงพยาบาลเราเลย
ค่ะ นางพยาบาลจ่านวนไม่น้อยเลยที่ปลื้มเขา คุณต้องจัดการหมอจี้ให้อยู่
หมัดนะคะ”

กู้เหอได้ฟังก็รู้สึกว่า คนหน้าตาแบบจี้ซ่าว ต่อให้ไม่ได้เป็นหมอที่เก่ง ไม่ว่า
เดินไปไหนเขาก็เนื้อหอมอยู่ดี……

“คุณพูดแบบนี้แล้วจะให้ศัลยแพทย์ท่านอื่นที่มากประสบการณ์เอาหน้าไป
ไว้ที่ไหนล่ะคะ” กู้เหอหัวเราะเล็กน้อยพลางเดินเข้าไปในห้อง ถึงแม้ปากจะ
พูดไปแบบนั้น แต่ในใจก้รู้สึกภูมิใจอยู่นิดหน่อย
เธอรู้ว่าจี้ซ่าวเป็นคนเก่ง

“ก็มันจริงนี่คะ ประสบการณ์เยอะตามงานที่ได้ท่ามากขึ้น แต่เรื่องฝีมือนี่
บางครั้งไม่ได้พึ่งแค่ประสบการณ์นะคะ ต้องมีพรสวรรค์ด้วย” พอพูดถึงเรื่อง
พรสวรรค์นางพยาบาลคนนี้ก็ท่าหน้าดูเลื่อมใสจี้ซ่าวมาก กู้เหออดไม่ได้ที่จะ
ยิ้มออกมา

“คุณพักผ่อนในนี้ไปก่อนนะคะ ฉันไปท่างานก่อน” นางพยาบาลโบกมือให้กู้
เหอ จากนั้นจึงยิ้มพลางเดินออกจากห้องไป
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

กู้เหอเดินไปที่โต๊ะท่างานของจี้ซ่าว ตอนนี้เพิ่งจะพลบค่ายังไม่ถึงเวลานอน
เธอจึงไม่ได้รู้สึกอยากจะเอนตัวนอนเท่าไร จึงดึงเก้าอี้ท่างานของเขาออกแล้ว
นั่งลง

ห้องท่างานแพทย์เวลาที่ไม่มีคนอยู่มักจะถูกล็อคไว้เสมอ อีกทั้งมือถือของจี้
ซ่าวก็ถูกวางทิ้งไว้ในห้องท่างานตั้งแต่ก่อนเข้าผ่าตัด
พอกู้เหอนั่งลงก็เห็นโทรศัพท์ของเขาพอดี

เธอไม่ใช่คนที่ชอบแอบดูโทรศัพท์คนอื่น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะแอบดู
โทรศัพท์ของจี้ซ่าว แต่พอเธอหันไปดูโทรศัพท์ก็มีไฟสว่างขึ้น

วินาทีถัดมาเสียงเรียกเข้าแบบเฉพาะตัวของโทรศัพท์ไอโฟนก็ดังขึ้นท่าเอากู้
เหอตกใจ

บนหน้าจอแสดงเบอร์แปลกหน้าโทรเข้ามา เธอไม่ได้กดรับ พลางคิดว่าอะไร
มันจะบังเอิญขนาดนั้น พอเธอเข้ามาในห้องโทรศัพท์ก็ดังทันที

เธอคงไม่กดรับแน่นอน เพราะนี่เป็นเรื่องส่วนตัว และที่ส่าคัญถ้าอีกฝ่ายได้
ยินว่าเป็นเสียงผู้หญิงรับสายโทรศัพท์ของจี้ซ่าว ทางนั้นจะคิดอย่างไร

ถ้าเป็นคนแปลกหน้ายังพอท่าเนา แต่ถ้าเกิดเป็นคนรู้จักขึ้นมาล่ะก็ คงจะดู
แปลกไม่น้อย

โทรศัพท์ดังอยู่นานมากจนหยุดไปเอง ท่าให้เธอรู้สึกโล่งใจ สักพักก็เห็น
หน้าจอกลับเข้าสถานะปกติ แล้วเธอก็เห็นว่าภาพพักหน้าจอเป็นรูปตัวเธอ
เอง……
พอเห็นดังนั้นกู้เหอก็ตกใจ จนเกือบจะลุกขึ้นยืน

ปกติกู้เหอเป็นคนที่ควบคุมอารมณ์ได้ แต่พอเห็นรูปนี้ปรากฏขึ้นมาเธอกลับ
ท่าไม่ได้……
เธอท่าหน้านิ่วเล็กน้อย ท่าไมภาพพักหน้าจอถึงเป็นรูปเธอล่ะ
ประเด็นส่าคัญก็คือ รูปนี้เขาถ่ายไว้ตั้งแต่เมื่อไร

แสงในรูปสวยมาก แสงแดดจากดวงอาทิตย์สาดส่องลงมากระทบกับใบหน้า
เธอมองมันอย่างละเอียด แต่ก็คิดไม่ออกว่าคือที่ไหน……
วินาทีถัดมาเธอก็นึกออก
มันคือที่สถานเลี้ยงเด็กก่าพร้า