แค่รับศิษย์ ข้าก็เหนือฟ้า - บทที่ 240 เบาะแสของศิษย์สำนักเมี่ยวอิน

พอได้​แล้ว​ ข้า​ไม่มีเวลา​มาฟังพวก​เจ้าพล่าม​ไร้สาระ​ แค่​เจ้ายอมรับ​ว่า​เป็น​นัก​ปรุงยา​ก็​พอ​

คำพูด​ของ​เย่​หนาน​ทำให้​กุย​ไห่​ชะงัก​ สีหน้า​บ้าคลั่ง​เปลี่ยนเป็น​งุนงง​

แม้แต่​กุย​หมิง​เอง​ก็​สงสัย​ใน​เจตนา​ของ​เด็กหนุ่ม​ตรงหน้า​

บอก​ข้า​มา คน​ของ​สำนัก​เมี่ยว​อิน​อยู่​ที่ไหน​ เป็น​ฝีมือ​ของ​พวก​เจ้านัก​ปรุงยา​ใช่หรือไม่​ เย่​หนาน​ยิงคำถาม​ตรงประเด็น​

สำนัก​เมี่ยว​อิน​ กุย​ไห่​ทวนคำ​ ก่อน​จะระเบิด​เสียงหัวเราะ​ลั่น​ ฮ่าๆๆ… ใช่แล้ว​! เป็น​ฝีมือ​ของ​พวก​ข้า​นี่แหละ​ แล้ว​เจ้าจะทำไม​

เจ้ามีส่วนร่วม​ด้วย​รึเปล่า​ เย่​หนาน​หันไป​ถามกุย​หมิง​

ข้า​ไม่มีวัน​ทำ​เรื่อง​ผิดศีลธรรม​เยี่ยง​นั้น​เด็ดขาด​! เวรกรรม​แท้ๆ​! กุย​หมิง​ส่ายหน้า​ด้วย​ความเจ็บ​ปวดใจ​เมื่อ​มอง​ไปที่​ศิษย์​น้อง​ของ​ตน​

บอก​มา คน​ของ​สำนัก​เมี่ยว​อิน​อยู่​ที่ไหน​ เย่​หนาน​เริ่ม​หมด​ความอดทน​

อยากรู้​รึ​ ฝัน​ไปเถอะ​! ไอ้​เด็กเมื่อวานซืน​อย่าง​เจ้า ข้า​ยัง​ไม่อยาก​จะเอา​มาทำ​ยา​ด้วยซ้ำ​ แต่​… แม่นาง​น้อย​ข้าง​ตัว​เจ้านั่น​ดูท่าทาง​ใช้ได้​ ฮ่าๆๆ… กุย​ไห่​แสยะ​ยิ้ม​ โลม​เลีย​อวี้​เซียน​ด้วย​สายตา​หยาบโลน​

สิ้น​คำพูด​ของ​กุย​ไห่​ บรรยากาศ​ภายใน​ห้อง​ VIP เย็นยะเยือก​ลง​ทันตา​

อวี้​เซียน​และ​จิน​ต้าฝู​ค่อยๆ​ หันไป​มอง​เย่​หนาน​ด้วย​ความหวาดหวั่น​

และ​เป็นไปตาม​คาด​… ใบหน้า​ของ​เย่​หนาน​บัดนี้​ดำทะมึน​ราวกับ​พายุฝน​

เคลียร์พื้นที่​! เย่​หนาน​เอ่ย​เสียง​เรียบ​ แต่​หนักแน่น​ดุจ​หิน​ผา​

ทุก​คนใน​โรง​ประมูล​เข้าใจ​ความหมาย​ของ​คำ​สามคำ​นี้​ดี​ ความ​เงียบ​เข้า​ปกคลุม​ชั่วขณะ​ ก่อน​จะตามมา​ด้วย​เสียงหัวเราะ​เยาะเย้ย​

ฮ่าๆๆ… ขำ​ตาย​ชัก​! เด็ก​ขั้น​กลั่น​ลมปราณ​กล้า​สั่งเคลียร์พื้นที่​

ใคร​บางคน​อด​ไม่ได้​ที่จะ​ตะโกน​แซว​ด้วย​น้ำเสียง​ดูแคลน​

ใน​เมื่อ​ไม่ยอม​ไป ถ้าโดน​ลูกหลง​ตาย​ขึ้น​มา ก็​อย่า​มาโทษ​ข้า​แล้วกัน​ เย่​หนาน​ปรายตา​มอง​ฝูงชน​ที่​กำลัง​หัวเราะเยาะ​อย่าง​ไม่ใส่ใจ

วูบ​!

