เหนียงจื่อของคุณชายขี้โรค - ตอนที่ 531 พ้นวิกฤต ห่วงของกุ้ยเสี่ยวซี (1)

“ไม่!” มั่วเชียนเสวี่ยที่แคล้วคลาดจากภัยอันตราย ไม่เพียงแต่จะ
ไม่ได้มีสีหน้าปีติยินดี แต่นัยน์ตาพลันเบิกกว้าง! คำรามเสียงดัง พุ่ง
ตัวไปยังทิศทางของหนิงเซ่าชิง!
เพราะนางเห็นหนิงเซ่าอวี่ถือกระบี่พุ่งไปทางหนิงเซ่าชิง ปลาย
กระบี่แหลมคมชี้ไปยังแผ่นหลังของหนิงเซ่าชิง!
เขาอยู่ใกล้มากๆ แล้ว
เซ่าชิงถูกโจมตีจากศัตรูทั้งหน้าและหลัง
ไม่! ไม่นะ!
พลั่ก…
ทว่า แม้ว่านางที่ได้สติอย่างไม่คาดฝันจะวิ่งไปเร็วเพียงใด ก็ไม่ได้
เร็วไปกว่าท่าร่างของหนิงเซ่าอวี่ ตอนที่หนิงเซ่าอวี่เสือกแทงกระบี่ ก็
หาทางจัดการกับนางได้แต่แรกแล้ว
มือหนึ่งแทงกระบี่ มือหนึ่งซัดฝ่ามือมาทางนาง
กระบี่นั่นไวมาก กะทันหันเกินไป จะเข้าไปขวางก็ขวางไม่ทันแล้ว
มั่วเชียนเสวี่ยทำได้เพียงแค่เสี่ยงอันตรายเพราะเข้าตาจน และสู้
จนได้รับบาดเจ็บที่ฝ่ามือ เข็มเงินที่อยู่ในแขนเสื้อพุ่งออกมาทิ่มเข้าที่
ฝ่ามือของหนิงเซ่าอวี่
เพียงแต่เรื่องราวเกิดขึ้นเร็วกว่าที่คิด

“อึก…”
เสียงครางแผ่วเบา คล้ายกับมีโลหิตสาดกระจายเต็มพื้น จึงมี
กลิ่นคาวโลหิตลอยฟุ้งกลางอากาศในทันที
เซ่าชิงถูกกระบี่แทง?!
ดูท่า นางจะช้าเกินไป แม้เข็มเงินของนางจะทำให้หนิงเซ่าอวี่รู้สึก
ชาและตัวแข็งทื่อ แต่หนิงเซ่าอวี่ทุ่มพลังกระบี่นั้นสุดความสามารถ
แม้จะด้านชา ตัวแข็งทื่อ แต่ด้วยแรงเฉื่อย กระบี่จึงยังคงแทงไป
ข้างหน้าอยู่ดี…
เวลาเหมือนหยุดนิ่งในเสี้ยวพริบตา!
มั่วเชียนเสวี่ยถูกซัดตัวลอยอยู่กลางอากาศ แต่กลับไม่ได้คิดถึง
ความปลอดภัยของตนเอง ทั้งยังมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่
อยากจะเชื่อ และอ้าปากกว้าง
ตุบ! มั่วเชียนเสวี่ยร่วงลงมาจากกลางอากาศตกลงกับพื้น ถึงได้
ทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อครู่นี้ในสมองรอบหนึ่ง
หนิงเซ่าชิงไม่เป็นอะไร!
มีคนรับกระบี่แทนเขา!
หัวใจที่กังวลจนแทบจะหยุดเต้นก็กลับมาเข้าที่เข้าทาง
เพียงแต่…
คนที่รับกระบี่คนนั้นเป็นคนที่นางคาดไม่ถึงสักนิดเดียว!

กุ้ยเสี่ยวซี!
เมื่อครู่ ช่วงเวลาวิกฤต
กุ้ยเสี่ยวซี ผู้เป็นภรรยาเอกของหนิงเซ่าอวี่กระโจนออกมากาง
แขนรับกระบี่ที่หนิงเซ่าอวี่ลอบโจมตีแทนหนิงเซ่าชิงในช่วงเวลา
สำคัญ!
กระบี่เล่มนั้นแทงเข้ากลางทรวงอกกุ้ยเสี่ยวซี โลหิตทะลักราว
สายน ้า
หมดหนทางเยียวยารักษาแล้วแน่นอน
กระบี่แทงเข้าที่ทรวงอกของกุ้ยเสี่ยวซี หนิงเซ่าอวี่ร่างแข็งทื่อ
แข็งค้างพราะเขานึกว่ากระบี่นี้จะต้องเอาชีวิตของหนิงเซ่าชิงได้
แน่นอน เขาคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่า นางแพศยาผู้นี้มุดออกมาจากที่
ใด และมารับกระบี่เขาได้อย่างไร เขาตัวแข็งทื่อเพราะวิชาฝังเข็มของ
มั่วเชียนเสวี่ยออกฤิทธิ์แล้ว
เสียงความเคลื่อนไหวด้านหลังดังขนาดนั้น หนิงเซ่าชิงที่โจมตี
หลูเจิ้งหยางจนล่าถอย ก็รีบหันไปมองทันที
นัยน์ตาเย็นชาไร้ซึ่งความรู้สึกเจือปนแม้แต่น้อย มองหนิงเซ่าอวี่
ที่อ้าปากค้าง ตัวแข็งทื่อแล้ว ก็ไม่พูดพล่ามทำเพลง ซัดฝ่ามือใส่
หน้าอกเขาไปทันที!
พรวด

