เหนียงจื่อของคุณชายขี้โรค - ตอนที่ 62 ยืนกรานความกระสับกระส่ายของคุณชายเจ็ด

ณ ตรอกซอยเล็กๆ ในเมืองเทียนเซียง
คนกลุ่มหนึ่งบังคับชายหนุ่มซึ่งดูท่าทางเหมือนขโมยเสียจนมุม
ผู้ที่นำหน้ามาตะโกนด่าขึ้นว่า “หวังเสี่ยงไฉ ไอ้สารเลว! เจ้าจะหลบ
พวกข้าไปถึงเมื่อไร รับเงินจากเลี่ยวเหยียของเราไปแล้ว แต่กลับไม่
ทำงานตามที่สั่ง เจ้าคิดว่าจะมีเรื่องดีๆ เช่นนี้หรือ บอกมาเสียว่าสูตร
ทำเต้าหู้นั้นอยู่ที่ใด”
“ข้าไม่ได้มันมาหรอก เหนียงจื่อนั่นร้ายกาจยิ่งนัก คนในตระกูล
และผู้อาวุโสต่างพากันปกป้องนาง ข้าจึงไม่มีปัญญาเอามาได้ และ
เพื่อทำธุระนี้ให้แก่พวกท่าน บิดาของข้ายังต้องชดใช้เงินไปอีก
จำนวนสามสิบห้าตำลึง”
“ไม่ได้มาอย่างนั้นหรือ บิดาเจ้าจะชดเชยเงินไปเท่าไรนั่นเป็น
เรื่องของเขา อย่านำมาโยนให้เลี่ยวเหยียเจ้าว่ามา เมื่อไรจะชดใช้เงิน
คืน”
“ขอร้องเถิด ช่วยยืดเวลาออกไปได้หรือไม่”
“ยืดเวลางั้นหรือ”
“ข้าขอร้องท่านล่ะ…”
“เจ้าเอาเงินไปแต่ไม่ทำงานให้นายท่าน หึๆ พวกเจ้าไปจัดการมัน
เสีย!”

https://novel-lk.blogspot.com/
ลูกน้องกลุ่มหนึ่งของเขาเข้าไปรุมเตะหวังเสี่ยงไฉเป็นพัลวัน ส่วน
ผู้เป็นหัวหน้ากลับเดินไปยังส่วนลึกของตรอก เลี้ยวเข้าไปในมุมแล้ว
โค้งคำนับคนๆ หนึ่งอย่างนอบน้อม
“เลี่ยวเหยียขอรับ ดูเหมือนว่าสูตรทำเต้าหู้นั้นจะไม่สามารถ
นำมาได้ง่ายๆ ท่านว่า…”
“จะว่าอย่างไรได้อีก! บัดนี้แขกที่มากินอาหารทุกคนล้วนต้องการ
สั่งเต้าหู้ เมื่อเราไม่มีให้ พวกเขาก็พากันไปยังไป๋อวิ๋นจวีจนสิ้น”
“หรือว่าพวกเราจะให้นายท่านไปจ้างแม่นางเสี่ยวเถาหงจากหอ
หงชุ่ยฟังมานั่งในร้านดี”
ผู้จัดการเลี่ยวแห่งอิ๋งเค่อเซวียนตอบกลับ “จ้างอะไรเล่า แม่นาง
เสี่ยวเถาหงค่าตัวแพงโข สภาพกิจการเช่นนี้จะนำเงินที่ใดไปจ้างนาง
มา อีกอย่างหนึ่งแม่นางเหล่านั้นไร้ประโยชน์สิ้นดี การแสดงของนาง
เหล่านั้นผู้คนดูจนเบื่อแล้ว บัดนี้ล้วนพากันไปฟังนักขับเล่าเรื่องเสีย
มากกว่า”
“เช่นนั้นเราก็เลียนแบบพวกเขาเป็นไร จ้างบัณฑิตมาเล่าเรื่องใน
ร้านบ้าง?”
“จ้างกะผีนะสิ! นักเล่าเรื่องในเมืองเทียนเซียงลงนามกับเขาไว้
แล้วว่าจะไม่ไปเล่าเรื่องที่ร้านอาหารใด แต่ละเดือนนั่งๆ นอนๆ ก็ได้
เงินเดือนละหนึ่งร้อยอีแปะ หากผิดสัญญาจะต้องชดใช้หนึ่งพันตำลึง
ข้าขอถามเจ้าว่าจะมีผู้ใดกล้ามาหรือไม่”

