เหนียงจื่อของคุณชายขี้โรค - ตอนที่ 259 ถามตอบ ไม่อาจปล่อยให้พวกเขาปฏิเสธ (2)

เรือนของหญิงสาวที่เขาเลี้ยงอยู่ด้านนอก อยู่ภายใต้ชื่อบุตรชาย ของหญิงสาวที่เลี้ยงเอาไว้ ส่วนเรือนของหญิงนางโลมที่ไถ่ตัวมาจาก หอโคมเขียว คิดไม่ถึงว่าจะเป็ นเพียงเรือนที่เช่าอาศัย…

ที่ดินหนึ่งร ้อยหมู่ เรือนหลังเล็ก จะมีมูลค่าเท่าใดได้! ไม่ถึงเศษ เสี้ยวหนึ่งของเงินหนึ่งล้านตาลึง!

คิดค านวณมาดีจริงๆ!

ตัวเขาปลอดภัย ไม่ถูกทาร ้ายแม้แต่น้อย ทั้งยังไม่ต้องคายเงินที่ คดโกงคืนอีกด้วย

นึกถึงในตอนแรกเขาเป็ นเพียงลูกชายของบ่าวรับใช ้ที่คอยดูแล งานนอกจวน คอยช่วยดูแลงานในร ้าน เมื่ออายุถึงวัยแต่งงาน มารดา ของนางยกตงเหนียงสาวรับใช ้คนสนิทให้แต่งงานกับเขา นอกจากนี้ เพื่อให้เขาทามาค้าขายสะดวก มีหน้ามีตา ไม่เพียงให้เขารับบิดา มารดากับไปอยู่ด้วย ทั้งยังยกเรือนให้พวกเขาสองคนโดยเฉพาะ

อีกทั้งมารดาที่จากไปยังเมตตา เห็นแก่ที่พ่อบ้านเฟิงจงรักภักดี มาหลายปี เพื่อให้เขาตั้งใจทางาน ตอนที่ตนไม่อยู่ในเมืองหลวง จึง ยกสัญญาซื้อขายทาสให้เขา ท่านแม่ปฏิบัติต่อเขาอย่างดีที่สุด แต่… เขาเล่า…กลับตอบแทนท่านแม่เช่นนี้!

คิดคานวณละเอียดเช่นนี้!

https://novel-lk.blogspot.com/

คนเนรคุณเช่นนี้ สมควรได้รับโทษ! หากไม่สืบจนรู ้ว่ายังเหลือ เงินอีกมากน้อยเท่าใด ถูกเขาซ่อนเอาไว้ที่ใด นางไม่มีวันรามืออย่าง แน่นอน

บรรดาเถ้าแก่ต่างกระวนกระวาย เฟิงต๋าเริ่มอยู่ไม่นิ่งแล้ว ทว่ามั่ว เชียนเสวี่ยกลับจิบน้าชาที่มั่วเหนียงยกมาให้อย่างนิ่งงัน ดวงหน้าของ นางยังเคล้าไปด้วยรอยยิ้ม

วางแก้วลง นางคล้ายสนใจคาพูดของเฟิงต๋ายิ่งนัก “อืม…กิจการ เริ่มดีขึ้นแล้ว? เช่นนั้น…ร ้านค้าที่เถ้าแก่คนใดดูแลเริ่มดีขึ้นเล่า แล้ว ใช ้แผนการค้าใดทาให้ร ้านค้าที่ขาดทุนมานานติดต่อกันห้าปีกลับมา ทากาไรด้วยระยะเวลาสั้นๆ เช่นนี้”

เฟิงต๋าใบ้รับประทาน เห็นชัดว่าเขาคิดไม่ถึงว่ามั่วเชียนเสวี่ยจะ ถามละเอียดเช่นนี้ สตรีที่ยังไม่ออกเรือน จะเข้าใจการค้าได้อย่างไร เขาพูดพร่าเพรื่ออย่างไรก็ได้ ด้วยเหตุนี้เฟิงต๋าจึงมีความคิดบางอย่าง

