เหนียงจื่อของคุณชายขี้โรค - ตอนที่ 619 ตอนพิเศษ หิมะโปรยปรายทั่วผืนดิน สองซูพบหน้า

(5)
“เหล่าสหายสู้ๆ! นังเด็กนี่ไม่มีแรงแล้ว!” ซุนเกอเอ่ยให้กำลังใจ
ประโยคหนึ่งในช่วงเวลาที่เหมาะสมพอดี ทุกคนล้วนเห็นว่าตอนนี้ซูซู
ก็แค่ฝืนยืนหยัดเท่านั้นเอง
“อ๊า…”
ไม่รู้ว่าแผ่นหลังถูกใครถีบเข้า ซูซูพลันศูนย์กลางไม่มั่นคงคะมำ
ลงไปบนพื้น แต่ไม่รอให้นางได้ลุกขึ้น กลับถูกอีกคนหนึ่งถีบเข้าที่ข้อ
พับ เจ็บจนนางเหงื่อเย็นไหลโทรมกายทันที!
ซูซูล้มลงไปบนพื้น อันธพาลหลายคนก็ไม่ได้รีบเข้าประชิด แต่
กระจายตัวออกเป็นถนนเส้นหนึ่งให้
ซุนเกอผู้นั้นลงสนามแทน
หากจะเพลิดเพลิน อย่างน้อยก็ต้องให้พี่ใหญ่เพลิดเพลินก่อน
พวกเขาล้วนกฎข้อนี้ดี
“คนต ่าทราม หากพวกเจ้ากล้าแตะต้องข้า ในภายภาคหน้าข้าจะ
ให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตายแน่นอน!”
ซูซูถูกทำให้โมโหจนหน้าแดงก ่า และเมื่ออยู่บนใบหน้าที่เปื้อน
คราบฝุ่น กลับแสดงความงามที่แตกต่างออกมาอย่างชัดเจน
เพียะ!

ฝ่ามือกระทบลงบนใบหน้าข้างซ้ายของซูซูอย่างแรง พละกำลัง
มากจนทำให้มุมปากนางมีโลหิตไหลซึมออกมา
“นังเด็กโสโครกยังจะปากแข็งอีกหรือ วันนี้เจ้าตกอยู่ในกำมือ
ของพวกเรา คนที่จะได้รับบาดเจ็บ อยู่ไม่สู้ตาย นั้นไม่แน่ว่าจะเป็น
ใคร!”
หลังจากซุนเกอตบซูซูไปครั้งหนึ่ง ก็รู้สึกว่าความซวยที่ถูกทำให้
อับอายเมื่อวานนี้ถูกขจัดไปไม่น้อย แต่ในใจกลับยังกล ้ากลืนโทสะนี้
ไม่ลง!
เพียะ!
เพียะ!
เพียะ!
หลังจากตบหน้าติดต่อกันหลายครั้งแล้ว เขาถึงได้หยุดมือ!
“ซุนเกอ พอเถอะ หากคนถูกตบตาย พวกเราจะยังเล่นสนุกกัน
ได้อย่างไร ท่านว่าใช่หรือไม่”
คนที่อยู่ข้างๆ เกลี้ยกล่อมเขา หลักๆ ก็เพราะกลัวว่าซุนเกอจะลง
มือหนักเกินไปเพราะโมโห อีกครู่หากให้ซุนเกอเล่นสนุกกับนังเด็กนี่
ก่อนจนหมดแรง พวกเขาก็ไม่ได้เสพสุขแล้ว
พวกเขาไม่กล้าจัดการกับคนคนหนึ่งถึงตาย
แบบนั้นก็หมดสนุกกันพอดี!