หนิงเซ่าอวี่กระอักโลหิตออกมา ล้มลงไปในสนามใหญ่ที่อยู่ไม่
ไกล องครักษ์ในที่ลับก้าวเข้ามากดเขาที่เหมือนกับศพคนตายแล้ว
เอาไว้บนพื้น
ตอนนี้ ไม่มีใครสนใจว่าเขาจะเป็นหรือตาย!
“หนิงเซ่าชิง คิดไม่ถึงเลยว่าวาสนาในเรื่องความรักเจ้าจะดี
เช่นนี้! กระทั่งภรรยาน้องชายก็ไม่เว้น! วันนี้เจ้าโชคดี! หนทาง
ข้างหน้าของพวกเรายังอีกยาวไกล อนาคตยังมีโอกาสอีก!”
หลูเจิ้งหยางเอ่ยวาจาแทงใจ
ขณะที่เอ่ยก็ชำเลืองมองกำแพงแวบหนึ่ง
แม้ในใจจะไม่ยินยอม แต่ก็รู้ว่า หากตนเองอยู่ที่นี่ต่อ คิดว่าชั่ว
ชีวิตนี้ก็อย่าได้คิดจะก้าวออกจากจวนหนิงแม้แต่ครึ่งก้าว!
ยังเอ่ยไม่ทันจบ ก็เหินกายขึ้นลงหายลับไปในความมืด
“ตาม!”
เสียงกุ่ยซาดังขึ้น ต่อมาก็มีเสียงดังขึ้นติดต่อกัน นั่นคือเสียงออก
ปฏิบัติการขององครักษ์ลับจวนหนิง
หนิงเซ่าชิงไม่ได้ห้าม
แต่ยิ้มเย็น วันนี้เขาวางแหฟ้าตาข่ายดิน[1]
ถึงหลูเจิ้งหยางจะติดปีกก็บินหนีไม่รอด
นอกจาก…

นอกจากสายลับที่ซ่อนตัวอยู่ในตระกูลหนิงจะเปิดเผยตนเอง นำ
กำลังพลที่เป็นของตนเองขัดขวางผู้เร้นกายกลุ่มหนึ่งของตระกูลหนิง
เอาไว้
แม้มั่วเชียนเสวี่ยจะถูกฝ่ามือที่หนิงเซ่าอวี่ซัดมา แต่หนิงเซ่าอวี่
ทุ่มพละกำลังทั้งหมดไปที่กระบี่นั่น แรงที่ใช้กับนางเป็นแค่ส่วนหนึ่ง
อีกอย่างเข็มเงินของนางก็กำจัดพลังของฝ่ามือวาโยไปได้ครึ่งหนึ่ง
ดังนั้นแม้ว่าจะถูกฝ่ามือนั่นซัดกระเด็น แต่กลับไม่ได้รับบาดเจ็บอันใด
เพียงแค่ล้มกระแทกเจ็บก้นเล็กน้อยเท่านั้น
ตอนนี้ ไม่ใช่เวลามาคิดเล็กคิดน้อยเรื่องล้มก้นกระแทกจนเจ็บ
นางกลิ้งตัวลุกขึ้นมา
“เซ่า…เซ่าชิง…” มั่วเชียนเสวี่ยเดินเข้าไป มองเหตุการณ์
ตรงหน้าแล้วก็ไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยอันใดเลยจริงๆ
ในใจคือความนึกกลัวในภายหลัง ความตื่นตระหนกใจ และหึง
หวงเล็กน้อย!
หนิงเซ่าชิงไม่ได้ถูกกระบี่ของหนิงเซ่าอวี่แทง นางย่อมดีใจ!
ต้องรู้ว่า หากเมื่อครู่หนิงเซ่าชิงถูกหนิงเซ่าอวี่ลอบโจมตีสำเร็จ
เช่นนั้นตอนนี้เขา… แม้จะไม่ตาย แต่ก็บาดเจ็บหนัก ไม่ได้ดีไปกว่า
กันเท่าใดนัก!
แต่ว่า…

