เหนียงจื่อของคุณชายขี้โรค - ตอนที่ 275 โกลาหล เค้าเงื่อนในเรื่องแปลกประหลาด (2)

ปี้หวนเดินนำมั่วเชียนเสวี่ยเข้าไปในเรือนข้าง จากนั้นเชิญให้
นางนั่งลงบนตั่งไม้ในห้องโถง แล้วโบกมือเรียกผอจื่อคนเฝ้าเรือนมา
ให้พวกนางรีบไปยกน ้าร้อนและชามาให้มั่วเชียนเสวี่ย
มั่วเชียนเสวี่ยมองไปทั่วทั้งห้อง ด้านในห้องไม่มีสิ่งใดผิดปกติ
ทว่ากลิ่นกำยานในห้องอบอวลยิ่ง เห็นชัดว่าเตรียมเอาไว้ตั้งแต่
แรกแล้ว
รอผอจื่อทั้งสองคนยกน ้าร้อนมา ปี้หวนหยิบใบชาบนโต๊ะ ชงน ้า
ชาให้มั่วเชียนเสวี่ยดื่มหนึ่งแก้ว คลี่ยิ้มแล้วโน้มน้าวให้นางดื่มน ้าชา
ด้วยความเคารพ บอกนางว่าดื่มน ้าร้อนๆ เพื่อคลายความหนาวเย็น
เลี่ยงไม่ให้สวมอาภรณ์เปียกแล้วทำให้ไม่สบาย
มั่วเชียนเสวี่ยรับน ้าชา วางไว้ใกล้จมูกแล้วสูดดม จากนั้นยกขึ้น
ดื่ม
วันเวลาที่นางฝึกเข็มทองไม่ได้สูญเปล่า นึกถึงแผนการชั่วร้าย
ในจวนเจี่ยน แล้วคิดขึ้นได้ว่าต้องเข้าเมืองหลวง เกรงว่าแผนการ
สกปรกๆ เหล่านี้คงจะมีไม่น้อย ด้วยเหตุนี้นอกจากฝึกใช้เข็มทองแล้ว
นางยังให้หมอหวังอธิบายวิธีการแยกแยะพวกยาแฝดและยาสลบ
ต่างๆ ให้ฟัง
ในเมื่อหมอหวังเป็นหมอประหลาด ย่อมมีเคล็ดวิธีลับอย่าง
แน่นอน เขาสอนมั่วเชียนเสวี่ยแยกแยะยาชั้นต ่าหลายชนิดได้อย่าง

https://novel-lk.blogspot.com/
รวดเร็วและง่ายดาย มั่วเชียนเสวี่ยกินยาแล้ว ดังนั้นจึงไม่เกรงกลัวยา
แฝดชั้นต ่าเหล่านี้
กำยานในห้องมีกลิ่นกระดังงา ที่ช่วยกระตุ้นความต้องการ น ้าชา
มียาแฝดที่ทำให้หมดสติ ทั้งสองออกฤทธิ์พร้อมกัน! ช่างทุ่มเทจริงๆ
ปี้หวนเห็นมั่วเชียนเสวี่ยดื่มน ้าชา ดวงหน้าของนางมีความดีใจที่
ยากจะซ่อนเร้น นางยิ้มแล้วรับแก้วไปวางบนโต๊ะ
จากนั้นสั่งให้นางกำนัลอัปลักษณ์ที่เดินตามหลังเมื่อครู่เข้ามา
ให้พวกนางดูแลรับใช้มั่วเชียนเสวี่ย แล้วเดินไปบอกผอจื่อทั้งสองคน
ที่เฝ้าอยู่หน้าเรือนว่าคุณหนูเป็นหวัดและอ่อนเพลียเล็กน้อย ให้พวก
นางปิดประตูเรือนแล้วเฝ้าให้ดี อย่าเข้าไปรบกวนคุณหนู รบกวน
เวลาพักผ่อนของคุณหนู…
ผอจื่อทั้งสองคนตอบ “เจ้าค่ะ” แล้วเดินออกไป พร้อมกับปิด
ประตู
มั่วเชียนเสวี่ยหัวเราะเยือกเย็น จัดเตรียมได้ดีจริงๆ
ปิดประตู เฝ้าอยู่หน้าเรือน อย่าเข้ามารบกวนเวลาพักผ่อน? ซึ่งก็
หมายความว่าไม่ว่าในเรือนจะมีเสียงผิดปกติใดขึ้น ก็ต้องแกล้งทำ
เป็นไม่ได้ยินแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น หลังจากทำทุกอย่างแล้ว ปี้หวน
หมุนตัวหันหลังเดินมาบอกลา อ้างว่าจะไปหยิบเสื้อผ้าให้นาง
อ้างว่าไปหยิบเสื้อผ้า แต่ความเป็นจริงเกรงว่าในห้องมีบางอย่าง
ผิดปกติ นางไม่กล้าอยู่นานกระมัง

