เหนียงจื่อของคุณชายขี้โรค - ตอนที่ 113 ช่างเหนื่อยเหลือเกิน มีหนอนตามก้นเยอะเกินไปแล้ว (2)

ถึงแม้หนิงเซ่าชิงจะไม่ชอบถงจื่อจิ้ง แต่คาว่าพี่เขยนี้ก็ทาให้เขา คลายความระแวดระวังได้บ้าง

“พี่เขยคือคนที่อยู่กับพี่”

“ข้าก็จะอยู่กับพี่เหมือนกันขอรับ”

เดิมทีเขายังอยากจะพูดว่า หากจื่อจิ้งอยู่กับพี่ เช่นนั้นก็จะ กลายเป็ นพี่เขยเหมือนกันใช่หรือไม่ ทว่าคิดขึ้นได้ เมื่อวานมั่วเชียน เสวี่ยบอกกับตนว่าชายหญิงต้องวางตัวต่อกันอย่างระมัดระวัง ด้วย เหตุนี้จึงคล้ายจะเข้าใจความหมายของคาว่าพี่เขย กลืนประโยคหลัง ที่ยังไม่ได้พูดออกไปลงคอ

ปลอบอยู่นาน มั่วเชียนเสวี่ยสั่งให้บ่าวรับใช ้สองคนนั้นเก็บเสื้อผ้า ให้ถงจื่อจิ้ง

บ่าวรับใช ้สองคนนั้นได้ยินว่าจะรับคุณชายไป ครุ่นคิดด้วยความ กระวนกระวาย ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยั[ แม้ทั้งสองจะใจกล้าเพียงใด ก็ไม่ กล้าปล่อยให้คุณชายไปกับผู้อื่น โดยไม่ได้รับอนุญาตจากนายท่าน และพ่อบ้าน

ถงจื่อจิ้งหันไปพูด “คาพูดของพี่เชียนเสวี่ย ก็คือคาพูดของข้า หากพวกเจ้าไม่ฟัง ข้าจะทุบตีและฆ่าพวกเจ้าเสีย”

https://novel-lk.blogspot.com/

ประโยคนี้พูดออกมาจากปากของเขาแม้จะไม่เข้มงวด ทว่าพลัง ในการสยบไม่ลดลงแม้แต่น้อย

เมื่อไม่นานก่อนหน้านี้บ่าวรับใช ้ทั้งสองเพิ่งถูกท่านผู้เฒ่าถงและ พ่อบ้านถงทุบตี ขอเพียงคุณชายไม่พอใจพวกเขาแม้แต่น้อย ให้ฆ่า ทิ้งทันที

นึกถึงคาพูดของพ่อบ้าน ในเมื่อปรนนิบัติรับใช ้คุณชาย เช่นนั้น หลังจากนี้คุณชายก็คือนายของพวกเขา ให้พวกเขาไปทางทิศ ตะวันออก พวกเขาก็ต้องไปทางทิศตะวันออก ให้พวกเขาไปทางทิศ ตะวันตก พวกเขาก็ไปสู่สุคติเข้าเฝ้ าพระพุทธองค์เถอะ

จะเดินหน้าก็ตาย จะถอยหลังก็ตาย

ด้วยเหตุนี้ ราวกับทั้งสองฉีดเลือดไก่บารุงพลังเข้าไป เพียงชั่ว เวลาจิบชาหนึ่งถ้วยก็เก็บเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช ้ที่ปกติถงจื่อจิ้ง ใช ้และสวมใส่

มั่วเชียนเสวี่ยและถงจื่อจิ้งยืนพูดคุยกันในห้อง หนิงเซ่าชิงรู ้สึก หงุดหงิด จึงเดินออกมา

เรือนนี้เงียบสงบมาก หนิงเซ่าชิงยกมือขึ้น เงยหน้าขึ้นสัมผัสหิมะ ที่ตกหนัก เขายืนอยู่นาน ทว่าบนตัวของเขากลับไม่มีหิมะแม้แต่แผ่น เดียว ภายในใจของเขาขัดแย้งกัน เขาไม่อยากให้เชียนเสวี่ยเศร ้า และล าบากใจ และไม่อยากให้ถงจื่อจิ้งที่เหมือนเด็กน้อยยังไม่หย่านม คอยตามติดมั่วเชียนเสวี่ย

https://novel-lk.blogspot.com/

หลังจากรอให้พวกเขาเก็บข้าวของเสร็จ พ่อบ้านถงเดินหายใจ หืดหอบมา ท่านผู้เฒ่าถงไม่ได้มา แต่ว่าให้พ่อบ้านถงนาโฉนดที่ดิน หุบเขาลูกนั้นมาให้ มั่วเชียนเสวี่ยก็ไม่เกรงใจ รับโฉนดที่ดิน แล้วยื่น ให้หนิงเซ่าชิง

หมู่บ้านหวังจยาอยู่ใกล้กับเรือนตระกูลถงมากกว่าท่าเรือ เล็กน้อย มองดูเวลา พ่อบ้านถงน่าจะวิ่งกลับมา

