เหนียงจื่อของคุณชายขี้โรค - ตอนที่ 607 ตอนพิเศษ สูญเสียสิ่งที่อยู่ในก ำมือไปโดยไม่คำด

ฝัน (4)
แม้ว่ำครั้งที่แล้วจะแอบติดตำมซูชีไปที่ค่ำยทหำร แต่นั่นนำงติด
สินบนจ ำนวนคนเหล่ำนั้นในช่วงระยะเวลำสั้นๆ จึงมีของให้กินให้ดื่ม
และไม่ต้องเอำสิ่งใดไปที่ค่ำย
ดังนั้นถึงได้ปรำกฏห่อผ้ำเล็กใหญ่ที่ปี้เอ๋อร์ได้เห็นเมื่อครู่!
ตอนนี้ปี้เอ๋อร์เข้ำมำในห้องแล้ว นำงก็คล้ำยกับหำผู้ช่วยชีวิตเจอ
อย่ำงไรอย่ำงนั้น!
“ปี้เอ๋อร์! ปี้เอ๋อร์ เจ้ำช่วยข้ำดูทีว่ำ ข้ำต้องพกสิ่งใดบ้ำง หำกออก
จำกจวน”
นำงคว้ำปี้เอ๋อร์เอำไว้ แล้วดันห่อผ้ำเล็กใหญ่ของตนเองให้ปี้เอ๋อร์
ดู
ปี้เอ๋อร์ตะลึงเล็กน้อย…
นี่มันอะไรกัน อย่ำท ำแบบนี้จะได้ไหม…
“ท่ำนหญิง…ท่ำนจะไปที่ไหนหรือเจ้ำคะ บ่ำวติดตำมท่ำนไปด้วย
หรือไม่” ปี้เอ๋อร์มองดูสภำพเละเทะตรงหน้ำแล้ว ก็รู้สึกว่ำปวดหัว! นำง
ไม่วำงใจให้ท่ำนหญิงออกจำกจวนคนเดียว ยังไงก็พำนำงไปด้วย
เถอะ!
“หือ” ควำมคิดนี้ กระทั่งคิด ซูซูก็ไม่เคยคิดเลยจริงๆ!

ตอนนี้นำงไม่มั่นใจว่ำซูชีไปที่ไหนกันแน่ แล้วจะพำปี้เอ๋อร์ไปด้วย
ได้อย่ำงไร แต่ว่ำ…
“อืมๆ! พำเจ้ำไปด้วย เจ้ำไปด้วยกันกับข้ำ รีบช่วยข้ำเก็บสัมภำระ
เร็วเข้ำ พยำยำมเอำแบบเรียบง่ำย เข้ำใจไหม” หลอกสำวใช้นำงนี้ให้
ได้ก่อน แล้วค่อยว่ำกัน!
ปี้เอ๋อร์พลันดีใจยิ่ง เมื่อได้ยินว่ำท่ำนหญิงจะพำตนเองออกไปข้ำง
นอกด้วยกัน
นำงรีบยื่นมือไปรับห่อผ้ำสัมภำระในมือของซูซูมำ แล้วเอ่ยกับซู
ซู โดยที่ไม่สงสัยอันใด “ท่ำนหญิงวำงใจเถอะเจ้ำค่ะ ปี้เอ๋อร์จะต้องจัด
สัมภำระให้ท่ำนอย่ำงเรียบร้อยเหมำะสมแน่นอน พวกเรำจะท่องเที่ยว
ทั่วหล้ำหรือเจ้ำคะ เช่นนั้นก็เตรียมแบบเรียบง่ำยแล้วกันเจ้ำค่ะ!”
นำงตัดสินใจเองด้วยท่ำทำงดีใจอยู่ตรงนั้น โดยไม่สังเกตเห็น
สำยตำระคนขอโทษของ ท่ำนหญิงซูซูที่มองมำทำงนำงเลยสักนิด
เดียว
ครู่หนึ่ง ห่อผ้ำเล็กใหญ่หลำยห่อของซูซูก็ถูกปี้เอ๋อร์จัดกำรจน
เหลือเพียงแค่ห่อเดียว
เมื่อเสร็จสิ้นภำรกิจ นำงก็ลุกขึ้นยิ้มน้อยๆ
“ท่ำนหญิง บ่ำวตรวจดูสัมภำระของท่ำนเรียบร้อยแล้ว! ท่ำนรอ
บ่ำวสักครู่นะเจ้ำคะ บ่ำวไปเก็บของสักครู่แล้วจะรีบมำทันที…”