“เทียนเซิ่งเซวียน” เฟิงต๋าเงยหน้าที่เมื่อครู่ก้มลงเพื่อแสดงความ จงรักภักดีขึ้น ชี้ไปยังเถ้าแก่จาง “เป็ นแผนการค้าที่เถ้าแก่จางคิด ขอรับ เมื่อก่อนเทียนเซิ่งเซวียนรับซื้อภาพอักษรประดิษฐ ์และ โบราณวัตถุในราคาสูง ไม่ตรงกับความต้องการของตลาด ท าให้เงิน ค้างอยู่ที่นั่นมากเกินไป มักจะต้องขายภาพส่วนหนึ่งต่ากว่าราคาซื้อ เพื่อระบายภาพในคลัง ระยะที่ผ่านมาเพิ่งรับซื้อภาพอักษรประดิษฐ์ จากจิตรกรทั่วไป ขายได้ดีประมาณหนึ่งขอรับ…”

https://novel-lk.blogspot.com/

เฟิงต๋าพูดร่ายยาว ทางด้านเถ้าแก่จางก็พูดเสริมตลอดเวลา ยาม เขาพูดเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น ทาทีมั่นใจยิ่งนัก ว่าหากเป็ นเช่นนี้ ต่อไป ต้องเปลี่ยนจากขาดทุนมากาไรอย่างแน่นอน…

ตั้งแต่อดีตการค้าที่ขาดทุนที่สุดคือกิจการด้านวัตถุโบราณ ซื้อ ราคาสูงขายออกราคาต่า ตัวเลขต่างกันอย่างมาก สองคนนี้แสดง ละครได้ดีเหลือเกิน แต่มั่วเชียนเสวี่ยฟังแล้วหงุดหงิดยิ่งนัก หากไม่ใช่ ไม้แข็ง เกรงว่าพวกเขายังคงอยากเล่นลูกไม้

มั่วเชียนเสวี่ยหัวเราะ จับจ้องที่เฟิงต๋าแล้วพูดทีละคา อย่างประชด ประชัน “เฟิงต๋า ท่านเห็นข้าอยู่ในระดับใดกันแน่ กระทั่งเวลานี้ยังคิด ว่าข้าเป็ นเด็กไม่รู ้ความที่สามารถหลอกได้ง่ายๆ เช่นนั้นหรือ”

“ข้าถามใจตนแล้วไม่รู ้สึกละอาย เฟิงต๋า…” เฟิงต๋าเห็นมั่วเชียน เสวี่ยไม่สนใจหลุมพรางที่เขาสร ้างขึ้น จึงไม่รู ้จะทาเช่นไร แต่สิ่งที่เขา ช่าชองที่สุดคือการแสดง ‘ความจงรักภักดี’ พูดถึง ‘ความผิดชอบชั่ว ดี’ ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน

สาหรับคนไร ้ยางอายเช่นนี้ มั่วเชียนเสวี่ยนับถือจริงๆ

เมื่อวานมั่วเหนียงได้ยินคุณหนูบอกว่าเฟิงต๋าคดโกงเงินไปนับ ล้านตาลึง นางโมโหยิ่งนัก เวลานี้ไม่อาจอดทนต่อไปได้แล้ว เดินเข้า ไปหาแล้วยื่นนิ้วชี้ออกไป ชี้หน้าด่าเฟิ งต๋า “ความผิดชอบชั่วดี? เฟิงต๋าความผิดชอบชั่วดีของเจ้าถูกสุนัขคาบไปกินนานแล้ว!”

https://novel-lk.blogspot.com/

มั่วเหนียงชี้หน้าเขาแล้วด่ากราด มั่วเชียนเสวี่ยเองก็ไม่คิดจะอ้อม ค้อมกับเขา “เฟิ งต๋า ข้าให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย ตลอดหลายปี ที่ ผ่านมานี้ เงินที่เจ้าคดโกงไปเก็บไว้ที่ใด พวกเจ้าก็เช่นเดียวกัน หาก ยอมคืนเงินให้ข้า วันนี้หลังออกไปจากที่นี่ ระหว่างเราไม่มีสิ่งใดติด ค้างกัน แต่หากไม่ยอมคืน อย่าหาว่าข้าใจร ้ายก็แล้วกัน”