https://novel-lk.blogspot.com/
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรกันดีเล่า”
“ไม่ต้องห่วงไป ไม่ได้ด้วยเล่ห์ต้องเอาด้วยกล เถ้าแก่บอกแล้ว
ไม่ใช่หรือว่าวันพรุ่งนี้เขาจะเดินทางไปที่หมู่บ้านหวังจยาด้วย
ตนเอง…”
……
บัดนี้ ณ หมู่บ้านหวังจยา อาซ้อฟางพาสตรีสองสามคนที่ดู
กระฉับกระเฉงและชายหนุ่มหน้าดำคนหนึ่งมาตรงกลางลาน
ต่อจากนี้มั่วเชียนเสวี่ยไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องของการทำเต้าหู้
แล้ว จึงได้มอบหมายหน้าที่แก่อาซ้อฟางจัดการ ให้นางเป็น
ผู้รับผิดชอบดูแลโดยเพิ่มค่าตอบแทนให้อีกสองร้อยอีแปะ ส่วน
ฟางต้าถังช่วยนางดูแลเรือน และเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นางจึงให้
ค่าตอบแทนเขาหกร้อยอีแปะ
การเป็นผู้ดูแลไม่ได้มีเพียงเงินค่าตอบแทนแต่ละเดือน ได้ยินมั่ว
เชียนเสวี่ยกล่าวว่านางจะแบ่งรายได้จากการขายเต้าหู้บางส่วนมาให้
สองสามีภรรยาด้วย เมื่ออาซ้อฟางได้ยินดังนั้นก็ดีอกดีใจยิ่ง
บัดนี้สองสามีภรรยาสามารถทุ่มเทแรงกายแรงใจมาจัดการเรื่อง
นี้ให้นางได้อย่างเต็มที่ ในใจของอาซ้อฟางรู้สึกเคารพนับถือนางจาก
ใจจริงยิ่งกว่าเดิม เคารพนางเป็นเจ้านายอย่างแท้จริง

https://novel-lk.blogspot.com/
ทั้งสี่คนนั้น มีสตรีสองคนทำเต้าหู้และสินค้าอื่นซึ่งทำจากถั่ว โดย
มีอาซ้อฟางและเยี่ยนชุนเป็นคนนำ ชายหนุ่มหน้าดำทำงานใช้แรง
อื่นๆ และทำโต้วจาแผ่น[1]กับฟางต้าถัง
ส่วนสตรีอีกนางหนึ่งนามว่าจวี๋เหนียง ได้ติดตามมั่วเชียนเสวี่ยไป
ยังท่าเรือเพื่อเป็นลูกมือทำอาหาร ร้านอาหารที่ท่าเรือนั้น นางไม่
ต้องการจ้างพ่อครัวเนื่องจากค่าจ้างแพงโข เย่อหยิ่งและทำอาหาร
ใหม่ๆ หลากหลายไม่เป็น
ทุกคนเหล่านี้ มั่วเชียนเสวี่ยคัดเลือกมาจากอุปนิสัยและภูมิหลัง
สตรีสองนางมาจากตระกูลหลี่ ส่วนชายหนุ่มหน้าดำเป็นคน
ตระกูลเกา
ส่วนจวี๋เหนียง เป็นภรรยาของหลี่ซานเหล่ยที่เคยช่วยแบกนาง
กลับมาจากคูน ้า เมื่อตอนที่สร้างบ้านนางก็มาช่วยด้วย นางไม่เอ่ย
มากความและมีจิตใจดี อีกทั้งฝีมือการทำอาหารเป็นเลิศ มั่วเชียน
เสวี่ยชื่นชมนางและพานางมาที่นี่ด้วย
หากมีคนคอยช่วยงานในครัวก็คงดีไม่น้อย มั่วเชียนเสวี่ยได้แต่
แอบนึกอยู่ในใจว่าผู้ใดมีความเหมาะสมที่สุด ควรเป็นผู้รับผิดชอบต่อ
หน้าที่ ไม่เอ่ยวาจามากความ สามารถทำงานหนักและยอมรับคำติชม
ได้
แต่นางก็ไม่ได้รีบร้อน เพิ่งเปิดร้านคงไม่มีคนมากมายนัก แรกเริ่ม
คงจะไม่เป็นไร ประเดี๋ยวค่อยๆ หาก็ย่อมได้