แต่ทว่ำไม่รอให้นำงเอ่ยจบ นำงก็รู้สึกเจ็บที่ต้นคอ แล้วหมดสติไป
ซูซูมองปี้เอ๋อร์ที่ถูกนำงฟำดสลบไปอย่ำงขออภัยยิ่ง
“ปี้เอ๋อร์ ขอโทษนะ ข้ำไม่อำจพำเจ้ำไปด้วยกันได้! และยิ่งไม่อำจ
ให้เจ้ำไปแอบส่งข่ำวให้เสด็จแม่กับพวกเสด็จพี่ได้”
นำงลำกร่ำงปี้เอ๋อร์ไปวำงไว้บนเตียงของตนเอง ท ำภำพลวง
เหมือนว่ำตนเองก ำลังนอนหลับพักผ่อน จำกนั้นก็หยิบห่อผ้ำสัมภำระ
ที่ถูกปี้เอ๋อร์จัดเตรียมเรียบร้อยแล้วเดินออกจำกประตูไป!
ควำมจริงแล้วปี้เอ๋อร์ไม่ได้ถูกซูซูฟำดสลบในทันที แรกเริ่มยังมี
สติอยู่บ้ำง
ระหว่ำงสติเลือนรำง นำงหรี่ตำเล็กน้อย มองท่ำนหญิงของพวก
นำงเดินออกไปอย่ำงสง่ำงำม สุดท้ำยก็เข้ำสู่สภำพสลบไปด้วยสีหน้ำ
เสียใจในกำรกระท ำของตน
ท่ำนหญิง! ท่ำนหญิงกลับมำ! ท่ำนไม่ได้พกเงินไปด้วย! ท่ำนไม่
มีเงิน…
ควำมจริงแล้ว ปี้เอ๋อร์เพียงแค่คิดว่ำ ในเมื่อนำงต้องออกไปข้ำง
นอกกับท่ำนหญิง เช่นนั้นท่ำนหญิงก็ไม่จ ำเป็นต้องพกพำสิ่งของ
มำกมำย เพียงแค่เสื้อผ้ำไม่กี่ชุดก็พอแล้ว สิ่งอื่นๆ นำงล้วนจัดเตรียม
ไปเอง!
และที่ส ำคัญยิ่งกว่ำก็คือ นำงต้องใช้โอกำสนี้ไปขอค ำแนะน ำจำก
พระชำยำเอกกับซื่อจื่อ…