แต่ว่ามีคนสู้สุดความสามารถอย่างไม่ต้องการชีวิต แต่ก็จะรับ
กระบี่แทนเขาให้ได้ นั่นไม่ใช่ความรู้สึกธรรมดาทั่วไป
เฉกเช่นประโยคสุดท้ายที่แทงใจจากปากหลูเจิ้งหยาง มีวาสนา
ในเรื่องความรักไม่น้อย ‘กระทั่งภรรยาน้องชายก็ไม่เว้น’
สตรีนางนี้เป็นภรรยาของน้องชายเขา เคยเป็นสาวงามอันดับ
หนึ่งแห่งเมืองหลวง
หากว่าหนิงเซ่าชิงไม่ได้มีความสัมพันธ์อันใดกับกุ้ยเสี่ยวซี กุ้ย
เสี่ยวซีผู้นี้อาศัยอะไรมารับกระบี่จากสามีตนเองแทนเขา
ในความเข้าใจของมั่วเชียนเสวี่ย ในเมื่อหนิงเซ่าอวี่เสือกแทง
กระบี่นั่นออกมาแล้ว เช่นนั้นกุ้ยเสี่ยวซีซึ่งเป็นภรรยาของเขาจะต้อง
ซ ้าเติมอีกครั้งแทนสามีของนางจึงจะถูก
นางเป็นฮูหยินเอกของหนิงเซ่าอวี่ หากกระบี่เล่มนั้นของหนิง
เซ่าอวี่แทงได้สำเร็จจริงๆ และขึ้นเป็นหัวหน้าตระกูล นางก็เป็นผู้ที่
ได้รับผลประโยชน์มากที่สุด
ไม่ว่าอย่างไร นางก็ไม่มีเหตุผลที่จะรับกระบี่แทน!
มีเพียงสิ่งเดียว นั่นก็คือความจริงใจของสตรี
เห็นความจริงใจสำคัญยิ่งกว่าชีวิต!
หนิงเซ่าชิงมองสตรีที่ล้มอยู่ในอ้อมแขนตนเองด้วยสีหน้าเย็นชา

เขาคิดแล้วก็ไม่เข้าใจว่า เหตุใดกุ้ยเสี่ยวซีถึงได้ขวางกระบี่นี้ให้
เขาในช่วงเวลาสำคัญ
ตอนนั้น เบื้องหน้าเขามีกระบี่หนักฝ่ามือวาโยของหลูเจิ้งหยาง
หากเขาไม่รับ มั่วเชียนเสวี่ยจะต้องได้รับอันตราย
แม้ว่าตนเองจะตาย เขาก็ไม่มีทางยอมให้มั่วเชียนเสวี่ยตายต่อ
หน้าตน นั่นเป็นความทุกข์ทรมานแสนสาหัสกว่าการให้เขาเจ็บปวด
จากอาการบาดเจ็บเสียอีก
เขาจึงทำได้แค่จัดการหลูเจิ้งหยางก่อน
รอจัดการหลูเจิ้งหยางเสร็จ ค่อยหันกลับไปจัดการหนิงเซ่าอวี่
เขาไม่กล้าพูดว่าสามารถหลบกระบี่ของหนิงเซ่าอวี่ได้ แต่อย่าง
น้อยก็มีความมั่นใจว่าจะไม่ถูกกระบี่นั่นแทงถูกจุดสำคัญ
“เจ้า…”
หนิงเซ่าชิงอยากถาม แต่ในช่วงเวลาเช่นนี้ กลับไม่รู้ว่าควรจะ
เอ่ยอะไรดี
กุ้ยเสี่ยวซีที่อยู่ภายใต้แสงจันทร์ อาภรณ์สีขาวสะอาด เรือนผม
ขาวโพลน สีหน้าหมองคล ้า ซีดเผือด มุมปากมีคราบโลหิต ทรวงอก
ก็เต็มไปด้วยโลหิตเช่นกัน
ทว่านางในตอนนี้ไม่ร ่าไห้ โวยวาย แต่กำลังยิ้ม
แย้มรอยยิ้มออกมาจากใจ

ราวกับคนที่รับกระบี่ไม่ใช่นาง
“เซ่าชิง…”
ระหว่างที่สะอื้นไห้ กุ้ยเสี่ยวซีเอ่ยชื่อที่อยากจะเรียกมานาน แต่
ตอนนี้ไม่ใช่ชื่อที่นางจะเรียกได้อีกแล้วออกมา ในใจก็พอใจอย่างหา
ที่เปรียบมิได้
หนิงเซ่าชิงหันไปมองมั่วเชียนเสวี่ยทันที
ภาพนี้ตกอยู่ในสายตากุ้ยเสี่ยวซี หัวใจพลันเจ็บปวดรวดร้าว!
ในปีนั้น หากนางไม่เลอะเลือน ยามนี้…คนในสายตาของหนิงเซ่า
ชิงจะต้องเป็นนาง…สินะ?
[1] วางแหฟ้าตาข่ายดิน หมายถึง วางกับดักล้อมศัตรูไว้อย่าง
แน่นหนา