เย่​หนาน​ก้าว​เท้า​เดิน​ออกจาก​ห้อง​ VIP มุ่งหน้าตรง​ไปยัง​ตำแหน่ง​ของ​กุย​ไห่​

ฮึ! ให้เกียรติ​แล้ว​ไม่รับ​ ตาย​ซะ! กุย​ไห่​เห็น​เย่​หนาน​เดิน​เข้ามา​หาเรื่อง​ ก็​บัน​ดาลโทสะ​ จะยอมให้​เด็กเมื่อวานซืน​มาดูถูก​ได้​อย่างไร​

ตูม​!

กุย​ไห่​ซัด​ฝ่ามือ​ออก​ไป ก่อเกิด​เป็น​ฝ่ามือ​พลัง​ปราณ​ขนาด​ยักษ์​ หมาย​จะบดขยี้​เย่​หนาน​ให้​แหลกเหลว​คาที่​

กุย​หมิง​ที่​ยืน​อยู่​ใกล้​ๆ อยาก​จะห้าม​แต่​ก็​ไม่ทันการ​

ฝ่ามือ​มรณะ​ฟาด​ลง​ใส่ร่าง​ของ​เย่​หนาน​อย่าง​จัง

ครืน​…

แรง​สั่นสะเทือน​ทำให้​โครงสร้าง​ของ​โรง​ประมูล​สั่น​ไหว​ ผนัง​แตกร้าว​

หยุด​เดี๋ยวนี้​! ห้าม​ก่อเรื่อง​ใน​โรง​ประมูล​!

ฉับพลัน​ ยอด​ฝีมือ​ระดับ​ ผลัดเปลี่ยน​กา​ยา​ ของ​ทาง​โรง​ประมูล​หลาย​คน​พุ่งตัว​ออกมา​ล้อม​กุย​ไห่​ไว้​

ฮึ! ก็​แค่​มด​ปลวก​ตัว​เดียว​ ตาย​ไปก็ช่าง​หัวมัน​สิ ทำไม​ พวก​เจ้าคิด​จะเป็น​ศัตรู​กับ​องค์กร​นัก​ปรุงยา​ของ​ข้า​รึ​ไง กุย​ไห่​จ้องมอง​ผู้คุม​กฎ​ของ​โรง​ประมูล​ด้วย​สายตา​เย็นชา​

เมื่อ​ได้ยิน​ชื่อ​องค์กร​นัก​ปรุงยา​ ผู้คุม​กฎ​เหล่านั้น​ถึงกับ​ชะงัก​ ลังเล​ที่จะ​ลงมือ​

จริงอยู่​ที่​พวกเขา​สามารถ​จัดการ​กุย​ไห่​ได้​ แต่​ผล​ที่จะ​ตาม​มาจาก​การ​ไปกระตุกหนวดเสือ​อย่าง​กลุ่ม​นัก​ปรุงยา​บ้าคลั่ง​นั้น​ ไม่คุ้ม​เสี่ยง​

อีก​อย่าง​ ใน​สายตา​ของ​พวกเขา​ ชีวิต​ของ​เย่​หนาน​ที่​เป็น​เพียง​ผู้ฝึก​ตน​ขั้น​กลั่น​ลมปราณ​นั้น​ไร้ค่า​

ส่วน​จิน​ต้าฝู…​ ก็​แค่​พ่อค้า​ที่​มีอิทธิพล​นิดหน่อย​ ไม่ได้​สลักสำคัญ​อะไร​

ฮ่าๆๆ… มัน​ต้อง​อย่างนี้​สิ! เห็น​ท่าที​ลังเล​ของ​อีก​ฝ่าย​ กุย​ไห่​ยิ่ง​ได้ใจ​ หัวเราะ​ร่า​อย่าง​อวดดี​

