เหนียงจื่อของคุณชายขี้โรค - ตอนที่ 500 ปมของซูชี ช ้ำในของหนิงเซ่ำ (5)

บอกแค่ว่ำไม่มีของแล้ว ขำยไปหมดแล้ว
แต่นำงกลับรู้ว่ำว่ำนำงไม่ได้เป็นคนซื้อสีเคลือบทั้งเมืองจนเกลี้ยง
แต่คนพวกนั้นไม่ขำยให้ต่ำงหำก และไม่ช่วยนำงหำของด้วย
สีเคลือบเป็นสินค้ำนอกเมือง แม้แต่เมืองหลวงยังมีขำย จู่ๆ พวก
เขำก็คิดหำวิธีกันไม่ได้
ได้ยินว่ำทุกๆ ปีสีเคลือบนี้จะมีของมำถึงหนึ่งครั้ง…
มีน้อยคนนักที่รู้เกี่ยวกับร้ำนค้ำใหญ่ที่ขำยสีเคลือบว่ำอยู่ที่ไหน
หนิงเซ่ำชิงแย้มยิ้มจำงๆ คล้ำยว่ำในสมองมีแผนกำรเรียบร้อย
แล้ว เขำใช้มือจุ่มน ้ำชำมำเขียนบนโต๊ะช้ำๆ
มั่วเชียนเสวี่ยพลันเงยหน้ำขึ้นเหมือนก ำลังเหลือเชื่อ!
“เป็นไปได้อย่ำงไร เรื่องเช่นนี้ก็จะท ำลำยรึ” เรื่องที่เรือนกระจก
ใหญ่เคลือบสีเดิมทีก็เป็นประโยชน์ต่อแผ่นดินและปวงชนอยู่แล้ว เหตุ
ใดต้องท ำลำยด้วย มันส่งผลเสียอะไรต่อพวกเขำด้วยหรือ
หนิงเซ่ำชิงเห็นมั่วเชียนเสวี่ยท่ำทำงเหมือนโดนกระตุ้นก็หัวเรำะ
ออกมำอย่ำงเสียไม่ได้
“เชียนเสวี่ย เจ้ำต้องรู้ว่ำคนบำงคนก็ชอบท ำลำยผู้อื่นเช่นนี้
แม้ว่ำจะเป็นเรื่องดีๆ ที่เอื้อประโยชน์ต่อแผ่นดินและปวงชนก็ตำม พวก
เขำก็ยังคงท ำลำย…”

มั่วเชียนเสวี่ยเม้มปำกไม่เอ่ยค ำใด
ส ำหรับเรื่องนี้นำงรับไม่ได้อย่ำงยิ่ง!
ไม่นึกเลยจริงๆ ว่ำบนโลกนี้จะมีคนที่เหี้ยมโหดได้ถึงเพียงนี้! นึก
ไม่ถึงว่ำจะท ำเรื่องพรรค์ได้!
“ข้ำไว้ใจนำงถึงเพียงนี้ แม้ว่ำจะรู้ว่ำนำงน่ำสงสัย แต่ก็ยังเลือกจะ
ให้นำงอยู่ข้ำงกำย ให้โอกำสนำงสักครั้ง นึกไม่ถึงว่ำนำงจะเป็นเช่นนี้
ช่ำงน่ำผิดหวังยิ่งนัก”
มั่วเชียนเสวี่ยถอนหำยใจเฮือกหนึ่ง ในใจมีก้อนหินยักษ์กดทับไว้
ท ำให้นำงหำยใจไม่ออก
“มนุษย์ล้วนมีทำงเลือกของตัวเอง นำงก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ไม่ว่ำ
เรื่องใดนำงก็คิดเองได้ ดังนั้นในตอนที่ไม่อำจลงมืออย่ำงปรำนีได้
เชียนเสวี่ยก็ต้องโหดเหี้ยม”
เดิมทีหนิงเซ่ำชิงก็ไม่ใช่คนใจอ่อนอะไรอยู่แล้ว เขำคิดว่ำเจ้ำ
เคำรพข้ำหนึ่งฉื่อ ข้ำก็จะคืนให้หนึ่งจั้ง นี่เป็นหน้ำที่ของมนุษย์ที่ต้อง
รับผิดชอบและเป็นสันดำนของมนุษย์เช่นกัน
ทว่ำคนบำงคนหลังจำกใช้ควำมอดทนและควำมไว้วำงใจที่เรำ
มอบให้อย่ำงสุรุ่ยสุร่ำยแล้วก็ยังไม่รู้จักกลับตัวกลับใจอย่ำงแท้จริง คน
แบบนี้จึงไม่มีควำมจ ำเป็นที่เรำจะต้องใช้เขำเพื่อตัวเอง
“ยำมนี้สิ่งที่ข้ำคิดไม่ใช่คนระย ำนั่นอยู่ที่ไหน แต่สีเคลือบมีไม่
เพียงพอ เพิงใหญ่ของข้ำก็จะสร้ำงไม่ได้ ฤดูหนำวปีนี้ก็จะให้พวก

