เหนียงจื่อของคุณชายขี้โรค - ตอนที่ 169 ตามหา ฐานะเดิมไม่ธรรมดา (1)

ในใจหนิงเซ่าชิงคิด

คนที่รู ้แต่วิธีการคานวณทรัพย์สินผู้อื่นทั้งวันเหล่านั้น สตรีบ้าน เชินที่คิดแต่ว่าจะทาเรื่องสกปรกอย่างไรโดยไม่ให้ผู้อื่นพบเห็น ไม่ ควรค่าพอที่ถือรองเท้าให้เสวี่ยเสวี่ยด้วยซ้า

แน่นอนว่า ในช่วงที่มั่วเชึยนเสวี่ยยุ่งอยู่นี้ เขาเองก็ไม่ได้อยู่เฉย ไม่ว่าจะเป็ นการสร ้างโรงงาน หรือการบริหารจัดการคนงาน ทั้งยังมี การเคลื่อนย้าย จัดเก็บ และกระจายสินค้าและบริการอีก ที่โรงงาน สามารถเป็ นระเบียบเช่นนี้ได้ ล้วนเป็ นความดีความชอบของเขา

หนิงเซ่าชิงลูบไหล่ของมั่วเชียนเสวี่ยเบาๆ ทว่านางกลับเกร็งหลัง ยามปกติก็ถูกยั่วยวนอย่างนั้นอย่างนี้ และปกติแล้วก็มักจะถูกสิ่งนั้น สิ่งนี้หยุดเอาไว้ โดยปกติก็มักจะถูกชายหนุ่มรูปงามลูบไล้ที่กายแต่ก็ ไม่อาจกินได้ ตอนนี้นางจึงรู ้สึกคันยุบยิบไปทั้งเนื้อทั้งตัว

ดังนั้น ในขณะที่ลูบไล้นางจึงตอบกลับไปอย่างไม่รู ้ตัว “อืม”

มือที่เรียวบางของหนิงเซ่าชิงวางพาดไว้บนบ่าที่ของมั่วเชียน เสวี่ย มันสามารถโอบไหล่นางได้หมด เขาบีบนวดนางหนักบ้างเบา บ้าง ราวกับปั้นตุ๊กตาดินเผาอย่างไรอย่างนั้น

สักพัก เสียงของเขาก็ดังลอยเข้าไปในหูของมั่วเชียนเสวี่ยอีก ครั้ง “ข้าต้องการเจ้า”

https://novel-lk.blogspot.com/

มั่วเชียนเสวี่ยใจเต้นแรงอีกครั้ง เป็ นเวลานานกว่าจะพูดออกมา ได้สักค า “อืม” แม่เจ้าโว้ย ต้องการแล้วจะมีประโยชน์อะไร เขาก็รีบ แก้พิษสักทีซิ ขืนเป็ นแบบนี้ต่อไป เกรงว่านางจะถูกเขาทาให้ติดลม บน

มั่วเชียนเสวี่ยนแอบโกรธ จึงลงมือโดยไร ้ความเมตตา จี้ไปที่เอว ของหนิงเซ่าชิงอย่างรุนแรง

เมื่อหนิงเซ่าชิงรู ้สึกเจ็บที่เอว เขาจึงปล่อยมือที่โอบ มั่วเชียนเสวี่ย กาลังจะยืนขึ้น ทว่าหนิงเซ่าชิงกลับโอบไหล่นางอีกครั้ง ดึงตัวนางเข้า มาอยู่ในอ้อมอกของเขาอีกครา คางของนางแนบลงชิดที่อกของเขา ได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นตึกตักตึกตัก

มั่วเชียนเสวี่ยขัดขืนอีกครั้ง ขัดขืนอย่างไรก็ขยับมิได้จึงได้ใช ้ ฟันกัดลงไปที่หน้าอกของเขา ได้ยินเพียงเสียงของหนิงเซ่าชิงคร่า ครวญเพียงเล็กน้อย และแขนทั้งสองของเขาก็โอบกอดตัวนางไว้แน่น กว่าเดิม มั่วเชียนเสวี่ยนั่งอยู่บนขาของเขาพลางดิ้นรน พลางขัดขืน