อ้อ​… ที่แท้​โรง​ประมูล​ของ​พวก​เจ้าก็​มีมาตรฐาน​แค่นี้​เอง​สินะ​

เสียง​เรียบๆ​ ดัง​ออก​มาจาก​กลุ่ม​ควัน​ฝุ่น​ที่​ยัง​ตลบอบอวล​

หือ​ ยัง​ไม่ตาย​อีก​รึ​

เมื่อ​ฝุ่น​จางลง​ ภาพ​ที่​ปรากฏ​ทำเอา​ทุกคน​ตาค้าง​ เย่​หนาน​เดิน​นำ​ขบวน​ออก​มาจาก​ซากปรักหักพัง​อย่าง​สง่าผ่าเผย​

การ​โจมตี​ระดับ​นั้น​ ต่อให้​เป็นยอด​ฝีมือ​ขั้น​ผลัดเปลี่ยน​กา​ยา​ยัง​ยาก​จะรับมือ​ แต่​เย่​หนาน​และ​พรรคพวก​กลับ​ไร้​รอยขีดข่วน​

ดูท่า​เจ้าจะมีของดี​คุ้ม​กาย​สินะ​ ดวงดี​จริงๆ​ กุย​ไห่​ตา​เป็นประกาย​ด้วย​ความโลภ​

ถูกต้อง​ ของดี​ข้า​มีเพียบ​ แน่จริง​ก็​เข้ามา​เอา​สิ เย่​หนาน​ยิ้มเยาะ​

โรง​ประมูล​มีกฎ​ห้าม​ก่อความวุ่นวาย​ เชิญพวก​ท่าน​ออก​ไปสะสางบัญชี​กัน​ข้างนอก​ ผู้ดูแล​โรง​ประมูล​รีบ​ตัดบท​

ตกลง​! กุย​ไห่​รับคำ​ อย่าง​น้อย​ก็​ต้อง​ไว้หน้า​เจ้าถิ่น​บ้าง​

จะให้​ข้า​ออก​ไปก็ได้​ แต่​ต้อง​จัดการ​ไอ้​คน​ทำผิด​กฎ​เมื่อกี้​ก่อน​ เย่​หนาน​ยืนกราน​ไม่ยอม​ขยับ​

ข้า​บอก​แล้ว​ไงว่า​เรื่อง​นี้​ให้​ยุติ​แต่​เพียงเท่านี้​ ผู้ดูแล​ขมวดคิ้ว​ เริ่ม​หงุดหงิด​

งั้น​เอา​อย่างนี้​ ข้า​ขอ​ตบ​มัน​คืน​สักที​ แล้ว​ถือว่า​เจ๊ากัน​ ตกลง​ไหม​ เย่​หนาน​ยื่นข้อเสนอ​

ฮ่าๆๆ… แค่​ฝ่ามือ​เดียว​ จะสัก​กี่​ที​ข้า​ก็​รับได้​! กุย​ไห่​หัวเราะ​ร่า​อย่าง​มั่นใจ​

ตกลง​! ผู้ดูแล​เห็นดี​ด้วย​

ใน​สายตา​พวกเขา​ แรง​ตบ​ของ​เด็ก​ขั้น​กลั่น​ลมปราณ​จะไปทำ​อะไร​ใคร​ได้​ ให้​ตบ​ไปจะได้​จบ​ๆ เรื่อง​

เข้ามา​เลย​ไอ้​หนู​! ระวัง​แรง​สะท้อน​จะทำ​แขน​หัก​เอา​นะ​! กุย​ไห่​ยืน​กอดอก​ท้าทาย​

ใน​ความคิด​ของ​เขา​ เย่​หนาน​รอด​มาได้​เพราะ​สมบัติ​วิเศษ​ ไม่ใช่เพราะ​ฝีมือ​

จัด​ไป!

สิ้น​เสียง​ เย่​หนาน​ก็​ตบ​ฝ่ามือ​ออก​ไปเบา​ๆ

ตูม​!!!

คลื่น​พลัง​มหาศาล​ที่​มองไม่เห็น​พุ่ง​ทะยาน​ออกจาก​ฝ่ามือ​ กวาดล้าง​ทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่​ขวางหน้า​

ใน​พริบตา​ อาคาร​โรง​ประมูล​ครึ่งซีก​อันตรธาน​หาย​ไป ราวกับ​ถูกลบ​ออกจาก​โลก​

ร่าง​ของ​กุย​ไห่​ปลิว​ละ​ลิ่ว​หายวับ​ไปกับ​สายลม​

โชคดี​ที่​ก่อนหน้านี้​ผู้คน​เริ่ม​ทยอย​หนี​ออก​ไปบ้าง​แล้ว​ ไม่อย่างนั้น​คง​มีคนตาย​เกลื่อน​