https://novel-lk.blogspot.com/
หลังจากทักทายกับพวกเขาทั้งหลาย จิตใจก็ปลอดโปร่งขึ้นมาก
จากนั้นนางก็กำชับอาซ้อฟางและคนอื่นๆ ให้ทำความสะอาดบริเวณ
รอบโรงงาน สิ่งของใดควรวางอยู่ใดก็วางไว้ให้ถูกตำแหน่ง ในวัน
พรุ่งนี้เมื่อมาถึงก็สามารถเริ่มงานได้อย่างราบรื่น
เมื่อเงยหน้าขึ้นมองดูท้องฟ้าพบว่าเย็นมากแล้ว หนิงเซ่าชิงซึ่ง
เดินทางไปทำธุระในเมืองคาดว่าควรกลับมาถึงแล้ว มั่วเชียนเสวี่ยจึง
ทำอาหารแล้วยืนรอที่ประตูอย่างใจจดใจจ่อ
เมื่อครู่นางได้ขอให้ซวนจื่อไปยังเรือนของหัวหน้าหมู่บ้าน และ
ซวนจื่อกลับมารายงานว่าท่านหัวหน้าหมู่บ้านกลับมาถึงนานแล้ว
เมื่อตอนที่ซวนจื่อกลับมายังกล่าวอีกว่า สีหน้าของหัวหน้า
หมู่บ้านดูไม่ดีนัก
มั่วเชียนเสวี่ยแอบสงสัยอยู่ในใจ ไม่รู้ว่านิสัยอันแปรปรวนของห
นิงเซ่าชิงกำเริบขึ้นอีกครั้ง แล้วไปใส่อารมณ์กับหัวหน้าหมู่บ้าน
หรือไม่
มั่วเชียนเสวี่ยยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าประตู ในใจของนางว่าง
เปล่า ก่อนหน้านี้ หากว่านางเดินทางกลับจากข้างนอก หนิงเซ่าชิงจะ
เป็นผู้มายืนคอยนางเสมอ
เซียนเซิงสุขภาพร่างกายไม่แข็งแรง อีกทั้งไร้เงินติดตัว หากเขา
ไม่ได้กลับมาพร้อมรถม้าจะเกิดสิ่งใดขึ้นเล่า หรือเขาจะเดินลาก

