เหนียงจื่อของคุณชายขี้โรค - ตอนที่ 77 การมาเยือนของเจี่ยนชิงโยว (3)

ไม่ว่าชะตาชีวิตของมั่วเชียนเสวี่ยจะดีหรือไม่ดี ล้วนอยู่ในมือของ
นาง ไม่ได้ขึ้นอยู่กับฤทธิ์ยาหนึ่งตัวในน ้าแกงหนึ่งถ้วย ตอไม้ที่บ้าน
ของนางนั้น ปกติก็ดีไม่น้อย มีพูดคุยและหยอกล้อ บางครั้งก็เป็นฝ่าย
กอดนาง
ทว่า เมื่อไหร่ที่ขึ้นไปบนเตียง ก็จะนอนบนที่ของตน นอนนิ่งไม่
ขยับ ตรงกลางวางถ้วยใส่น ้าเอาไว้เกรงว่าไม่มีวันหก…เมื่อวานก็
เหมือนกัน ทำให้นางคิดอยากจะ ‘แก้แค้น’ แต่กลับไม่มีโอกาส…
วันนี้เป็นวันดี เป็นวันเปิดกิจการร้านอาหาร ‘เชียนมั่ว’
มั่วเชียนเสวี่ย จวี๋เหนียงและหวังเสี่ยวเหลยไปถึง อวิ๋นอิ๋น
จัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
อวิ๋นอิ๋นเป็นหญิงที่ดูสะอาดสะอ้าน ไม่ว่าจะยกแขนหรือก้าวเดิน
ล้วนมีมารยาทเรียบร้อย มั่วเชียนเสวี่ยเจอหน้าครั้งแรกเมื่อห้าวันก่อน
วันนั้น ซูชีเข้ามาเป็นธุระ นัดให้มั่วเชียนเสวี่ยและคุณชายใหญ่อู่
นัดคุยเรื่องการค้าถั่วที่ไป๋อวิ๋นจวี
ระหว่างทาง
อวิ๋นอิ๋นสวมอาภรณ์ขาว บนศีรษะผูกผ้าขาวไว้อาลัย นั่งคุกเข่า
เหยียดตัวตรงอยู่ตรงนั้น ผมดำสลวย ทำผมแบบหญิงที่ออกเรือนแล้ว
ใบหน้านวลเนียนสะอาดสะอ้าน ไม่มีเลือดฝาดแม้แต่น้อย แววตาของ

https://novel-lk.blogspot.com/
นางเปี่ยมไปด้วยความเศร้า ทว่าไม่มีน ้าตาแม้แต่หนึ่งหยด ในอ้อม
แขนของนางโอบอุ้มเด็กสาวตัวเล็กที่มีสีหน้าเช่นเดียวกับนาง
มั่วเชียนเสวี่ยย่างกายเข้าไปหา ยืนนิ่งแล้วก้มหน้าลง มองผ้าขาว
ที่ปูอยู่บนพื้นตรงหน้านาง เนื้อความบนผ้าเขียนเอาไว้ว่า
“ข้าน้อยอวิ๋นอิ๋น หลังจากแต่งงานได้สองวันสามีก็ออกไปร ่าเรียน
ต่างเมือง แปดปีแล้วที่ไม่ได้กลับมา ตัวข้าตั้งท้องหลังคืนวันเข้าหอ
ให้กำเนิดลูกสาว ประคับประคองชีวิตร่วมกับแม่สามี ครอบครัวฐานะ
ยากจนอยู่แล้ว ทว่าคิดไม่ถึงพ่อสามีกลับป่วยเป็นโรคประหลาด
อวิ๋นอิ๋นและแม่สามีใช้สมบัติทั้งหมดที่มีและกู้หนี้ยืมสินเพื่อรักษาแต่
สุดท้ายก็ไม่อาจยื้อชีวิตของท่านเอาไว้ได้ พ่อสามีจากไปกะทันหัน
แม่สามีที่เสียใจและทำงานหนักจนเกินไป จึงจากไปวันเดียวกับพ่อ
สามี อวิ๋นอิ๋นไร้สมบัติติดตัว ไร้ญาติมิตร ศพของผู้เฒ่าทั้งสองถูก
ปล่อยทิ้งไว้ในวัดร้าง ไม่ได้นำไปฝัง เวลานี้จิตใจร้อนรุ่มดั่งไฟแผด
เผา ผู้มีเมตตาที่เดินผ่านไปมา หากสามารถยื่นมือเข้ามาช่วยจัดพิธี
ฝังศพให้พ่อแม่สามี อวิ๋นอิ๋นยินดีเป็นทาสรับใช้ ทำงานตรากตรำชั่ว
ชีวิต”
ผ้าผืนนี้ขาวบริสุทธิ์ ตัวอักษรที่ตวัดเขียนมีน ้าหนัก ทะลุผ้า เห็น
ได้ชัดว่าเคยผ่านการฝึกคัดเขียนมาก่อน
ในราชวงศ์เทียนฉีสตรีทั่วไปที่รู้หนังสือมีไม่มาก สามารถเขียน
ได้ดียิ่งมีน้อย เพราะลายมือที่งดงามนี้ ทำให้มั่วเชียนเสวี่ยหยุดฝีเท้า