“เหอะ! นังเด็กโสโครก ในที่สุดก็ตกอยู่ในกำมือข้า ข้าจะให้เจ้ามี
ชีวิตก็ไม่ได้ ตายก็ไม่ได้! พอแล้ว บิดาไม่สนใจจะเสพสุขกับขอทาน
พวกเจ้าก็สนุกกันไปเถอะ ข้าจะดูอยู่ตรงนี้!”
ซุนเกอลุกขึ้นแล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
ความหมายนั่นก็คือ ต้องการจะดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้
สดๆ!
แก้มของซูซูถูกตบจนบวม แต่เมื่อได้ยินวาจาของคนแซ่ซุน กลับ
เบิกตากว้างอย่างอดไม่ได้!
นางตะโกนด้วยน ้าเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความดุร้าย “พวกเจ้า
กล้า!”
หากว่ากล้าหยามเกียรตินางจริงๆ นางไม่เพียงแต่จะให้เขาตาย
แต่จะให้คนทั้งครอบครัวถูกฝังไปกับเขาด้วย
แม้ว่าซูซูจะล้มลงไปกองกับพื้น แต่ก็ไม่ได้ไม่มีแรงจะกล่าววาจา
ตลอดทางเกิดเรื่องขึ้นมากมาย นางร่วงหล่นจากความสบายมา
เจอความลำบาก ต่อให้โง่ก็ต้องมีความระแวดระวังมากขึ้นเช่นกัน
ตอนที่ล้มลงบนพื้น ก็กลิ้งตัวไปคว้ากิ่งไม้แหลมคมเอาไว้ในมือ
ตอนนี้เป็นเพียงแค่แผนการทรมานตนเอง นางยังเก็บแรงเฮือก
สุดท้ายเอาไว้ เตรียมจู่โจมฉับพลันในตอนที่อีกฝ่ายเผอเรอ!
เพียะ!

“เจ้าดูสิว่าข้ากล้าหรือไม่!” บุรุษที่ร้องขอความเมตตาเมื่อครู่ก้าว
เข้ามากระชากสาบเสื้อซูซูเอาไว้!
“ชาติชั่ว! ไสหัวไป!” ซูซูถุยน ้าลาย มือจับกิ่งไม้แหลมกิ่งนั้นไว้
แน่น
สังหารคนสร้างความชุลมุน นางมีโอกาสเพียงครั้งเดียว ไม่
สำเร็จก็เกรงว่าจะถูกเหยียดหยามจริงๆ
หากนางพลาด จนเกิดเรื่องแย่ๆ เช่นนั้นขึ้นมาจริงๆ นางจะใช้กิ่ง
ไม่นี้ปลิดชีพตนเองก่อน และไม่มีทางให้คนต ่าทรามพวกนี้ ทำให้นาง
แปดเปื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้วเดียว
“ปล่อยนาง!”
ไม่รอให้ซูซูเสี่ยงลงมือสังหารคน ทันใดนั้นก็มีเสียงแก่เฒ่าที่ร้อน
รนดังลอยมา ทุกคนจึงหันหน้าไปมอง ก็เห็นว่าเป็นขอทานชราคน
หนึ่ง!
ซุนเกอผู้นี้ย่อมรู้จักขอทานชราคนนี้!
“มารดามันเถอะ ยังจะมาอีกคนหนึ่ง! จะได้จัดการพร้อมกันเลย!”
ขอทานชราเห็นสภาพเหตุการณ์ตรงหน้าแล้ว หัวใจก็แทบจะร่วง
ลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
ตอนที่ซูซูจากมา เขาก็รู้สึกใจไม่สงบแล้ว สุดท้ายก็ทนความรู้สึก
กระสับกระส่ายในใจไม่ไหว จึงค่อยๆ มุ่งหน้าเดินไปตามเส้นทางที่ซูซู
เคยผ่านทีละก้าวๆ!

เมื่อครู่เขาได้ยินเสียงของซูซูถึงได้วิ่งมา สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือ
ภาพเหตุการณ์เช่นนี้ เขาถูกทำให้โมโหจนเกือบจะหมดสติไป!
“เจ้าพวกเดรัจฉาน! ปล่อยนางเดี๋ยวนี้!”
“เหอะ!” ซุนเกอหรี่ตาดุร้ายคู่นั้นลงอย่างอันตราย ขณะมองไปยัง
ขอทานชราที่เอ่ยกับทุกคนอยู่อีกด้าน “พวกเจ้าทำต่อไป ข้าจะ
จัดการไอ้แก่นี่เอง!”
แม้ว่าขอทานชราจะกลัว แต่ในใจก็ยังคงระลึกถึงเรื่องที่ซูซูปฏิบัติ
ต่อเขาเป็นอย่างดี! จึงยกไม้ในมือฟาดไปทางเสี่ยวเอ้อร์ร้านเครื่องใน
แกะอย่างไม่ลังเล!
ซุนเกอเผยรอยยิ้มเยาะ เขาเบี่ยงตัวเล็กน้อย ก็หลบการโจมตี
ของขอทานชราได้
นังเด็กนั่นทำให้เขากลัวนั้นเป็นความจริง แต่ขอทานชราผู้นี้? หึ!
“ไม่รู้จักประมาณตนเอง!” สิ้นเสียง ซุนเกอก็เหวี่ยงหมัดไปทาง
ขอทานชรา!
ในใจเขาไม่ได้มีความเคารพต่อผู้อาวุโสและเมตตาต่อผู้เยาว์
มากนัก คนแก่แล้วอย่างไร คนแก่ทำให้เขาโมโห เขาก็จะชก
เช่นเดียวกัน!
เมื่อมีเรื่องสนุกให้ดู นักเลงหัวไม้เหล่านั้นย่อมหันไปดูเรื่องสนุก
นังเด็กที่อยู่บนพื้นได้รับบาดเจ็บ เหนื่อยสายตัวแทบขาด ลุกก็
ลุกไม่ขึ้น ทั้งยังถูกล้อมเอาไว้ ยังจะหนีได้อีกหรือไง