นางได้ยินเสียงหัวใจของตนดังตึกตักเหมือนเสียงตีกลอง มองทุก สิ่งทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้าด้วยใจที่ล่องลอย

นางเริ่มดึงสติกลับคืนมา มั่วเชียนเสวี่ยหยิกไปที่ต้นขาด้านใน ของเขาอย่างแรง

https://novel-lk.blogspot.com/

ได้ยินเสียง ซี้ด อ้อมกอดที่แน่นอยู่นั้นก็ได้คลายลง มั่วเชียนเสวี่ย รีบจัดเสื้อผ้าที่หนิงเซ่าชิงดึงจนยับให้เป็ นระเบียบพลางจ้องมองไปที่ เขา

หนิงเซ่าชิงกลับยิ้มอ่อน ทั้งยังโน้มตัวลงไปจุ่มพิตลงที่ข้างแก้ม ของนางพลางสูดลมหายใจเข้าลึก “ภายภาคหน้าข้าจะเอาคืนให้สา สม”

ยามนี้ หมิงเย่ว์กับไฉ่สยาได้ไปที่โรงงานเพื่อบรรจุน้าส้มสายชูลง ไหเล็กสองไหแล้วนากลับตามคาสั่งของมั่วเชียนเสวี่ยแล้ว

เมื่อเห็นว่าหน้าของมั่วเชียนเสวี่ยนั้นแดงมากจึงได้เอ่ยถาม ออกไป “เหตุใดใบหน้าของฮูหยินถึงแดงเช่นนี้เจ้าคะ”

ใบหน้าของมั่วเชียนเสวี่ยยิ่งแดงมากยิ่งขึ้น ทาอะไรไม่ถูก อดที่จะ ยิ้มออกไม่ได้

หนิงเซ่าชิงกลับยิ้มเบาๆ เพียงแค่เปลี่ยนมาคุยเรื่องอื่น “ฤดูใบไม้ ผลิมาถึงแล้ว อากาศอบอ้าวกว่าเดิมขึ้นทุกวัน ฮูหยินของพวกเจ้าคง จะแค่ร ้อน ไฉ่สยาได้เตรียมเสื้อชั้นเดียวให้ฮูหยินของพวกเจ้าแล้ว หรือยัง”

มั่วเชียนเสวี่ยเห็นว่าเขาหน้าหนาขึ้นทุกวัน ไม่อยากสนใจเขา เรียกหมิงเย่ว์กับไฉ่สยาให้มาเอาน้าส้มสายชูสองไหนั่นไป แล้วเรียก ให้อาอู่เร่งขับรถม้าไปที่ร ้านอาหารเชียนมั่วบนท่าเรือ

https://novel-lk.blogspot.com/

ตอนที่มั่วเชียนเสวี่ยมา ก็เป็ นเวลาทานอาหารเที่ยงพอดี กิจการ ในร ้านดีมาก อวิ๋นอิ๋นกาลังง่วนอยู่กับการคิดเงิน เสี่ยวเหลยก็ยุ่งอยู่ กับการทักทายแขก มั่วเชียนเสวี่ยเดินไปยังแผนกต้อนรับเอง แน่นอน ว่าหมิงเย่ว์และไฉ่สยาก็ตามไปด้วย

ในร ้านอาหารมีอยู่สองคนที่ดูเหมือนองครักษ์ พอเห็นว่ามั่วเชียน เสวี่ยเข้ามา หลังจากมองดูแล้ว ก็ต่างมองหน้ากันอย่างรู ้สึกไม่แน่ใจ ทั้งสองจึงหยิบภาพม้วนออกมาจากด้านในอก

มองภาพพลางมองไปที่มั่วเชียนเสวี่ยพลาง องครักษ์สองคนนั้น ต่างพยักหน้าให้กัน ข้าวก็ไม่กิน วางเงินลงที่โต๊ะแล้วก็รีบร ้อนออกไป หวังเสี่ยวเหลยตามไปเก็บเงิน สองคนนั้นเพียงทิ้งเงินพิเศษเอาไว้ให้