https://novel-lk.blogspot.com/
มั่วเชียนเสวี่ยมองออกตั้งแต่แรกแล้ว ที่คอของนางกำนัล
อัปลักษณ์ทั้งสองคน มีคอหอย
เวลานี้ ใบหน้าของนางกำนัลอัปลักษณ์ทั้งสองคนแดงระเรื่อ
เล็กน้อย แววตาของพวกเขาก็ฉายเค้าเงื่อนบางอย่าง…
มั่วเชียนเสวี่ยโมโหยิ่งนัก เพียงสองคนนี้ยืนอยู่ข้างกายนาง ก็ทำ
ให้นางรู้สึกถึงความสกปรก
ลำแสงเยือกเย็นแล่นผ่าน บอกนางกำนัลอัปลักษณ์ทั้งสองคนที่
ยืนอยู่ข้างๆ “พวกเจ้าสองคนยังไม่รีบไปปูเตียงให้เรียบร้อย ข้าเวียน
หัว หลังจากปูเตียงเสร็จแล้วมาพาข้าขึ้นไปนอนบนเตียง…”
ได้ฟังคำสั่งของมั่วเชียนเสวี่ย ปี้หวนที่หันหลังเตรียมจะเดิน
ออกไปยกมุมปากขึ้นยิ้มร้ายกาจ รอยยิ้มร้ายกาจนั้นเคล้าไปด้วย
ความลำพองใจ และคล้ายจะมีความเย้ยหยันปะปนอยู่ด้วย
ใบหน้าของนางกำนัลอัปลักษณ์ทั้งสองคนแดงก ่า เมื่อได้ยิน
คำสั่งของมั่วเชียนเสวี่ย แววตาฉายตัณหา สบตากันแล้วแสยะยิ้ม จับ
คอแล้วพูด “เจ้าค่ะ” จากนั้นเดินเข้าไปในห้องนอน
รอนางกำนัลอัปลักษณ์ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้อง มั่วเชียน
เสวี่ยหัวเราะในลำคอ เหยียดกายลุกขึ้นเดินไปด้านหน้า
หยิบเข็มทองออกมา