ทุก​คนใน​เหตุการณ์​ยืน​แข็งทื่อ​ อ้าปากค้าง​ มองดู​ซาก​ความเสียหาย​เบื้องหน้า​ด้วย​ความ​ช็อก​

แม้แต่​ผู้คุม​กฎ​ของ​โรง​ประมูล​ยัง​ไม่กล้า​หายใจ​แรง​ ได้​แต่​ยืน​มอง​เย่​หนาน​เดิน​ตรง​ไปที่​หลุม​ลึก​ท่ามกลาง​ซากปรักหักพัง​

ถ้าเจ้าไม่มีประโยชน์​ ข้า​คง​ตบ​ให้​ตาย​ไปแล้ว​ เย่​หนาน​มอง​กุย​ไห่​ที่นอน​หายใจ​ร่อแร่​จมกอง​เลือด​อยู่​ใน​หลุม​ด้วย​สายตา​ดูแคลน​

จะ… เจ้า… แข็งแกร่ง​ขนาด​นี้​ได้​ยังไง​ กุย​ไห่​มอง​เย่​หนาน​ด้วย​ความหวาดกลัว​สุดขีด​

ข้า​ถาม เจ้าตอบ​ เย่​หนาน​ไม่สนใจ​คำถาม​ พวก​เจ้าเอา​ศิษย์​สำนัก​เมี่ยว​อิน​ไปซ่อน​ไว้​ที่ไหน​

ฮ่าๆๆ… ต่อให้​ข้า​ตาย​ ข้า​ก็​ไม่บอก​! จุดจบ​ของ​พวก​มัน​คือ​การกลายเป็น​ยาวิเศษ​ของ​ข้า​! กุย​ไห่​ยังคง​ปากแข็ง​ หัวเราะ​อย่าง​บ้าคลั่ง​

ไม่ต้อง​ถามเขา​หรอก​ ข้า​พอ​จะรู้​ว่า​อยู่​ที่ไหน​

เสียง​เศร้าสร้อย​ของ​กุย​หมิง​ดัง​แทรก​ขึ้น​

กุย​ไห่​ชะงัก​ รอยยิ้ม​เลือนหาย​ไปทันที​

หุบปาก​! ถ้าเจ้ากล้า​บอก​ ข้า​จะเป็น​ผี​มาหลอกหลอน​เจ้า! กุย​ไห่​ตะคอก​ใส่อย่าง​บ้าคลั่ง​

เฮ้อ​! นี่​คง​เป็น​กรรมตามสนอง​ ศิษย์​น้อง​เอ๋ย​ เจ้าก่อกรรมทำเข็ญ​มามาก​พอแล้ว​ สมควร​แก่​เวลา​ที่จะ​ต้อง​จบสิ้น​เสียที​ กุย​หมิง​มองดู​สภาพ​น่าเวทนา​ของ​ศิษย์​น้อง​ด้วย​ความสงสาร​

ใน​เมื่อ​เจ้ารู้​ งั้น​ไอ้​หมอ​นี่​ก็​หมด​ประโยชน์​

เย่​หนาน​มอง​กุย​ไห่​ใน​หลุม​ แล้ว​ยก​มือขึ้น​ตบ​ลง​ไปอีกครั้ง​

ตูม​!

พื้น​ดินระเบิด​กระจาย​ ร่าง​ของ​กุย​ไห่​หายวับ​ไปอย่าง​ไร้​ร่องรอย​ ไม่เหลือ​แม้แต่​ซาก​

ดูท่าทาง​เจ้าจะเป็น​คนดี​ หวัง​ว่า​คง​ไม่หลอก​ข้า​นะ​ เย่​หนาน​หันมา​มอง​กุย​หมิง​ แววตา​ฉายแวว​อันตราย​

มิกล้า​ขอรับ​ท่าน​ผู้อาวุโส​ ข้า​หรือ​จะกล้า​ปิดบัง​ท่าน​ ความจริง​ต่อให้​ท่าน​ไม่ลงมือ​ ข้า​ก็​วางแผน​จะไปช่วย​เหยื่อ​เหล่านั้น​อยู่แล้ว​ กุย​หมิง​ประสานมือ​คารวะ​ด้วย​ความ​นอบน้อม​และ​จริงใจ​