https://novel-lk.blogspot.com/
สังขารซึ่งเต็มไปด้วยโรคภัยโรยรานี้กลับมาจากเมืองเทียนเซียง? ทำ
อย่างไรดี! นิสัยดื้อรั้นของเขานี้เมื่อไรจะปรับปรุงสักที
เมื่อคิดไปคิดมา มั่วเชียนเสวี่ยก็ได้เอ่ยโทษหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ใน
ใจ ตาเฒ่าผู้นี้ก็ใจแคบเสียจริงเชียว เป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้านเสียเปล่า…
นางได้แต่ด่าทอเขาอยู่ในใจนับร้อยนับพันครั้ง…
เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบร่างอันสง่างามเดินเข้ามาจากที่
ไกลๆ เเสงอาทิตย์ยามอัสดงส่องเป็นประกายสีทอง ตกกระทบไปยัง
ร่างของเขา ราวกับกำลังสวมเสื้อคลุมสีทองเป็นประกายสว่างไสว ทำ
ให้เงาของเขาที่ตกไปยังพื้นดินดูยิ่งใหญ่ไม่ธรรมดา
……
ณ ไป๋อวิ๋นจวี เมืองเทียนเซียง
เถ้าแก่หลี่เข้ามารายงานด้วยท่าทางรีบร้อนดุจดั่งมดที่อยู่ในหม้อ
ต้ม “คุณชายเจ็ดขอรับ ได้ยินมาว่าเถ้าแก่อิ๋งเค่อเซวียนจะเดินทางไป
ยังหมู่บ้านหวังจยาด้วยตนเองในวันรุ่ง เพื่อต้องการใช้เงินก้อนโตซื้อ
สูตรทำเต้าหู้ของหนิงเหนียงจื่อ ท่านรีบหาวิธีเข้าเถิด”
“ไม่ต้องกังวลไป!” คุณชายเจ็ดส่ายพัดเบาๆ อย่างสง่างามไม่
ร้อนรน
“บ่าวทราบดีว่าคุณชายและหนิงเหนียงจื่อลงนามสัญญากันไว้
แล้ว เต้าหู้ของนางจะขายให้แก่ไป๋อวิ๋นจวีของเราเท่านั้นจนถึงสิ้นปี

https://novel-lk.blogspot.com/
แต่ว่าคุณชายขอรับ ได้ยินมาว่าเถ้าแก่อิ๋งเค่อเซวียนจะใช้เงินก้อนโต
เข้าซื้อนะขอรับ! แม้หนิงเหนียงจื่อจะเป็นคนดีทีเดียว แต่ก็ไม่แน่ว่าจะ
ถูกเงินก้อนโตนี้ทำให้เห็นผิดไป…”
“นั่นสิขอรับคุณชาย ไป๋อวิ๋นจวีของเราพยายามอย่างยิ่งในสอง
เดือนที่ผ่านมา กว่าจะมีวันนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เถ้าแก่ร้านอิ๋งเค่อเซ
วียนนั่นเจ้าเล่ห์นัก เขาอาจขุดเอาอุบายต่างๆ น่ารังเกียจออกมาใช้
เถ้าแก่เซวียเป็นบิดาของแม่นางที่เศรษฐีอู๋ชื่นชอบยิ่งนัก ได้ยินมาว่า
หาจัดการยากไม่ใช่ย่อย หากสามารถทำให้ภัตตาคารของเราปิดตัว
ลงได้ คาดว่าแม้จะต้องใช้เงินมากเพียงใดเขาก็ยอม”
อาลู่ที่ยืนอยู่ด้านข้างกล่าวเสริมจากประโยคของเถ้าแก่หลี่เมื่อครู่
เขาจำได้ดีว่าเมื่อครั้นที่คุณชายเจ็ดได้รับคำสั่งให้มาปรับปรุง
ภัตตาคารนี้ บรรดาคุณชายที่เกิดจากอนุภรรยาได้พากันออกมา
เยาะเย้ยถากถางอย่างเยือกเย็นว่า ไป๋อวิ๋นจวีนี้จะดำเนินกิจการได้
นานเพียงไร ประเดี๋ยวก็ต้องปิดตัวลงอยู่ดี บ้างก็ว่าคุณชายเจ็ดอย่าง
มากดูแลกิจการได้สามเดือนก็ไม่คงเละเป็นท่า รอยยิ้มอันเยาะเย้ยดู
ถูกเหล่านั้นช่างน่ารังเกียจนัก เขาจึงไม่ต้องการให้คุณชายเป็นตัว
ตลกในสายตาผู้อื่นอีก
[1] โต้วจาแผ่น ทำจากกากถั่วเหลือง สามารถนำโต้วจาแผ่นมา
ผัดหรือต้มแกงก็ได้

https://novel-lk.blogspot.com/