https://novel-lk.blogspot.com/
ปี้หวนที่เพิ่งเดินออกไปจากเรือนข้าง หมุนตัวหันหลังกำลังจะปิด
ประตู ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น นางถูกเข็มแทง จากนั้นร่างกายก็อ่อน
แรงทันที
มั่วเชียนเสวี่ยกระทำอย่างรวดเร็ว พุ่งตัวไปแล้วพยุงนางเข้ามาใน
ห้อง
ด้วยพลังยุทธ์ของนางในเวลานี้ สามารถทำให้คนหมดสติได้
นาน หากไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ไม่ว่าฟ้าจะถล่มดินจะทลายปี้หวนก็ไม่มี
วันฟื้น
นอกจากว่า…นางจะฝังเข็มลงไปอีกครั้งเท่านั้น…
ด้านในมีเสียงนางกำนัลอัปลักษณ์สองคนกำลังปูเตียง คล้ายปู
เตียงเรียบร้อยแล้ว มั่วเชียนเสวี่ยรีบดึงปิ่นบนศีรษะปี้หวนออกมา แล้ว
ร้องตะโกนบอกคนในห้อง “ตั้งใจปูเตียงและจัดเตียงให้ดี สอดส่องดู
ทุกมุม ว่ามีแมลงหรือไม่…”
เมื่อปิ่นบนผมถูกดึงออก เส้นผมของปี้หวนยาวสยายลงมา บดบัง
ใบหน้าของนาง
ขณะที่ด้านในมีเสียง “เจ้าค่ะ” ดังขึ้น มั่วเชียนเสวี่ยถอดเสื้อตัว
นอกของตนออกแล้วโยนทิ้งไว้ด้านหนึ่ง จากนั้นรีบถอดเสื้อตัวนอก
ของปี้หวนออก คลุมไว้บนตัว หมุนตัวหันหลังเดินออกไป พร้อมกับ
ปิดประตู

https://novel-lk.blogspot.com/
การกระทำทั้งหมดนี้ นางใช้เวลาเพียงครู่หนึ่ง ผอจื่อทั้งสองคน
ปิดประตูเรือนตั้งแต่แรกแล้ว ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกเรือน ภายในเรือนไม่
มีใครอื่น
มั่วเชียนเสวี่ยเดินออกไปจากห้องทว่าไม่ได้เดินออกไปนอกเรือน
นางยืนอยู่ที่หน้าประตู ขณะที่นางกำลังยิ้มเยือกเย็นอยู่นั้น ได้ยินเสียง
ภายในห้องดังขึ้น
หลังจากนี้ นางยังมีเรื่องต้องทำ
ไม่แน่ว่า ประเดี๋ยวต้องมีการมาจับชู้สาว ในละคร ล้วนแสดง
เช่นนี้
ไม่แน่ว่า ประเดี๋ยว…ถึงอย่างไรก็ตาม นางต้องระมัดระวัง ไม่อาจ
พลาดละครสนุกได้
ภายในห้องมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น คาดว่านางกำนัลปลอมทั้งสองคง
เดินออกมาจากห้องด้านใน
ฟังเสียงฝีเท้าที่เดินลงน ้าหนักไม่แรง เกรงว่าคงสูดดมกำยานเข้า
ไปไม่น้อยแล้ว
มั่วเชียนเสวี่ยกำหมัดแน่น
องค์หญิงอวี้เหอให้ปี้หวนทิ้งนางกำนัลปลอมที่มีคอหอยไว้ดูแล
รับใช้นาง ไม่ต้องใช้สมองคิด ก็รู้ว่าดูแลรับใช้เช่นไร ใช้สิ่งใดดูแลรับ
ใช้