“คุณหนูใหญ่ คุณหนูต้องการจะครหาเฟิ งเต๋าเช่นนั้นหรือ เฟิงต๋ามีเพียงที่นาหนึ่งร ้อยหมู่ เรือนหนึ่งหลัง ไม่มีทรัพย์สินมากกว่า นี้แล้วขอรับ การที่ดูแลจัดการร ้านค้าได้ไม่ดี เฟิงต๋าทาผิดต่อหน้าที่ที่ ฮูหยินมอบให้ก็จริง แต่หากจะกล่าวโทษเฟิงต๋าว่าคดโกงด้วยเหตุผล นี้ ใคร่จะสาดโคลนเสียแก่เฟิงต๋า เฟิงต๋าไม่ยอมขอรับ!”

ขณะพูด เฟิงต๋าทั้งเสียใจและโมโห เขาเหยียดกายลุกขึ้น คล้าย ถูกป้ ายสีจริงๆ อย่างไรอย่างนั้น คล้ายคับข้องใจยิ่งนัก

หากไม่ใช่เพราะมีหลักฐานอยู่ในมือ ไม่แน่มั่วเชียนเสวี่ยอาจจะ เชื่อสิ่งที่เขาพูดแล้วก็ได้

ชั่วขณะหนึ่ง นางหัวเราะหึในลาคอ “เจ้าไม่ยอม?”

“ด้วยถ้อยค าเดียวของคุณหนูก็กล่าวโทษว่าข้าเฟิ งต๋าไร้ คุณธรรม เฟิงต๋าย่อมไม่ยอม หากคุณหนูต้องการจะกล่าวโทษเฟิงต๋า จริงๆ ก็ต้องนาหลักฐานออกมา เฟิงต๋าไม่ใช่บ่าวรับใช ้ในจวนกั๋วกงที่ คุณหนูใหญ่จะทุบตีและฆ่าฟันได้ตามต้องการ”

https://novel-lk.blogspot.com/

เวลานี้เฟิงต๋าอกผายไหล่ผึ่ง ถ้อยคาที่พูดเสียงดัง หนักแน่น ทาที ว่าหากมั่วเชียนเสวี่ยไม่ให้คาตอบกับเขา เขาจะไม่ยอมง่ายๆ ไม่มี ความเคารพแม้แต่น้อย

เถ้าแก่จางและเถ้าแก่คนอื่นๆ รวมถึงเถ้าแก่ทั้งสองคนที่ก่อนหน้า นี้ตกใจจนคุกเข่าบนพื้นต่างเหยียดกายลุกขึ้น ฟังเฟิ งต๋าพูดด้วย น้าเสียงหนักแน่นเช่นนี้ พวกเขามองตากัน ชั่วขณะหนึ่งต่างเผย ความไม่พอใจ

“คุณหนูใหญ่ปฏิบัติอย่างไม่เป็ นธรรม ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ พ่อบ้านเฟิงเป็ นคนคอยดูแลจัดการเรื่องทุกอย่าง ตั้งแต่โบราณ โลก แห่งการค้าขายเปรียบดังสนามรบ ผู้ใดแพ้ผู้ใดชนะยังไม่อาจพูด

ได้…”

“คุณหนูใหญ่ไม่อาจสาดโคลนเสียให้พวกข้า แค่เพราะขาดทุน เมื่อเป็ นเช่นนี้ จะมีผู้ใดกล้าทางานรับใช ้คุณหนูใหญ่…”

“คุณหนูใหญ่ ภัยพิบัติและการกระท าของมนุษย์ยากจะหลีกเลี่ยง พวกข้าเป็ นเพียงคนธรรมดาไม่อาจฝืนลิขิตสวรรค์…”

พวกเขาต่างพากันพูด โดยไม่เห็นมั่วเชียนเสวี่ยที่เป็ นนายอยู่ใน สายตา มั่วเชียนเสวี่ยชาเลืองมองมั่วเหนียงที่รับใช ้อยู่ข้างกายครู่หนึ่ง มั่วเหนียงพยักหน้า ฉึบ เสียงดังขึ้น ดึงกระบี่ออกมาจากฝัก