ประชำชนในเมืองหลวงได้กินผักสดใหม่กันได้ยำกแล้ว แน่นอนว่ำ
แบบนี้มันขัดต่อควำมตั้งใจเดิมของข้ำ”
ที่ส ำคัญคือสร้ำงเพิงใหญ่ไม่ได้ เงินทองมำกมำยก็ไม่ไหลมำหำ
แล้ว ที่น่ำปวดใจที่สุดก็คือสิ่งนี้
เนื้ออวบอ้วนมำถึงปำกแล้วจะลอยจำกไป นี่มันเป็นสิ่งที่ท ำเอำ
นำงรู้สึกเจ็บใจนัก มั่วเชียนเสวี่ยคิดว่ำหำกหำวิธีดีๆ มำแก้ไขไม่ได้
นำงคงได้กลุ้มใจตำยจริงๆ แน่!
หนิงเซ่ำชิงใช้ปลำยนิ้วจิ้มศีรษะนำง ก่อนยิ้มจำงๆ ให้ “เชียนเสวี่ย
ลืมสำมีคนนี้ไปแล้วหรือ”
“มำจิ้มข้ำท ำไม มันเจ็บนะ” มั่วเชียนเสวี่ยกุมหน้ำผำก
กระเง้ำกระงอด ทว่ำกลับได้ยินถ้อยค ำของหนิงเซ่ำชิงที่ท ำให้ใจเบิก
บำน
นำงรู้ว่ำคนอย่ำงหนิงเซ่ำชิงไม่มีทำงสู้ศึกที่ไม่มั่นใจหรอก และไม่
เคยพูดจำที่ไม่ได้ตระเตรียมมำก่อนเช่นกัน
ตรงกันข้ำม หนิงเซ่ำชิงเอ่ยเช่นนี้ก็หมำยควำมได้เตรียมพร้อมไว้
เรียบร้อยแล้ว
“เซ่ำชิง! พี่ชำยแสนดี! สำมีแสนดี! ท่ำนเตรียมพร้อมหมดแล้ว
หรือ ใช่หรือไม่”

ยำมนี้นำงลืมควำมกลัดกลุ้มใจก่อนหน้ำนี้ไปจนหมดสิ้นแล้ว
นำงลุกขึ้นบุ่มบ่ำมไปนั่งลงในอ้อมอกของหนิงเซ่ำชิงด้วยรอยยิ้มเบ่ง
บำนดุจพฤกษำ
ท่ำทำงและกำรกระท ำเช่นนี้มันช่ำงท ำเอำหนิงเซ่ำชิงปรีดำนัก
หนิงเซ่ำชิงหัวเรำะอย่ำงมีควำมสุข มือเขำวำงลงบนเอวคอด
อย่ำงเป็นธรรมชำติ
“นี่เชียนเสวี่ยก ำลังท ำอะไรน่ะ ส่งตัวเองมำให้ข้ำกอดหรือ”
แม้ว่ำจะเอ่ยเช่นนี้แต่ก็ยังโอบตัวนำงเอำไว้แน่น ซ ้ำยังจุมพิตบน
แก้มนำงเบำๆ อีกด้วย
มั่วเชียนเสวี่ยสีหน้ำแดงระเรื่อเล็กน้อย
ทั้งซำบซึ้งและเขินอำย
หนิงเซ่ำชิงผู้นี้เป็นพวกเชื่อมั่นในกำรกระท ำของตัวเองมำโดย
ตลอด ไม่ว่ำคนอื่นจะคิดอย่ำงไรก็ตำม
ตรงนี้ยังมีชูอีกับสืออู่คอยรับใช้อยู่นะ
เขำไม่อำย ถ้ำอย่ำงนั้นนำงก็ไม่อำยไปด้วยเลยแล้วกัน
“ใช่ๆๆๆ! ข้ำก ำลังเอำใจท่ำนอยู่ พี่ชำยแสนดี บอกข้ำทีว่ำท่ำน
เตรียมทุกอย่ำงเอำไว้เรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่”
นำงรู้ว่ำหนิงเซ่ำชิงชอบค ำรื่นหู จึงพยำยำมเลือกค ำพูดน่ำฟังมำ
พูดกับหนิงเซ่ำชิง อ้อนหนิงเซ่ำชิงให้เบิกบำนใจ