ด้านหลังของเขามีบุรุษรูปงามติดตามมาด้วยหนึ่งคน ดูจาก หน้าตาแล้วชายหนุ่มคนนั้นน่าจะอายุราวสิบห้าสิบหกปี ทว่ากลับ วางตัวดี มั่วเชียนเสวี่ยคาดว่า น่าจะเคยร่าเรียนต าราอยู่หลายปี

พ่อบ้านถงฝืนปรับลมหายใจ ดึงตัวชายหนุ่มมา แล้วพูดขึ้น “นี่ คือถงจั่นหลานชายของข้าน้อย วันนี้ติดตามหนิงเหนียงจื่อไป หลังจากนี้เขาและถงผิง ถิงอันจะช่วยกันรับใช ้คุณชาย หนิงเหนียงจื่อ ใช ้งานได้ตามต้องการ”

พ่อบ้านถงก าชับหลานชายอย่างละเอียดว่าต้องดูแลปรนนิบัติรับ ใช ้เช่นไร ทว่าถงจื่อจิ้งกลับพูดเร่งเร ้าให้มั่วเชียนเสวี่ยรีบไปด้วยความ ร าคาญ

ความคิดของพ่อบ้านถงคือให้ถงจั่นและคุณชายสานสัมพันธ ์กัน เป็ นมิตรกัน หลังจากนั้นดัดนิสัยที่ไม่ดีของคุณชายโดยไม่ให้เขารู ้ตัว ดูจากสถานการณ์แล้ว ครั้งนี้เขาทุ่มทุนทุ่มแรงอย่างมาก อยากจะ ปกป้ องคุณชายของเขาให้ดี

https://novel-lk.blogspot.com/

นอกจากรถม้าที่ขับมาก่อนหน้านี้ พ่อบ้านถงเตรียมรถม้าอีก หนึ่งคัน

มั่วเชียนเสวี่ย หนิงเซ่าชิงและถงจื่อจิ้งนั่งในรถม้าคันแรก ถงจั่น และพวกสามคนรวมถึงสัมภาระนั่งอยู่ในรถม้าคันที่สอง

ถงจื่อจิ้งนั่งอยู่ในรถม้า รู ้สึกแปลกใหม่อย่างมาก ประเดี๋ยวเปิด ม่านมองออกไปด้านนอก เมื่อเห็นสิ่งที่เขารู ้สึกว่าสนุกก็โบกมือไปมา ประเดี๋ยวยิ้มแล้วบอกให้มั่วเชียนเสวี่ยที่อยู่ตรงข้ามดูด้วยกัน ยามที่ เขาพูดคุย มักจะพูดไปด้วย และเหลือบมองหนิงเซ่าชิงไปด้วย

หนิงเซ่าชิงนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขาสองคน หลับตา พักผ่อน… เมื่อไม่เห็นจิตใจย่อมสงบ

เวลานี้แววตาของถงจื่อจิ้งไม่มีความเศร ้าหมองแล้ว เต็มไปด้วย ความสุข มั่วเชียนเสวี่ยยิ้มให้กาลังใจ ให้ความร่วมมือ และเปิดม่าน ด้านของตน มองออกไปด้านนอก

ไม่นาน รถม้าก็มาถึงหมู่บ้านหวังจยา

รถม้าขับตรงไปยังเรือนตระกูลหนิง ชาวบ้านในหมู่บ้านหวังจยา ไม่มีใครยื่นหน้าออกมา ทุกคนเคยชินกับเรื่องนี้แล้ว หากมีรถม้า แปลกตาเข้ามาในหมู่บ้าน แล้วไม่ไปเรือนตระกูลหนิง เช่นนั้นพวก เขาคงจะแปลกใจ ไม่เหมือนครานั้น ที่รถม้าของไป๋ อวิ๋นจวีมาครั้งแรก ชาวบ้านต่างมายืนล้อมดูด้วยอย่างสอดรู ้

https://novel-lk.blogspot.com/

จัดเตรียมให้ถงจื่อจิ้งนอนที่เรือนข้าง มั่วเชียนเสวี่ยต้องยอมรับ จริงๆ ว่าคาแนะนาของหนิงเซ่าชิงที่รับถงจื่อจิ้งมาอยู่เรือน ไม่ว่าจะ สาหรับตน หรือว่าสาหรับถงจื่อจิ้งล้วนดีที่สุด

รับถงจื่อจิ้งมาที่เรือนตระกูลหนิง หลังจากนี้มั่วเชียนเสวี่ยไม่ต้อง เดินทางด้วยความยากลาบากทุกวันแล้ว ทั้งยังมีเวลาทาอย่างอื่น

เวลาเดียวกันที่ถงจื่อจิ้งได้เปลี่ยนบรรยากาศ ก็ได้รับการดูแล ตลอดเวลาจากมั่วเชียนเสวี่ยเช่นเดียวกัน ทาให้อาการคงที่ การ รักษาผู้ป่ วยออทิสติก ต้องรักษาอย่างต่อเนื่องกัน เป็ นการรักษาที่ ละเอียดอ่อน