และควบม้าออกไป

แต่ทาให้หวังเสี่ยวเหลยมีความสุข นี่เป็ นครั้งแรกที่มีคนที่ไม่ทาน อาหารแต่กลับให้เงินมากมายถึงเพียงนี้

ต้องขอบคุณเถ้าแก่เนี้ยที่มา นาพาโชคลาภมาให้เขา ทั้งยัง กล่าวชมหมิงเย่ว์กับไฉ่สยาว่างดงามยิ่งกว่าก่อนหน้านี้อีก

ตั้งแต่ที่มาอยู่ในครอบครัวหนิง หมิงเย่ว์กับไฉ่สยาทั้งได้กินและ ได้ดื่ม มั่วเชียนเสวี่ยไม่เคยทุบตีหรือดุด่าพวกนางเลย ร่างกายของ พวกนางย่อมจะมีน้ามีนวลขึ้นเป็ นธรรมดา สีหน้าก็ดูดีขึ้นกว่า เมื่อก่อนมาก

https://novel-lk.blogspot.com/

พอได้ยินคาชมของหวังเสี่ยวเหลย พวกนางทั้งสองต่างก็หัวเราะ คิกคักกันพลางก้มหัวลง

มั่วเชียนเสวี่ยรู ้ว่าหวังเสี่ยวเหลยเป็ นคนฉลาดคนหนึ่ง ทั้งยังไม่ ก่อปัญหาอะไร นางจึงยิ้มพลางกล่าว “ไปๆๆไม่มีการงานให้ทาแล้ว หรืออย่างไร เรื่องหยอกเย้าหมิงเย่ว์กับไฉ่สยาก็เพลาๆ ลงหน่อยเถิด”

เสี่ยวเหลยที่ถูกมั่วเชียนเสวี่ยว่าก็ไม่ได้รู ้สึกโกรธ เขาลูบศีรษะทั้ง ยังหัวเราะคิกคักแล้วจากไป ไม่ใช่จะโชคดีเช่นนี้ทุกวัน ได้พบเจอกับ

แขกที่ใจกว้างถึงขนาดนี้ ดีจริงๆ

อาหารโต๊ะนั้นแทบจะไม่ได้แตะเลย รอจนถึงตอนกลับก็จะมี อาหารที่จะนากลับไปแล้ว เพิ่มเป็ นอาหารมื้อเย็นกินที่บ้าน เมื่อเดิน ไปถึงที่โต๊ะ เสี่ยเหลยก็หยิบชามสองสามใบ แล้วแบ่งอาหารที่อยู่บน โต๊ะออกเป็ นสามส่วนเทลงจานเรียบร ้อย

เถ้าแก่เนี้ยพูดไว้ว่า เพียงแค่แขกทานไม่หมด ถ้าพวกเขา อยากจะเอากลับไป ก็สามารถนากลับไปได้ทั้งหมด เขาแบ่งเป็ นสาม ส่วน มีของเขา ของจวี๋เหนียงและของอาซ ้ออวิ๋นพอดี โดยปกติอา ซ ้ออวิ๋นจะไม่ขัดแย้งกับพวกเขา

รอจนกินข้าวเที่ยงเสร็จ ในร ้านอาหารมีเพียงลูกค้าไม่กี่คนเข้า ออกร ้านประปราย

ในห้องครัวก็ว่างงานกัน มั่วเชียนเสวี่ยจึงเข้าไปที่ห้องครัวเล็ก ของร ้านอาหารแล้วลงมือทาผักดองและผัดเปรี้ยวหวานด้วยตัวเอง

https://novel-lk.blogspot.com/

สองสามอย่าง เรียกอวิ๋นอิ๋น เสี่ยวเหลย หมิงเย่ว์และไฉ่สยาสี่คนนั้นให้ มาชิมเมนูใหม่ ทาให้ทาทั้งสี่คนกินจนแทบจะกลืนกินลิ้นตัวเองเข้าไป ด้วย