ซูซูมองผ่านช่องว่างระหว่างผู้คน เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าแล้ว ก็
หวาดกลัวสุดหัวใจ!
ซูซูเป็นห่วงความปลอดภัยของขอทานชรามากจริงๆ
แต่ดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง นางก็เก็บความคิดนั้นกลับมา
ไม่ใช่ว่านางใจร้าย แต่นางไม่อาจทำให้ตนเองอยู่ในสถานการณ์
สกปรกโสมมเช่นนี้ได้
และที่สำคัญยิ่งกว่า จากการประเมินของนาง เกรงว่าคนกลุ่มนี้
คงไม่มีความกล้าที่จะสังหารคนในเวลากลางวันแสกๆ อย่างมากที่สุด
ก็คือซ้อมหนักๆ ยกหนึ่ง
ขอโทษด้วยท่านผู้เฒ่า บุญคุณในวันนี้ ซูซูจะต้องตอบแทนโดย
ให้ความเคารพและเลี้ยงดูให้ท่านไร้ความกังวลไปตลอดชีวิตแน่นอน!
ในตอนที่คนกลุ่มนี้คลายจิตใจที่ระแวดระวังลง ก็ไม่อาจพลาด
โอกาสนี้ไปได้ รอนางรอดพ้นจากอันตราย จะต้องนำคนมาช่วยเขา
ด้วยความเร็วสูงสุดแน่นอน
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว นัยน์ตาซูซูก็เปล่งประกาย กลั้นน ้าตา มอง
หาจุดอ่อน แล้วระเบิดพลังถีบคนที่ล้อมอยู่ด้านหลังสุดคนนั้น ก่อนจะ
วิ่งหนีไป!
ตอนนี้ขอทานชราถูกซุนเกอต่อยจนล้มลงไปกองกับพื้นแล้ว จึง
ทำได้เพียงแค่ขดร่างตนเองเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดจากหมัดของ
เขา!

เสียงของซูซูนั้นไม่เบา คนแซ่ซุนผู้นั้นหันไปเห็นว่านังเด็กนั่นหนี
ไปแล้ว ก็ด่ากราดทันที!
“พวกเจ้ามันไร้ประโยชน์! คนหนีไปแล้ว พวกเจ้ายังจะนิ่งอยู่ตรง
นั้นทำอะไร ไปจับคนกลับมาให้ข้า!”
เขาเอ่ย พลางถีบขอทานชราไปอย่างแรง และเตรียมพุ่งตัวไป
หาซูซู!
คนที่เขาเกลียดคือนังเด็กนั่น เอาชีวิตของขอทานชราไปแล้วจะ
มีประโยชน์อันใด
เพียงแต่เขาคิดไม่ถึงว่าขอทานชราผู้นั้นจะพุ่งเข้ามากอดขาเขา
แน่น
“ไอ้แก่ ไปตายซะ”
ซุนเกอปล่อยหมัดใส่ศีรษะของขอทานชรา
เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ซูซูก็หันหน้าไปดูอย่างอดไม่ได้
นางเห็นขอทานชราให้ตายอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยมือเพื่อให้นาง
หนีไป ในใจก็พลันเจ็บปวดเกินจะทนไหว
ไม่! ท่านผู้เฒ่ามาช่วยชีวิตนาง นางกลับทิ้งเขาไปโดยไม่สนใจ
แม้ว่า…จะเป็นเพราะสถานการณ์บังคับก็ตาม!
นางต้องกลับไป! สู้สุดชีวิตกับพวกคนต ่าทรามเหล่านี้!
ซูซูวิ่งกลับไป ขอทานชราร้อนใจ

“นังหนูรีบหนีไป ไม่ต้องสนใจข้า”