แต่ว่า… ถงจื่อจิ้งติดนางตลอดเวลา ก็ไม่ใช่เรื่อง

วันนี้ มั่วเชียนเสวี่ยไปห้องครัว ถงจื่อจิ้งก็ตามเข้าไปในครัว มั่ว เชียนเสวี่ยไปโรงงาน ถงจื่อจิ้งก็ตามไปโรงงาน มั่วเชียนเสวี่ยกลับ ห้อง เขาก็ตามนางเข้าไปในห้อง…

หนิงเซ่าชิงไม่ได้ขยับตัว ทว่าสายตาของเขาก็ไม่ได้พัก ตามไป ด้วยทุกแห่งเช่นเดียวกัน สายตาคมเฉียบดังมีดที่แหลมคม เขาอายที่ จะทาเหมือนถงจื่อจิ้ง เข้าออกห้องครัวเป็ ฯว่าเล่น ดังนั้น หูจึงต้อง เหนื่อยไปด้วย ตอนที่ไม่เห็นพวกเขา เขาก็จะหลับตาฟังเสียงลมแล้ว แยกแยะต าแหน่ง

หนิงเซ่าชิงครุ่นคิดในใจ หากพรุ่งนี้ไปเขาไปโรงเรียน ไม่ว่า อย่างไรก็ต้องสั่งให้อาซาน อาอู่ทั้งสองคนจับตาดูถงจื่อจิ้งให้ดี ขอ

https://novel-lk.blogspot.com/

เพียงเขามีท่าทีแปลกๆ เล็กน้อย ทั้งสองต้องรีบเข้าไปขวางด้านหน้า มั่วเชียนเสวี่ย ห้ามให้ถงจื่อจิ้งเข้าใกล้เชียนเสวี่ยของเขาอีก

บ่าวรับใช ้ทั้งสามคนของถงจื่อจิ้ง ก็เดินตามเป็ นเงาเช่นเดียวกัน

เท่ากับว่ามั่วเชียนเสวี่ยมีคนเดินตามต้อยๆ สี่คน

ถงจื่อจิ้งไม่รู ้สึกรังเกียจที่เรือนตระกูลหนิงเล็ก ลานหน้าเรือน ตระกูลหนิงเรียบง่าย สาหรับเขาแล้ว ที่นี่เหมือนสวรรค์ เขาเดินตาม มั่วเชียนเสวี่ยไปด้วย พร ้อมกับถามนั่นถามนี่ มีความสุขอย่างมาก

สาหรับคาถามปัญญาอ่อนเหล่านั้นของเขา มั่วเชียนเสวี่ยจาต้อง ตอบด้วยความอดทน

ไม่พูดไม่ได้จริงๆ นี่เป็ นวันที่มั่วเชียนเสวี่ยเหนื่อยที่สุด

รอให้ถงจื่อจิ้งนอนหลับ มั่วเชียนเสวี่ยหมดเรี่ยวแรงแล้ว

ตอนกลางคืน มั่วเชียนเสวี่ยเท้าเอวที่แทบจะไม่สามารถเหยียด ตรงได้พูดโอดครวญกับหนิงเซ่าชิง พรุ่งนี้นางไปสอนพวกหวังเทียน ซงแกะสลัก ต้องสอนเขาไปพร ้อมกันให้ได้ หากเขาชื่นชอบ นางจะ ได้ให้หวังเทียนซงคอยดูแลเขา นางทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

ตอนเช ้าถงจื่อจิ้งอาการกาเริบ เป็ นเพราะคาพูดของอาอู่ ที่บอก ว่านางจะไม่กลับไปแล้ว ถงจื่อจิ้งไม่สามารถแยกแยะได้ จึงรับไม่ได้ใน คราเดียว

ถ้าหาก พูดคุยด้วยดีๆ ไม่แน่เขาอาจจะอยู่ห่างจากนางได้

https://novel-lk.blogspot.com/

สาหรัอถงจื่อจิ้งแล้ว การแกะสลัถือเป็ นตัวเลือกที่ดีที่สุด เล่นไป ด้วยเรียนไปด้วย เรียนไปด้วยเล่นไปด้วย ใช ้สายตาใช ้ความคิดใช ้มือ สุดท้ายสองมือ สองตา และหนึ่งสมองทางานร่วมกัน

แน่นอนว่าหนิงเซ่าชิงอยากให้เป็ นเช่นนั้น ขืนเป็ นแบบนี้ต่อไป มั่วเชียนเสวี่ยไม่พูด เขาก็จะคิดหาวิธีอื่น ไล่ถงจื่อจิ้งไปจนได้ หลังจากฟังจบ มุมปากของหนิงเซ่าชิงยกขึ้น ช่วยมั่วเชียนเสวี่ยนวด เอวอย่างอารมณ์ดี แค่ว่า นวดไปนวดมา แววตาของเขาก็เริ่มแดงขึ้น

เล็กน้อย