อวิ๋นอิ๋นเคยอยู่อาศัยในครอบครัวที่ร่ารวยมาก่อน นางวาง ตะเกียบลงก่อนคนแรก เม้มริมฝีปากแล้วเอ่ยถาม “เถ้าแก่เนี้ย อาหาร ชามนี้ใส่อะไรลงไปกันแน่เจ้าคะ เหตุใดถึงได้ทั้งหอมทั้งเปรี้ยวและ เรียกน้าย่อย ทาให้คนเมื่อทานไปแล้วก็อยากจะทานอีก”

ในตอนนี้นางตกอับหลายปีแล้ว ถึงแม้ในปีนั้นนางจะอยู่ในเรือน ของจวนใหญ่ ก็ไม่เคยได้ทานอาหารที่รสชาติแปลกใหม่และชุ่มคอ เช่นนี้

มั่วเชียนเสวี่ยยิ้ม “อาหารสองสามอย่างนี้ที่มีรสชาติเปรี้ยว ชัดเจนเช่นนี้ก็เพราะว่าใส่น้าส้มสายชูลงไป”

เสี่ยวเหลยก็ วางตะเกียบลงเช่นกัน มีสีหน้าแปลกใจ “น้าส้มสายชู? คือเครื่องปรุงรสที่ผลิตในโรงงานเช่นนั้นหรือ”

มั่วเชียนเสวี่ยยิ้มตอบ “ใช่แล้ว! หากเติมซีอิ๊วลงไปเพิ่ม รสชาติก็ จะดียิ่งขึ้น”

จวี๋เหนียงเป็ นคนที่พูดน้อย เพียงหมกมุ่นอยู่กับการชิมอาหารไป พลาง พยักหน้าชมเชยว่าอร่อยไปพลาง

อวิ๋นเหนียงจื่อกลับประหลาดใจมาก “รสชาติยังดีกว่านี้ได้อีก? สวรรค์! มันฝรั่งหั่นเต๋านี้แค่เติมน้าส้มสายชูเล็กน้อย ก็เปรี้ยวเช่นนี้

https://novel-lk.blogspot.com/

หากเติมซีอิ๊วรสชาติก็จะดียิ่งขึ้น มันจะไม่รสชาติดีกว่าเนื้อสัก เล็กน้อยแล้วหรือ”

มั่วเชียนเสวี่ยรู ้สึกภูมิใจเล็กน้อย “ก็แน่อยู่แล้ว” เมนูอาหารในยุค ปัจจุบันมีมากมาย นางยังไม่แสดงออกมาให้เห็นหมดเลย แม้ว่านาง จะไม่ใช่แม่ครัว แต่ก็ทานอาหารมาทั่วเมืองจีนแล้ว ทั้งยังทาธุรกิจ เกี่ยวกับเครื่องปรุงมาโดยตลอด อาหารสูตรเฉพาะย่อมไม่ใช่อาหาร ธรรมดา

อวิ๋นอิ๋นกล่าวต่อ “เถ้าแก่เนี้ย น้าส้มสายชูนี้วิเศษมาก! อาหาร เมนูใหม่เหล่านี้จะต้องได้รับความนิยมอย่างแน่นอน”

เมื่อนึกถึงเรื่องที่จะได้รับความนิยม จานวนลูกค้าในร ้านจะต้อง เพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน มั่วเชียนเสวี่ยจึงกล่าวขึ้นมาด้วยความจริงใจ “ถึงเวลานั้นถ้างานยุ่งขึ้นมา ก็ลาบากพวกเจ้ากันแล้วนะ”

เสี่ยวเหลยกล่าว “เถ้าแก่เนี้ย กล่าวเกินไปแล้ว”

จวี๋เหนียงกับอวิ๋นเหนียงจื่อพูดพร ้อมกัน “มันเป็ นเรื่องที่พวกเรา ควรท าอยู่แล้วเจ้าค่ะ”

อวิ๋นอิ๋นก็กล่าว “เรื่องเหล่านี้เป็ นหน้าที่ของอวิ๋นอิ๋นอยู่แล้ว อวิ๋นอิ๋นยังต้องขอบคุณเถ้าแก่เนี้ยที่ให้ความไว้วางใจและเห็นคุณค่า ของอวิ๋นอิ๋น