https://novel-lk.blogspot.com/
สองคน? สองคน! องค์หญิงอวี้เหอ นางใจกว้างเกินไปแล้วกระมัง
วันข้างหน้า ตนจะเอาคืนนางเป็นสองเท่า!
มั่วเชียนเสวี่ยกำหมัดแน่น ทว่าหัวใจของนางบีบรัด กลัว
เหลือเกินว่าบุรุษทั้งสองจะจำสตรีที่นอนฟุบโต๊ะได้ รู้ว่าไม่ใช่นาง
แน่นอนว่านางย่อมไม่กลัวว่าหากนางกำนัลปลอมทั้งสองเห็น
ความผิดปกติแล้วจะทำอะไรนาง นางเพียงกังวลว่า หากถูกจับได้ว่า
เปลี่ยนตัว ละครขององค์หญิงอวี้เหอไม่อาจแสดงต่อไปได้
นางไม่มีละครให้ดู ไม่อาจแผนซ้อนแผนโต้กลับองค์หญิงอวี้เหอ
ได้ ไม่อาจโจมตีองค์หญิง ไม่อาจเห็นรอยยิ้มเสแสร้งนั้นนิ่งค้าง ไม่
อาจฉีกความสง่างามจอมปลอมนั้นได้
เมื่อเป็นเช่นนั้น เกรงว่าจะน่าเสียดาย
ขณะมั่วเชียนเสวี่ยกำลังครุ่นคิดเงียบๆ ด้านในก็มีเสียงหัวเราะดัง
ขึ้น “นางร้อนใจเหลือเกิน ถอดเสื้อตัวนอกของตนก่อน ประหยัดแรง
ข้าจริงๆ…”
“มา…ช่วยกันหน่อย เอาเข้าไปด้านในจะได้จัดการง่ายๆ…”
มั่วเชียนเสวี่ยที่ตึงเครียดเล็กน้อยครุ่นคิดในใจ ในเมื่อปี้หวนเป็น
นางกำนัลที่ติดตามองค์หญิง เช่นนั้นย่อมมาจากวังหลวง นางต้องไม่
เคยพบเจอคนพวกนี้แน่นอน คิดว่า คงจะอาศัยอำนาจของผู้อื่นเอา
ตัวนางกำนัลปลอมทั้งสองคนแฝงเข้ามา คาดว่าปี้หวนก็เพิ่งเคยเจอ
สองคนนี้ครั้งแรกเช่นเดียวกัน

https://novel-lk.blogspot.com/
ตนทำผมของปี้หวนจนยุ่งเหยิงแล้ว ทั้งยังถอดเสื้อผ้าของนาง
แล้ว ร่วมกับเวลานี้ดวงหน้าของปี้หวนแดงก ่า เกรงว่าคงจะไม่มีปัญหา
อีกทั้ง บุรษโสมมที่ปลอมตัวเป็นนางกำนัลก็น่าจะสูดดมกำยาน
เข้าไปไม่น้อยเช่นเดียวกัน เกรงว่าเวลานี้คงจะตาลายไปหมดแล้ว ไม่
ว่าจะมองสตรีคนใดก็มีหน้าตาเหมือนกันหมด
ภายในห้องมีเสียงเดินเข้าไปด้านใน มั่วเชียนเสวี่ย โล่งอกทันที
บุรุษโสมมทั้งสองที่ปลอมตัวเป็นนางกำนัล แยกไม่ออกจริงๆ ด้วย
“นี่เป็นหญิงพรหมจรรย์ ให้ข้าเริ่มก่อน แล้วค่อยถึงตาเจ้า…”
“ชู่…เบาเสียงหน่อย…อย่าทำให้ผู้อื่นได้ยิน…”
“ไม่มีทางมีคนแน่นอน…ประตูเรือนปิดไปแล้ว ทั้งยังมีผอจื่ออีก
สองคนเฝ้าอยู่ไม่มีอะไรต้องกลัว…เจ้าต่างหาก…เบาหน่อย…อย่า
เหลือรอยเขียวช ้าบนตัวนาง…”
“ผิวของนางนวลเนียนจริงๆ…”
ภายในห้องไม่มีเสียงครางของสตรี มีเพียงเสียงหายใจหอบของ
บุรุษ และเสียงสะเทือนดังขึ้นเล็กน้อย
“อ๊า…” เสียงครางดังขึ้นจากด้านใน
ตามด้วยเสียงพูดพึมพำ “หญิงพรหมจรรย์ถึงใจจริงๆ ถึงคราว
เจ้าแล้ว…”
มั่วเชียนเสวี่ยปิดหูแล้วเดินไปไกล ลังเลครู่หนึ่งแล้วเดินกลับมา

https://novel-lk.blogspot.com/

https://novel-lk.blogspot.com/