แต่นำงกลับคิดไม่ถึงว่ำ สุดท้ำยท่ำนหญิงของพวกนำงจะเล่นงำน
นำง ให้นำงไม่มีแม้กระทั่งวิธีที่จะอธิบำยเรื่องที่บนตัวนำงไม่มีเงินนี้สัก
ค ำเดียว!
เสียใจ! เสียใจจริงๆ!
มำเอ่ยถึงซูซู
นำงหิ้วห่อผ้ำสัมภำระเดินตรงออกจำกเรือนของตนเอง องครักษ์
เฝ้ำจวนอ๋องที่นั่นอ่อนแอที่สุด นำงรู้ดีอยู่แก่ใจ ดังนั้นจึงจูงม้ำของ
ตนเองมำเงียบๆ หลังจำกหลอกให้คนเฝ้ำประตูหลังไปที่อื่นแล้ว ก็
หวดม้ำหลบหนีไป
จิ่่งซื่อจื่อกับกูอี้เฉินทั้งสองคน ใครก็ล้วนคิดไม่ถึงว่ำ น้องเล็กของ
พวกเขำจะซ้อนแผนพวกเขำ แกล้งท ำเป็นเสียใจ รู้สึกแย่ เพื่อลด
ควำมระมัดระวังของพวกเขำ แล้วจำกไปทั้งอย่ำงนี้!
รอถึงตอนที่พวกเขำรู้เรื่อง ก็เป็นช่วงที่จะต้องกินมื้อเย็นแล้ว!
พระชำยำเอกจิ่งที่เป็นห่วงบุตรี กลัวว่ำนำงจะคิดไม่ตกแล้วท ำ
เรื่องอันใดออกมำเพรำะเรื่องของซูชี จึงไปที่เรือนของท่ำนหญิงซูซู
ถึงได้รู้ว่ำนำงจำกไปโดยไม่ร ่ำลำ!
ส ำหรับเรื่องนี้ จิ่่งซื่อจื่อกับกูอี้เฉิน ทั้งสองคนรู้สึกเสียใจใน
ภำยหลังยิ่ง!

“พวกเจ้ำ…พวกเจ้ำมองดูน้องสำวของพวกเจ้ำเสียใจเฉยๆ แบบ
นั้น โดยไม่ปลอบโยนได้อย่ำงไร หำกพวกเจ้ำไปปลอบนำง ก็ไม่ถึง
ขั้นต้องท ำให้นำงจำกไปคนเดียวใช่หรือไม่!”
พระชำยำเอกจิ่งทั้งโมโหสองพี่น้อง ทั้งเป็นห่วงบุตรี
แม้ว่ำท่ำนหญิงซูซูผู้นี้จะซุกซนและเกเรตั้งแต่เล็กจนโต มีควำม
กล้ำหำญเสียจนไม่ว่ำเรื่องอันใดก็กล้ำท ำ แต่ท้ำยที่สุดแล้ว นำงก็เป็น
แค่สตรีนำงหนึ่ง!
ครำวที่แล้วไปอยู่ในค่ำยทหำร ยังมีกำรดูแล ครำวนี้นำงออกไป
ตำมหำบุรุษด้วยตัวคนเดียว ที่ส ำคัญก็คือ นำงไม่รู้ทิศทำงที่บุรุษผู้นั้น
ไปเลยสักนิด!
จะท ำอย่ำงไรดี!
พระชำยำเอกจิ่งยังไม่ฟื้นคืนสติขึ้นจำกควำมโศกเศร้ำ ปี้เอ๋อร์ที่
ถูกสมุนไพรรมจนได้สติก็บอกเรื่องไม่คำดฝันที่ท ำให้ตกใจยิ่งกับนำง
อีกเรื่อง!
“พระชำยำเอก ท่ำนหญิง…ท่ำนหญิงจำกไปในครั้งนี้ ไม่ได้พก
เงินติดตัวไปด้วยเจ้ำค่ะ!”
พระชำยำเอกจิ่งตะลึงทันที!
ไม่เพียงแต่พระชำยำเอกจิ่งที่ตะลึง กระทั่งจิ่่งซื่อจื่อกับกูอี้เฉินก็
ล้วนตะลึงเช่นกัน!
ไม่มีเงิน…นี่หมำยควำมว่ำอย่ำงไร