กระบี่ถูกดึงออกมา ภายใต้การขับเคลื่อนด้วยพลังปราณของมั่ว เหนียง กระบี่ส่งเสียงหึ่งๆ

https://novel-lk.blogspot.com/

ทุกอย่างเงียบสงัดทันที แม้เถ้าแก่เหล่านั้นจะมีประสบการณ์และ ผ่านโลกมามาก ทว่าไม่ได้เป็ นคนมีวรยุทธ ์ ยิ่งไปกว่านั้น ท่ามกลาง พวกเขา มีใครบ้างที่ไม่เคยได้ยินเรื่องอันเลื่องลือของมั่วเชียนเสวี่ย

วันแรกที่กลับเข้าเมืองหลวง มั่วเหนียงและองครักษ์ที่ติดตามอยู่ ข้างกายสังหารคนนับสิบ แม้แต่ฮ่องเต้ก็ไม่กล้ากล่าวโทษ เพียงมี รับสั่งกักบริเวณในจวนเจ็ดวันเท่านั้น

เวลานี้ พวกเขาเพิ่งคิดปะติดปะต่อระหว่างมั่วเชียนเสวี่ยใน สายตาพวกเขา กับคุณหนูใหญ่แห่งจวนกั๋วกงที่สั่งฆ่าคนด้วยความ นิ่งงันเข้าด้วยกัน

สตรีคนนี้ ไม่ใช่สตรีอ่อนแอคนเดิมที่พ่อบ้านเฟิ งเคยเจอเมื่อ หลายปีก่อนอีกแล้ว แต่เป็ นสตรีชั้นสูงที่พร ้อมจะสั่งฆ่าคนได้ทุกเมื่อ

ลาแสงกระบี่เจิดจ้า เถ้าแก่ทั้งหลายต่างถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่ รู ้ตัว ทว่าเฟิงต๋ากลับนิ่งงัน

มั่วเชียนเสวี่ยฆ่าฟันชาวบ้าน เฟิ งต๋าเข้าใจมาตลอดว่าเรื่องนี้ กล่าวเกินจริง พูดต่อกันเป็ นทอดๆ เนื้อความจึงผิดเพี้ยน

เมื่อก่อนทุกครั้งที่เขารายงานสถานการณ์ของร ้านค้า มีครั้ง ใดบ้างที่คุณหนูไม่หลบอยู่หลังฮูหยิน ตัวสั่นเทาหวาดกลัวในการพบ เจอคน

มนุษย์เราแม้จะเติบโตแล้ว แต่ความขวัญอ่อนในจิตใจย่อมไม่มี วันเปลี่ยนแปลง เรื่องในวันนั้น เกรงว่าพวกขอทานพุ่งตัวมาชิงข้าว

https://novel-lk.blogspot.com/

ของ จึงถูกสตรีเหี้ยมโหดอย่างมั่วเหนียงและองครักษ์ที่คอยคุ้มกัน คุณหนูใหญ่สังหารเท่านั้น มิเช่นนั้นเหตุใดฮ่องเต้จึงไม่สืบสาวเอา ความ

คิดอยากท าให้เขาตกใจ? แค่เพียงการแสร ้งวางมาดเหี้ยมโหด ของหมัวมัวแก่ชราคนหนึ่งเท่านั้น?!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เฟิงต๋าไม่ถอยแต่กลับเดินเข้ามาใกล้ “หรือว่า คุณหนูคิดอยากจะสังหารคนเพื่อระบายความขุ่นเคืองเช่นนั้นหรือ คนแซ่เฟิงผู้นี้คือปุถุชนคนธรรมดา มีเถ้าแก่ทุกคนเป็ นพยาน อีกทั้ง ข้าผู้แซ่เฟิ งจงรักภักดีต่อฮูหยินมาโดยตลอด…” หรือว่านางกล้า สังหารพวกเขาทั้งเก้าคนขณะกักบริเวณตามรับสั่งของฮ่องเต้เช่นนั้น

หรือ