https://novel-lk.blogspot.com/
บนผ้าขาว มีเพียงหนึ่งถึงสองอีแปะที่คนเดินผ่านไปมาโยนทิ้งไว้
เห็นได้ชัด ไม่มีใครคิดจะให้ความช่วยเหลือจริงๆ
ชายร่างท้วมวัยกลางคนเดินเลื่อนลอยผ่านมา หยุดฝีเท้า “แม่
นางผู้นี้หน้าตาไม่เลว ซื้อกลับไปเป็นได้ทั้งบ่าวรับใช้และยังสามารถ
ปรนนิบัติรับใช้ข้าได้ ทั้งยังได้เด็กเพิ่มอีกหนึ่งคน คุ้มค่าเสียจริง”
น ้าเสียงหยอกเย้า
อวิ๋นอิ๋นกอดเด็กน้อยแน่น จากความเกร็งของข้อต่อกระดูกมือ
ทำให้ดูออกว่านางหวาดกลัวเพียงใด
ทว่า แม้ใจของนางจะหวาดกลัว กลับตอบด้วยวาจาที่ไม่แข็ง
กร้าวจนดูเย่อหยิ่ง และไม่ถ่อมตัวเกินจนดูต้อยต ่า น ้าเสียงของนางไร้
ความรู้สึก “คุณชายผู้นี้ ข้าน้อยประสงค์ที่จะขายตนเอง ทว่าข้าน้อย
ไม่ประสงค์ที่จะขายลูกสาวของตน อีกทั้ง ข้าน้อยทำเฉพาะงานของ
บ่าวรับใช้เท่านั้นเจ้าค่ะ…” ความหมายชัดเจนตามถ้อยคำที่พูด
ออกไป
บ่าวรับใช้ใจยักษ์ที่ยืนอยู่ข้างชายร่างท้วมวัยกลางคนพูดด่าทอ
“เจ้ามองข้ามความหวังดีได้อย่างไร…”
แม้นางจะก้มหน้าลง ทว่าแผ่นหลังของนางกลับเหยียดตรง
คนที่มาดูเรื่องคึกคักพูดขึ้น “แม่นางผู้นี้ชะตาชีวิตลำบากยิ่งนัก
พวกเจ้าไม่รู้อะไร ตอนนั้น นางก็ขายตัวเพื่อนำเงินไปทำพิธีฝังศพ
ให้กับนายของนาง มีมารดาของบัณฑิตคนหนึ่งเห็นว่านางรู้หนังสือ