ชูอีกับสืออู่เห็นเหตุกำรณ์เข้ำก็พำกันขนลุกทั่วร่ำง ทว่ำแม้แต่
หำยใจยังไม่กล้ำ
ทั้งสองพำกันกลั้นหำยใจ พยำยำมลดตัวตนตัวเองลง แล้วถอย
ออกจำกห้องไปจึงกล้ำสูดหำยใจ
สองคนภำยในห้องยังคงไม่รู้
อำจจะรู้แต่แรกแล้วว่ำทั้งสองคนจะหำยตัวไปกันเอง จึงได้ไม่
สนใจอะไร
“เจ้ำเล่ห์!” หนิงเซ่ำชิงจิ้มปลำยจมูกนำงอย่ำงเสียไม่ได้ แต่ยังไม่
อยำกหยอกมั่วเชียนเสวี่ยต่อ เพรำะเขำรู้ว่ำ มั่วเชียนเสวี่ยมีควำมยึด
ติดกับเรื่องเรือนกระจกใหญ่เคลือบสีนี้มำก…มำกมำยเลยทีเดียว!
“หลำยวันมำนี้ข้ำตรวจสอบได้ควำมมำบ้ำงแล้ว อำศัยจังหวะที่
พวกเขำก ำลังก่อควำมวุ่นวำยด้ำนนอกนั่นกักตุนเอำไว้ให้เจ้ำจ ำนวน
หนึ่งแล้ว แล้วก็ยังมีอีกเรื่อง…”
เอ่ยถึงตรงนี้ หนิงเซ่ำชิงเองกลับอำยเล็กน้อย
มั่วเชียนเสวี่ยกะพริบตำปริบๆ รอให้หนิงเซ่ำชิงพูด แต่เห็นเขำไม่
พูดเสียทีใจนำงก็ร้อนรนขึ้นมำไม่น้อย!
“ยังมีอีกเรื่องอย่ำงนั้นรึ เซ่ำชิงท่ำนพูดมำสิ!”
เฮ้อ…

หนิงเซ่ำชิงถอนหำยใจเล็กน้อย ก่อนเอ่ยกับมั่วเชียนเสวี่ยว่ำ
“หำกเชียนเสวี่ยมีควำมสุขจริงๆ ล่ะก็ เช่นนั้นก็ยกสำวใช้ของเจ้ำสอง
คนให้กุ่ยซำกับเตำหนูสิ”
ยกให้อย่ำงนั้นรึ แต่งงำนรึ ชูอีกับสืออู่น่ะนะ?
มั่วเชียนเสวี่ยได้ยินก็ชะงักไป ไม่ใช่ว่ำนำงไม่ยินดี แต่ค ำพูด
ของหนิงเซ่ำชิงกระโดดข้ำมไปมำก ท ำให้นำงไม่รู้จะคล้อยตำม
อย่ำงไรดี
พวกเขำก ำลังคุยกันเรื่องเพิงใหญ่เคลือบสีอยู่มิใช่หรือ ข้ำมมำ
เรื่องแต่งงำนของกุ่ยซำและเตำหนูไปได้อย่ำงไรกันนะ
อีกทั้งกุ่ยซำกับชูอีน่ะนำงพอรู้ แต่เตำหนูกับ…สืออู่นี่สิ
ค่อนข้ำงเพ้อฝันเกินไปหน่อยแล้ว
มั่วเชียนเสวี่ยส่ำยหน้ำอย่ำงมึนงง “เกิดอะไรขึ้นรึ สมองข้ำมึนไป
หมดแล้ว”
อันที่จริงหนิงเซ่ำชิงก็เพิ่งจะรู้เรื่องนี้ได้ไม่นำน มิฉะนั้นเขำก็คงยัง
ไม่รู้ว่ำองครักษ์ตัวดีของเขำจะท ำเรื่องงำมหน้ำเช่นนั้นแก่เขำได้!
แม้ว่ำแก่นสำรของเรื่องนี้จะท ำให้เขำรู้สึกอับอำยมำกก็ตำม
แต่แล้วจะท ำอะไรได้ล่ะ ขอแค่สำมำรถช่วยมั่วเชียนเสวี่ยได้ ต่อ
ให้หน้ำอำยแค่ไหนเขำก็ยินดีท ำ
จำกนั้นหนิงเซ่ำชิงก็เล่ำเรื่องทั้งหมดให้มั่วเชียนเสวี่ยฟัง

ที่แท้ครำก่อนที่ทั้งสองทะเลำะท ำสงครำมเย็นกัน เพรำะหนิงเซ่ำ
ชิงถูกคนเรียกว่ำสำมีท ำให้มั่วเชียนเสวี่ยเข้ำใจผิดนั้น
นึกไม่ถึงว่ำสตรีที่เรียกหนิงเซ่ำชิงว่ำสำมีนำงนั้น จะเป็นคุณหนู
ตระกูลสวี่ที่จะแย่งบุรุษรูปงำมที่ทะเลสำบพระจันทร์เสี้ยว!
สถำนที่ท ำเครื่องปรุงของมั่วเชียนเสวี่ยก็คือที่ดินที่บิดำของ
คุณหนูสวี่ชดเชยให้ทั้งหมด
ครำนี้กุ่ยซำกับเตำหนูรู้ว่ำหนิงเซ่ำชิงกับมั่วเชียนเสวี่ยท ำ
สงครำมเย็นกันเพรำะเรื่องสีเคลือบ ดังนั้นจึงรีดไถคนอื่นโดยตรงเมื่อ
สบโอกำส