อย่ำงไรก็ไม่มีทำงหมำยควำมว่ำน้องสำวของพวกเขำไม่มีเงิน
แล้วจะกลับมำอย่ำงว่ำง่ำยเด็ดขำด! นำงเป็นคนที่มีนิสัยหัวแข็งดื้อดึง
ภำยใต้สถำนกำรณ์ที่ไม่มีเงินก็ไม่มีทำงหันกลับมำแน่นอน!
ยำกที่จะจินตนำกำรได้จริงๆ นี่ก็จะฉลองวันปีใหม่แล้ว เป็น
ช่วงเวลำที่อำกำศหนำวเย็นที่สุดในรอบปี ข้ำงนอกหิมะก ำลังตก ตัว
นำงก็ไม่มีเงิน ไม่รู้ว่ำจะหำสถำนที่หลบลมหนำวได้หรือไม่ ไม่รู้ว่ำจะมี
อำหำรกินประทังควำมหิวหรือไม่ และยิ่งไม่รู้ว่ำจะพบกับคนชั่วร้ำย
หรือไม่
เมื่อคิดถึงคนเลว ก็นึกถึงเหตุกำรณ์สตรีเจ้ำชู้หลำยใจอะไรนั่นใน
ครั้งนั้น พระชำยำก็รู้สึกไม่ดีทันที
“ซูซู…ซูซูของข้ำ…”
“เสด็จแม่!”
“เสด็จแม่!”
จิ่งอ๋องยังไม่กลับมำ เพรำะยุ่งวุ่นวำยกับกำรจัดกำรรำชกิจ
เนื่องจำกฝ่ำบำทสุขภำพไม่ดี เมื่อพรชำยำเอกจิ่งหมดสติไป ก็ท ำให้
ทั้งบนและล่ำงของจวนจิ่งชินอ๋องวิ่งพล่ำนวุ่นวำยไม่หยุด!
ส ำหรับเรื่องนี้ซูซูไม่รู้เลยสักนิดเดียว!
ในตอนเที่ยง นำงก็ขี่ม้ำออกจำกเมืองหลวงแล้ว! นำงกลัวว่ำจะ
ถูกพี่ชำยหลำยคนนั้นตำมกลับไป เมื่อเห็นทำงหนีก็ห้อตะบึงไปชั่ว
ขณะหนึ่ง

แต่หลังจำกห้อตะบึงไปครู่หนึ่งแล้ว ซูซูก็มึนงง นำงไม่รู้ว่ำซูชีออก
จำกเมืองหลวงไปยังที่ใด
นำงจูงม้ำ ยืนอยู่ที่ชำนเมือง สถำนที่รอบด้ำนตรงหน้ำขำวโพลน
ฟ้ำใกล้จะมืดแล้ว เทือกเขำขำวโพลนทอดตัวยำวเหยียด เส้น
ขอบฟ้ำสะท้อนแสงสีเขียวแกมน ้ำเงินในยำมสนธยำ ด้ำนขวำคือ
ภูเขำสูงชัน ป่ำไม้ซำน[1] ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขำว
ทุ่งกว้ำงในฤดูเหมันต์ท่ำมกลำงแนวเทือกเขำเงียบสงัด มีเพียงแค่
หิมะเนียนนุ่มละเอียดที่ยังคงตกลงมำไม่หยุด
ยำมลมหนำวพัดมำ ที่หนำวนั้นไม่ใช่ร่ำงกำย แต่เป็นหัวใจ นี่เป็น
ครั้งแรกที่ท่ำนหญิงซูซูท ำอะไรไม่ถูก และรู้สึกกลัวอยู่บ้ำง
ไม่ได้กลัวควำมตำย และยิ่งไม่กลัวควำมหนำวเย็น
แต่กลัวว่ำจะหำซูชีไม่พบ…กลัวว่ำจะไม่ได้พบดวงหน้ำที่ชอบ
หัวเรำะสนุกสนำนมำกที่สุด กลัวว่ำจะไม่ได้ยินเสียงนั้นอีก
อยำกได้ยินเสียงตะคอกด้วยควำมจนปัญญำของซูชีอีกครั้ง
จริงๆ…
[1] ไม้ซำน เป็นไม้ตระกูลสนหนำมที่มีเนื้อเนียนนุ่ม ละเอียด และ
มีกลิ่นหอมเฉพำะตัว ใช้เวลำเจริญเติบโต 300-400 ปี