https://novel-lk.blogspot.com/
จึงให้เงินนางไปทำพิธีฝังศพให้กับนายของนาง รอให้นางไว้อาลัย
ครบร้อยวันก็รับนางเข้าไปเป็นสะใภ้ ทว่าผู้ใดจะไปรู้ สตรีผู้นี้ดวง
ชะตาแข็งมีดวงกินสามี หลังจากที่นางแต่งเข้าตระกูล บัณฑิตก็รีบไป
สอบแล้วไม่กลับมาอีกเลย หลังจากนั้น ตอนนี้แม้แต่พ่อแม่สามีก็ตาย
ไปแล้ว”
ดวงตาทั้งคู่ของชายร่างท้วมวัยกลางคนเบิกกว้าง ไม่แม้แต่จะฟัง
ให้จบ สะบัดชายเสื้อแล้วเดินไป คล้ายกลัวว่าจะเคราะห์ร้ายอย่างไร
อย่างนั้น
มั่วเชียนเสวี่ยส่ายหน้า ก่นด่าคนสมัยโบราณว่าโง่เขลา
นางกลับรู้สึกชื่นชมความยึดมึ่นในคุณธรรมของสตรีนามอวิ๋นอิ๋
นคนนี้ ร้านอาหารใกล้จะเปิดแล้ว จ้างคนไม่สู้ซื้อคนยังดีกว่า อีกทั้ง
นางยังอ่านออกเขียนได้ วันข้างหน้าสอนนางด้านการคิดคำนวณคง
จะไม่ใช่เรื่องที่ยากเกินไป
มองดูสีหน้าเข้มแข็งของนาง เมื่อก่อนขายตัวเพื่อทำพิธีฝังศพให้
นาย ตอนนี้ยอมขายตัวเพื่อทำพิธีฝังศพให้พ่อแม่สามี เห็นได้ชัดว่า
นางเป็นคนมีคุณธรรมและจิตใจดี
นางยอมขายตัวเอง แต่ไม่ยอมขายลูกสาว เห็นชัดว่าทั้งเป็นคน
จิตใจดี และเป็นสตรีที่ยึดมั่นในหลักการ
มั่วเชียนเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าด้วยความพอใจ เดินเข้าไป
ใกล้แล้วพูด “เงยหน้าขึ้น”

https://novel-lk.blogspot.com/
อวิ๋นอิ๋นเงยหน้าขึ้น มองมั่วเชียนเสวี่ย แค่เพียงจ้องมองนาง ไม่
พูดสิ่งใด
“ข้าซื้อตัวเจ้า ทั้งยังจะช่วยเลี้ยงดูลูกสาวของเจ้า แต่ว่า เจ้าต้อง
ซื่อสัตย์และภักดีต่อข้าตลอดชีวิต”
ดวงตาสีนิล ค่อยๆ เปียกชื้น น ้าตาพรั่งพรูออกมาในชั่วพริบตา
ไหลอาบแก้มที่ซีดขาว รินลดลงไปอย่างรวดเร็ว
อวิ๋นอิ๋นพาลูกสาว ก้มคำนับให้นาง “น้อมคารวะนายหญิง ชีวิต
นี้อวิ๋นอิ๋นจะจงรักภักดีต่อนายหญิง ไม่มีใจเป็นอื่น หากผิดคำสาบาน
ขอให้ฟ้าผ่า” พูดจบนางก็อุ้มลูกสาวของตนมา “ซีซี รีบมาขอบคุณ
สำหรับความกรุณาของฮูหยินเร็วเข้า”
นางเรียกมั่วเชียนเสวี่ยว่านายหญิง ทว่าให้ซีซีเรียกมั่วเชียนเสวี่ย
ว่าฮูหยิน เพื่อที่จะแสดงให้เห็นว่าแม้จะรับเลี้ยงดูซีซีทว่าไม่ได้อยู่ใน
ฐานะบ่าวรับใช้
มั่วเชียนเสวี่ยไม่ได้ใส่ใจกับสรรพนามเรียกเหล่านี้ ทว่าในสังคม
ที่แบ่งชนชั้นอันน่ารังเกียจนี้ ด้วยฐานะของนางในตอนนี้ไม่อาจเป็น
ถึงขั้นฮูหยินได้ ฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ ดังนั้นจึงพูดขึ้น “พวกเจ้าสองแม่
ลูกไม่ต้องคนหนึ่งเรียกนายหญิง คนหนึ่งเรียกฮูหยิน ข้าเวียนหัวไป
หมด เรียกเถ้าแก่เนี้ยก็พอแล้ว”

https://novel-lk.blogspot.com/
ชื่อเรียกนี้เป็นได้ทั้งสรรพนามเรียกนาย และเป็นได้ทั้งสรรพนาม
เรียกผู้ที่มีความสัมพันธ์นายบ่าว ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้น่าจะ
เหมาะกับนางที่สุดแล้ว
อวิ๋นอิ๋นเงยหน้าขึ้น ก้มคำนับอีกครั้ง “เจ้าค่ะ เถ้าแก่เนี้ย” นาง
วางตัวสุภาพและเรียบร้อย เห็นได้ชัดว่าเป็นคนฉลาดมีไหวพริบและ
ทำงานคล่องแคล่ว
“น้อมคารวะเถ้าแก่เนี้ย!” ภายใต้การบอกของนาง ซีซีเองก็ก้ม
คำนับแล้วพูด
มั่วเชียนเสวี่ยมองกิริยาท่าทางของอวิ๋นอิ๋นที่แลดูสง่างาม ครุ่นคิด
ในใจว่าเมื่อก่อนนางต้องเป็นคนในตระกูลใหญ่แน่นอน แค่ไม่รู้ว่า
เพราะเหตุใดอดีตเจ้านายของนางจึงปล่อยให้นางเร่ร่อนพเนจรเช่นนี้
แต่ว่า อดีตนายของอวิ๋นอิ๋นเป็นเรื่องเก่าเมื่อแปดปีก่อนแล้ว เกี่ยว
อะไรกับนาง มั่วเชียนเสวี่ยถามอวิ๋นอิ๋นอีกสองสามประโยค จากนั้น
ทำสัญญา หลังจากประทับมือ ยื่นให้นางสิบตำลึง ให้นางไปทำพิธีฝัง
ศพพ่อแม่สามี สั่งนางมาพบตนที่ท่าเรือในอีกสามวันให้หลัง
อวิ๋นอิ๋นเห็นมั่วเชียนเสวี่ยเชื่อใจตนเช่นนี้ หลับตาลง สูดลม
หายใจเข้า แล้วก้มคำนับให้มั่วเชียนเสวี่ยอีกสองสามครั้ง จะร้อง
ปรามกลับไม่ทัน

https://novel-lk.blogspot.com/
หยาดน ้าตาพรั่งพรูออกมาราวกับน ้าพุ รินไหลลงบนเสื้อและ
กระโปรงขาวของนาง เด็กสาวที่อยู่ข้างกายเห็นมารดาของตนเป็น
เช่นนี้ ไม่ถามสิ่งใด เด็กน้อยคุกเข่าแล้วก้มคำนับไม่หยุด
“ขอบคุณเถ้าแก่เนี้ยๆๆ”
……
มาวันนี้…
“อวิ๋นอิ๋นน้อมทักเถ้าแก่เนี้ยเจ้าค่ะ” เห็นมั่วเชียนเสวี่ยเดินเข้ามา
อวิ๋นอิ๋นวางผ้าในมือลงแล้วไปต้อนรับ หลังจากโค้งตัวลงน้อมทักทาย
ก็ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความเคารพ
ซีซีอายุเจ็ดขวบแล้ว เชื่อฟังมาก เห็นมั่วเชียนเสวี่ยมา นางก็รีบ
โค้งตัวลงทำความเคารพตามมารดาของนาง “ซีซีน้อมทักเถ้าแก่เนี้ย
เจ้าค่ะ”
เห็นสีหน้านางดีขึ้น คิดว่าหลายวันที่ผ่านมานี้คงทำใจได้แล้ว
ตอนนี้มีทั้งอาหารการกินมีทั้งที่พัก อีกทั้งลูกสาวก็สามารถอยู่
ด้วยได้ทุกวัน คาดว่าความเศร้าที่เกิดจากการสูญเสียพ่อแม่สามีของ
นางเบาบางลงไปมากแล้ว

https://novel-lk.blogspot.com/